Opinions

Vrij gemoedelijke kerstfilm, die net iets minder grappig is dan die had moeten zijn.

Met Will Ferrell is het een beetje hetzelfde als met Jim Carrey, hij is druk, alom aanwezig en je moet een beetje van zijn humor houden. Ferrell gaat in ieder geval weer lekker los in deze film. Hoewel de film mede dankzij hem zijn leuke momenten heeft, blijft het allemaal redelijk braaf en voorspelbaar. Ook de humor is soms flauw en lichtelijk geforceerd. Gelukkig zijn de bijrollen ook redelijk goed ingevuld. Caan is een prima norse vader, die alleen maar aan zichzelf denkt en Zooey Deschanel heeft een schattig rolletje, waarbij ze uiterst charmant ook de hoek komt.

Het leukste stuk is absoluut als Ferrell op ontdekkingstocht gaat in de grote mensen wereld. Helaas is het einde erg zoet en blij en oogt de film net te braaf om echt leuk te zijn.

2,0*

Erg sfeervolle thriller, die vooral goed gebruik weet te maken van de geweldige setting waar het verhaal zich afspeelt.

Ik houd wel van films over gekken en gekkenhuizen. Eliza Graves heeft zo op het eerste oog niet veel nieuws onder te zon te bieden, maar is erg sfeervol en kent leuke, gekke personages. De cast is ook prima op dreef en doet wat het moet doen.

Ook de soundtrack mag er zijn. Verhaaltechnisch zijn er een paar wendingen, die ietwat voorspelbaar zijn, maar vooral de afloop met dikke knipoog, kon ik erg waarderen. Erg vermakelijk, leuke uitwerking en een fijne regie zorgen ervoor dat dit filmpje boven de middelmaat uitstijgt.

3,5* dik

Elle S'appelait Sarah is een degelijke oorlogsfilm, die een vrij heftig verhaal op een redelijk boeiende manier weet te vertellen.

Het acteerwerk is goed, waarbij voor het spel van Kristin Scott Thomas en de jonge Sarah er op een positieve manier uitspringt. Ook vrij goed is de afwisseling in de film. De film wisselt regelmatig tussen heden en verleden en dat zorgt ervoor dat de film blijft boeien, al moet ik zeggen dat ik het verleden wel interessanter vond dan het heden. Verder blijft het op zich altijd wel boeiend om te zien, wat voor invloed oorlog op een hele familie kan hebben.

Toch vond ik de film niet helemaal geslaagd, daarvoor waren sommige zaken net wat te sentimenteel uitgewerkt, waardoor de film op dat gebied bij mij niet helemaal werkt. Vooral de zoektocht van Scott Thomas is wat raar, omdat zowel haar man, als haar dochter niet weet dat ze aan de andere kant van de wereld zit. Daarnaast past de hele zwangerschap van Scott Thomas eigenlijk niet binnen de film. Dat lijkt echt gemaakt om bij de kijker nog wat extra sentiment op te roepen, omdat de uiteindelijke baby natuurlijk ook Sarah wordt genoemd.

Uiteindelijk is het zeker geen slechte film, maar wel eentje die net wat te overdreven sentimenteel is op sommige momenten, waardoor een hoge score er voor mij nooit inzit.

3,0*

Ik had er stiekem toch wel meer van verwacht. Het is allemaal verre van slecht te noemen, maar het duurde wel erg lang, voordat ik echt een beetje binding kreeg met de hoofdpersonages.

Twee aparte personages, die allebei hun beperkingen hebben, maar samen op hun eigen manier toch wat van het leven proberen te maken, wat ook steeds beter lijkt te gaan. De humor werkte voor mij niet altijd even goed, al werd vooral het personage Elling op een gegeven moment steeds leuker en ook aandoenlijker.

Alleen is het jammer, dat deze ontwikkeling zich pas richting het einde voltrok. Ik had telkens namelijk het idee dat er op de een of andere manier meer in zat, maar voor mij kwam het er niet helemaal uit. Los van mijn kritiek is het verder een heel aardig werkje dat rustig voortkabbelt en pas richting het einde ontbloeid.

3,0*

Een goed drama wederom van Susanne Bier, maar toch ben ik niet zo onder de indruk als bij Brodre en bij After the Wedding.

