Opinions

Ozu is een meester in het vertellen van een verhaal over familieproblemen en dit is daar geen uitzondering op. De sociale omgangsvormen in de Japanse cultuur, komen hier wederom goed naar voren. Als het hoofd van de familie sterft lijkt niemand van de rest van de familie klaar te staan om zijn vrouw en dochter onderdak te verschaffen.

Thematisch is deze film erg verbonden met Ozu’s latere en betere Tôkyô Monogatari, waarin ook de kinderen geen tijd schijnen te hebben voor hun ouders. Ozu verpakt het hier met zijn gebruikelijke subtiliteit en zorgt ervoor dat het drama nooit te zwaar wordt, door en af en toe luchtige humor doorheen te verweven. Verder zit er wel duidelijk een soort van kritiek in op de Japanse samenleving. Het tempo is zelfs voor een Ozu aan de rage kant. Het acteerwerk is goed en in de bijrollen zien we af en toe acteurs, die ook later veel gebruikt zijn door Ozu, zoals de altijd sterke Chishu Ryu.

Het is zeker een goede film, maar mist wel de kracht, die Ozu’s meesterwerken wel hebben. Daarnaast is het ook geen film, die ik zou aanraden om mee te beginnen als je eens wat van Ozu zou willen zien. Daarvoor is bijvoorbeeld het al genoemde Tôkyô Monogatari veel beter geschikt.

3,5*

Hoewel Steven Seagal steeds ouder wordt en zijn films steeds minder lijken te worden, is deze film nog best redelijk. Het verhaal is simpel, maar het kijkt redelijk lekker weg en de actie is ook nog niet eens zo heel slecht Natuurlijk is het plot erg eenvoudig, met gaten, zijn de acteurs slecht en is er nog wel meer op te merken, maar ik heb me zelf nog enigszins vermaakt met deze film en dat is toch wel het grootste pluspunt te noemen.

2,5*

Goede film van Pedro Almodóvar, die vooral uitblinkt in vreemde personages.

Het thema omgaan met de dood komt in deze film nadrukkelijk naar voren. Waar het bij sommige films goed werkt, dat ze de boel luchtig houden, door niet teveel door te slaan naar het drama en omgekeerd, daar lijkt het deze film juist niet altijd even goed te doen, ondanks dat de film verre van slecht is. Ondanks de dramatiek en de soms heftige gebeurtenissen, raakte mij het niet helemaal.

Wel is het punt op zich goed. In het leven gebeuren nare zaken, zoals het doodgaan van geliefden om je heen, maar daarnaast gaat het leven voor jezelf ook weer verder. Ondanks dat de personages in de film nogal excentriek zijn, voelde het allemaal wel echt aan, mede ook door het prima acteerwerk van de cast. Visueel is de film nogal wisselend van kwaliteit. Aan de ene kant zijn die felle kleurtjes soms wel mooi. Aan de andere kant was het ook wel eens iets teveel van het goede, en maakte het de film er juist niet mooier op.

Al met al dus wel een bovengemiddelde film, waarbij ik soms het idee heb dat er nog meer in had gezeten.

3,5*

Ik vond dit altijd een hele leuke serie. Typisch Nederlands, met leuke humor en het tijdsbeeld altijd goed weten over te brengen naar de kijker. Na veertien seizoenen was de rek er echter wel uit, zo vonden niet alleen de kijkers, maar ook de makers. Ik was dan ook best verbaast dat men anno 2014 ineens met een film kwam. Toen Was Geluk Heel Gewoon leent zich namelijk prima voor het toneel en theater, maar een speelfilm is toch vaak net weer iets anders.

Het budget is groter en het is leuk om te zien dat men deze keer ook echt buiten komt. De aankleding is prima en het zien van al die leuke oude autootjes, brengt het tijdsbeeld van de jaren zeventig echt goed naar voren. Helaas heeft men niet al teveel tijd besteed aan het verhaal, tenminste zo lijkt het. Het is vrij eenvoudig, maar lijkt soms ook uit losstaande scenes te bestaan, omdat het af en toe echt van de hak op de tak springt. De humor is ook enigszins tegenvallend en men valt op dat gebied op een gegeven moment nogal in herhaling.

Aanvankelijk was het best leuk om alle personages weer eens voorbij zien te komen. Al snel is het echter duidelijk, dat het gewoon een goede keuze was om vijf jaar gelden met de serie te stoppen, omdat men geen inspiratie meer had. Die inspiratie heeft men vijf jaar later ook niet teruggevonden. Voor de fans van de serie is dit al tegenvallend. Ben je dat niet, dan kun je dit echt maar beter overslaan.

2,0*

Een rare film, die totaal niet in balans lijkt en soms ook alle vorm van logica lijkt te missen. Vooral het personage dat Nicolas Cage speelt, maakt soms rare en ongeloofwaardige keuzes en daarnaast is het ook een vrij vervelend personage.

Cage zelf is ook niet al te best. Hij maakt zich graag schuldig aan overacting, iets dat ik bij veel van zijn andere films vaak nog wel leuk vind, maar hier gaat het echt veel te ver. De actie en het verhaal zelf zijn ook vrij slap en goedkoop. Als Cage op een gegeven moment iemand achteraan zit, is het camerawerk echt dramatisch slecht.

