Destry Rides Again (1939)

Humor staat me meestal niet zo aan bij dit soort westerns. Maar moet zeggen dat het hier niet heel vervelend is. Met Dietrich heb ik ook nooit zoveel maar good old Steart is weer goed als altijd en het verhaaltje is uiterst vermakelijk.

Mr. Smith Rides Again. Stewart duikt opnieuw op als personificatie van gerechtigheid en weet op laconieke wijze alle conflicten in de kiem te smoren. Persoonlijk vind ik een pacifist in een western even passend als een tang op een varken. Gelukkig toont de goedaardige sheriff ook enkele tekenen van agressie en schiet hij even voor het einde alsnog in actie. Het verhaal laat echter geen blijvende indruk na, mede door het luchtige acteerwerk en de doorlopende aanwezigheid van comic relief. De dood van 'Frenchy' wordt bijvoorbeeld helemaal geminimaliseerd door een totaal irrelevante 'running gag' op het einde. Net zoals in 'The Blue Angel' zet Dietrich een overtuigende femme fatale neer en het samenspel met Stewart is niet bepaald slecht. De slechteriken op hun beurt stralen weinig of geen dreiging uit en worden in feite overschaduwd door slapstick en andere ongein. Zo komt het 'goed versus kwaad' thema niet tot zijn recht. Middelmatig.

Destry Rides Again is na een aantal minder succesvolle films met Marlene Dietrich een soortement comeback voor de filmdiva, die rond 1930 met regisseur Joseph von Sternberg naar Hollywood toog en daar in films met sterren als Gary Cooper en Gary Grant furore maakte. In Destry Rides Again speelt zij een vrouw die met zang, dans en haar geanimeerde aanwezigheid de plaatslijke saloon mede bestiert en de gewetenloze eigenaar een handje helpt bij zijn zwendelpraktijken. James Stewart die de andere hoofdrol vertolkt duikt pas na 20 minuten op. In zijn eerste western speelt hij niet bepaald de revolverheld die je verwacht te zien. In plaats van een schietijzer gebruikt hij het wapen van het gesproken woord. Revolvers draagt hij niet eens. Met verbale argumenten wil hij orde en gezag handhaven in het gewelddadige stadje Bottleneck. Het is even wennen aan deze versie van Stewart, die in het stadje allesbehalve serieus wordt genomen. Leuke rol van Stewart die zijn schijnbare gebrek aan manhaftigheid met een grote dosis aan ironie en zelfspot maskeert. De film focust voornamelijk op de verhouding tussen Stewart en Dietrich. Dan weer zijn de interacties tussen beiden onbeschaafd vinnig. Dan weer beschaafd geestig. Spannend en enerverend zijn ze altijd. Twee sterke persoonlijkheden die met goed acteerwerk en voorzien van spitse dialogen zorgen voor veel levendigheid. Als het verhaal soms afbuigt naar andere verwikkelingen in het stadje, wordt de levendigheid van de film amper aangetast. Interessante en grappige bijfiguren cirkelen om het duo heen, pakken hun momentjes en zorgen voor een vermakelijke invulling van de diverse zijplotjes, waarin vooral ook Stewart prominent figureert. Het jammere aan de film zijn de zangkunsten van Dietrich. Daarvan ben ik nooit heel erg gecharmeerd. Het aantal zangnummers valt gelukkig mee, maar dat waren wel momenten die voor mij de schwung totaal uit de film haalden. Het zijn ernstige minpunten in een verder prima western.