Aan de acteurs ligt het in ieder niet, die zijn erg goed. Mads Mikkelsen en Nikolaj Lie Kaas spelen zoals altijd erg overtuigend. Vooral Kaas vond ik deze keer erg goed als de verlamde man, die alles in zijn leven lijkt te verliezen. Ook Paprika Steen doet namens de vrouwen een behoorlijke duit in het zakje op acteergebied. Ook qua verhaal is het overtuigend en geloofwaardig, op 1 punt na. Ik vond de toenadering tussen Cæcilie en dokter Niels, wat te snel en geforceerd overkomen. Op de een of andere manier gaat het er bij mij niet in, dat zoiets in zo’n korte tijd kan gebeuren.

Verder is het allemaal goed en verzorgd. De muziek is goed en ook de cameravoering in dogme stijl is niet onaardig, al ben ik niet altijd daarvan gecharmeerd. Hier stoort het even wel niet en voegt het op sommige momenten zelfs wat toe aan de film. Ja geen vrolijke film dit, maar wel een mooie realistische film, die het menselijk drama in al haar facetten weet te tonen.

3,5*

Ik heb deze biopic vooral gekeken, omdat John Carpenter hem geregisseerd heeft. Ik ben totaal geen Elvis fan en zal dat zeker ook nooit worden.

Elvis mag zeker een vreemde eend in de bijt genoemd worden in het oeuvre van Carpenter. Tussen alle relatief kortere horrors valt dit wel erg op. Carpenter maakt hier in ieder geval wel gebruik van zijn meest gebruikte acteur, die ook de rol van Elvis op zich neemt.

Hoewel Russell dat verrassend goed doet, is Elvis een vrij standaard biopic, zonder echte verrassingen of uitschieters. Er zitten best wel wat aardige momenten in, maar er wordt soms net wat teveel in gezongen, (wat op zich niet raar is) wat me op een gegeven moment wel wat teveel van het goede werd. De regie tenslotte is degelijk, maar ik heb niet het idee dat Carpenter hier echt zijn eigen stempel op heeft kunnen drukken.

In ieder geval zijn we wat meer te weten gekomen over het leven van de zogeheten "King of pop". Het was niet heel slecht, maar vrolijk werd ik er ook niet van.

2,0*

Vermakelijke film, waarbij vooral de mooie setting en de vormgeving er in positieve zin bovenuit springen. Met dat soort zaken weet Blomkamp duidelijk wel raad. Wel ramt hij er van af het begin al de boodschap in dat gezondheidszorg voor iedereen moet zijn en niet alleen voor de allerrijksten. Het had wellicht iets subtieler verpakt kunnen worden.

Matt Damon is een aardige hoofdrolspeler, al blijft zijn rol nogal oppervlakkig, wat natuurlijk ook te wijten is aan het script. Jodie Foster vond ik minder sterk en legt het er allemaal te dik bovenop, zonder dat haar rol echt overtuigd of leuk is. Gelukkig zijn er nog Copley en in mindere mate Fightner, die leuke bijrollen verzorgen. Qua actie ziet het er allemaal erg degelijk en goed uit. Soms wat te robotachtig, maar het is vakkundig gemaakt en daarnaast kent Elysium een fijn futuristisch sfeertje, wat soms net dat kleine beetje meerwaarde geeft aan bepaalde scenes.

Het is zeker niet allemaal even goed, maar ik moet zeggen dat ik me verder goed vermaakt heb. District 9 had ook zo zijn minpuntjes, maar je kunt wel zien dat Blomkamp hier wat mee kan. Ik sluit niet uit dat er in de toekomst nog iets heel moois uit kan voortkomen, als hij een keer echt los mag gaan en niet teveel gebonden is aan de typische Hollywood regeltjes.

3,0*

Well, he's not as dead as we would have hoped.

The Emperor’s Groove is een erg leuke Disney, die qua stijl en inhoud ook duidelijk iets anders is dan andere Disney’s en dat is zeker positief te noemen.

