Opinions

”All I want is to be a cowboy and to wear my own pants!”

Dit is best wel een leuke western eigenlijk. Hier en daar is het wat verouderd misschien, maar dat mag de pret uiteindelijk niet drukken.

De combinatie western en komedie is niet altijd mijn ding gebleken, maar hier werkt het grotendeels. Ik moest er wel even inkomen, maar vanaf het moment dat James Stewart ten tonele verschijnt wordt het steeds leuker. De combinatie Stewart en Dietrich is best een aparte, maar beiden blijken hier een vrij sterke chemie met elkaar te hebben. Stewart speelt zijn vertrouwde rol van onschuldige goedzak, maar daar is hij wel heel goed in.

Verder zit er een luchtig en aangenaam sfeertje in. De grapdichtheid is aan de hoge kant, maar gelukkig is het merendeel wel geslaagd. Jammer dat sommige zaken wat voorspelbaar waren, al kon ik het einde dan wel weer goed waarderen. Destry Rides Again is een klassieker is het genre, wat ik wel kan begrijpen. Als liefhebber van het genre ben ik blij dat ik deze nu eindelijk eens gezien heb, want dat werd ook wel hoog tijd.

3,5*

Een leuke en vermakelijke film noir, die voorbij vliegt.

Ik vond het wel een vrij wisselvallig filmpje. Erg goede momenten worden afgewisseld met mindere. Het eerste gedeelte is vrij redelijk, maar vanaf het moment dat Anne Savage ten tonele verschijnt, wordt Detour een stuk beter en ook leuker. De beruchte telefoonmoord scene, is echt zeer goed. Er zijn natuurlijk wel wat opmerkingen over de logica ervan te plaatsen, maar ik vond het wel origineel bedacht.

Diverse plotwendingen zorgen ervoor dat het tot het einde toe vermakelijk blijft. De acteurs doen het niet onaardig. Hier en daar laten ze wel wat steekjes vallen, al komt dat soms ook door de dialogen, die ook niet altijd tot de allerbeste behoren. Vooral van Anne Savage ben ik wel gecharmeerd. Een typische femme fatale, die alleen al met haar blik voor veel dreiging weet te zorgen.

Al met al is het anno nu nog steeds een leuke film, best rauw, en ook best origineel. Hier en daar zitten er zeker wel wat schoonheidsfoutjes in en niet alles is dus even goed, maar Detour heeft ook een bepaalde charme, die ervoor zorgt dat het allemaal toch wel erg lekker wegkijkt.

3,5*

Zeer matige film met Rob Schneider en de pijnlijk ongrappige Eddie Griffin, die toch een heel stuk minder leuk is dan de eerste film. Ondanks dat bijvoorbeeld een Hannah Verboom erg verfrissend is om te zien en een aantal Nederlanders een leuke cameo hebben (Erik Vogel, Chantal Jansen), heeft de film verder nauwelijks wat te bieden. Nederland wordt weer eens zo steriotiep neergezet als maar kan en veel grappen die leuk waren in de eerste film worden herhaald en voor de rest is het een en al flauwigheid en slechte grappen. Als Jeroen Krabbe denkt zijn carrierre nieuw leven in te blazen met een film als deze, is hij toch echt verkeerd bezig!

1,0*

Redelijke komedie, die het beste werkt met wat vrienden, familie en wat te eten erbij. Want dan vallen de vele zwakheden, die de film rijk is, niet zo op.

Rob Schneider speelt zijn gebruikelijke rol en doet dat redelijk. Het niveau van de grappen is aardig, al moet je er wel rekening mee houden dat het allemaal nogal erg platvloers is. Het script is nog niet eens zo onaardig, al is het nogal vergezocht, maar dat vind ik bij een komedie nooit zo’n groot probleem. Het belangrijkste is dat er wat te lachen valt en dat is bij deze film op momenten zeker het geval. Vooral William Forsythe heeft een leuke bijrol. De rol van Eddie Griffin is dan weer wat minder.

