El Dorado (1967)

Goeie film waarin een gun for hire wordt ingehuurd om een geschil tussen twee mannen op te lossen. Een western met een simpel, maar wel goed opgebouwd verhaal. Een beetje actie, een beetje humor en een beetje spanning. Misschien wat aan de lange kant, maar dit wordt goedgemaakt door de vermakelijke personages (iets waar de cast ook zeker aan bij draagt).

Geweldig dit. En niet eens om de redenen die ik had verwacht. Een western van veteraan Howard Hawks met iconen John Wayne en Robert Mitchum (en de jonge James Caan eraan toegevoegd). Muziek van Nelson Riddle, één van mijn favoriete componisten/arrangeurs. Alle ingrediënten lijken aanwezig voor een old school western. De eerste twintig minuten lijkt het daar ook heel hard op. Maar na de scene waarin James Caan een crimineel doodt met z’n mes, verandert de toon en begint het meer en meer te lijken op een komedie/parodie. In vorige decennia kende elke western wel z’n komische sidekick maar in deze El Dorado lijken de good guys, inclusief de hoofdrollen, mekaars sidekick. In die mate dat ze een groter gevaar voor mekaar betekenen dan dat de bad guys erin slagen hen te bedreigen. John Wayne wordt 2 keer aangeschoten door mensen die aan zijn kant staan (1 keer door Michele Carey en 1 keer per ongeluk door James Caan), ook is hij nooit verlegen voor een komische oneliner. Robert Mitchum toont zich van zijn meest dronken kant, krijgt letterlijk op z’n kop van een koekenpan en overweegt een ticketverkoop terwijl hij in bad zit. James Caan is een mislukte poëet, is geen schutter, en loopt dan maar rond met een tweeloop die voorheen toebehoorde aan een blinde. En dan is er nog Arthur Lee Hunnicutt, deputy sheriff die zich bedient van bugel én pijl en boog (!). Het einde is ook veelzeggend, wanneer John Wayne en Robert Mitchum halfkreupel en met kruk het beeld uitstappen. Niemand krijgt het meisje.