De animatie is overigens niet de mooiste, maar aan de andere kant heeft het ook wel weer wat en past het goed bij het hoge tempo. Keizer Kuzco zelf vond ik in het begin nogal irritant. Een druk en lichtelijk irriterend personage, dat duidelijk een wijze levensles nodig heeft en dat zoiets hier ook gaat gebeuren is niet bepaald moeilijk te voorspellen. Het eerste kwartier is duidelijk ook niet het beste. Maar vanaf het moment dat Kuzco en Pacha op reis gaan, dat het niveau zienderogen omhoog gaat en vanaf dat moment wordt het regelmatig ook erg grappig.

Het personage Yzma is een redelijke slechterik, maar het is vooral haar hulpje Kronk, die voor de meest hilarische momenten zorgt. Zelden heb ik een Disneyfiguur gezien, die zo lekker droog en onnozel van alles en nog wat eruit kraamt. Het zorgt zelfs voor een zeldzaam moment bij een Disney, waarbij ik gewoon hardop zat te lachen. Dat gebeurt me niet vaak. Het avontuur zelf blijft verder vermakelijk en doordat de moraal uiteindelijk nog redelijk op de achtergrond blijft, vliegt het laatste uurtje uiteindelijk nog erg snel voorbij.

3,5*

De laatste Spielberg films die ik zag vielen op de een of andere manier toch telkens een beetje tegen. Empire of the Sun is gelukkig geen tegenvaller en weet mij wel te overtuigen.

Ik ben altijd al fan geweest van Christian Bale, maar jong als hij hier is had ik hem nog niet eerder gezien. Bale speelt in deze film de sterren van de hemel. Het overtuigd als het kind dat af en toe best bijdehand is, maar wiens leven door de oorlog nooit meer hetzelfde zal zijn. Verder zijn er goede rollen voor Malkovich, Pantoliani en zelfs een piepjonge Stiller komt voorbij.

Spielberg combineert een goed en overtuigend verhaal met soms erg sterke shots. Vooral de momenten waarbij de vliegtuigen wer eens over en voorbij vliegen, zijn erg sterk. Waar een film als Pearl Harbour faalt op dit gebied, overtuigt deze film wel.Ook een compliment aan de muzikale bijdrage van John Williams, die gelukkig niet al te bombastisch is, maar juist redelijk ingetogen en mooi.

Ja, een knappe film, waarmee Spielberg weer eens bewijst het toch te kunnen. Zijn sci-fi films vind ik minder, maar zijn films met of over de oorlog zijn wel erg sterk, zo ook deze.

4,0*

L'emploi du Temps kun je in het kort samenvatten als het verhaal van een man, die doet alsof hij druk is met zijn werk, maar ondertussen doet hij helemaal niets. Vincent houdt de schijn op en doet dat vooral omdat hij bang is zijn naaste omgeving en dan in het bijzonder zijn ouders, vrouw en kinderen, teleur te stellen.

Cantet bouwt het verhaal rustig op, zodat we uitgebreid kennis kunnen maken met Vincent. Vincent wordt overigens uitstekend neergezet door Aurélien Recoing. Aan de ene kant is hij onbetrouwbaar en vertelt hij leugens, maar aan de andere kant vind ik hem ook iets zieligs en meelijwekkend over zich heen hebben. Telkens zat ik me zelf af te vragen waarom hij het nu gewoon niet verteld, in plaats van steeds meer weer de leugen te leven. Dat komt ook omdat zijn naaste familie ontzettend lief is. In het bijzonder zijn vrouw Muriel, die ook zeer sterk wordt neergezet door Karin Viard en met wie ik ook steeds meer medelijden begon te krijgen.

Tussendoor voegt Cantet maatschappelijke kritiek in het verhaal toe, maar bovenal weet hij het verhaal bijna de gehele speelduur boeiend te houden. Richting het einde wordt het zelfs ontzettend sterk, met als absolute uitschieter de laatste tien minuten. Even was ik bang dat Vincent zelfmoord ging plegen, iets wat ik trouwens niet bij de toon van de film vond passen, maar dat gebeurde niet. Het echte einde met de sollicitatie, waaruit opnieuw de onzeker en onwilligheid van Vincent blijkt, ondanks dat hij een geweldige nieuwe kans krijgt, is wel een geweldig einde van deze boeiende film.

