Opinions

Heerlijke western dit met een fijne hoofdrolspeler.

Want laten we wel wezen. De echte hoofdrolspeler in deze film is natuurlijk geen acteur, maar een heus geweer, genaamd de Winchester ’73. Anthony Mann maakt er een fijne film omheen, dat moet gezegd worden. Er zit veel vaart in en het hele gebeuren rondom de Winchester is erg vermakelijk om te volgen.

James Stewart zet hier een degelijke rol neer maar vooral Stephen McNally vond ik erg overtuigen als de sluwe Dutch Henry Brown. Zijn karakteristieke kop is echt perfect geschikt voor een film als deze. Er gaat veel overtuiging en dreiging van zijn personage uit. De film boeit van begin tot einde en bevat veel actie. Op dat gebied is de film dan ook erg goed. Vooral de indianenaanval is erg spannend, zeer goed in beeld gebracht en bevat actie van de beste soort. Echt een prachtige scène als je het mij vraagt. Daarnaast is de cinematografie van de film ook erg goed. Mann maakt goed gebruik van de soms prachtige omgeving en brengt deze ook regelmatig op fraaie wijze in beeld.

Dit is pas mijn eerste film van Anthony Mann, maar ik moet zeggen dat dit wel naar meer smaakt. Een compacte western met veel actie en een leuk verhaal kan altijd mijn goedkeuring wegdragen en hier is dat niet anders. Winchester ’73 is een prima western, die van de Amerikaanse westerns zeker behoort tot de besten.

Dikke 4,0*

Redelijke film. Hoewel de twee jonge acteurs niet onaardig acteren wil de film ondank een paar aardige schrikmomenten niet echt spannend worden en stikt de film van de clichés. Allereerst werken hun mobieltjes natuurlijk niet en worden er een paar domme beslissingen genomen. Daarnaast zijn er voldoende momenten om uit de auto te vluchten naar bijvoorbeeld de benzinepomp, die niet zo heel ver weg is, maar geen van deze momenten wordt door de twee aangegrepen om dit ook daadwerkelijk te doen. Ook het einde van de film is vaag, wat op zich niet erg is, maar er blijven gewoon veel te veel vragen onbeantwoord. Kortom een matige horrorfilm, die dankzij de twee aardige hoofdrolspelers en een aardig sfeertje nog aardig onderhoudend is.

2,5

Ik vond het wel een sfeervol filmpje met prima bijpassende muziek. Het verhaal is niet zo heel bijzonder, maar de scenes waarin de wind letterlijk weer eens komt aanwaaien zijn wel erg goed gemaakt. Gish doet het wel erg goed. Verder kreeg de film me niet echt mee. Het is leuk om een keer gezien te hebben en de film is qua opzet zeker goed gemaakt, maar bijzonder of memorabel is het voor mij in ieder geval niet.

3,0*

In hoeverre een film als deze zich aan historische feiten houdt, kan ik niet echt nagaan. Voor mij is het dan belangrijk of een film met een verhaal deze geloofwaardig blijft en dat is hier zeker het geval.

Het verhaal over de Navajo-indianen die worden opgeleid tot codesprekers vond ik zeker interessant. Met een regisseur als Woo aan het roer, weet je daarnaast dat hij zich wat minder richt op het verhaaltechnische aspect van de film, maar vooral wat meer op de actie. Die actie is hier zeker weer spectaculair en aan ontploffingen dan ook geen gebrek in deze film. Die actie is dus goed, maar ook het verhaal bleef redelijk boeiend, zodat de ruim twee uur dat de film duurt, toch behoorlijk snel voorbij raast.

Het acteerwerk is grotendeels in orde, maar hoofdrolspeler Cage zet toch wel een vrij zwakke rol neer. Hij is op sommige momenten net te weinig overtuigend en ik vind hem ook niet echt iemand die in een oorlogsfilm past. Desondanks vond ik het toch een fijne film, die lekker wegkijkt en behoorlijk geloofwaardig blijft.

Kleine 3,5*

Een behoorlijke spectaculaire film dit, zeker voor een stomme film uit 1927.

Het verhaaltje vond ik niet zo heel bijzonder en is in feite een soort van Pearl Harbour-achtig liefdesverhaaltje, maar dan ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Visueel is de film echter behoorlijk sterk. De vele vliegtuiggevechten zijn erg goed in beeld gebracht, bevatten veel vaart en dynamiek en zijn uitermate boeiend om te zien.