De plotwending aan het einde, voelde ook echt te gemaakt aan. Dat Cage zijn vriend vermoord omdat hij hem (onterecht) niet vertrouwd, maar wel de uiteindelijke dader laat leven, was uiteindelijk ook erg ongeloofwaardig. Zo kan ik nog wel meer opnoemen, maar dit waren toch wel een paar van de grootste ergernissen.

Ik kijk over het algemeen graag naar Cage, maar hier oogde hij echt totaal ongeïnspireerd, evenals de film zelf. Tokarev is echt een hele slechte actiethriller.

1,0*

Heerlijk zomers filmpje dat lekker wegkijkt in deze dagen waar kou en sneeuw momenteel hoogtijdagen vieren. De animatie is aardig, soms erg mooi,met de opvallende blauwe lucht met wolken, soms wat minder, maar sfeervol in het in ieder geval wel. Daarnaast vind het het hele tijdreisconcept altijd wel interessant en hier wordt er een leuke frisse uitwerking aan gegeven. Het is hier al eerder geschreven maar het is echt een heerlijk filmpje om bij weg te dromen. Nergens is de film echt superbijzonder, maar het kijkt allemaal oh zo lekker weg en daar gaat het tenslotte toch ook wel grotendeels om.

3,5*

Van alle Ozu’s die ik tot nu toe gezien heb, is dit wel degene met het zwaarste drama. Bij elke andere Ozu had de luchtigheid vaak de overhand. Hier is dat niet het geval. Het is een familiedrama, dat vooral gaat over geheimen en leugens, die aan het licht komen. Daarnaast is het een ontzettend goede film, die gemakkelijk meekan met de allerbeste Ozu’s en die wat meer aandacht verdient.

Ozu maakt bij deze Tokyo Boshoku weer eens gebruik van zijn vaste groepje acteurs. Dat is fijn, dat is herkenbaar, maar daarnaast zijn het vooral erg goede acteurs, van wie Setsuko Hara en Chishu Ryu toch wel mijn persoonlijke favorieten zijn. Vooral Ryu heeft een geweldig fijne uitstraling en speelt hier de vader. Ozu opent de film met hem rustig Sake drinkend aan een bar met een vriend. Dat is gelijk al een erg fijne scène, waardoor ik meteen al goed in de film zat. Hara speelt de oudste dochter, een rustige vrouw die ook de nodige tegenslag in haar leven kent, maar desondanks een behoorlijk positieve levensinstelling heeft.

Langzaam maar zeker slaat de film om en wordt het drama in deze familiekroniek meer en steeds wat zwaarder, al overdrijft Ozu het gelukkig nooit. Wat me ook opvalt, is dat de mensen hier altijd een enorm respect voor elkaar hebben, vaak lachen en positief zijn, waardoor hun echte gevoelens en emoties vaak opgekropt of weggestopt worden. De echte emoties komen niet of vaak later en dat levert hier uitermate boeiende cinema op. Zo heb je bijvoorbeeld de moeder, die ineens weer van zich laat horen en stiekem best benieuwd is, hoe het met haar dochters en zo gaat. Als ze op een gegeven moment weer afscheid neemt en haar oudste dochter vaarwel zegt, houdt ze zich groot, en doet net alsof ze er niet door geraakt wordt. In de trein kijkt ze enkele minuten later echter wel een aantal keren wanhopig uit het raam, hopende dat haar oudste dochter haar toch nog achter komt, wat echt niet gebeurd. Dat vond ik een uitermate sterke scène, waarbij Ozu op een mooie manier speelt met de emoties van de kijker.

Zo zitten er nog wel meer mooie en meeslepende momenten in, waardoor ik toch behoorlijk geraakt werd. Daarbij wordt vaak gebruikt gemaakt van een fijne, rustige soundtrack, die goed past bij de scènes en de inhoud. Ook de manier waarop de parallellen worden getrokken tussen de oudere en de jongere generatie is mooi. De jongere generatie verwijt hier de ouderen geheimen te hebben en leugens te vertellen, maar ondertussen doen zij in feite precies hetzelfde. OZu werkt het allemaal op subtiele wijze uit en voor ik het wist waren de 140 minuten alweer voorbij.

Tokyo Boshoku is een prachtige meeslepende film. Het is wel een relatief zware film en als je eens wat van Ozu wilt zien kun je beter eerst met een andere film van hem beginnen. Hier zit wat minder humor in, en daarnaast is het een stuk minder luchtig. Dat maakt het echter niet minder goed. Ozu bewijst hiermee immers ook een zeer goed uitgewerkt drama van zwaardere proporties te kunnen maken. Een toppertje als je het mij vraagt.

4,5*

Een behoorlijk trage Japanse film uit de jaren vijftig, waar deze keer eens geen Samoerais in voorkomen, die vrij weinig muziek bevat en die eigenlijk heel simpel rechttoe rechtaan is, zou ik dat leuk vinden? Het antwoord is volmondig JA! Dit is mijn eerste Ozu, maar het smaakt nu al zeker naar meer, want ondanks de lengte en de traagheid van de film heb ik er echt van genoten.