4,0*

Zeer voorspelbaar filmpje, dat barst van de cliché's, maar toch kijkt het allemaal wel lekker weg. De acteurs hebben er duidelijk zin in, terwijl de supermarkt als achtergrondsetting tevens voor een aardige sfeer zorgt. Jammer is ook dat de personages verder alemaal wel erg standaard zijn, nerd, slimmerd, mooie vrouw etc...

De meeste grappen zijn ook aan de flauwe kant, maar toch verveelt het niet en is het allemaal lekker onderhoudend.

2,5*

Cuba Gooding jr. kiest de laatste jaren niet de beste films uit en ook dit is weer een miskleun. Van enige spanning is in de film nooit sprake. De dialogen zijn matig en we hebben alles al eens een keer gezien in andere films en vooral ook beter. De acteurs spelen op de automatische piloot en dan heb je alles bij elkaar een matige film. Het einde verpest echter nog meer, waardoor je deze film eigenlijk beter kunt overslaan. Maar goed als je alles van tevoren weet .

Erg matige film die niet alleen ongeloofwaardig overkomt, maar qua vermaak ook ondermaats is.

Het eerste gedeelte van de film is duidelijk het best. Het sfeertje is aardig, de film is redelijk mysterieus en er lijkt zich een leuke thriller te ontvouwen. Arnold Schwarzenegger doet het maar matig. Hij speelt een man, die geestelijk enorm in de punt zit, maar op dat gebied overtuigt hij lang niet altijd. Gabriel Byrne zet overigens wel behoorlijk goed de satanische tegenstander van Schwarzenegger neer. Er gaat in ieder geval behoorlijk wat dreiging van hem uit.

In het tweede gedeelte van de film gaat het echte mis. Het mysterie verdwijnt en Schwarzenegger overwint veel te snel zijn persoonlijk leed en transformeert weer in een onverslaanbare vechter, wat hier echt totaal ongeloofwaardig overkomt. De actie is op zich nog wel te pruimen en de special effects zijn redelijk. Toch zakt de film echter langzaam als een kaartenhuis in elkaar omdat de interesse wegebt en de uiteindelijke finale wel erg ondermaats is.

Schwarzenegger is trouwens beter op zijn plaats in andere films, dat is wel duidelijk.

1,5*

Apart filmpje, met sterke en minder sterke momenten, maar in zijn geheel behoorlijk onderhoudend en soms zelfs vermakelijk. Allereerst is het het beeld dat inderdaad nogal korrelig oogt, zoals iemand anders ook al aangeeft en niet altijd even goed oogt. Daarnaast zijn de acteurs stuk voor stuk erg matig, maar ach in zo'n film als deze is dat niet eens zo storend. Qua gore en moorden scoort de film echter zeker wel. Vooral de manieren waarop afgerekend wordt met sommige leden van de sekte, d.m.v een bijl, een mes, etc. en de bijbehorende gore, zijn sterke punten van deze film. Som is het allemaal wel weer wat te overdreven, waardoor alles soms wel erg lachwekkend overkomt, maa in zijn geheel vermaakt het zeker, al is de boodschap van de film mij echter niet helemaal duidelijk.

2,5*

Een fijne film, deze End of Watch.

Het begint allemaal nogal documentaire-achtig, waarbij we als kijker een goed beeld krijgen in het dagelijkse leven van de twee hoofdrolspelers, die er een gevaarlijke baan op na houden met hun werk als agent. De manier van filmen, soms handheld, soms niet, vond ik erg afwisselend, en goed passen bij de manier waarop men dit alles wil overbrengen.

Jake Gyllenhaal en Michael Peña spelen daarnaast best goed. Ze hebben een behoorlijke chemie met elkaar en hoewel het geheel wat langzaam op gang komt, kreeg ik toch langzaam aan steeds meer een band met de twee. De gebeurtenissen die ze meemaken, worden ook steeds harder. De camera registreert het allemaal op zorgvuldige wijze en zorgt ervoor dat je soms ook het idee krijgt, zelf aan de belevenissen deel te nemen. Het enige minpunt vond ik, dat het einde er op een gegeven moment wat te duidelijk wordt opgelegd. Op het moment dat Peña tegen Gyllenhaal zegt dat hij voor zijn vrouw en eventuele nageslacht zal zorgen, mocht er iets met Gyllenhaal gebeuren, weet je al dat Peña het niet zal gaan overleven. Toch is die gebeurtenis uiteindelijk nog best sterk neergezet.