Het knappe aan de film is ook dat die geen seconde verveelt. Dat komt door het tempo, maar ook doordat de prima actie vandaag de dag nog prima mee zou kunnen. De personages in de film vond ik weinig bijzonder. Die bleven nogal oppervlakkig en ik kreeg er verder niet echt een gevoel mee, ondanks dat ik het einde waarbij de één per ongeluk de ander neerschiet op zich wel bijzonder vond.

Kortom uiteindelijk is dit zeker geen vervelende film. De Oscar voor de beste film kan ik gezien de tijdsperiode goed begrijpen. Het is mooi en degelijk gemaakt, waarbij veel aandacht is geschonken aan de actiescènes, maar iets minder aan de personages.

3,5*

Ford en Wayne is een combinatie, die blijkbaar graag met elkaar werkten, want dit is alweer de zoveelste film, die ik zag met die combinatie.

Het is een aardige film, maar niet echt memorabel. De marine outfit stond Wayne wel erg goed moet ik zeggen. Wel speelt hij de rol, die hij bijna altijd speelt, maar dat doet hij altijd wel goed, zo ook hier. Zijn samenspel met Maureen O'Hara is ook niet verkeerd. Het verhaal is wel geinig en zo is het eigenlijk een film zonder al teveel hoogtepunten, maar gelukkig ook zonder diepe dalen. Verder heb ik er eigenlijk niet zo heel veel over te vertellen.

3,0*

Erg verfrissende film.

Winnie the Pooh is nooit mijn favoriete Disney geweest en zal het ook nooit worden, maar desondanks is dit in ieder geval een erg leuke film. De tekenstijl is origineel en fris met af en toe de tekst van het het boek er doorheen verweven. Daarnaast bevat de film leuke dialogen, een degelijke voice-over en best grappige situaties. Pooh is voor mij zeker niet het leukste personage, maar gelukkig zijn daar Iejoor, konijn en uil, die alle drie wel erg grappig uit de hoek komen. Vooral de ontzettend depressieve Iejoor is leuk en meelijwekkend tegelijk.

Het verhaaltje is erg simpel, maar doordat er weinig zijweggetjes zijn loopt het daarnaast weer lekker vlot door. Erg mooi einde ook qua tekenstijl, dat op een zorgvuldige en creatieve manier in de eindcredits is verwerkt. Een mooi voorbeeld van een film die geschikt is voor jong en oud.

3,5*

Bij het horen van de titel Winter’s Bone denk je van tevoren niet gelijk aan een vrolijke film. Dat klopt ook, want vrolijk en zonnig is iets wat deze niet is en ook niet wil zijn. Zelfs de manier waarop alles geschoten is, is somber, evenals het weer in de film, waar letterlijk nooit de zon doorkomt.

Het tempo van de film is traag en de film richt zich op het drama. Dat werkt hier vrij goed. Jennifer Lawrence zet hier een erg sterke rol neer. Ze maakt van haar personage Ree een zeer vastberaden meisje, die vastbesloten is om het mysterie rond haar vader te ontrafelen. Ik had gedurende de film, zowel medelijden, sympathie en respect voor haar en vind het altijd knap als een personage zoveel verschillende emoties kan oproepen. Verder valt me op hoe sfeervol de omgeving is, waar de film zich afspeelt. De mensen zijn niet rijk, wonen in houten huisjes en overal staan oude roestige auto’s. ijzerhopen, houtstapels, lopen diverse honden en ga zo maar door.

Ook de rest van de cast is prima trouwens. Iedereen is perfect gecast en lijkt ook daadwerkelijk thuis te horen is die troosteloze, soms wel erg miserabele omgeving. John Hawkes speelt zijn rol als duisteren oom van Ree, die net zo onvoorspelbaar is, as hij er uitziet. Ondanks dit alles is er verder niet een scène die echt memorabel is en daarnaast blijft de film toch ook minder door mijn hoofd malen, dan ik gisteren dacht. Ik twijfelde gisteren na afloop erg tussen drieënhalf of vier sterren, maar kies nu toch voor het eerste. Een middenweg, die ik hier wel zou willen kiezen, is er namelijk niet.

3,5*

Een erg mooie film van John Huston. Gelijk vanaf de sterke openingsscène zat ik in de film. Brad Dourif speelt echt ontwapenend. Ik vond hem echt geweldig hier. De manier waarop hij vol overtuiging achter zijn verhaal blijft staan en waarop hij het telkens weer verkondigt, zorgt op een bepaalde manier voor veel sympathie voor hem.