Verder moet je er duidelijk niet teveel bij nadenken, dan is het allemaal nog goed te doen.

2,5*

Glauber Rocha is een grote naam in de Braziliaanse cinema en zou op papier weleens een regisseur kunnen zijn, die mij kan liggen, zo dacht ik van tevoren. Daarom leek het mij logisch om deze film eens te proberen, aangezien dit volgens de meesten zijn beste film moet zijn.

Het is een interessante film, dat is zeker. Het is een soort van roadtrip, met western-achtige trekjes, waarbij we rondtrekken en op bijzondere locaties komen en daarbij al even bijzondere personages ontmoeten. Het is een vrij trage film, met een hoop symboliek, die ik niet altijd even goed kon plaatsen. De mooie cinematografie zorgt ervoor dat er in ieder geval altijd wel een klein beetje te genieten valt. Mooi zwart-wit gebruik, afgewisseld met een voor die tijd vrij hippe montage met jump cuts, zoals Godard ze een aantal jaren daarvoor reeds introduceerde. Verder doet de stijl inderdaad erg aan de films van Sergei Eisenstein denken. Een mooie stijl, dat moet gezegd worden.

Wel blijft het allemaal nogal afstandelijk en kon ik me moeilijk inleven in de personages. Het acteerwerk lijkt soms ook wat gemaakt, al kan dat ook komen door de tijd en locatie waar alles zich afspeelt. Maar het zag er soms nogal theatraal uit bij sommige figuren. Maar los daarvan is het best een goede film. Rocha heeft een mooie stijl van filmen en ook de soundtrack is best goed. Ik ben nog niet helemaal onder de indruk, maar het was zeker de moeite waard om dit eens een keer gezien te hebben.

3,5*

Een mooie film van Noorse bodem, die lang schommelt tussen de drieënhalf en de vier sterren, maar dat laatste uiteindelijk niet haalt door het ietwat te geforceerde einde. Ook ik vond het oment datJens het water inloopt nogal merkwaardig, raar en vooral geforceerd aanvoelen. Jammer, want voor de rest is Troubled Water behoorlijk goed te noemen.

Ik vond het idee om het verhaal van twee kanten te vertellen, wel mooi. Eerst zien we “dader” Jan Thomas, die zijn leven langzaam aan weer probeert op te pakken. Hij wordt erg goed gespeeld door Pål Sverre Valheim Hagen, die van hem een man maakt, die een nieuwe kans verdient en ook wil aanpakken, maar die desondanks erg gekweld wordt door zijn verleden. Hij wordt organist en dat hoor je dan ook regelmatig terug in de soundtrack. Die is soms iets te nadrukkelijk aanwezig, maar klinkt verder best wel mooi.

Ook de tweede helft, verteld uit het oogpunt van Agnes, is best interessant. Trine Dyrholm speelt ook zeer verdienstelijk en worstelt duidelijk nog met de dood van haar zoontje. Dat levert vooral een erg sterke scene op, als ze samen met haar man een etentje met zijn nieuwe baas en partner heeft. Een gebeurtenis, die zowel pijnlijk als humoristisch is en vooral erg overtuigend wordt gespeeld. Verder is het verhaal mooi in balans en kreeg ik voor beide hoofdrolspelers ook wel een bepaalde sympathie, omdat ze beiden op hun eigen manier slachtoffer zijn van een vreselijke gebeurtenis uit het verleden.

Ondanks de mindere laatste minuten toch wel een aanradertje.

3,5*

Een erg goede film van de gebroeders Dardenne, die maar weer eens film maken over mensen uit de lagere klasse van de maatschappij, maar dat kunnen ze wel erg goed.

