Opinions

Ik vond er niet zo heel veel aan. Het begon allemaal nog wel aardig, maar na een half uur begint het toch vrij serieus in te zakken.

Vooral de personages zijn vlak en weinig boeiend. De betere Disney-films hebben één of meerdere leuke (bij)personages, maar die zijn hierin niet echt te ontdekken, op de side kick van de hoofdrolspeler na, die soms nog wel grappig is. Qua animatie ziet het er wel aardig uit. Vooral de diverse vreemde wezens zien er qua uiterlijk wel aardig uit. De muziek is dan wel weer een stuk minder goed.

Ik moet zeggen dat het idee best aardig is. Vooral jongens zullen dit misschien wel kunnen waarderen, maar ik zelf vond er niet zo heel veel aan. Het is een avontuur, dat uiteindelijk nooit echt los lijkt te komen. Kortom; zeker geen geslaagde Disney dit.

2,0*

Malick is een held!

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen. The Tree of Life is een fantastische film. De trailer deed mij destijds al watertanden, maar dan wil het nog wel eens voorkomen dat de film alsnog tegenvalt. Toch waren mijn verwachtingen behoorlijk hoog, en als ze dan ook nog een aan alle kanten overtroffen worden, kun je met recht spreken van een fantastische filmervaring.

Wat Malick met zijn vorige films niet lukte, hoewel die allemaal minimaal bovengemiddeld goed zijn, lukt hem hier wel. Namelijk een film afleveren die zowel verhaaltechnisch als op visueel vlak geweldig is en daarnaast van begin tot einde een ongekend hoog niveau weet vast te houden. Mallick neemt daarnaast altijd de tijd voor een film, gezien het feit dat hij maar vijf films heeft gemaakt in ruim vijfendertig jaar, maar deze film is het wachten waard geweest.

Wat gelijk opvalt aan the Tree of Life, is het ongelooflijk mooie begin van de film. Het ene shot is nog mooier dan het andere en eigenlijk gaat dat de gehele film zo door. De prachtige beelden in combinatie met de eveneens schitterende muziek, deden bij mij een apart gevoel opwekken. Een gevoel van bewondering, maar ook een fijn gevoel. Ik zat echt te genieten van de beelden die voorbij schoten. De schoonheid van de aarde wordt hier op ongekende wijze op beeld vastgelegd. Mallick weet hoe hij met de camera moet omgaan en weet mooie zaken, nog mooier over te brengen, door het op perfecte wijze in beeld te brengen.

Naast de mooie beelden kent de film ook een interessant verhaal. Een coming-of-age film, die zijn gelijke niet kent. Een oudere man (Sean Penn) die terugdenkt aan zijn soms moeilijke jeugd. Het acteerwerk van de film is ook geweldig goed. Penn heeft niet zo’n grote rol,maar doet het gewoon goed. Het zijn echter vooral de kinderen die fantastisch en zeer overtuigend spelen, terwijl ze toch bepaalt niet de makkelijkste scènes voor hun kiezen krijgen. Daarnaast speelt Jessica Chastain weergaloos als de moeder van het gezin. Wat een uitstraling en wat een liefde en warmte gaat er van haar uit! Iemand die vertrouwen uitstraalt en bij wie je jezelf terug kan trekken en die naar je luistert als het op sommige momenten allemaal niet zo lekker loopt. En laat ik als laatst Brad Pitt niet vergeten, die als stugge vader met zijn ingetogen spel ook prima speelt.

Daarnaast is er qua inhoud gewoon erg veel uit de film te halen. Zoveel zelfs dat het inhoudelijk allemaal niet in een kijkbeurt te vatten is, tenminste niet door mij. Daarnaast moet ik ook zeggen dat ik tijdens het kijken eigenlijk helemaal niet zo met de inhoud van de film bezig was. Het was meer de ervaring die over mij heen kwam die mij bezighield. Daarnaast heeft de film zo ongelooflijk veel te bieden, dat het soms ook gewoon niet onder woorden te brengen is.

In ieder geval was het een heerlijke kijkervaring voor mij. Ik snap trouwens best dat veel mensen de film niets zullen vinden. Het is namelijk een film waar je jezelf voor moet openstellen. Doe je dat niet dan kun je wel eens van een koude kermis thuiskomen. Voor mij was het in ieder geval het “kermisbezoek” meer dan waard. The Tree of Life is namelijk een achtbaan van schitterende beelden. En net als met een leuke achtbaan is het aan het einde jammer dat de rit alweer voorbij is, en zou je weer opnieuw in willen stappen om de rit opnieuw te beleven. Dat had ik bij The Tree of Life ook.

Zaterdag ga ik de film dan ook herzien. Ten eerste om de geweldige kijkervaring natuurlijk nog eens te beleven. Ten Tweede om te bepalen waar de film terecht gaat komen. De film krijgt zonder twijfel 5 dikke sterren en een plek in mijn top 10. Ik ben er alleen nog niet over uit op welke plek precies.

5,0*

Verrassend leuke film.

Het lijkt misschien een raar en dom verhaal en ondanks dat dit het misschien ook wel is, is dit toch een uiterst plezierige film om naar te kijken. Dit komt doordat de film een behoorlijke vaart heeft, waarin horror, spanning, actie en vooral ook veel humor zitten. De film bevat een aantal grappige oneliners, en is tegelijk spannend omdat de wormen eigenlijk overal kunnen komen en men nergens veilig is.