Het verhaal is geinig, maar niet eens echt bijzonder. Hetzelfde geldt voor het acteerwerk van de bijrollen en het verloop van de film zelf. Het is niet allemaal even sterk, maar door de fijne regie, de mooie sfeer en de geweldige rol van Dourif is er meer dan voldoende te genieten. De personages zijn lekker weird en doen in dat opzicht behoorlijk denken aan een film van Herzog, zoals ik hier al ergens las. Maar dat komt ook omdat Dourif qua uiterlijk erg op Klaus Kinsky lijkt, iemand die vaak de hoofdrol heeft gespeeld bij Herzog.

Wise Blood zal niet voor iedereen zijn weggelegd. Het is een nogal vreemde film, zeker in het oeuvre van John Huston, die normaal gesproken wat meer toegankelijker werk maakt. Het maakt de kracht er echter niet minder om en laat zien dat Huston een enorm veelzijdig regisseur is, waarvan ik nog veel meer moet en wil zien.

4,0*

Make a Wish!

Redelijk vervolg op Wishmaster met wederom Andrew Divoff in de roll van de Wishmaster Djinn. Andrew Divoff zet wederom een overtuigende rol neer en is met zijn van natuurlijke duivelse blik echt perfect gecast voor zoiets als dit.

Het verhaal stelt niet zo heel veel voor, het niveau is niet al te hoog, maar gelukkig zit er op sommige momenten wel leuke, grove humor in. Bijvoorbeeld, als een Russische gevangene het hoofd wenst van zijn grootste vijand en dan ook zijn uiterlijk krijgt, wat hij natuurlijk niet zo bedoelde. Daarnaast is het bij vlagen ook best gore en worden soms hele aardige effecten toegepast.

Niet hoogstaand, maar soms nog best vermakelijk dus.

2,5*

Best een hele aardige Nederlandse film. Allereerst viel Marco Borsato me eigenlijk 100% mee als acteur. Qua emoties kwam het er niet altijd even goed uit, maar verder is het best aardig. Zijn zoontje is dan bijvoorbeeld weer wel slcht, maar gelukkig heeft deze maar een kleine rol. De Afrikanen doen het eigenlijk allemaal erg goed en vooral de kinderen spelen sterk. De cinematografie van de film is ook best goed. Het ziet er allemaal netjes en verzorgd uit. Verder loopt het verhaal best lekker en schuwt de regisseur niet om er wat harde scenes in aan te brengen, al had het van mij best nog wat explicieter in beeld gebracht mogen worden. Jammer is alleen dat het einde van de film wat afgeraffeld wordt en de zoekktocht van Borsato op sommige momenten wat onrealistisch over komt, net zoals het happy end.Maar in zijn geheel best aardig en zeker onderhoudend, al heb ik het na deze zoveelste film over Afrika, voorlopig echt wel even gehad met films over dit onderwerp.

3,0*

Withnail & I is een klassieker in de Britse filmgeschiedenis en zeker een aparte kijkervaring.

In eerste instantie deed het mij ook enigszins aan Bottom denken, al vond ik dat toch wel wat leuker. Gezien de nogal maffe personages is het ook niet vreemd dat dit een cultstatus heeft verworven. Ik vond het eerste half uur wel het best. Een komisch begin, dat voortgezet wordt met leuke dialogen, waarna de boel beetje bij beetje ontspoort. En na dat ontsporen kwam ik er ook niet echt meer in. De humor was meestal niet aan mij besteed en vooral het middenstuk was bij tijd en wijle zelfs vervelend te noemen.

Hoewel er zeker niet slecht geacteerd werd, konden de personages mij ook niet heel bijzonder boeien. Oom Monty vond ik zelf een ronduit vervelend personage. Richting het einde wordt het gelukkig weer iets beter, maar goed werd het niet meer. Achteraf gezien is het gewoon een lastige film, die op de één of andere manier gewoonweg niet in mijn straatje viel. Te absurd misschien en verder gewoon ook niet leuk genoeg.

2,0*

Erg simpele komedie, die echter nog best vermakelijk is doordat de drie hoofdacteurs elkaar goed aanvoelen en door de vele grappen, waarvan vele flauwe, maar ook enkele leuke. Het leukst is wat mij betreft de scène met de beer die achter hen aankomt. Ook de aardige bijrol van Burt Reynolds is het vermelden waard. De film bevat daarnaast behoorlijk tempo en is voorbij voordat je er erg in hebt. Leuk vermaak!

3,0*

Aardig filmpje, maar niet veel meer dan dat. Ford speelt sterk en zet voor zijn doen eens een ander soort rol neer, die gewoon goed te noemen is. Het verhaal is echter vrij standaard, alleen komt nu het leven van en bij het Amish-volk goed naar voren. Dat is ook hetgene waar deze film zich vooral op focust. Sommige zaken daarin zijn best aardig zoals de omgang en het wederzijds respect tussen Ford en het Amishvolk, maar op den duur werd het meer van hetzelfde en een beetje langdradig.