Het zijn wat kleine minpunten, die ervoor zorgen dat deze End of Watch de vier sterren niet haalt. Over het algemeen is het een goed gemaakte wegkijker, die op redelijk originele wijze een inkijk biedt in het dagelijkse leven van twee agenten.

3,5*

Aardige film, die naar beneden gehaald wordt door een overbodig liefdesverhaal.

De film begint heel sterk. In de eerste twintig minuten zitten erg realistische oorlogsscenes met veel bloed. De kogels suizen je om de horen en daardoor zat ik gelijk lekker in de film. De vergelijking met Saving Private Ryan is snel gemaakt.

Jude Law zet een aardige rol neer als de ietwat schuchtere Vassili. Ed Harris is overtuigend als zijn Duitse tegenstrever. Wat ik wel jammer vind is dat er Engels wordt gesproken en geen Duits en Russisch. Dat komt de authenticiteit wat minder ten goede.

De scenes tussen Law en Harris zijn best spannend. Beiden geven elkaar op sommige momenten echt geen duimbreed toe. Jammer is wel dat er tussen die scenes door een ietwat overbodig liefdesverhaaltje zit verwerkt. Ik vond het nogal afleiden van het daadwerkelijke verhaal. Ook de uiteindelijke afloop viel mij een klein beetje tegen.

Toch heb ik mij uiteindelijk best vermaakt met deze film.De film is op zich mooi gemaakt, maar het liefdesplotje staat bij mij een hoge score in de weg.

3,0*

Tony Scott is niet mijn favoriete regisseur en zal het ook nooit worden. Toch probeert hij altijd wel vernieuwend bezig te zijn, vooral op visueel vlak. Wel gaat dat vaak ten koste van de rest van de film, en is het ook zeker niet altijd even mooi. Enemy of the State is echter een fijne uitzondering, die zowel visueel als verhaaltechnisch goed in elkaar steekt en daarnaast ook nog eens behoorlijk spannend is.

Will Smith doet het hier uitstekend als advocaat en antiheld, die in een gevaarlijke situatie terechtkomt. Vooral zijn samenspel met de eveneens sterke Gene Hackman is aangenaam om te zien. Jon Voight levert daarnaast een prima prestatie als de slechterik. Naast het goede acteerwerk, weet Scott veel spanning te creëren door zijn visuele stijl. Het regelmatig inzoomen van de satellieten richting de aarde ziet er fraai uit en verhoogt de spanning. Sowieso zijn de actiescènes mooi en dynamisch gefilmd, waardoor het geen seconde verveeld en constant boeiend blijft. Tevens zijn de dialogen vermakelijk en ontbreekt ook de nodige humor niet.

Weinig aan te merken op dit vermakelijke werkje dus. Visueel prima, leuk verhaal, prima acteerwerk en behoorlijk spannend.

4,0*

Mooie film van Truffaut, die me behoorlijk wist mee te slepen en ook wist te raken. Het helpt hier natuurlijk enorm, dat hoofdrolspeler Jean-Pierre Cargo erg goed acteert. Vanaf het eerste moment dat ik hem zag voelde ik een bepaalde sympathie voor hem.

Ik vond het fascinerend om te zien hoef Truffaut zelf, die overigens ook prima acteert, hem op een zeer geduldige en zorgzame wijze slimmer probeert te maken. Het mag dan op sommige momenten een herhaling van zetten zijn, maar vervelend vond ik het geen moment.

De zwart-wit fotografie geeft het verhaal iets authentieks mee en daarnaast is het soms ook prachtig geschoten. Ik zat me op een gegeven moment wel af te vragen hoeveel verder het verhaal nu was in de tijd en ik zie dat sommige anderen hier ook last van hadden. Het is echter een kleine smet op een verder zeer goede film.

4,0*

De derde film van de Dardennes, die ik zie. Ik moet wel zeggen dat ze een vrij constante factor zijn, want ook L’Enfant is me goed bevallen, is een vrij goede film, en gaat wederom over een paar mensen uit de lagere regionen van de samenleving.

