The Wicker Man (1973)

Alle lof voor deze film ten spijt, heeft The Wicker Man (1973) me nooit kunnen bekoren. Daarvoor vind ik de film te Brits, te quirky. Nu is er niets mis met off-beat horrorfilms (ze hebben zelfs mijn voorkeur), maar op de een of andere manier is The Wicker Man gewoon niet 'my cup of tea'. Ondanks dat deze film bijna eigenhandig het voorchristelijke/heidense horror-genre heeft ingeleid, en het prima acteren van Christopher Lee (die zelfs een vurig pleitbezorger van de film was), slaan met name het potsierlijke gehalte van het personage van sergeant Howie (Edward Woodward) en de naakte dansscène van Britt Ekland voor mij de plank volledig mis. Waarmee ik niet wil zeggen dat Britten geen horrorfilms zouden kunnen maken; verre van. Maar ik heb nu eenmaal meer affiniteit met films als The Innocents (1961) of Night of the Demon (1957) dan met heidense stromannen. Kwestie van smaak.

The Wicker Man is tof om eens gezien te hebben, en bevat vele goede elementjes, maar is soms toch ook wel in grote mate een product van zijn tijd. De countercultuur, het vrije hippiegedrag, seksuele vrijheid en revolutie, etc. zijn frissere thema's met de jaren 60 net achter de rug, en katholicisme vs heidendom is een vrij specifieke tegenstelling die me weinig boeit. Ik stoorde me op momenten minstens evenveel aan de stijf gelovige politie-inspecteur, wiens hersenen bijna ontploffen wanneer hij naakte mensen ziet, dan aan de heidense cult zelf. Weinig sympathieke figuren dus, al is een jonge, of eh middelbare, Christopher Lee charismatisch als altijd. Veruit het meest kleurrijke personage. Deze minpunten ten spijt, is er gelukkig wel een heel toffe sfeer aanwezig. Visueel of technisch wellicht niet de mooist gefilmde prent allertijden, maar de beelden evoceren toch een bepaald mysterie en een onderhuids creepy sfeertje. Normaal ben ik niet zo voor overdadig aanwezige muziek en zang in film, maar dat werkte hier tot mijn verrassing wel geweldig. Allemaal geweldige folkloristische liedjes die bijdragen aan de sfeer. Dat Schotse taaltje ook, heerlijk. Ook wel duidelijk waar recente films als Midsommar hun boter hebben gehaald, dus het is toch wel een redelijk invloedrijk horrorfilmpje, dat de tijd bovendien vrij goed heeft doorstaan (op vlak van sfeer dan toch). 3.5*.