3,0*

Charles Laughton!

Een erg genietbare film weer van Wilder, die zo blijkt ook na deze film, sterk is in meerdere genres. Wilder weet ook op deze film behoorlijk zijn stempel te drukken door het zware gebeuren, dat in de film plaatsvindt, af en toe te voorzien van humor en een luchtige ondertoon. Dat komt vooral ook door de uitstekend gekozen hoofdrolspeler Charles Laughton. Ik kende Laughton tot nu toe alleen als regisseur, maar als acteur is hij misschien wel bijna net zo geweldig, tenminste in deze film in ieder geval wel. Laughton speelt een heerlijke cynische advocaat met hartproblemen, die zijn uitgesproken mening vaak niet onder stoelen of banken steekt. Vooral zijn commentaar op de verpleegster is af en toe gewoon hilarisch. Marlene Dietrich is de typische koele Duitse, maar echt goed vond ik haar optreden niet. Het is allemaal wat te eentonig en eenzijdig.

De film is dat gelukkig niet en de tijd vloog dan ook voorbij. De sfeer van de film is mede door de goede mix tussen humor en drama erg sterk en daarnaast is de film nog best spannend, omdat ik me toch wel zat af te vragen hoe het nu af zou lopen en de afloop ook lang onzeker blijft. De sterke twist mag er zijn en zag ik niet direct aankomen. Ik was persoonlijk nog even bang dat Laughton aan het eind misschien zou sterven door zijn hartproblemen maar gelukkig gebeurde dat niet. Topvermaak dus weer wat mij betreft.

4,0*

Zo dat viel nog niet mee zeg, om deze film uit te zitten. Ik had stiekem een beetje gehoopt dat deze film net zo’n leuke sfeer zou hebben als zijn voorganger uit de jaren 30, maar dat viel vies tegen. Sidley Lumet heeft toch zeker wel goede films afgeleverd, maar deze hoort daar in ieder geval niet bij. De film is natuurlijk mede bekend omdat Michael Jackson er als vogelverschrikker in acteert. Hij doet dat best aardig, maar veel positiefs kan ik verder niet verzinnen. De film komt maar niet op gang en het ene nummer is nog vreselijker dan de ander. Zelden zulke slechte muziek gehoord in een film, als hier. Daarnaast mist de film sfeer, en uitstraling en is Diana Ross geen leuke Dorothy. Nee als je dit een leuk verhaal vint, kun je toch echt beter The Wizard of Oz kijken, die alles heeft wat deze film niet heeft, behalve Michael Jackson dan natuurlijk.

1,0*

Hoewel ik op zich niet zo'n fan ben van muziekfilms, is deze film toch wel een klein pareltje uit de filmgeschiedenis. Had vroeger ooit eens de tekenfilmserie ervan gezien en was daardoor erg benieuwd naar deze film. Hoewel ik niet alle liedjes even leuk vond, is het een originele film met een erg leuk verhaal, wat erg plezierig is om naar te kijken.

4,0*

Redelijke film, maar indrukwekkend wordt het nooit.

De film is natuurlijk in vele opzichten vergelijkbaar met House of Flying Daggers en Hero, die ik allebei net wat beter vind dan deze film.

De combinatie van overdreven gevechten en serieus drama werkt voor mij niet helemaal. Het dramagedeelte wist mij niet altijd te overtuigen en leidde soms wat af van de eigenlijk wel aardige actie. Dat zweefgebeuren is ook niet altijd even geweldig, maar ergens heeft het wel iets kunstzinnigs.

Toch blijf ik het jammer vinden dat een film als deze zo serieus wordt gebracht. Ik het liever allemaal over de top zoals bij “Kung Fu”. Ondanks de degelijke acteurs werkt het drama niet voor mij in deze film. Door de prima actie is het allemaal nog goed uit te kijken gelukkig.

2,5*

Een vermakelijke weerwolvenfilm, die mij een beetje aan "The fly" deed denken, omdat ook in deze film een dier (insect) de oorzaak is van de verandering bij een mens, die eerst goed lijkt, maar uiteindelijk rampzalig blijkt te zijn.