Het is voor mij echt zo’n typische film, waar ik aan het begin even aan moest wennen, door de setting, het vrolijke gepraat en nog wat andere zaken. Naarmate de film vordert werd ik als het ware steeds meer de film ingezogen. De personages komen dan steeds meer tot leven, krijgen de nodige diepgang mee en worden uiteindelijk echte mensen, waardoor de film voor mij steeds beter en beter werd. Ik had op een gegeven moment enorm veel respect voor de oude vader. Zo sympathiek en positief als hij telkens wist over te blijven komen tussen alle ellende door was bewonderenswaardig. Ik gunde hem dan als het ware ook zijn aangeschoten avondje met die oude vriend.

Ook de manier waarop ze in de film met elkaar omgingen was mooi om te zien. Vele zaken waren enorm teleurstellend voor iedereen en je kon soms duidelijk zien dat ze niet gelukkig waren, maar ze hielden het voor zich en blijven lachen en positief praten richting de anderen. Het hoogtepunt was voor mij het reeds genoemde gesprek tussen Kyoko en Noriko, waar ik letterlijk en figuurlijk ook even stil van werd. Een enorm indrukwekkende scène was dat, die in al zijn eenvoud duidelijk de kern en boodschap van deze film samenvat en naar voren brengt.

Ondanks dat de film behoorlijk oud is, is het geen tijd hebben wegens drukte eigenlijk van alle tijden en dus is de film hierin nog behoorlijk modern. Een erg mooie film dus, die in de toekomst misschien nog zou kunnen doorgroeien naar de maximumscore.

4,5*

Een leuke en mooi geschoten documentaire over de Olympische Spelen van 1964 in Japan, waarbij de meeste sporten wel aan bod komen, al is het natuurlijk onmogelijk om elke sport evenveel aandacht te geven.

Ichikawa heeft dit zorgvuldig gemaakt, beginnend met de openingsceremonie en eindigend met de afsluitingsceremonie. In de eerste helft komen vooral de atletieksporten aan bod. De manier waarop het in beeld wordt gebracht, zorgt ervoor dat het sporten nog wat beter overkomt. Er wordt gefilmd van diverse camerastandpunten, die je op televisie nooit zult tegenkomen en dat maakt het soms best bijzonder. Ook doet men haar best, om bij bepaalde onderdelen een soort van spanning op te wekken, wat nog werkt ook, want ik had geen idee wie er bijvoorbeeld destijds polsstokhoogspringen kampioen is geworden.

Ook wel leuk is het om te zien dat bepaalde sporten destijds een hele andere techniek hadden dan nu. Vooral het hoogspringen ziet er heel anders uit dan tegenwoordig. Verder is het ook mooi om te zien dat de Olympische overwinning van Anton Geesink in het judo aldaar nog voorbijkomt. Dat geeft deze documentaire toch nog een klein beetje een Nederlands tintje. In de tweede helft gaat het niveau wel iets naar beneden, al wordt dat richting het einde enigszins goed gemaakt door de registratie van de marathon, die echt prachtig is en wat mij betreft ook het hoogtepunt hiervan vormt.

3,5*

Nieuwsgierig als ik ben naar films die ooit een Oscar wonnen, begon ik aan het voor mij vrij onbekende Tom Jones. De eerste paar minuten was nog wel aardig als een soort van ode aan de stomme film. Daarna gaat het helaas van kwaad tot erger en verging het lachen om deze komedie mij al snel. Ik kwam zelfs niet eens aan lachen toe.

De film ziet er inderdaad spuuglelijk uit, kent nauwelijks een mooi of knap camerashot en heeft ook duidelijk de tand des tijds niet doorstaan. Albert Finney in zijn jonge jaren doet het in het begin nog wel aardig, maar vervalt al snel, net als overigens de rest van de cast, in zwaar over acteren en vooral ook letterlijk vaak in een hoop geschreeuw en gegil.

Men vond het destijds waarschijnlijk een originele aanpak om een kostuumdrama met extra dik aangezette humor te verfilmen i.p.v. het op de oude verfijnde manier te doen. Het voorkomt in ieder geval niet dat de film bij mij zeer oubollig overkomt en de overdreven humor en het constante harde geschreeuw zijn ook duidelijk niet voor mij weggelegd.

1,0*

Ik had na Ong-Bak al een enorm respect voor Tony Jaa gekregen, maar na deze film is dat respect alleen maar toegenomen. Wat een stunts en wat een gevechten. Het verhaal is simpel, maar het was af en toe echt genieten van wat er allemaal gebeurde. De trappenscene is echt fenomenaal. Ongelooflijk om te zien hoe Jaa zich een weg naar boven vecht. Mooi in een cut gemonteerd en Jaa oogt ook echt vermoeid als hij boven is. De bottenbreekscene is ook erg gruwelijk om te zien natuurlijk, al vind ik die dan weer wat minder speciaal. Verder vond ik het verhaal af en toe erg van de hak op de tak springen, maar dat komt natuurlijk ook omdat ik de korte versie gezien heb, wat op zich wel jammer is. Leuk ook dat Petchtai Wongkamlao weer een rol heeft, al was de rol iets kleiner en iets minder leuk dan in Ong-Bak. Heb me weer erg vermaakt en waardeer deze film ook met vier sterren. Ben alleen erg bang dat de eerstvolgende actiefilm die ik zie, een beetje bleek gaat ogen naast deze.

