Opinions

World War Z is een typische blockbuster, met veel actie, niet al te veel diepgang, die een hoop vermaak weet te bieden en daarnaast ook nog de nodige spanning bevat.

Wat gelijk opvalt, is het enorm hoge tempo. Na een korte introductie van de personages, barst de hel los en is het rennen geblazen om de snelle zombies voor te blijven. Dat levert in ieder geval een aantal geweldig spectaculaire scenes op, die er visueel erg mooi uitzien en waaraan je ook goed kunt zien, dat men een groot budget ter beschikking had. Vooral de massale zombieaanval bij de muur van Jeruzalem, ziet er erg indrukwekkend uit. Dat geldt ook voor de rest van Word War Z. Zodra er actie is, is het best genieten geblazen van de visuele effecten en de prima actie.

Wat een regisseur als Foster hier goed doet, is het allemaal niet te overdreven te maken. Waar bijvoorbeeld een film als 2012 hier volledig de mist door in gaat, blijft World War Z behoorlijk geloofwaardig. Daarnaast vond ik het idee, dat de zombiesde zieken mensen met rust laten, best wel goed bedacht. Ook het einde is gewoon slim. Het biedt geen duidelijke oplossing, waardoor eventuele plotgaten vermeden worden en laat daarnaast genoeg ruimte over voor een eventueel vervolg. Brad Pitt doet het redelijk goed in zijn hoofdrol, maar is duidelijk wel inwisselbaar. Wat een acteur als David Morse hier in te zoeken heeft is me wel een raadsel, want zijn rol is echt zeer klein en onbeduidend.

Overigens is het wel jammer dat de bioscoop dit alleen maar in 3D liet zien. Bij films die niet in 3D geschoten zijn, zoals deze, is 3D absoluut geen waarde en sommige effecten worden er eerder lelijker, dan mooier door. Ook die ondertiteling is enorm irritant in beeld. Ik ben niet echt fan van 3D tot nu toe. Ik kijk uit naar Avatar 2, maar verder zie ik tot nu toe maar weinig films, waar het echt een meerwaarde is.

World War Z is echter een fijne zomer blockbuster. De fans van het zombiegenre zullen vast wel aan hun trekken komen, want qua actie, effecten en spanning zit het duidelijk wel goed. De gore had wel iets meer mogen zijn, maar die snelle zombies zorgen in ieder geval voor veel meer dreiging dan de trage. Hier en daar had het iets meer uitgediept mogen worden, maar verder is het best een lekkere wegkijker.

3,5*

Toch wel een lichte tegenvaller, ook al kan hier nog wel een voldoende aan kwijt.

De vorige drie films die ik van Edgar Wright zag waren allemaal bijzonder geslaagd. The World’s End haalt dat niveau helaas niet. Vooral het eerste half uur lijkt de film maar niet op gang te kunnen komen. Meer dan ooit is het dan ook de grote Simon Pegg show en hoewel hij zeker zijn momenten heeft, zorgt hij soms ook voor irritatie en is hij gewoon te druk en te dwingend aanwezig. Gelukkig begint na het eerste half uur de actie, waardoor de film in een tempoversnelling terechtkomt. Daarnaast komen de andere vier heren vanaf dat moment ook meer in het verhaal voor en wordt de aandacht wat beter verdeeld.

Hierna ontstaan gelukkig wel wat grappige conversaties, maar ook de actie mag er zijn. Op dat soort moment bewijst Wright nog altijd een prima regisseur te zijn. Hij brengt het allemaal sterk in beeld en weet met veel gevoel voor ritme en timing de boel afwisselend te houden. Toch zakt de film tussendoor soms wel wat in. De flauwe humor miste soms zijn doel en ook de vormgeving van de Aliens is niet zo heel sterk. Gelukkig kent the World’s End wel een sterke soundtrack, die goed past bij het aparte sfeertje.

Het had over het geheel gezien wat grappiger gemogen en vooral het eerste half uur viel erg tegen. Daarna werd het gelukkig leuker en viel er uiteindelijk nog voldoende te genieten. Maar van dit soort films verwacht ik gewoon net wat meer.

3,0*

Lekkere wegkijkfilm, die op de een of andere manier erg aan The Straight Story doet denken, alleen is die film toch net wat beter vanwege de diepgang.