Het thema is door de economische crisis van de laatste jaren natuurlijk erg actueel. Een vrouw lijkt ontslagen te gaan worden, tenzij ze binnen twee dagen de meerderheid van haar zestien collega’s kan overtuigen om af te zien van hun bonus van 1000 Euro. Dan mag ze blijven. Zoiets vereist een sterke hoofdrolspeelster, want die kan het verschil maken. Die doet het hier geweldig, want Marion Cotillard wist mij al heel snel van haar problemen te overtuigen en is ten allen tijde geloofwaardig.

Ze is sociaal wat angstig en dat beeld ze echt geweldig uit. Is zat mij telkens af te vragen wat ik zou doen, als ik een collega van haar was. Ook was ik iedere keer weer benieuwd hoe de volgende collega van haar zou reageren. Daardoor komt er zowaar ook spanning bij kijken en dat maakt het allemaal nog wat intenser.

Het wordt afgemaakt door de prima cinematografie en de rustige, maar toepasselijke soundtrack. Het is een erg knappe film geworden en de Dardenne’s hebben mij tot nu toe nog nooit teleurgesteld.

4,0*

Een erg fijne en stijlvolle film weer van Melville. Wat maakt die man toch goede films! Dit is de vijfde, die ik van hem zie en even zoveel keer heb ik vier sterren kunnen uitdelen.

Dat zwart-wit gebruik wordt hier erg mooi toegepast door hem. Lino Ventura is een buitengewoon goede hoofdrolspeler, die ondanks zijn gedrag toch wel op mijn sympathie kon rekenen. Geweldig hoe hij wil bewijzen dat hij geen verklikker is. ook de rest van de cast doet het prima.

Verder houd ik ook wel van dit soort verhalen. Een voorbereiding, de uiteindelijke overval en de nasleep ervan. Melville weet wel hoe hij zoiets moet uitwerken. Ik vond het eerste half uurtje een beetje onrustig, maar daarna komt het allemaal lekker los en kreeg ik een uitermate boeiend misdaadverhaal voorgeschoteld. Erg mooi ook hoe bij zo’n overval op alle details wordt gelet. Fraai camerawerk ook bij die actiescènes.

Ja een prima film dus. Misschien wat onbekender dan de anderen, die ik zag, maar qua niveau minstens net zo goed.

4,0*

Geinig filmpje, dat de 72 minuten dat het duurt op zich wel weet te boeien, maar echt superspannend is het niet.

Het concept is best leuk. Een lift die vast komt te zitten, met vijf mensen erin, waarvan er eentje een moordenaar is of niet? Het zijn vooral de bordkartonnen personages, die soms wat rare beslissingen maken. Ook het acteerwerk is soms wat matig. Desondanks zit er ondanks dat lift vast zit, wel voldoende vaart en afwisseling in de film, waardoor het toch de gehele speelduur blijft vermaken. Alleen naarmate het einde vordert zakt het allemaal wat in, mede ook doordat de ontknoping juist wat tegenvalt.

Toch een voldoende, want ik heb me op zich best vermaakt.

3,0*

Redelijk, maar meer ook niet. Het eerste gedeelte van de film is het leukst. De film oogt dan lekker vlot, fris met aardig acteerwerk en een uitstekende Meryl Streep, die de rol van bitcherige modehoofdredactrice perfect neerzet. Daarna blijft de film helaas wat voortkabbelen en slaagt er niet echt in om scherpe keuzes te maken. Het blijft allemaal net wat te lief en te serieus. Ook de metamorfose van Hathaway vond ik niet helemaal overtuigend. Onderhoudend en leuk om een keer gezien te hebben dat die modewereld gewoonweg walgelijk is, maar daar houdt het dan ook wel mee op.

2,5*

Prima film met een origineel script en een leuke uitwerking.