4,0*

Een erg lekkere western.

Zoveel goede westerns werden er in de jaren negentig niet gemaakt, maar Tombstone, mag zich gelukkig wel daartoe rekenen. Kurt Russell is een prima Wyatt Earp en ook Sam Eliott en Michael Biehn doen het prima. Het is echter Val Kilmer die de show steelt als een weergaloze Doc Holiday. Zijn nonchalante voorkomen is fantastisch en de scène, waarbij hij Biehn uitdaagt in de kroeg en uiteindelijk op geniale wijze aftroeft, is echt geweldig. Voor mij trouwens ook het hoogtepunt van de film. Dat soort geslaagde humor, wat overigens wel vaker hierin voorkomt, maakt het soms lekker luchtig en daarnaast erg vermakelijk.

De actie mag en zijn en ook het sfeertje is sterk. Het plaatsje Tombstone met zijn saloons ziet er mooi uit hier. Tombstone heeft een hoop vaart en hele behoorlijke actiescènes, die er goed uitzien en op prima wijze in beeld zijn gebracht. De muziek tenslotte is op zich niet verkeerd, maar soms wel wat te nadrukkelijk aanwezig. In zijn geheel is Tombstone een prima western, met een sterke sfeer en vooral erg goed acteerwerk en sterke personages, die goed worden uitgediept. Er zijn wel wat kleine minpuntjes, maar ik moet zeggen dat die niet opwegen tegen de vele pluspunten van deze sterke en uiterst vermakelijke western.

4,0*

Tegenvallende komedie, met een op papier nog wel aardig verhaal, dat echter niet al te leuk is uitgewerkt. Eigenlijk is het in feite de zoveelste film die probeert mee te liften op het succes van American Pie destijds. De humor is deze film is over het geheel erg flauw en er zitten weinig geslaagde grappen in, waardoor de film als geheel niet echt grappig wil overkomen. Het acteerwerk is niet geweldig, maar gelukkig zit er wel behoorlijk wat vrouwelijk schoon in de film. Niet dat dit de film red, maar het zorgt er wel voor dat er tenminste nog een reden is om deze film uit te kijken.

1,5*

Tommy Boy is de eerste film waarin David Spade en Chris Farley samen de hoofdrol vertolken.

Farley speelt een dik ADHD mannetje, die door Spade in toom gehouden moet worden. Dat werkt hier vrij aardig, want als duo komen ze leuk over. Zonder Spade kan Farley wel eens irritant zijn. Het verhaaltje stelt niet zo heel veel voor. Gelukkig werkt de humor soms wel, al wordt er ook nog af en toe de plan behoorlijk misgeslagen. Een aantal grappen zijn behoorlijk flauw, maar de scène met de eland op de achterbank in de auto, was toch wel bijzonder hilarisch.

Uiteindelijk is het door dit soort momenten toch nog wel een vrij gemakkelijke wegkijker. Verder is het allemaal weinig bijzonders, maar het vermaakt wel, en het verveelt niet en het duo samen is nog best leuk.

2,5*

Zo dit was de enige Bond-film die ik nog nooit gezien heb en achteraf kan ik concluderen dat het zeker niet de best is. Na de hernieuwde opleving van Bond met het sterke Goldeneye, is deze tweede film met Pierce Brosnan in de rol van Bond toch wel een tegenvaller.

Hoewel de film best een paar aardige actiescènes kent, op afstand bestuurbare BMW was leuk, is het verhaal op sommige momenten erg rommelig en soms ook best wat vergezocht, al heb je dat natuurlijk wel vaker bij een Bondfilm. Het grootste probleem van de film zijn echter de acteurs. Ik weet niet waarom iedereen nou zo lovend is over Jonathan Pryce, maar ik vind het maar een ongelofelijk slappe bad-guy. Totaal geen uitstraling, niets. Ik kan me geen bad-guy herinneren uit de Bond reeks die ik slechter zou moeten vinden. Elke bad-guy had op zijn eigen manier wel wat, maar Pryce heeft echt helemaal niets. Verder is Michelle Yeoh ook niet echt op haar plaats in de film. Ze doet haar best, maar vooral in de scènes met Brosnan lijkt er totaal geen chemie te zijn. Verder zien we Daphne Deckers ook nog eventjes al is haar rolletje weinig overtuigend.

Tja op zich onderhoudt de film nog wel, maar het verhaal en vooral de verschrikkelijke miscasting van Pryce maken dit een van de minste Bondfilms uit de hele reeks. Quantum of Solace is en blijft echter het dieptepunt.

2,0*

Mijn vijfde Miyazaki en aangezien het alweer een tijdje geleden was dat ik mijn vierde gezien heb had ik er best wel weer zin in. Het is ook precies wat sommige users hier aan al hebben aangehaald; Miyazaki neemt volwassenen met zijn films mee terug naar je jeugd. Een kleine anderhalf uur had ik het gevoel weer even kind te zijn en dat beviel erg goed.