Vooral het personage Bruno, die overigen goed gespeelt wordt door Jérémie Renier, is de moeite waard. Hij is niet door en door slecht, maar neemt in ieder geval toch wel een aantal opmerkelijke beslissingen. Hij is impulsief en daarom koopt hij zomaar dezelfde jas voor Sonja, omdat hij daar op dat moment zin in heeft. Maar toen hij zonder aarzelen besloot ombaby Jimmy te verkopen, zat ik toch wel even met verbazing te kijken. Toch had ik niet echt een hekel aan hem en ondanks alles zelfs een lichte sympathie. Ik gunde Bruno en Sonia het geluk, ondanks alles.

Wel jammer dat Sonia een wat matig uitgewerkt personage blijft. Alles draait eigenlijk om Bruno, terwijl de rest niet echt aan bod komt. De plotselinge uitbarsting van hem aan het einde, was wat sentimenteel, maar kwam aan de andere kant ook niet helemaal als een complete verrassing. Ik vond het in ieder geval niet geheel onlogisch, en wel goed passen bij de loop van het verhaal. L’Enfant is een typische film, die goed past in het rijtje van hun andere films. Somber met vaak toch nog wel een beetje hoop en daarnaast wordt er iedere keer lekker dicht op de huid gefilmd. Zo ontstaat een eigen stijl, die mij tot nu toe blijkbaar redelijk goed ligt.

3,5*

Echt een hele goede film dit!

Goed, het is een vrij lang epos, dat groots is opgezet, maar na afloop heb je ook wat. De sfeer in de film is heerlijk. Je proeft haast de gezelligheid, als we in het begin kennismaken met de mimespeler, geweldig gespeeld door Jean-Louis Barrault en het gezelschap daar omheen. Barrault zet echt een fantastische hoofdrol neer. Die scènes waarin hij zijn mimekunsten tentoonspreid zijn erg mooi om te zien.

Verder heeft de film een geweldige dynamiek, zowel qua locaties, alsmede qua muziek. Dan speelt de film zich weer buiten af, dan weer in huis, dan weer in het theater en iedere keer lijkt de gekozen muziek er ook prima bij te passen. Een minpuntje vond ik de rol van Garrance, gespeeld door Arletty. Niet alleen oogt ze nogal oud, maar daarnaast wist ze op mij in ieder geval geen indruk te maken met haar spel. De rest van de cast doet het verder naar behoren.

In het midden lijkt de film ineens op te houden en opnieuw te beginnen. Dat oogde ontzettend raar. Na net even het bericht van The One Ring gelezen te hebben, is mij ook duidelijk waarom ze dit gedaan te hebben.

Ja, Les Enfants du Paradis is een erg fijne film. Het is bij vlagen een waar spektakel, dat zeker de moeite waard is, al moet je er wel even de tijd voor nemen. Erg mooie Franse cinema dus.

Dikke 4,0*

Derde deel in de Dirty Harry reeks en hoewel nog steeds vermakelijk, toch wel een stukje minder dan de eerste twee delen. Het verhaal is wat meer standaard en kent wat minder mysterie en memorabele scènes dan de eerste twee. De koppeling van Harry aan een vrouw vond ik uiteindelijk ook niet zo geslaagd, al overtuigd ze richting het einde van de film op een gegeven moment wel. Eastwood zelf doet het wel weer goed met zijn typische oneliners en Dirty Harry is en blijft gewoon een leuk personage om te zien. De mooiste scène zit aan het einde, als Eastwood met een of andere bazooka de bendeleider uit een toren knalt. Erg mooi om te zien en op naar het vierde deel in de reeks.

3,0*

The English Patient is echt zo’n typische Oscarfilm. Een lang verhaal over twee geliefden die een gebeurtenis meemaken, die uiteindelijk een grote impact zal hebben op hun leven. Natuurlijk ligt het ook in deze film allemaal wel wat gecompliceerder, maar uiteindelijk is dat wel de basis. The English Patient is uiteindelijk zeker geen slechte film, maar ook niet zo goed als het aantal oscars misschien zou doen vermoeden.