Al Pacino is geweldig in deze film. Hij kan zich helemaal laten gaan in zijn rol en doet dat vol overtuiging. Zijn karakter is slecht en verdorven en je ziet hem ook duidelijk plezier hebben in die rol. Vooral de monoloog die Pacino op een gegeven moment houdt is erg indrukwekkend. Keanu Reeves en Charlize Theron doen het trouwens ook niet verkeerd. Vooral Reeves weet redelijk goed een gladde sluwe advocaat neer te zetten, die zich echter beetje bij beetje laat inpakken door Pacino.

Het script is vlot en origineel en waar sommigen vooraf misschien een standaard rechtbank thriller verwachten, kom je achteraf toch bedrogen uit en krijg je toch iets heel anders voorgeschoteld. De sfeer is sterk en de spanningsopbouw van het geheel is behoorlijk goed. Ondanks dat ik er bij de eerste keer, al halverwege de film al wel achter was hoe de vork precies in de steel zit, is de afloop zonder meer boeiend te noemen.

3,5*

Dit was echt ontzettend slecht en dan waren de verwachtingen eigenlijk al zeer minimaal. Een zeer standaard verhaaltje, met een erg matige uitwerking.

Vanuit het camerastandpunt zoals deze, is altijd wel wat horror te scheppen, zo bewezen andere handheld horrors reeds in het verleden. Dat lukt hier niet. De opbouw is echt veels te lang en voordat er echt iets leuks gebeurt, zijn we alweer ruim een uur verder. Spanning is ver te zoeken en eng wordt het al helemaal niet.

Ook de personages zijn vervelend en zeurderig en eigenlijk is dit gewoon een ontzettend vervelende film. Meer hoef en wil ik er ook niet over zeggen.

0.5*

Slappe film, die ondanks de aanwezigheid van Pitt en Ford nooit echt weet te boeien.

Op papier klinkt het allemaal best goed. Een thriller, twee prima acteurs en een prima script. In de praktijk komt het allemaal echter niet zo goed uit de verf. Het verhaal en de personages krijgen te weinig diepgang mee. Het gevecht tussen de twee hoofdrolspelers gaat nooit de diepte in en in plaats van de focus te leggen op het hoofdverhaal, krijgen de randzaken teveel aandacht.

De acteurs doen het redelijk. Ford speelt een aardige gezinsman, terwijl Pitt zoals charmant als koelbloedig is en zich daarnaast een fijn Iers accent heeft aangemeten. Maar ondanks dat gegeven, werkt de film totaal niet. Het is eromheen vaak te rommelig en in het geheel is niet altijd een duidelijk lijn te bespeuren. Hierdoor komt het verhaal nooit echt los en de boodschap nooit over. Een typisch voorbeeld van een zeer matige regie dit.

2,0*

Standaardfilmpje, die toch nog verrassend lekker wegkijkt. Acteerwerk is niet altijd geweldig en sommige gebeurtenissen zie je al snel aankomen, maar toch was dfe film best vermakelijk om te zien.

2,5*

De jaren zeventig was de tijd, waarin regelmatig een choquerende film verscheen en “The Devils” mag zich zonder twijfel tot die groep rekenen. Choquerend staat echter niet automatisch gelijk aan goed, want ik vond dit persoonlijk niet zo best.

Het verhaal is nogal rommelig en de scenes die voorbijkomen zijn nogal losstaand. Alle rare, bizarre momenten zijn al wel zo’n beetje door anderen benoemd. Het is allemaal serieus bedoeld, maar soms oogt het allemaal als een parodie. Het grote probleem is echter dat het in eerste instantie erg lelijke cinema is. Visueel is het niet mooi, maar daarvoor is het waarschijnlijk ook niet bedoeld. In tweede instantie is het allemaal erg vervelend om naar te kijkend. Ik kon niet echt lachen om de naakte nonnen, de dode krokodil en alle andere onzin die voorbij kwam. Het enige leuke is dat de Rooms Katholieke Kerk weer eens lekker onderuit gehaald wordt, maar ik ken films, waarop dat op een veel betere en vooral ook leukere manier gedaan wordt.