Deze film biedt weinig diepgang en volgt de bekende lijn, maar ondanks dat gegeven weet deze film toch enorm te boeien. Dat is voornamelijk te danken aan Hopkins, die maar weer eens laat zien wat voor een topacteur hij nog steeds is. Zijn innemende spel zorgt ervoor dat je als kijker steeds meer sympathie voor hem krijgt. Ook is het leuk om te zien dat hij vooral ook steeds maar weer sympathieke mensen tegenkomt. Munro laat zich door geen tegenslag uit het veld slaan en ook dat draagt bij aan mijn sympathie voor hem. De film is bij vlagen lekker traag en bevat prachtige plaatjes van Amerika. Ik heb me prima vermaakt met deze heerlijke roadmovie.

4,0*

Het is lang geleden, maar met deze Wreck-It Ralph levert Disney eindelijk weer eens een animatiefilm van formaat af en tevens eentje die bijzonder komisch is.

Wreck-It Ralph is vooral een feest der herkenning voor de oud-gamers. Tot zo'n vijftien jaar geleden speelde ik best vaak games, daarna eigenlijk nooit meer. Wreck-It Ralph gaat terug naar die oude periode en daarvan komen veel figuren erg bekend voor. Ik vond de aanpak bijzonder goed werken. Wreck-It Ralph kent ook genoeg humor en verwijzingen die gericht zijn op volwassenen en veel van die humor werkt bijzonder goed.

Verder vond ik de personages erg leuk. Ralph is een aardige hoofdrolspeler, maar iemand als Vanellope von Schweetz is echt heel schattig en ik gunde haar op een gegeven moment ook echt haar geluk. Verder is de vormgeving van de animatie en de overgang binnen en buiten de spellen erg mooi gedaan. Vooral die centrale ontmoetingsplaats is uitermate leuk verzonnen.

Het laatste half uur wordt het iets kinderlijker en zakt het niveau een klein beetje in, maar het blijft leuk genoeg om hier een welverdiende vier sterren aan kwijt te kunnen. Disney moest wel een nieuwe weg inslaan, door al de concurrentie van de laatste jaren, maar ik denk persoonlijk dat dit de juiste is. Nu hopen dat ze dit niveau in de toekomst kunnen vasthouden.

4,0*

Toch wel een tegenvaller deze film van Aronofsky. Ik had van tevoren geen topfilm verwacht, maar wel een leuke vermakelijke film, maar zelfs dat viel tegen. Mickey Rourke zet een aardige rol neer als oude worstelaar wiens hoogtijdagen wel achter hem liggen, maar oscarwaardig? Nou nee zou ik zeggen.

Grote probleem van deze film is eigenlijk dat de karakters mij nauwelijks wat deden. Het hele vader-dochter gebeuren is al zo vaak in andere films ook de revue gepasseerd en wordt ook nergens interessant. Ook de relatie met danseres Tomei blijft wat mij betreft te oppervlakkig, ook al speelt Tomei op zich ook niet slecht. Hoe Aranofsky zijn best ook doet, nergens kreeg ik de juiste gevoelens bij de film. Ook de afloop is vrij voorspelbaar en de film kabbelt daar ook in een rustig tempo op af, zonder ergens verrassend uit de hoek te komen.

De muziek vond ik verder wel redelijk en het was nog wel geinig om nu eens te zien hoe het er achter de schermen van het showworstelen aan toe gaat. Vrij nep dus, maar ik had ook niets anders verwacht, al vind ik het af en toe nog best wel aardig entertainment.

Jammer maar helaas dus geen voldoende voor deze film. Neemt niet weg dat ik Pi toch nog wel eens graag zou willen zien.

2,5*

Een mooie film hoor. Ik kan dit soort melodrama's zeker wel waarderen, als ze op deze boeiende wijze verteld worden.

