Django (1966)

Na vijf jaar nog eens herzien, maar ik begrijp niets van de hoge waardering voor deze film. De plot speelt leentjebuur bij Kurosawa en Leone, met de "held" kan ik maar moeilijk meeleven, de stilistische trekjes zitten gevaarlijk dicht tegen het parodistische aan (de manier waarop de camera Django in het begin regelmatig "mysterieus" van onder zijn hoed laat opkijken), de massale slachtpartijen worden totaal fantasieloos in beeld gebracht, en de lokatie doet onrealistisch aan waardoor deze film een "gronding" in de werkelijkheid mist – ik vroeg me de hele tijd af waar Nathaniel zijn drank vandaan haalt, bij welke groenteboer hij de ingrediënten voor de maaltijd betrekt en wie zijn piano komt stemmen, want buiten de twee vechtende partijen en het handjevol bewoners van de saloon is er niets of niemand in zicht. Nee, deze film mist impact voor en op mij.

Zuivere spaghetti-western die terug bekend werd toen Tarantino zich ermee bemoeide. Django is bruut en verliest geen tijd met gepalaver, maar investeert in veel actie en een hoge bodycount. Het openingsshot toont een man die een doodskist met zich meezeult. Hij redt een schone uit de handen van vrouwonvriendelijke Mexicanen, en begeeft zich naar een spookstadje. En zoals dat meestal gaat in een spookstad, is de saloon de enige plaats waar nog menselijk leven te bespeuren is (de saloonuitbater en enkele hoeren). Deze dorpelingen worden geterroriseerd door majoor Jackson, een notoire ku klux klan leider die in zijn vrije tijd mexicaantjes neerknalt. Hoewel het zeker een goede western is, ziet alles er basic uit, bevolkt met karikaturale personages, maar vaak mooi in scène gezet.

Django, de inspiratie die leidde tot Django Unchained van QT, althans dat zou je zeggen, tot ik de film er in deed en de eerste beelden op het scherm verschenen begeleid door Rocky Roberts. Ja, dit is wel duidelijk, de vraag restte alleen nog of deze Django verder iets zo zijn met Franco Nero. Zowel grappig als onbewust is de keuze deze film daags na Once Upon A Time In Hollywood te gaan kijken. Een cirkel die op grappige wijze rond geraakt tussen deze Django, Quentin Tarantino en Once Upon. Rick Dalton gaat op een gegeven moment voor Corbucci werken en maakt soortgelijke spaghetti westerns, vet aangezet, smerig, schmierend en nagesynchroniseerd. Precies het beeld dat verteld wordt in Once Upon, en precies het beeld dat men laat zien in Django. Django, zwijgzaam en ondoorgrondelijk, de straten smerig en desolaat, vijanden talrijk, een te vereffenen rekening, een treurige sfeer en heel veel bloedvergieten. En dat met sfeervolle muziek in een mooi gritty en vooral vlot jasje dat niet te lang duurt om nogmaals die fantastische vervallen set en huizen aan te halen. Minpunten? Jazeker, de nasynchronisatie is eeuwig zonde alleen al om die zware rauwe stem van Nero te moeten missen, toch iets dat het plaatje voor mij nog completer gemaakt had. Het acteerwerk neigt eerder naar schmieren en de onontkoping is natuurlijk erg sterk maar dit hoort eerder bij het genre dan dat dit afbreuk doet. Wel erg slecht is het bijzondere machinegeweer, waarvan de munitieband niet beweegt, het wapen geen lege hulzen produceert en het wapen ook niet eens een trekker blijkt te hebben. Al met al is Django een uitermate vermakelijke film en zoals ik begrijpt een hit in de Europese bioscopen en de doorbraak van Corbucci. Leuk, echt leuk voor een keer.