Niet mijn film dit dus. Zoiets proberen is zeker bewonderenswaardig, maar ik kan er maar weinig positieve elementen in ontdekken.

1,5*

Het was alweer even een tijdje geleden dat ik iets van Bresson gezien had. Le Diable Probablement is er in ieder geval eentje, die tot zijn betere werk behoort. Een typisch voorbeeld van een tijdbommetje, die beter en beter wordt naarmate je er meer en langer over gaat nadenken.

Ik had ook even wat tijd nodig om er in te komen. Maar als je er eenmaal inzit, ontvouwt zich een interessant en boeiend verhaal van een man, die het op een gegeven moment allemaal niet meer ziet zitten. De aanpak is, zoals altijd bij Bresson, zeer minimalistisch evenals hij bijbehorende acteerwerk. Toch is Charles wel een personage, wiens gedachtegang ik goed kon volgen. Bresson brengt het allemaal sterk in beeld en vooral de treurige sfeer, die de uitgangsloze positie van het bestaan van Charles laat zien, is erg goed weergegeven.

Ik vond het ook zo’n film, die naarmate het einde vordert, steeds sterker en sterker wordt. Het einde is echt ontzettend intens en krachtig. Ik verwachtte natuurlijk zelfmoord, wat uiteindelijk wel zou hebben plaatsgevonden. Maar dat Charles nog even wordt doodgeschoten, voordat hij alles gezegd heeft en er “klaart” voor is, kwam toch wel erg hard aan. Echt zeer indrukwekkend en het zorgt er tevens voor dat de film ontzettend blijft hangen bij mij. De eerste twintig minuten zijn misschien even doorbijten, maar daarna mag de beloning er zeker zijn.

4,0*

Mijn tweede Henri-Georges Clouzot na The Wages of Fear en ook deze film is mij erg goed bevallen. Een erg fijne Franse thriller, die qua niveau Hitchcock weet te benaderen.

De film heeft even nodig om op gang te komen, maar als die gang er na een klein halfuurtje eenmaal inzit, laat deze je tot het einde ook niet meer los. Het script is erg sterk en kent wat mij betreft nauwelijks zwakke plekken. Het acteerwerk is prima, al is mevrouw Clouzot als het op echte emotie aankomt soms iets minder sterk.

De film is verder erg sfeervol en het laatste half uur is echt heel sterk en bij vlagen ook behoorlijk spannend. Ik snap aan de ene kant de kritiek wel op de gepensioneerde commissaris, maar aan de andere kant vond ik hem sterk spelen en kwam hij erg relaxed en humoristisch over. Ik vond het wel een fijn personage in ieder geval.

De afloop van de film is erg mooi en geeft nog maar eens aan dat de film sterk in elkaar zit. Iets minder sterk dan The Wages of Fear, maar wederom dus erg genoten van Clouzot.

4,0*

Knappe film van Hitchcock, die later nagebootst zou worden door “A perfect murder”, ook een best wel goede film, maar het origineel van Hitchcock is echter net wat beter. Dial M for murder weet eigenlijk van begin tot eind te boeien en dat is best wel knap omdat de film zich eigenlijk maar op één plaats afspeelt. Hitchcock staat er ombekend zijn film erg spannend te kunnen maken en hier is dat eigenlijk niet anders. Doordat de acteurs allemaal erg goed spelen en vooral Milland ontzettend sympathiek overkomt in het begin, maar dat door een moordplan te bedenken natuurlijk niet kan zijn, loopt de spanning behoorlijk op. De dialogen zijn erg goed en ook het verhaal zit knap in elkaar met een aantal aardige plotwendingen, waardoor je geboeid blijft kijken. Misschien op sommige kleine punten lichtjes gedateerd, maar dat is eigenlijk te verwaarlozen. Prima thriller in elk geval!