De sfeer in de film is heerlijk ontspannend. De twee kinderen zijn leuk om te zien al maken ze soms wat veel lawaai. Vooral Mei is een geweldig kind om te zien. Wat een enthousiasme en wat een geloof en nieuwsgierigheid heeft ze. De introductie van Totoro is trouwens geweldig net als de reeds veel geroemde scène bij de bushalte. Wat een fantastisch mysterieus, lief personage is dat trouwens. Ook de bus zelf is apart en in eerste instantie een klein beetje eng, maar blijkt uiteindelijk net zo lief te zijn als Totoro zelf.

Het verhaal zelf is vrij simpel, de animaties zijn bij vlagen erg mooi en sommige personages zijn gewoonweg fantastisch. Ook de muziek is leuk en het nummer aan het einde van de film zit trouwens nu nog in mij hoofd. Totoro kan ondanks zijn weinige screentijd wel concurreren met de piratenmoeder uit Laputa, dat ook al zo’n geweldig personage is. Een heerlijk gevoel trouwens om in ieder geval nog een aantal Miyazaki’s in het vooruitzicht te hebben.

Dikke 4,0*

De derde film die ik zie van Hsiao-hsien Hou. Waar de eerste twee films niet zo heel bijzonder waren, is dit echter een schot in de roos. Het is duidelijk dat Hsiao-hsien Hou veel naar Yasujiro Ozu gekeken heeft, want daar doet dit regelmatig aan denken, En net als Ozu weet ook Hsiao-hsien Hou de familiaire sfeer en levensstijl op een erg mooie wijze over te brengen.

Het tempo is niet al te hoog en het leven van de familie kabbelt rustig voort met een aantal ups, maar ook zeker een aantal downs. Het sfeertje is behoorlijk zomers en de kleuren ogen toch vaak wel vrolijk en fris, ondanks de soms sombere gebeurtenissen die plaatsvinden.

Het acteerwerk is prima en ondanks dat de hoofdrolspeler door verschillende acteurs wordt gespeeld, kreeg ik er wel een sterke band mee. Erg mooi ook om te zien, hoe ze daar in Azië met elkaar omgaan. Ik blijf dat uitermate boeiend vinden.

Het camerawerk en de cinematografie is verder in orde. Het is netjes, maar niet bijzonder goed of opvallend. Inhoudelijk is dat het gelukkig wel en Tong Nien Wang Shi is een film met het hart op de juiste plaats en ook een film, die wel een plaatsje in mijn hart heeft verovert. Erg goed dus en Hsiao-hsien Hou is op slag een interessante regisseur geworden.

4,0*

Laat ik voorop stellen dat ik best kan begrijpen dat er aanhangers van deze film zijn, maar ik vond het allemaal maar matig.

Allereerst werkt bij mij de voice-over niet. De voice-over vertelt op een eentonige monotone manier over Tony Takitani alsof het hemzelf ook helemaal niets interesseerd wat er met de hoofdrolspeler gebeurd.

Daarnaast vond ik Tony Takitani zelf ook maar een saaie emotieloze man, die bij mij weinig sympathie weet op te wekken. Verliefdheid straal je mijns inziens ook op een andere manier uit, met wat heftigere emoties. Het verhaaltje zelf is ook vrij standaard en nergens bijzonder of verrassend.

Verder is de muziek wel goed. De rustige pianomuziek zet wel de goede sfeer neer in deze film. Verder vond ik het visueel allemaal niet slecht, maar ook niet bijzonder of zo. Een matige film in mijn ogen.

2,0*

Met deze Too Late Blues heb ik dan eindelijk alle films van John Cassavetes gezien. Ik had hier niet al te hoge verwachtingen van, mede ook omdat ik wist dat Cassavetes dit als een mislukking beschouwde, maar dat viel nog reuze mee en het bleek zelfs een vrij goede film.

De sfeer van jazz en blues zit er vanaf het begin gelijk in, maar het is even wennen aan de personages, die veel dialoog hebben, maar gelukkig komt dat al snel goed. Ik was best onder de indruk van Stella Stevens, die een sterke rol speelt als de vrouw, die het de hoofdrolspeler moeilijk lijkt te maken in zijn leuze voor liefde of muziek. Ook de rest van de cast doet het naar behoren. Het liefdesverhaal werkt goed, maar soms hapert het totale plaatje enigszins, vooral in de tweede helft.

Maar toch heb ik hier best van genoten. Mooi dicht op de huid camerawerk ook, wat ook weer erg deed denken aan Cassavetes debuutfilm Shadows. Het viel trouwens niet mee om deze te vinden, maar uiteindelijk is het gelukkig wel gelukt. Jammer dat niet meer films heeft mogen maken, maar er zitten in ieder geval een aantal pareltjes tussen. Voor mij is hij in ieder geval een geweldige regisseur en een unieke filmmaker, dat moge duidelijk zijn.