Jack Nicholson zet een uitstekende rol neer en bewijst maar eens een uitstekend acteur te zijn. Vooral door zijn sterke spel is alles vrij geloofwaardig. Daarnaast blijkt, dat er niet altijd veel actie of special effects nodig zijn, om iets als dit toch redelijk overtuigend neer te zetten. Michelle pfeiffer heeft ook nog een aardige rol als dochter van de baas en liefde van Will. Het is dan vooral ook aan deze twee karakters te danken, dat de film toch nog zo weet te boeien, want qua verhaal en originaliteit schiet de film toch wel enigszins te kort. De muziek van Ennio Morricone is overigens wel erg mooi.

Niet heel goed, maar het prima acteerwerk en de fijne muzikale score maken in ieder geval voldoende goed en zorgen voor een redelijk leuke twee uur.

3,0*

Ik ben er niet echt onder de indruk, ook al houd ik meestal wel van dit soort films.

Een stelletje jongeren dat een reisje maakt door een relatief vrij onbewoond gebied, kan altijd iets moois uit voortvloeien. Het begint ook best aardig. De opbouw is rustig en we maken kennis met de drie hoofdpersonen, die zowaar alle drie ook behoorlijk normaal ogen. Toch duurt die intro vrij lang en weet de regisseur met zijn camera er ondanks het mooie landschap, eigenlijk ook maar bijzonder weinig mee te doen.

Op een gegeven moment komt Wolf Creek dan toch op gang. Ze ontmoeten een man, die minder vriendelijk blijkt dan gedacht en ineens zijn ze gevangen. Dan begint het allemaal pas echt. Helaas slaagt Wolf Creek er ook vanaf dat moment niet in om echt spannend te worden. Het moment om hem neer te slaan en uit te schakelen was een mega kans, maar dat doen ze niet, en ze laten natuurlijk ook zijn geweer naast hem liggen. Door deze uitermate domme beslissing loopt het allemaal net even anders. Natuurlijk worden er wel vaker niet al te slimme keuzes gemaakt in horrors, maar hier is het redelijk irritant.

Na het einde toe komt het ook niet meer goed. Er zitten een paar leuke gore scènes in, maar goed wordt het nooit meer. Alleen het einde was nog wel aardig en iets beter dan ik van tevoren vermoedde. Maar toch is Wolf Creek een lichtelijke tegenvaller geworden. Niet heel spannend, niet heel origineel, niet heel goed geacteerd en ondanks het waargebeurde aspect, ook niet altijd geloofwaardig.

2,0*

” Let me tell you something. There's no nobility in poverty. I've been a poor man, and I've been a rich man. And I choose rich every fucking time.”

Een stuk minder goed dan gehoopt. Martin Scorsese is een gigant, die als geen ander weet hoe je misdaadklassiekers moet maken. Goodfellas is daar het perfecte voorbeeld van. The Wolf of Wall Street heeft in feite een soortgelijk verhaal. Een crimineel werkt zich vanuit het niets naar de top, maar aan de top komen is altijd gemakkelijk dan er blijven en dat is hier niet anders.

Leonardo DiCaprio vond ik hier in ieder geval erg goed. Hij kan zich helemaal laten gaan in deze excentrieke hoofdrol en overtuigt vooral op de momenten dat hij mensen moet toespreken, als de flamboyante leider, die hij op dat moment ook moet zijn. Jonah Hill is redelijk, maar vond ik toch lang niet altijd overtuigend. Is vaak te druk en heeft hier soms wat irritante trekjes. Van de overige rollen valt vooral Margot Robbie op. Het is een mooie vrouw, maar ze speelt haar rol in ieder geval overtuigend. Verder zitten er nog leuke bijrolletjes in van Matthew McConaughey en Rob Reiner.

In The Wolf of Wall Street lijkt Scorsese een stuk minder met het plot bezig te zijn, dan normaal. Dat is op zich geen enkele probleem, want ik houd wel van films, die erg aan sfeerschepping proberen te doen. Het recente La Grande Bellezza, is daar voor mij het perfecte voorbeeld van. Sfeerscheppen lukt Scorsese wel. Met zijn afwisselende camerawerk, weet hij er bij vlagen een erg swingend geheel van te maken. Daarbij vergeet hij ook de soundtrack niet, die erg afwisselend is en prima past bij de tijd, waarin het verhaal zich afspeelt.

Het is echter vooral de humor, die mij niet de gehele tijd beviel. Soms zitten er echt leuke stukjes tussen, maar andere momenten zijn dan weer flauw, of in ieder geval een stuk minder geslaagd. Ik moet overigens wel zeggen dat ik het einde dat nog wel erg geslaagd vond. Ik had verwacht dat DiCaprio helemaal te onder zou gaan, maar dat bleek uiteindelijk nog mee te vallen. Martin Scorsese blijft voor mij een sterk regisseur. Dit project heeft mij niet helemaal kunnen bekoren, maar ik moet wel zeggen dat het allemaal enorm vakkundig gemaakt is. Het is ook zo’n film die ik graag beter had willen vinden, dan ik hem vond. Ik had dit graag een meesterwerk genoemd, maar dat is het wat mij betreft niet.

