Dodesukaden (1970)

Dodeskaden! Dodeskaden! Dodeskaden!....... Geweldig de manier waarop deze mooie film begint. Een jongen, die niet helemaal normaal is, roept het woord Dodeskaden telkens en doet alsof hij een trambestuurder is. Het is één van de vele kleurrijke personages, die deze Dodesukaden rijk is. Ook leuk zijn de bijbehorende tramgeluidjes, die Kurosawa hierbij laat horen. Er zit eigenlijk niet echt een rechtlijnig verhaal is, maar het is meer een observatie van een groep arme mensen, die allemaal hun dagelijkse beslommeringen hebben. Er zitten een aantal erg memorabele personages in. Hoewel er een aantal dramatische momenten plaatsvinden, is de algemenen toon toch vrij luchtig van aard en heb ik toch ook een aantal keren goed kunnen lachen. Wat mij verder opviel, was het heldere en erg mooie gebruik van sterke opvallende kleuren. Vooral in het begin en het einde komt dit erg duidelijk naar voren. Het is net alsof Kurosawa hiermee even extra wil benadrukken dat dit zijn eerste kleurenfilm is. Na zijn Samurai-films en enkele misdaadfilms, is dit weer eens iets heel anders, waarmee Kurosawa maar weer eens bewijst hoe veelzijdig hij wel niet is. Er zijn een paar momentjes dat het allemaal iets inzakt, maar verder is dit ontzettend aangenaam kijkvoer en de zoveelste meer dan goede film uit het oeuvre van Kurosawa. Een zeer mooi oeuvre mag ik wel zeggen. 4,0*

Dodes' ka-den is een vrij aparte film waarbij neit echt een doelgericht plot is. Het is eerder een observatie waarbij een aantal gezinnen die in armtierige omstandigheden op een vuilnisbelt wonen ergens in een verloederde achterwijk in Tokio. Kurosawa's eerste kleurenfilm klaarblijkelijk. Zeker geslaagd en de grauwe troosteloze kleuren van het zand en vuilnis stemt je niet meteen tot opgewektheid. Ook de schrale blikken en vuile kledij van de bewoners bevestigen dit alleen maar. De bewoners zijn een mix van de outkasts van de samenleving. Elk gezin kent een specifieke rol en is uniek op zich. Allen zijn kleurrijk en interessant om te volgen. Alcoholverslaafden, geesteszieken, (seksuele) criminelen, verstotenen, ... ze maken allen deel uit van het decor. Als een soort voyeur ben je als kijker verplicht eventjes deel uit te maken van de leefwereld van deze mensen. De commentaren van de viswijven krijg je er gratis bij. Interessant is ook het evenwicht dat Kurosawa tracht te bewaken tussen tragedie en humor. Sommige scènes zijn hard, maar worden in de volgende scène teniet gedaan met een grappig fragment of vrolijk deuntje. Niet voor iedereen weggelegd denk ik, te meer omdat de film niet echt een doel of verhaal heeft.

We schijnen bij deze film te moeten beginnen met de hoeveelste Kurosawa dit is: mijn tiende dus. En hoewel de plot en opzet mij erg liggen had ik hier niet direct heel veel zin in. Want die plot en opzet liggen mij weliswaar, maar dan wel in de regel met nieuwe films waar beeld en geluid beter zijn (dat helpt enorm in de beleving) en het acteerwerk voor mij persoonlijk fijner is. Maar toch, uiteindelijk aangenaam verrast. Veel lange statische shots maar wel vaak boeiend genoeg om te zien en met een zalig vertelritme. Deze film was eigenlijk vooral heel aangenaam kijkvoer. Ik leefde niet per se heel erg mee met de personages en ergens is dit allemaal net niet realistisch genoeg (het voelt te veel als film aan, niet zozeer als daadwerkelijk een sfeerportret van echte mensen) en dat weerhoudt de film van een hoge score, maar wat de film wel goed doet werkt ook heel goed. Visueel prima met soms mooi kleurgebruik. En wat fijn is, is dat Kurosawa geen mening heeft over de mensen. Hij toont ze, met mededogen. En ondanks zwaar drama blijft de film redelijk licht van toon wat ervoor zorgt dat de film fijn wegkijkt. Sowieso heel knap weet hij één geheel te laten voelen ondanks dat er zwaar drama in zit gemixt met humoristischere momenten. 3,5*.