3,5*

Tootsie is een aardige film en dat is vooral te danken aan hoofdrolspeler Dustin Hoffman, die een erg sterke rol neerzet, of beter gezegd twee sterke rollen. Vooral zijn rol als vrouwelijk alter ego Dorothy Michaels is soms behoorlijk vermakelijk. Ook de scènes met zijn huisgenoot Bill Murray zijn leuk, doordat Murray hem telkens belachelijk probeert te maken.

Verder bevat de film best sterke dialogen en een vlot tempo. Jessica Lange doet het ook goed als tegenspeelster van Hoffman en vrouw waar hij zelfs verliefd op wordt. Ondanks dat de film op sommige momenten wel enigszins voorspelbaar is, was ik vooral benieuwd naar de afloop en het moment dat Hofmann zou onthullen dat hij in werkelijkheid geen vrouw, maar een man is. Een vermakelijke film dus, al zal ik hem volgende week waarschijnlijk grotendeels al weer vergeten zijn. Het is echter wel duidelijk waar Mrs. Doubtfire zijn inspiratie vandaan heeft gehaald.

3,0*

Ik heb vroeger weleens een stukje van Top Gun gezien, maar kon me er weinig meer van herinneren. Hot Shots!, waarin Top Gun op de hak wordt genomen, staat me wat dat betreft veel beter bij.

Top Gun begint vrij aardig met een spectaculaire vlieg scène. Al snel is het duidelijk dat we met een film van Tony Scott te maken hebben, want het bombastische en het macho mannen gedrag is hier ook al vrij snel aanwezig. Op zich wel logisch bij een Amerikaans verhaal over een vliegschool, waarin men elkaar de loef probeert af te steken om de beste te zijn. Cruise doet het aardig, evenals Kilmer en ik moet toegeven dat er best wat leuke momenten in verwerkt zitten. Het hele verhaal van Maverick zijn achtergrond, zijn beweegredenen en nog wat andere zaken blijven vooral aan de oppervlakte ronddrijven.

Ook de vlieg scènes begonnen me op een gegeven moment wel wat te vervelen. Het ziet er verder allemaal degelijk en goed uit, maar de uiteindelijke afloop zal niemand verbazen. De opvallende en niet onaardige soundtrack, maakt het ook tot een typische jaren tachtig product. Leuk om een keer gezien te hebben, maar ik ben er verder niet kapot van.

2,5*

Swing Time was de enige andere film die ik tot nu toe zag van het duo Rogers en Astaire en aangezien die mij bijzonder slecht bevallen was, had ik voor Top Hat ook niet bepaald hoge verwachtingen.

Het beviel gelukkig wat beter, al zal ik hier nooit van gaan houden. Fred Astaire is in ieder geval een prima danser, dat valt gewoon niet te ontkennen. Vooral zijn soepel manier van bewegen valt iedere keer op en ik snap best, waarom hij in veel van dit soort grote films uit die tijd heeft gespeeld. Als acteur vind ik hem wat minder geslaagd als komen zijn grapjes deze keer ook wat beter over. De toon is luchtig en de muzikale nummer zijn wisselend van niveau, al zitten er wel een paar erg bekende tussen. Het verhaaltje zelf stelt zoals meestal bij dit soort musicals, niet heel veel voor, is voorspelbaar en dient meer als kapstok voor de muziek.

Astaire en Ginger Rogers vormen in ieder geval wel een goed ingespeeld koppel. Als je van dit genre houdt, lijkt me dit ook zeker een must see. Ik was al blij, dat het allemaal nog enigszins onderhoudend was, met hier en daar een geslaagd moment.

2,0*

Ik kan bij deze film eigenlijk alleen maar meegaan met de meerderheid, die vindt dat dit een wat mindere film van Hitchcock is. Het is ook de eerste film van Hitchcock na de jaren dertig, die echt matig is. Ik heb al eens een komedie gezien van hem en nu probeert Hitchcock het met een politieke thiller. Op zich leuk dat Hitchcock eens wat anders probeert, maar het is duidelijk dat Hitchcock toch beter bedreven is in de echte thriller waarin een moord gepleegd wordt.

Wat opvalt aan Topaz zijn de vele personages die erin voorkomen. Mede daardoor voelt deze film voor mij af en toe behoorlijk rommelig. Daarnaast ontbreekt het deze film aan spanning en valt er verder eigenlijk maar weinig te genieten. Nou ja, de film heeft zeker ook wel goede punten. Het acteerwerk is zeker niet slecht. John Forsyth, John Vernon en vooral Frederick Stafford, doen het allemaal best goed. Al is het wel minder dan wat een James Stewart of een Cary Grant zouden kunnen brengen. Ook het middengedeelte van de film op Cuba, is best goed. Jammer dat de film na terugkomst in Amerika weer behoorlijk inzakt.

Lichtelijk teleurstellende Hithcock dus.

2,5*

Mooie film die dieper gaat dan ik tijdens het kijken van de film kon vermoeden.

Landscape in the Mist is mijn eerste Angelopoulos, die mij is aangeraden omdat de film niet al te zwaar is. Dat klopt. In eerste instantie is het een mooie road-movie over twee kinderen die op zoek zijn naar hun vader. Wat me gelijk opviel zijn de soms minutenlange takes, fraai geschoten, met op de achtergrond vaak een grauw, arm en regen of sneeuwachtig landschap.