Het acteerwerk is in ieder geval dik in orde. Ralph Fiennes, Kristin Scott Thomas en Willem Dafoe spelen alle drie meer dan goed. Ook qua cinematografie ziet de film er mooi en verzorgd uit. De vaak voortkomende beelden van de woestijn, deden mij soms zelfs enigszins aan Lawrence of Arabia denken. De film scoort echter minpunten voor de opzet en de tweede verhaallijn. De hoofdverhaallijn van Fiennes is best interessant om te volgen, al wordt en soms d.m.v. de flashbacks iets teveel van de hak op de tak gesprongen. De verhaallijn met Dafoe is echter veel minder boeiend en soms vooral storend, omdat het mij als het ware soms helemaal uit de andere verhaallijn trok. Dat was wel jammer, omdat het eigenlijk verhaal dus best goed is en vooral ook heel geloofwaardig overkomt.

Uiteindelijk komt de film bij mij uit op een voldoende. Er zijn redelijk wat pluspunten, maar dus ook een groot minpunt, waardoor de film uiteindelijk onnodig lang aanvoelt. De film is stijlvol gemaakt, maar is geen film die me echt lang zal bijblijven en ik heb ook niet het idee dat dit een echte tijdloze klassieker is of zal zijn.

3,0*

Jacques Mesrine blijft ook in dit tweede deel een heerlijk personage en Cassel speelt ook in dit tweede deel de sterren van de hemel. Het was alweer een aantal weken geleden dat ik het eerste deel zag, maar ik zat er eigenlijk gelijk weer in.

Hoewel ik dezelfde beoordeling uitdeel, vind ik dit deel net iets beter dan zijn voorganger. Het is allemaal net wat compacter en net iets minder verwarrend. De film kent zijn mindere momenten, maar Cassel zorgt er persoonlijk voor dat je geboeid blijft kijken. Heerlijk hoe brutaal en onverwacht hij soms uit de hoek weet te komen.

Een leuk tweeluik dus, waarbij Cassel laat zien gewoon een topacteur te zijn.

3,5*

Matige film die aardig begin, maar op het einde uit de bocht schiet met de nodige ongeloofwaardigheden.

Jennifer Lopez valt reuze mee in deze film. Normaal gesproken vind ik haar nooit zo goed, maar hier weet ze zich redelijk goed staande te houden. Het verhaal is aardig en vooral in het eerste gedeelte van de film werkt het drama/verhaal op momenten best goed. In het tweede gedeelte van de film transformeert de film in een thriller, maar doet daar teveel in weinig tijd, waardoor de film toch wel zijn geloofwaardigheid verliest.

Al met al best jammer, want de eerste helft was lang niet slecht. De matige tweede helft met de zeer zwakke en voorspelbare afloop, kost de film echter een vol punt.

2,0*

Een sterke film van Buñuel, die ik op sommige momenten echt ontzettend grappig vond.

Het verhaal is leuk gevonden en hoofdrolspeler Ernesto Alonso geeft een uitstekende invulling aan zijn rol van Archibaldo. Aan de ene kant is het een schurk, maar aan de andere kant weet hij zijn personage een erg sympathieke uitstraling mee te geven, voorzien van een hoop uitstraling, charisma en een Clark Gable achtige lach.

Het tempo zelf is erg vlot en het verveelt allemaal geen seconde. Het deuntje dat uit de befaamde muziekdoos komt heeft iets onheilspellends en wordt hier verschillende keren succesvol toegepast. Het hoogtepunt zijn iedere keer weer de momenten, waarbij de poging tot moord van Archibaldo weer net niet lukt. Alleen al die verbazing iedere keer bij hem op zijn gezicht, is echt lachen geblazen.

Buñuel begint langzaam aan wel tot mijn lievelingsregisseurs te behoren. Hij weet met minimale middelen toch vaak erg veel te bereiken. Hier speelt hij op een leuke manier met toeval en het lot. Hij weet een leuk en goed concept op een vlotte en originele manier uit te werken. Ik heb me hier erg goed mee vermaakt moet ik zeggen.

4,0*

Het werd hoog tijd, dat ik Bruce Lee ook eens een keertje aan het werk zag. Al die verhalen over dat hij de grootste vechter ooit is, moeten dan ook maar eens gecheckt worden en daarnaast vind ik een martial arts filmpje op zijn tijd wel leuk.