Vooral het kleurgebruik is erg fraai. Mooie, opvallende, heldere kleurgebruik zorgen voor een mooie vormgeving. Verhaaltechnisch vond ik het ook erg boeiend. De Hadley’s zijn een rijke familie, maar zowel de broer als de zus zijn het duidelijke bewijs dat geld niet altijd even gelukkig maakt. Broer Kyle is een soort van loser en twijfelaar en wordt goed neergezet door Robert Stack. Zus Marylee is vooral jaloers en enorm gefrustreerd omdat ze de man op wie ze verliefd is niet kan krijgen. Dorothy Malone zet echt een geweldige performance neer als haar, is een mooie verschijning, maar tevens erg vervelend. Vooral het moment waarop ze in de rechtbank toch de waarheid verteld, is buitengewoon sterk geacteerd. Lauren Bacall en Rock Hudson doen het aardig, maar zijn toch net iets minder sterk dan de broer en zus.

Het drama mag hier en daar misschien nogal dik aangezet zijn, voor mij persoonlijk werkte het erg goed. De momenten waarop Kyle drinken is zijn nogal overdreven, maar ik vond het wel prima bij de algehele sfeer passen. Daarnaast wordt het door dat soort momenten nooit te sentimenteel. Het drama zelf is sterk, omdat de personages ook goed uitgewerkt worden. Ik zat richting het einde enorm mee te leven, en hoopte sterk dat alles toch nog goed zou komen. Ondanks het vervelende gedrag van Marylee, had ik toch een soort bewondering voor haar, omdat zij aan het einde eens niet aan zichzelf dacht. Ietwat onverwacht, maar wel erg geloofwaardig.

Douglas Sirk ligt mij wel, en dit soort drama’s ook. Written on the Wind is in ieder geval een film die zeker door meer mensen gezien mag worden.

4,0*

Na de eerste drie kwartier had ik het idee dat ik misschien wel weer eens vier sterrren zou kunnen uitdelen aan een Hitchcock. Het tweede gedeelte van de film is echter van een iets lager niveau en dus wordt het een halfje lager.

Henry Fonda is een prima acteur en doet het ook hier goed. Heel ingetogen, maar toch overtuigend. het zijplotje in deze film, waar Vera Miles centraal staat is het tweede gedeelte van de film te opvallend aanwezig en veel minder interessant dan het verhaal rondom Fonda. Ook is haar acteerwerk een stukje minder sterk dan dat van Fonda.

Toch heeft ook deze Hitchcock een prima sfeer, sterk verhaal en was ik halverwege harstikke benieuwd hoe het zou aflopen. Dat de afloop licht teleurstelde is jammer, maar desondanks is dit wel een sterke, vermakelijke film, al kan Hitchcok nog veel beter.

3,5*

Zeer voorspelbare horrorfilm, die op enkele gore scenes na nooit bijzonder of spannend wordt. Film De film doet qua setting erg aan TCM en Deliverance denken, waarbij vooral het huisje erg op die van Deliverance lijkt. Ik mis hier alleen nog een banjo-speler. Het acteerwerk is buitengewoon slecht en een heel aantal elementen van de film lijke De soms brute manier van moorden en het snelle tempo van deze film maken de film nog enigszins draaglijk. Verder was het allemaal erg voorspelbaar en clichématig. En eng? Misschien als je nog nooit een horrorfilm hebt gezien. Ik vond hem eerder lachwekkend. Gelukkig duurt het allemaal niet lang en is de film door de vaart nog redelijk onderhoudend.

2,0*

Toevallig meegepikt, toen deze zaterdagavond op televisie voorbijkwam.

Wrong Turn was niet bepaald een hoogstaande horror en daarna heb ik ook nooit meer de neiging gehad om de vervolgen te gaan kijken. De laatste paar jaar kijken wij toch regelmatig een horror en zo kwam deze ook voorbij. Ik moet zeggen dat ik dit toch wel een geinig vervolg vind, dat beter is dan zijn voorganger. Een prima idee om het hier niet meer al te serieus te nemen en er een soort van komedie van te maken, waarbij de aandacht voor het horrorgedeelte er gelukkig ook blijft.

Veel bloed en gore, leuke originele kills en ondanks sommige clichés, worden anderen op een leuke manier omzeilt. Qua komedie had het hier en daar nog wel wat leuker gemogen, maar amusant is het gelukkig wel. Henry Rollins steelt trouwens de show met zijn Rambo-achtige optreden, al mogen die misvormde gasten, die compleet gestoord zijn, er overigens ook wel wezen. En zo is toch de interesse, om de rest van de reeks te zien, weer gewekt, al blijven mijn verwachtingen vrij laag.