Het acteerwerk van de kinderen is redelijk. Het jongetje is beter dan het meisje, maar desondanks kon ik verder goed met ze meeleven. De momenten met de jongen op de motor zijn mooi, terwijl de verkrachting van het meisje haast hartverscheurend is. Dat vond ik echt zielig. Verder kreeg ik op een gegeven moment erg veel respect voor het doorzettingsvermogen van de kinderen.

Het einde van de film, waarbij de kinderen in hun bootje in de mist verongelukken/vermoord worden is ook een behoorlijk indrukwekkende scène, evenals het einde waarbij de kinderen blij rennen naar een boom in de mist, waarbij het er erg op lijkt alsof ze hun doel bereikt hebben en die boom hun “vader” is. Dat einde is ook behoorlijk fascinerend moet ik zeggen en zette me gelijk aan het denken. Wat googlen en reacties hier op moviemetere lezen geeft alweer veel meer duidelijkheid over deze film, hoewel er ook bepaalde zaken zijn die je zelf in kunt vullen.

Uiteindelijk best veel symboliek dus in deze film, die flink blijft hangen Erg goed dus!

4,0*

Zeer aparte western!

Vreemde maar wel leuke film. Het lijkt af en toe helemaal nergens over te gaan, maar dat maakt het soms juist zo leuk. De sfeer van de film is gelijk erg goed. Alles wordt lekker overdreven neergezet qua setting, acteerwerk, schieten, bloed en ga zo maar door. Daarbij ziet de hoofdrolspeler in zijn zwarte outfit er gewoon indrukwekkend uit. Tel daarbij op, de vreemde soms bizzarre gebeurtenissen die plaatsvinden met een vaak surrealistisch sausje er overheen gegoten in combinatie met prima muziek en het is in het begin zeker genieten geblazen.

Jammer is het daarom wel dat het tweede gedeelte van de film toch minder is. Als zijn naakte zoontje opeen gegeven moment is verdwenen zakt de film toch een flink stuk in. Sowieso jammer dat het ventje verdween, want ik vond hem er leuk bij passen. Verder zitten er nog best leuke momenten in, maar op een gegeven moment gaat de film net wat te lang door en lijkt er moeite mee te hebben om er een einde in te passen.

Ik vond het desondanks een leuke kijkervaring en heb zeker wel genoten, maar in tegenstelling tot mijn voorgangers zitten vier sterren er net niet in voor mij en kom ik toch een halfje lager uit.

3,5*

Tarr’s laatste film is de derde film die ik zie uit zijn oeuvre. Van tevoren ging ik er eens goed voor zitten, want ik verwachtte wederom een erg trage film, en die verwachtingen kwamen ook helemaal uit.

The Turin Horse valt op door zijn repeterende zaken. Alles in het verhaal voelt namelijk enorm routinematig aan en dat laat Tarr ook merken in de muziekkeuze en die constante storm, die er buiten waait. Zoals altijd is het camerawerk van een zeer hoog niveau, waarbij de shots vaak minutenlang duren en je als kijker de beelden in je kunt laten inwerken, want er zijn verder ook maar weinig dialogen. Ondanks dat er soms niet heel veel gebeurt en je wederom zit kijken naar de dagelijkse handelingen, weet Tarr het regelmatig toch erg boeiend te maken. De cinematografie is zoals gezegd van een hoog niveau en de combinatie met het mooie zwart-wit maakt het vaak erg mooi om te zien.

Ook de repeterende soundtrack is bijzonder. Het is komt regelmatig terug, is vrij eenvoudig, maar heeft een soort van hypnotiserende werking en daarnaast iets treurigs. Langzaam maar zeker wordt alles slechter. Het water raakt op, het paard eet niet meer, alsof Tarr ook zelf wil zeggen dat het goed geweest is. Toch zitten er ook stukken in dat het soms net wat teveel wordt. Het constant repeterende van alles, zorgt er ook voor dat het enorm zwaar is om te volgen. Hierdoor begon alles in de tweede helft toch wat zwaarder te worden, zeker op de momenten dat de soundtrack afwezig was.

Toch heb ik hier ook best wel van genoten. Tarr is een bijzondere filmmaker, die zeker gemist gaat worden. Zijn trage cinema, in combinatie met de minutenlange shots, zijn toch redelijk uniek. Ik vond het allemaal net wat minder meeslepend en indrukwekkend dan een Satantango. Deze Turin Horse is echter een knap stukje cinema, dat mij vooral in de tweede helft net niet helemaal wist te bekoren, maar al met al vormt het een waardig afscheid van Tarr als filmregisseur.

3,5*

Een aardige Hitchcock, maar zeker niet behorend tot de betere Hitchcocks.

Ik miste vooral de spanning en daarnaast duurt het allemaal wat lang en lijken sommige scènes er wat los bij te hangen. Daar staan gelukkig voldoende goede zaken tegenover. Zo vond ik Paul Newman een prima rol spelen als de Amerikaanse professor, die er geheimen voor zijn vrouw op blijkt na te houden. Newman weet de emotie en het juist niet tonen van emotie hier overtuigend over te brengen. Julie Andrews vond ik net wat minder overtuigend. Haar personage is degelijk en ze speelt op zich niet heel slecht, maar is zeker niet zo goed als Newman.