4,0*

Een aardige film, vooral dankzij de sterke rol van Jean-Pierre Darroussin, maar het duurt wel tot de laatste 20 minuten, voordat het geheel echt tot leven weet te komen.

Daarvoor kabbelt het verhaal maar een beetje voort, inclusief de dialogen. Soms is het leuk, soms niet. Daniel Auteuil vind ik hier ook niet zo heel overtuigend. Hij kijkt vaak nogal moeilijk en zijn personage is ook net wat minder interessant en leuk, dan de tuinman. Darroussin weet zijn passie wel overtuigend over te brengen en zijn personage te voorzien van de benodigde diepgang. Visueel is het allemaal wel aardig. De locatie van de tuin is mooi en het gemoedelijke zomerse Franse sfeertje komt aardig uit de verf.

Alleen wist het geheel me niet echt te pakken. Ook al was het idee met deschilderijen op het einde, best leuk gedaan en was dat zeker het beste moment van de film. Het pakte me echter niet en ik kreeg er verder ook niet echt een gevoel bij. Ik vond het geen straf om te kijken, maar ik ben er ook zeker niet door weggeblazen.

Kleine 3,0*

Duidelijk een van de mindere Bondfilms, er zitten wat fouten in de film, maar dat is op zich niet zo erg. Het is wel jammer, dat deze bond lang niet zo fris en leuk overkomt als anderen in de reeks. Connery was de rol duidelijk zat, maar het is jammer dat zijn laatste "echte" Bond film geen waardige afsluiting is van zijn reeks.

2,5*

Aardige roadmovie, die mij vooral het eerste gedeelte van de film bij vlagen erg wist te boeien. Ben het met onderstaande post eens, dat de film daarna toch wel enigszins inzakt.

Tuurlijk zijn de beelden en plaatjes op de motor erg mooi en laat de regisseur ons zien dat Zuid-Amerika ook een fantastisch mooi werelddeel is. Ze komen een hoop mensen tegen op hun reis, maar juist daar ontbreekt een beetje de diepgang, die een films als The Straight Story bijvoorbeeld wel heeft en die van deze film een echte topper had kunnen maken.

Nu vind ik het een aardige film met mooie beelden, een paar aardige acteurs en dat was het dan wel.

Of Che Guevara nu goed of fout is geweest doet bij een film als deze volgens mij trouwens niet echt ter sprake. De film is immers objectief tegenover Guevara, net wat Knisper hieronder ook al zegt.

3,0*

Een film met een grappig uitgangspunt. Dickie Roberts is een kindsterretje uit een populaire Amerikaanse serie. Maar als hij groter begint te worden, krijgt hij geen rollen meer en verdwijnt in het leven van de anonimiteit.

Ik ben het ermee eens dat hier meer mee gedaan kon worden. David Spade is een redelijke hoofdrolspeler, maar vooral in de eerste drie kwartier van de film is er nog niet zo heel veel te genieten. In het tweede gedeelte heeft de film leukere humor en met name de vele cameo’s van diverse echte kindsterretjes, waar je tegenwoordig niks meer van hoort, zijn leuk. Leuk om bijvoorbeeld weer een keer Corey Feldman, Corey Haim, Webster en Screech uit Saved by the Bell te zien.

Toch is de film in zijn geheel net te magertjes om op een voldoende score uit te komen.

2,5*

Gelukkig weer een stukje leuker dan Bruno, maar heel goed wordt het nooit.

Dat is best jammer, want The Dictator had zeker potentieel. Dat komt er soms ook wel uit, alleen het probleem is dat het niveau zo enorm wisselend is. Een sterke grap wordt afgewisseld door een banale flauwe grap, en zo gaat dat eigenlijk de gehele film door.

Het gesprek in de helikopter was echt geniaal en die scènes met dat "dode afgehakte hoofd" met Nadal, waren ook erg komisch. Maar daaromheen blijft het te vaak en ook teveel hangen in flauwe seksgrappen en andere banale humor.