3,0*

Erg matige film dit. De trailer zag er nog wel zo veelbelovend uit, maar het viel allemaal behoorlijk tegen. Het begint allemaal nog best aardig met een sfeervolle setting, die mij enigszins aan Sleepy Hollow deed denken.

Het verhaal zelf is echter nergens verrassend evenals de schrikmomenten die vaak bij mij niet echt werkten. Sowieso wordt het eigenlijk nooit spannend en dat is best jammer, want de film had best potentie. De acteurs doen het redelijk, worden niet geholpen door de dialogen, maar hebben het allemaal weleens beter gedaan.

Tja een matige film, die soms iets te vaak in herhaling viel en niet echt wist te boeien.

1,5*

De X-Men hebben me altijd wel kunnen boeien en Wolverine is daarvan altijd het meest interessante personage geweest. Nu was de eerste losstaande film over hem wel aardig, maar niet zo goed als de X-Men films. Daarom hoopte ik stiekem dat dit deel toch wat beter zou zijn, maar die hoop vervloog al snel, ondanks een veelbelovend begin.

Dat begin is uiterst explosief en behoorlijk goed. Mooie actie, maar dat blijkt op een leuke scenebovenop de trein na, gelijk ook het beste wat de film op dat gebied te bieden heeft. Na de opening wordt het tempo behoorlijk getemperd en wordt een verhaaltje verteld, dat lang niet altijd weet te boeien. Er wordt veel te veel tijd uitgetrokken om iets te vertellen wat in feite maar saai is, voordat men weer verdergaat met de actie. Daarnaast wordt Wolverine op de verkeerde manier geportretteerd. Met zijn speciale krachten en het mutant zijn wordt maar zeer weinig gedaan.

Ook qua acteren houdt het niet over. Jackman blijft de perfecte Wolverine, maar zijn tegenstanders zijn weinig indrukwekkend. Vooral het personage Yashida is bij tijd en wijle lachwekkend, waarbij het clichématige eindgevecht wel het dieptepunt was. Jammer dat men zo’n oninteressante en weinig vermakelijke film kan maken van Wolverine. Te weinig actie, totaal geen interessante personages en ik heb mezelf er op betrapt toch een aantal keren op de klok te hebben gekeken, hoever we al waren. Toch wel een grote teleurstelling dit, achteraf gezien.

1,5*

Ik vond the Woman in Black op de één of andere manier nog wel aardig wegkijken. Wel is het jammer dat het van begin tot einde een soort van vast pad bewandelt, waar nauwelijks van afgelopen wordt. Er zitten echter genoeg positieve punten in, om een voldoende te rechtvaardigen.

Het is een moeilijke rol voor Daniel Radcliffe. Iedereen ziet hem natuurlijk nog steeds als Harry Potter, wat niet zo raar is, maar ik moest zeggen dat hij het best redelijk deed, al is hij wel wat jong voor zijn rol als vader. Daarnaast weet regisseur Watkins een lekker luguber sfeertje te creëren, waarbij de omgeving en de gebeurtenissen in het grote oude huis er goed uitzien. De schrikeffecten bestaan vooral uit onverwachte momenten, waarbij het geluidsniveau even flink omhoog gaat, maar die deden wel hun werk, al wordt de echte spanningsboog nooit echt optimaal opgebouwd.

Richting het einde wordt het dan zowaar nog een keertje echt spannend. De scène, waarbij Radcliffe het het lichaam uit de koets in het moeras haalt, zag er erg goed uit. Wel jammer is het dat de film daarna wat onlogischer wordt en deze actie uiteindelijk nutteloos bleek. Het einde vond ik in dit geval dan ook niet zo bijster sterk.

Al met al geen onaardig filmpje, al had er nog wel meer in gezeten. De sfeerschepping is prima en uiteindelijk was ik misschien nog wel het meest verrast, dat dit ook de regisseur is van Eden Lake. Die is nog wel een paar klassen beter.

3,0*

Leuke film noir van Fritz Lang, die van begin tot einde erg vermakelijk is, maar de echte hele goede scenes ontbreken, om dit echt een topper te maken.