Het is vooral te danken aan een aantal boeiende scènes, die hier ondertussen allemaal al genoemd zijn, dat deze Torn Curtain nog zeker de moeite van het kijken waard is. Persoonlijk vond ik de busscène, het allerbeste moment van de gehele film. Tevens is het één van de schaarse momenten, die daadwerkelijk even wat spanning op wist te roepen.

Ja Torn Curntain vermaakt wel en is degelijk gemaakt, maar het is niet zo boeiend, leuk of spannend als diverse andere films van Hitchcock. Maar dan nog blijft er gelukkig nog een degelijk resultaat over.

3,0*

Total Recall is een boeiende Sciencefictionthriller van Paul Verhoeven met een leuk uitgangspunt.

Het speelt zich in de toekomst af en gaat over een bedrijf dat herinneringen bij mensen in de hersens kan aanbrengen. Dat doet ergens ook wel aan Inception denken. Total Recall speelt zich grotendeels op Mars af en Verhoeven heeft dat leuk vormgegeven. Het ziet er speels uit, maar je hebt wel daadwerkelijk het idee dat we op Mars zitten. Qua effecten zit het sowieso wel goed. Mooi vormgegeven figuren lopen er rond en Verhoeven is ook niet te bang om bloed en meer van dat soort zaken expliciet in beeld te brengen.

Het acteerwerk is van een prima niveau. Vooral Schwarzenegger overtuigt deze keer echt in de soort van dubbelrol, die hij speelt. Een veel moeilijkere rol dan zijn rol in bijvoorbeeld een Terminator, maar Schwarzenegger weet het overtuigend te brengen. Ook tegenspeelster Sharon Stone is goed. Ze is verleidelijk, sluw en gehaaid. Daarnaast zit er ook nog best wel leuke humor in. Soms gewone, soms zwarte, maar wel humor die werkt.

Best geinig allemaal dus. Leuke uitwerking, maar net niet top. Het is een zeer onderhoudende film, zonder echt geweldige memorabele scènes. Het neigt naar vier sterren, maar ik blijf uiteindelijk toch net op een halfje minder steken.

3,5*

Mr. Nobody en Le Huitieme Jour zijn twee films, die me prima zijn bevallen. Vooral die eerste is echt heel sterk. Daardoor ben ik ook maar eens op zoek gegaan naar het debuut van Jaco Van Dormael. Dat is deze Toto le Héros.

Toto le Héros is een goede debuutfilm. Hoewel van Dormael in der loop der jaren op sommige punten duidelijk nog bijgeleerd heeft, is dit toch wel een fijne wegkijker. Ik had aanvankelijk een drama verwacht, wat het op momenten ook zeker is, maar tussendoor zit ook nog wel een hoop humor verweven. Visueel ziet het er soms erg mooi uit, al zit er wel wat niveauverschil tussen de verschillende periodes. De jeugd van Thomas is niet alleen het leukst om te zien, maar ook duidelijk het mooist. Van Dormael speelt daarbij op momenten met de omgeving en de muziek, waardoor je soms het gevoel hebt een soort van sprookje te beleven. Dat geeft een leuke sfeer aan het geheel.

Het verhaal in de tijd als oude man, is toch op elk gebied net wat minder. Het is visueel wat minder en ook inhoudelijk komt het allemaal net wat minder krachtig over. Het blijft ook daardoor een bovengemiddeld goede film, maar wel eentje, die door een paar ietwat mindere stukken iets aan kracht inboet, waardoor ik uiteindelijk toch net een halfje lager uitkom, dan er op een gegeven moment inzat. Van Dormael is echter een fijne regisseur, dat is zeker. Ik hoop dat hij binnenkort nog eens wat maakt, maar zijn productiviteit is helaas niet zo heel hoog.

3,5*

Hele aardige film van Orson Welles, die zelf als acteur de beste prestatie neerzet in de film. Hijzelf zorgt er samen met de bij vlagen zeer mooie fotografie voor dat deze film boven de middelmaat uitstijgt. Zoals anderen ook al melden, is de openingsscène een genot om te zien. Verder is de film visueel dik in orde, met een aantal fraaie nachtelijke zwart-wit plaatjes. Het verhaal zelf was op zich goed te volgen, al vond ik het soms wat rommelig overkomen. De dialogen zijn goed, maar het acteerwerk is nogal wisselvallig. Ik vond Welles erg sterk en ook Janet Leigh is zeker niet slecht. Heston echter kwam in mijn ogen ten eerste al helemaal niet over als de Mexicaan die hij moet voorstellen en daarnaast vond ik hem ook niet overtuigend spelen. Ook de hotelmanager vond ik maar een raar mannetje die veel te overdreven overkomt. Een ietwat ingetogener rol was hierbij beter op zijn plaats geweest.

In zijn geheel echter best een aangename film door de mooie cinematografie.

3,5*