En zo belandt de score voor deze film ook in de middenmoot. Ik heb een paar keer goed gelachen, maar ook een aantal keren me geërgerd aan alle flauwe ongein. Toch ben ik nog altijd benieuwd of Baron Cohen ooit nog eens echt iets sterks en grappigs weet te maken.

2,5*

Erg matige film, zoetsappig en voorspelbaar van begin tot eind en met twee matige hoofdrolspelers. Parker heeft sowieso niks leuks toe te voegen en Grant probeert het wel, maar is vaker irritant dan droogkomisch. Gelukkig heeft de film echter goog old Sam Eliott, die met zijn fijne stem en prima spel gelukkig wel wat toevoegd aan deze film. Daarnaast heeft de film echter veels te weinig te bieden.

1,5*

Redelijke film, maar zeker niet behorend tot de beste Bond films.

Spektakel is er genoeg in deze film, daar ligt het niet aan, maar het moet allemaal nog wel enigszins geloofwaardig blijven en daar heeft deze film op sommige momenten toch wel zwaar onder te lijden. Ze lijken deze keer ook niet zoveel moeite in het verhaal te hebben gestoken, maar alles op de actie gericht. Dat levert veel spektakel op, maar de film mis daardoor regelmatig de juiste balans. Die onzichtbare auto was echt het dieptepunt op dat gebied.

Brosnan is een degelijke Bond en doet het niet onaardig. Berry is een redelijke Bond-girl en de ode aan de eerste Bondfilm, waarbij ze net al Andress destijds, uit het water opduikt, mag er absoluut zijn, maar verder doet ze maar weinig bijzonders. De muziek is trouwens nog best goed. Vrij elektrisch en heel anders dan de andere Bond films, maar op de een of andere manier klinkt het best lekker.

Ik geef toe dat me niet verveeld heb. Maar de ongeloofwaardigheid van de te overdreven actie, het niet zo goede acteerwerk van de cast (Brosnan niet meegerekend) en het niet zo sterke verhaal zorgen er toch voor dat deze film een kleine onvoldoende van mij krijgt.

2.5*

” Nine million terrorists in the world and I gotta kill one with feet smaller than my sister."

Erg lekkere actiefilm, met een prima verhaal en leuke personages. Bruce Willis mag dan in Twelve Monkeys zijn best acteerwerk hebben laten zien, maar dit is absoluut zijn leukste rol. Het past hem goed, om als John McClane een stoere agent neer te zetten, die de ene na de andere leuke oneliner afvuurt en ook niet vies is van een lekker drankje op zijn tijd. Hij krijgt hier overigens prima tegenspel van Alan Rickman, die in zijn rol als Hans Gruber ook een prima badguy neerzet. Hij is cynisch, scherp en straalt ook behoorlijk wat dreiging uit. Vooral de conversaties tussen hem en Mc Clane zijn ontzettend vermakelijk.

Regisseur John McTiernan zorgt er daarnaast voor dat er volop actie in zit. Veel actie, lekker hard soms ook, die goed in beeld wordt gebracht. Daarnaast zit er een lekkere sterke sfeer in. Het verhaal speelt zich om en nabij Kerstmis af en dat zie je een aantal keer duidelijk terugkomen. In de muziek vooral, maar ook in andere kleine details. Het geeft sommige momenten net dat extra beetje sfeer mee.

Die Hard is al met al een echte klassieker in het actiegenre. Je kunt gerust stellen dat hiermee een nieuwe standaard voor de actiefilm werd gelegd. Het is simpel vermaak, met veel humor en prima personages en die combinatie van factoren, maakt dit uiterst aangenaam kijkvoer.

4,0*

Energiek vervolg op Die Hard, dat uitgaat van het zelfde idee als zijn voorganger, alleen is de locatie nu een vliegveld, in plaats van een gebouw.