Edward G. Robinson is in ieder geval een fijne acteur, waar ik altijd graag naar kijk. Hier speelt hij een goede hoofdrol als sympathieke, maar soms ietwat onhandige psycholoog. Lang weet de spanning met de humor aardig met elkaar te combineren, al verspreekt Robinson zich op een gegeven moment wel net een keer teveel. De dialogen zijn goed en het momenten dat Robinson samen met zijn vrienden de plek van de moord bezocht, was een mooi hoogtepunt van de film.
Het knappe aan Robinsons rol, is dat ik constant zat te hopen, dat hij niet gepakt zou worden. Het einde, waarbij blijkt dat alles maar een droom is geweest, is misschien van gemakzuchtig van Lang, maar doet voor mij niet heel veel af aan de kwaliteit van de rest van het verhaal. Het past goed bij de rest van de humor, die er doorheen verweven zit.

The Woman in the Window is in ieder geval een bovengemiddelde film noir, met een leuk verhaal, prima acteerwerk, goede dialogen en een constant niveau, zonder ook maar een seconde te vervelen. Het mist echter de finesse van een echte topper.

3,5*

Een ontzettend sterke film dit, die echt enorm goed in elkaar zit.

Dit is mijn kennismaking met John Cassavetes, maar dit smaakt echt absoluut naar meer. Gena Rowlands zet echt een fenomenale acteerprestatie neer als Mabel, de moeder van het gezin, die in deze film de belangrijkste spil is, in het familiedrama dat zich in deze film afspeelt. Ik heb haar niet op overacting kunnen betrappen en daarnaast speelt ze ook nog eens een vrouw zonder enig gevoel voor humor, dat is niet makkelijk, maar ze doet het voortreffelijk. Naast haar valt bijna iedereen in het niets, maar daarmee zou ik Peter Falk te kort doen, die als haar man Nick Longhetti ook prima speelt.

Het is bijna eng hoe realistisch deze film op een gegeven moment overkomt. Ik kan deze film moeilijk met een andere film vergelijken, ook dat is best bijzonder, maar de indruk die het maakt is bijna onuitwisbaar vermoed ik. In het begin dat ik dat het allemaal nog wel mee viel met de ellende, maar als de collega’s en vrienden op een gegeven moment op bezoek komen, gaat alles langzaam maar zeker echt mis. Natuurlijk is met Mabel van alles mis, maar op een gegeven moment zat ik me echt af te vragen wie er nu gekker is, Mabel of Nick? Vooral Nicks agressieve gedrag tegen de buitenstaanders van het gezin is erg fout, maar aan de andere kant wel weer ontzettend begrijpelijk, gezien alle frustraties, die het gezinsleven met zich meebrengt. Aan de andere kant is het dan ook wel weer typisch om te zien dat het gezinsleven en de kinderen juist ook weer voor rust zorgen.

Cassavetes neemt de tijd om het verhaal te vertellen en vind ik juist erg positief. Hierdoor leer je de personages goed kennen in al hun onvolmaaktheden en juist die onvolmaaktheden maakt ze erg menselijk, kwetsbaar, maar ook best sympathiek en tegelijk ook weer zielig. Ik bedoel neem nu het einde. Het lijkt natuurlijk, alsof alles goed is afgelopen. Dat is natuurlijk ook wel zo, maar eigenlijk is de situatie niet veranderd. Hierdoor kan het bij de minste of geringste verstoring, natuurlijk weer helemaal fout gaan. Een best wel sterk open einde, wat de film voor mij er alleen nog maar sterker op maakt.

Ja al met al echt een sterke film, waarbij het tempo niet altijd even hoog is, het drama best hevig is, maar het enorm sterke acteerwerk en realisme van het script er voor zorgen, dat ik deze film heb ervaren als een geweldige kijkbelevenis.

4,5*

Een verrassend sterke film toch wel.

Dat had ik na de eerste twintig minuten niet verwacht. Spanning is er dan nog niet en ook de gebeurtenissen zijn tot dan toe niet altijd even logisch. Vanaf dat moment wordt de film echter steeds beter en doordat de film ook de mogelijkheid openlaat om sommige zaken zelf in te vullen, wordt het uiteindelijk toch een intrigerende film.

Visueel slaat de film af en de plank een beetje mis. De beelden door elkaar heen zijn is misschien een originele keuze, maar mooi is het geenszins. Qua acteerwerk springt de rol van Pollyanna McIntosh er duidelijk bovenuit. Niet alleen heeft zij misschien wel de moeilijkste rol om te spelen, maar daarnaast overtuigd ze eigenlijk iedere seconde dat ze in beeld komt. Daarnaast weet ook Sean Bridgers te overtuigen als irritante klootzak en waardeloze vader. Zelden een rol gezien waarbij ik op een gegeven echt zo’n hekel aan de persoon kreeg dat ik echt zat te hopen dat “The Woman” hem, terwijl hij zwaar lijdt, zou doden. Dat dit uiteindelijk ook gebeurde gaf mij best een goed gevoel.

