Wild Hogs (2007)

Destijds zag ik Wild Hogs in de bioscoop met een goede vriend, en we lagen dubbel van het lachen. Onlangs de film weer eens herzien om te kijken of dat nog steeds zo is. Nou, dubbel van het lachen was er niet meer bij, maar toch heb ik me prima vermaakt met deze flauwe biker-satire. Het zijn voor mij met name de varianten op typische biker-elementen (gesprekken over tattoo’s, de rugpatches, wel of geen GPS, een vaste route of niet) die de film erg goed maken. De klunzigheid waarmee deze brave mannen proberen stoere kerels te zijn is aandoenlijk en wellicht ook gewoon heel herkenbaar voor deze ook niet zo stoere biker. Het theatrale dat om de bikerscene hangt wordt hier dus op ludieke wijze belachelijk gemaakt. Wild Hogs is gewoon een erg grappige film over 4 mannen met een midlifecrisis die hun ware ik moeten weer vinden. En als dat een film oplevert met prachtige landschappen, dikke motoren, veel humor en een ontspannen sfeertje kan ik daar wel mee leven.

Nog steeds vermakelijk maar als 17 jarige Randy was ik duidelijk iets meer gecharmeerd. De acteurs doen het samen leuk en maken het samen met de soundtrack de moeite waard, de grappen hadden wel wat scherper mogen zijn. Van 4 naar 3*

Twaalf a dertien jaar terug toch op een avond volledig stuk gegaan op deze film. We keken hem in combinatie met Tarantino's Deathproof en we geraakten langzaam in zekere stemming waarna Wild Hogs genoeg was om verscheidene keren de slappe lach te veroorzaken. Nu zoveel jaar later, en wel eens stukje mee te hebben gepakt op tv verwachte ik toch dat dit flauwe shit zou zijn. Iets dat na een herkijk ten dele uitkomt. Aardig is toch op zijn minst de vier mannen die hun wat wildere tijd achter zich gelaten hebben en in de knoei zitten met het keurslijf, saaie leven, tegenvallende leven of het feit dat ze onder de plak zitten. Een roadtrip is het logisch gevolg waar vooral zal blijken dat iemand met een motor en leren pak nog niet meteen een 'Biker' is. En dat blijkt maar goed ook, want waar ze het leven en de lieden eerder nog staan bewonderen blijkt het toch niet meer dan tuig van de richel zonder perspectief of verstand. Aardig is dan nog de flirtende agent, leuke maar korte rol overigens van McGinley, het verschijnen van Paul Teutel is leuk te noemen, net als de verschijning van Mister Easy Rider Peter Fonda. Toch grenzen, of overschrijden, de gebeurtenissen regelmatig het randje van te flauw. Macey te klungelen op zijn motor is een keer leuk maar daarna niet meer. De tent in de fik is ook matig. Net als de zingende dikzak op het Chili feest en het gedoe met de ketchup en mosterd tegen de twee Del Fuego's. Daar staat tegenover dat de insect inslagen en de kraai wel weer grappig is. Verder nog noemenswaardig zijn de twee alleraardigste dames Hennessy en Tomei, wordt er fijne muziek gedraaid met Grand Funk Railroad, Lynyrd Skynyrd, Bon Jovi, Foghat en The Allman Brothers Band. Het maakt Wild Hogs al met al tot een product die niet heel leuk is, soms ronduit flauw, maar ook net niet stom vervelend blijkt en eigenlijk gewoon redelijk. Maar het is allemaal te mager voor een voldoende.