Ondanks dat ik dit de minste van de eerste drie films vind, is het een behoorlijk leuk werkje. Bruce Willis is wederom lekker op dreef als de stoere John McClane, die ook deze rond de kersttijd met terroristen te maken krijgt. Hoewel MC Clane dus van hetzelfde niveau is, is vooral de badguy hier een stukje minder. William Sadler doet het niet slecht, maar mist het charisma en de uitstraling die een Alan Rickman duidelijk wel had.

Qua actie zit het verder wel snor. Ondanks dat het grotendeels een herhaling van zetten is, zit er genoeg actie in. Actie die erg vermakelijk is en op sommige momenten ook best spectaculair. En Die Hard zou Die Hard natuurlijk niet zijn, als er geen leuke oneliners in zouden zitten. Willis spuit ze hier wederom vol enthousiasme uit. Al met al is dit vervolg daardoor ook gewoon een prima film geworden, maar het sneeuwt een klein beetje onder bij Deel 1 en 3, die beiden gewoon ontzettend lekkere actiefilms zijn.

3,5*

Heerlijke actiefilm met een prima verhaal, die ik persoonlijk het beste deel uit de reeks vind en die eigenlijk geen moment verveelt. De combinatie Willis/Jackson werkt gewoon subliem. De tegenstelling tussen de twee levert vaak diverse hilarische situaties op. daarnaast heeft de film een lekker tempo en is de actie voldoende aanwezig. Jeremy Irons is daarnaast een uitstekende bad-guy, die zichtbaar geniet van zijn rol. Tenslotte bevat de film nog een aantal geweldige oneliners, waarvan ik onderstaande persoonlijk het leukst vind:

JOHN: Okay. Jesus, I'm sorry you got involved, all right?
ZEUS: Why you keep calling me 'Jesus'? I look Puerto Rican to you?
JOHN: The guy back there called you 'Jesus'.
ZEUS: He didn't call me 'Jesus'. He said, "Hey, Zeus." My name is Zeus.
JOHN: Zeus?
ZEUS: Yeah, Zeus. As in father of Apollo, god of Mount Olympus, don't fuck with me or I'll shove a lightning bolt up your ass, Zeus!


4,0*

De vergelijkingen met The Deer Hunter zijn overduidelijk, dat is zeker. Op mijn dvdhoes stond ook, dat dit destijds het Aziatische antwoord was op die film, dus dat klopt wel enigszins.

Het is tegelijkertijd ook wel een beetje een rare film. De film probeert aan de ene kant erg serieus over te komen, in al het drama dat de film te bieden heeft, maar is daarnaast qua actie zo over te top, dat de film haast niet meer serieus te nemen is. Ik kan daarom goed begrijpen dat mensen over dit punt bij deze film zouden kunnen vallen.

Maar desalniettemin moet ik toch toegeven dat ik af en toe behoorlijk heb zitten te genieten van deze film. De actiescenes zijn lekker over the top en zoals we van Woo gewend zijn vliegen de kogels en de ontploffingen je ook hier behoorlijk om de oren. Het ziet er af en toe fantastisch uit en de hoofdrolspelers schieten er af en toe op los op een manier waar Rambo nog wat van zou kunnen leren.

Daarnaast kent de film ook nog best wel wat spanning en verveelt het ondanks de lengte geen moment. Een iets minder serieuze insteek had deze film wel naar vier sterrren kunnen liften. Woo moet nu echter tevreden zijn met halfje minder.

3,5*

Toch best wel vermakelijk deze film, die een heel stuk langer duurt dan de andere film van Dik Trom die ik zag. Ik vond deze toch wel een tikkeltje leuker, al houdt het niet over. Humor is vaak wel erg flauw en voorspelbaar en goed wordt het eigenlijk nooit, maar doordat de vaart van de film hoog is, is het allemaal nog best door te komen.

2,5*