3,0*

Toch wel een behoorlijke teleurstelling na het erg vermakelijke tweede deel. De grootste fout die men hier maakt, is de focus te verleggen van niet-serieus naar serieus, iets wat volgens mij niet echt past bij deze reeks.

Het zorgt ervoor dat het vermaak in ieder geval stukken lager is, maar ook op andere gebieden scoort Wrong Turn 3 een stuk minder. Er zit geen één personage in, voor wie ik ook maar een greintje sympathie voelde. Veel schreeuwende vervelende personages, die hun einde tegemoet gaan. Maar ook op het gebied van bloed, gore en effecten is het allemaal ondermaats. De kills zijn uitermate teleurstellend en de kannibalen zien er lachwekkend slecht uit, vergeleken met het vorige deel. Ook zit er totaal geen humor in. Bij dit soort popcornfilmpjes hoop ik me tenminste enigszins te vermaken, maar dat vermaak was ver te zoeken.

Het ergste is trouwens nog wel het einde, dat toch wel zo ongelofelijk slecht was, dat je er bijna tranen van in de ogen krijgt. Toch jammer dat je na een leuk tweede deel, zo’n waardeloos derde deel voorgeschoteld krijgt.

1,0*

Net zo belabberd slecht als het derde deel, wat eigenlijk ook wel te verwachten was.

Wederom hebben we een stelletje domme oversekste tieners, die deze keer ten prooi vallen aan de drie kannibalen. Die gasten zelf zien er vrij beroerd uit. Het verhaaltje zelf is zo voorspelbaar en slap, als maar zijn kan. Het dieptepunt is absoluut het moment, dat ze het eerst echt goed aanpakken en die gasten opsluiten, maar dan het niet over hun hart kunnen verkrijgen om ze te vermoorden. Rarara, wat zou er daarna toch gebeuren?

Het enige positieve aan dit deel is de gore en een paar kills, die best leuk zijn. Vooral die draaiende boor, is een smerig, maar uiterst effectief wapen. Maar voor de rest valt er weinig te beleven. Dom irritant slachtvee, een uitermate voorspelbaar verloop en totaal niets nieuws onder de zon.

1,0*

Typische Leslie Nielsen film, waarin de grappen zich in een enorm rap tempo opvolgen.

Het probleem is echter dat de grappen soms wel, maar meestal niet leuk en /of geslaagd zijn. Dat ligt overigens niet aan Nielsen, die net zo droog is als altijd, maar de grappen lijken gewoon veel minder goed geschreven. De geoefende filmkijker zal hier parodiestukjes uit o.a. The Fugitive, The Godfather, en Mission Impossible voorbij zien komen.

Vind je dat leuk, dat valt er waarschijnlijk nog wel wat te genieten. Zoek je echter goede en geslaagde grappen, dan ben ik toch bang dat je hier aan het verkeerde adres bent.

2,0*

Wuthering Heights is een boek dat ik vroeger voor mijn boekenlijst van Engels heb gelezen. Hoewel er diverse verfilmingen van het boek bestaan, heb ik er nog nooit eentje van gezien. De verfilming van William Wyler is dus een soort van hernieuwde kennismaking voor mij. Ik moet echter zeggen dat het verhaal mij slechts bij vlagen bekend voorkwam.

Het is een verhaal van de liefde die niet kan bestaan. Een soort van Belle en het beest, maar dan totaal anders. Laurence Olivier is in ieder geval een sterke acteur, die wel vaker in dit klassieke Engelse verhalen acteerde. Hier speelt hij ook vrij aardig, evenals de rest, al hinkt het acteerwerk soms een beetje naar het toneelachtige. Het verhaal zelf is aardig uitgewerkt, al vond ik de dialogen bij tijd en wijle niet al te sterk en pakten me ook niet zo als gehoopt. Hier en daar merk je op sommige punten ook wel dat het allemaal wat gedateerd begint te raken. Ondanks dat laatste is het camera-technisch wel sterk, maar dat kun je ook wel aan een vakman als Wyler over laten.

Samengevat is het allemaal wel aardig. Wyler is een te goed regisseur om zoiets als dit te verpesten. Vergeleken met zijn andere romantische films, is dit echter wel de minste die ik tot nu toe van hem zag.

3,0*