Verder is de film behoorlijk onvoorspelbaar. Dat er nog een “wezen” in de schuur zat, was erg verrassend en op het moment dat “The Woman” aan het einde op de “zussen” afloopt, zat ik echt op het puntje van mijn stoel. Ondanks het aparte verhaal komt de film voor mij erg geloofwaardig over. Het sluit namelijk makkelijk aan bij de soms bizarre verhalen die vandaag de dag naar buiten komen.

Kleine 4,0*

Once Upon a Time in China is in het martial arts genre in ieder geval een klassieker. In het genre wordt deze vaak genoemd en de film is tevens in diverse lijsten terug te vinden.

In had wel weer zin in een Chinees martial arts epos, dus besloot ik gisteravond maar eens om hiernaar te gaan kijken. Hoewel het zeker niet slecht is, vond ik het toch wel wat minder dan bijvoorbeeld een Iron Monkey. Wat bij Jet Li en ook Jackie Chan opvalt, is dat ze vaak een stuk beter acteren als ze in een Chinese film acteren. Zo ook hier, waar Li toch sterk voor de dag komt.

Het verhaal is wel aardig en wat grimmiger en harder dan ik van tevoren gedacht had. De typische flauwe Hongkongse humor blijft hier wat achterwege, iets wat ik wel jammer vond, wat het past doorgaans goed bij dit genre. Het verhaal zelf vond ik niet bijzonder sterk, maar gelukkig maakten de prima gevechten veel goed. Veel afwisseling qua stijl en locaties en een fijne choreografie, al duurt het op een gegeven moment net iets te lang.

Verder niet veel over te melden. Ik snap de status wel, maar vind hem persoonlijk net iets minder dan enkele andere vergelijkbare films.

3,0*

Zo poe poe wat een zit zeg die director’s cut. Een documentaire van drieënhalf uur kijk je tenslotte niet iedere dag. Maar het moet gezegd worden dat het allemaal reuze meeviel. Sterker nog het was vaak erg leuk om te zien. Het was vandaag een snikhete dag en daar sluit Woodstock eigenlijk perfect bij aan, het festival waar mensen ook vaak schaars gekleed rondliepen.

De documentaire is vrij rechttoe rechtaan, Best leuk om te zien hoe het er destijds op Woodstock aan toe ging, maar nog leuker is het feit dat het gewoon regelmatig erg goede muziek is wat er gespeeld werd en wat ook voor een groot deel deze film vult. Jimi Hendrix, Santana en Joe Cocker zijn een aantal namen die de revue passeren en wat prettig luisteren is, al gaat Hendrix op een gegeven moment wel erg lang door met zijn solo. Verder heeft de film een prettige sfeer en ging de tijd ondanks de enorme lengte nog redelijk snel voorbij, ondanks dat er soms ook best wat mindere stukjes tussenzaten. Een ruime voldoende is wel op zijn plaats wat mij betreft.

3,5*

De meningen hier zijn nogal verdeeld, maar ik ben zelf van mening dat dit toch een mindere Bondfilm is, en sowieso de zwakste met Brosnan als Bond.

Spektakel is er voldoende, dat bewijst het begin wel, dat een minutenlang actiegebeuren is. Maar de actie is niet altijd even goed in beeld gebracht en komt daardoor soms wat rommelig over. Het script zelf is aan de magere kant. Sinds de val van de Koude Oorlog moeten er andere tegenstanders en organisatie gezocht worden en dat valt niet altijd mee. Desondanks is Robert Carlyle een prima badguy. Hij zet overtuigend een redelijk gestoord personage neer, al blijft het allemaal nog aan de oppervlakkige kant.

Denise Richards is misschien wel de slechtste Bondgirl die ik ooit zag. Ja, ze heeft haar uiterlijk mee, maar van acteren heeft ze duidelijk geen kaas gegeten. Sophie Moreau doet het als de andere Bondgirl een stukje beter. Brosnan zelf speelt op de automatische piloot en doet wat hij moet doen, maar zeker ook niet meer dan dat. Gelukkig zit er veel vaart in het verhaal en komen we op diverse locaties, wat voor de nodige afwisseling zorgt.

Ik ben niet echt onder de indruk. Voor een Bondfilm is het allemaal erg magertjes en, entertaint het gewoon te weinig.

2,0*