Lee maakt zijn faam in ieder geval wel waar. Het tempo waarmee hij zijn handelingen uitvoert is soms ongekend en daarnaast is hij enorm lenig. Enter the Dragon zelf ben ik overigens niet zo enorm van onder de indruk. Het is een leuke film, met een redelijke hoge fun factor, maar de gevechten vielen soms wel wat tegen. Dat komt vooral door de choreografie, die bij de gevechten vaak verre van optimaal is en ervoor zorgt, dat alles niet altijd even goed in beeld wordt gebracht.

Maar verder is het gelukkig wel amusant. Saxon en Kelly vullen Lee op een leuke manier aan en het verveelt geen seconde. Mooie eind scène ook trouwens in de spiegelkamer. Best leuk vermaak dus, maar er zijn genoeg betere martial arts films.

3,0*

Dat was een lange zit deze film van Gaspar Noé, waarmee ik eigenlijk maar gelijk wil aangeven dat ik Enter the Void maar een matige film vind. Irréversible vind ik trouwens ook niet geweldig, maar nog wel een stukje beter dan deze film.

Het eerste half uur van de film is duidelijk het sterkst, wat vooral veroorzaakt wordt door de manier waarop Tokio door Noé in beeld wordt gebracht. Dat hele neongebeuren ziet er prachtig uit, dat moet gezegd worden.

Dan beginnen de problemen voor deze film echter, die voor mij niet meer opgelost worden. Noé begint op een gegeven moment met zijn visuele trucjes in herhaling te vallen. Doordat de film verhaaltechnisch zeer matig tot slecht is, wordt het vanaf dat moment een film die weinig meer heeft te bieden. Ik werd er in ieder geval totaal niet door geraakt. Het acteerwerk in de film is sowieso niet altijd even sterk, waarbij Olly Alexander helemaal zwaar onvoldoende scoort.

Noé heeft de kijker een trip willen laten belven die een slordige 160 minuten duurt. Helaas werkte voor mij “de drugs” niet en moest ik ontnuchterd toezien dat de film eigenlijk niet zo heel bijzonder is. Nee in mensen een audiovisuele en verhaaltechnische trip ineen laten beleven is David Lynch echt de man wat mij betreft en daar komt een Noé bij lange na nog niet in de buurt.

1,5*

Aardige horrorfilm, die vooral in het eerste gedeelte op zijn best is. Ik moet zeggen dat de effecten er best goed uitzien. Vooral de momenten waarbij Carla's borsten weer eens ingedrukt worden, zagen er behoorlijk realistisch uit. Verder loopt de film zoals je vantevoren eigenlijk kan verwachten, maar dat is op zich niet erg. De soundtrck vond ik juist een van de mindere punten van de film. Minutenlang is het stil en dan als het weer spannend moet gaan worden komt er een sterk soms ietwat bombastisch toontje om de hoek kijken. Nee dan is een toontje als in bijvoorbeeld "The Excorcist" toch vele malen effectiever. Maar los van dat is The Entity best aardig. Niet spannend, maar wel goed gemaakt en de clash tussen de wetenschap en anti-wetenschap is er ook nog wel op een leuke manier in verwerkt.

3,0*

Vrij simpele film, maar door de lekkere actie, het goede samenspel van Connery en Jones en de paar leuke plotwendingen is het toch een film geworden waar het zeer aangenaam naar kijken is. Geen topper, maar gewoon een lekker snelle film, die zeker de moeite waard is om een keertje te bekijken. Verder geen film die je bij blijft, want de volgende dag ben je het meeste waarschijnlijk al weer vergeten.

3,0*

Best wel een goede film dit. Wat ik mij vooraf afvroeg, was hoe de regisseur een film van meer dan twee uur over een klas boeiend zou kunnen houden. Dat is wonderwel gelukt.

Wat vooral ook opvalt is dat het acteerwerk van bijna iedereen erg goed is. Alles, inclusief de dialogen, oogt erg natuurlijk en geloofwaardig. Ook slaagt de film er in om op de juiste koers te blijven. Nergens wordt het te overdreven, te dramatisch of te zoet.

Je mag als kijker helemaal je eigen standpunt innemen om zelf te oordelen wie nu goed is en wie niet en dat werkt hier erg goed. Jammer alleen is wel dat de film nauwelijks muziek bevat en verder niet echt memorabele scenes kent. Toch heb ik me hier prima mee vermaakt en is het een betere film dan ik van tevoren zou verwachten.

3,5*