The Woman in the Window (1944)

Leuke film noir van Fritz Lang, die van begin tot einde erg vermakelijk is, maar de echte hele goede scenes ontbreken, om dit echt een topper te maken. Edward G. Robinson is in ieder geval een fijne acteur, waar ik altijd graag naar kijk. Hier speelt hij een goede hoofdrol als sympathieke, maar soms ietwat onhandige psycholoog. Lang weet de spanning met de humor aardig met elkaar te combineren, al verspreekt Robinson zich op een gegeven moment wel net een keer teveel. De dialogen zijn goed en het momenten dat Robinson samen met zijn vrienden de plek van de moord bezocht, was een mooi hoogtepunt van de film. Het knappe aan Robinsons rol, is dat ik constant zat te hopen, dat hij niet gepakt zou worden. Het einde, waarbij blijkt dat alles maar een droom is geweest, is misschien van gemakzuchtig van Lang, maar doet voor mij niet heel veel af aan de kwaliteit van de rest van het verhaal. Het past goed bij de rest van de humor, die er doorheen verweven zit. The Woman in the Window is in ieder geval een bovengemiddelde film noir, met een leuk verhaal, prima acteerwerk, goede dialogen en een constant niveau, zonder ook maar een seconde te vervelen. Het mist echter de finesse van een echte topper. 3,5*

Heb Lang altijd al een toffe regisseur gevonden, maar dit vind ik toch bij zijn zwakker werk horen. Geen fan van het nogal gemakkelijke einde, maar wat daarvoor zat, was niet zo veel sterker. Op zich zou het wel interessant kunnen zijn om een film te hebben waarbij de moordenaar door omstandigheden mee in het onderzoek wordt betrokken en af en toe een klein foutje maakt waardoor een inspecteur hem zou kunnen verdenken. Hier zegt de hoofdrolspeler echter vrijwel niets wat niet verdacht is. Als hij 5 keer zijn mond open doet, dan zitten er 4 wel heel erg verdachte blunders tussen, dat was toch wat clownesk voor iemand die intelligent zou moeten zijn. Soms weet hij er zich met een handigheidje uit te lullen, maar het was me toch allemaal wat veel om geloofwaardig te zijn. Robinson doet uiteraard wel zijn best om het zo goed mogelijk te brengen, maar het is allemaal wat net niet.

De term Film Noir komt uit Frankrijk en komt door wat er vlak na de oorlog gebeurde. In het bezette Frankrijk was het tijdens de oorlog niet mogelijk om Amerkaanse films te vertonen. Dus werden net erna vele Amerkaanse films tegelijk losgelaten op het publiek en bepaalde filmliefhebbers vonden bepaalde overeenkomsten in toon en stijl. Een van die uitgestelde premières was deze film van Fritz Lang. Ik heb veel te weinig Lang gezien. Dit is pas mijn vijfde, maar aangezien er weinig regisseurs zijn die zoveel noirs hebben gemaakt als hij komen er deze maand nog meer voorbij. Deze film heeft Edward G. Robinson, een van de meer onwaarschijnlijke sterren uit deze periode. Op het eerste gezicht heeft hij niet veel sterachtigs. Robinson is geen bijzonder mooie man, bepaald niet meer jong, niet fysiek sterk of heel angstaanjagend. Maar gek genoeg is zijn acteertalent dusdanig dat hij ermee wegkomt om een gangster te spelen of een vader of zoals hier een wat onhandige professor die zich laat meeslepen in zijn vrij onschuldige fantasieën maar op zijn noirs meteen straf krijgt. De film overtuigt ook door de tonnen sfeer die het heeft. De expressieve belichting. De regenachtige studiostraten in een bad met prachtige filmmuziek. Het geeft de op een prettige manier eenvoudige film flinke meerwaarde. En dan het veelbesproken einde het zelfmoordeinde was toepasselijk geweest en had bij fatalistische sfeertje van de film gepast. Het huidige einde speelt met het gegeven dat hij zich op zijn leeftijd niet meer in avonturen moet begeven. Op de een of andere manier komt de film ermee weg voor mij. Maar ik denk dat het einde van drie minuten eerder meer indruk had gemaakt.