Leuk verzonnen en erg leuk vermaak.

3,5*

Leuk filmpje, dat niet zo heel bijzonder is, maar toch wel vermakelijk is om naar te kijken.

De film speelt zich grotendeels in het huis af, maar weet toch de gehele speelduur wel te boeien. Cage en Kidman vormen op papier een redelijk apart koppel, maar in de praktijk werkt het goed. Vooral Cage voegt, door een aantal opmerkingen, de nodige humor toe aan zijn personage. Kidman is stijlvol en straalt hier vooral een hoop charisma uit.

Verder bevat de film een hoop twists, waardoor de kaarten er bijna elke vijf minuten weer anders voor staan. De ene twist is beter en minder geforceerd dan de andere, maar toch slaagt Schumacher er in op alles behoorlijk geloofwaardig te houden.

Uiteindelijk eindigt het wel een beetje zoals verwacht, maar ondanks dat gegeven is de aanloop er naar toe wel leuk. Het is geen film die lang zal blijven hangen, maar luchtige en makkelijk kijkbare films zijn op zijn tijd nooit weg en dit is er toevallig zo'n eentje.

3,0*

Best wel een leuke film dit. De film begint redelijk standaard met een groepje jongeren, die een boottocht gaan maken, maar nadat de storm voorbij is en men op het grote schip is aangekomen, wordt de film mysterieuzer en ook een stuk interessanter. Het verhaal is niet moeilijk, maar wel leuk om te volgen en vooral om te zien waar de film nu eigenlijk heen wil. Ik was even bang dat we te maken hadden met een schizofreen personage, of iemand die geesten uit het verleden ziet, maar gelukkig is dat niet het geval.

Wel een minpunt is dat als de film voor de derde keer de route van Melissa George op de boot laat zien, de spanning totaal niet aanwezig meer is en de film een groot stuk van zijn kracht kwijt is. Wel weer erg goed is het dan, als het verhaal buiten de boot verder gaat. Dat had ik eigenlijk niet verwacht, maar is wel een sterk slot van deze film. Natuurlijk zijn er bij films als deze over sommige zaken vraagtekens te plaatsen. Maar juist doordat de regisseur eigenlijk niet teveel antwoorden geeft en alles mysterieus houdt, blijft het leuk. Leuke filmervaring dus.

Dikke 3,0*

Inderdaad wel een aardig filmpje, al had ik er persoonlijk wel iets meer van verwacht. De film is in ieder geval uiterst sfeervol, met een perfecte Halloweenaankleding, met lichtjes, lampjes, snoep en natuurlijk de pompoenen. Perfect geschikt dus om afgelopen zaterdagavond te bekijken en dat is dus ook gebeurd.

Echt eng of spannend wordt het nergens en hoewel het allemaal ook nog best wat goorder had gemogen, kijkt het allemaal lekker weg. Het verhaaltje met de buurman is veruit het leukst, maar gelukkig zit in de rest van de film ook hier en daar nog wel wat aardige humor verweven. Leuke onzin al met al.

3,0*

Les Triplettes de Belleville is een verfrissend ogende Franse animatiefilm, waar ik even de tijd voor nodig had om in te komen, maar die uiteindelijk best lekker wegkijkt.

Het lijkt een soort van ode te zijn aan vroegere jaren. Het begint ergens in de jaren vijftig en eindigt tientallen jaren later. Hoewel de personages niet allemaal even mooi getekend zijn, oogt het allemaal wel erg creatief en behoorlijk origineel. Ik kon vooral Madame Souza erg waarderen, die een erg creatieve geest blijkt te hebben, om de diverse problemen die zijn en haar kleinzoon tegenkomen, te kunnen oplossen. Ook hun hond heeft zijn grappige momenten, waarbij vooral zijn nogal aparte dromen erg leuk in beeld worden gebracht.

Verder valt op, dat er niet tot nauwelijks dialoog is. Alles wordt door middel van de beeldtaal naar de kijker overgebracht. De Triplettes zelf vond ik overigens niet zo heel bijzonder. Verder is dit ook duidelijk een film, die meer op volwassenen is gericht dan op kinderen. Er zullen best kinderen zijn, die sommige zaken, of misschien zelfs meer, leuk vinden, maar er zal zeker veel langs hen heen gaan. Hoewel ik zelf verder niet overdonderd ben, keek het wel plezierig. Het is creatief, origineel en leuk vormgegeven.

3,5*

Tegenvaller, deze film van Buñuel

Moeilijk te zeggen waar het hier nu precies aan schort. Ik had in ieder geval enorm veel moeite om in de film te komen. Misschien kwam het door de vorige films, die ik van hem zag en verwachte ik hier teveel van.

Ik zag vooral een erg afstandelijke film over de Spaanse upperclass. Wel is het acteerwerk van vooral Fernando Reys erg goed. Catherine Deneuve doet het redelijk, maar wist me niet echt te pakken, iets wat haar in Belle de Jour ook al niet lukte. Visueel is het allemaal niet geweldig. Tristana heeft qua kleurgebruik erg veel bruin en grijstinten, wat op zich goed past bij de soberheid die het uitdraagt, maar mooi is het niet altijd.

Het laatste half uur is duidelijk het sterkst. Vooral de ontwikkeling die Deneuve heeft doorgemaakt is aardig goed uitgewerkt en tevens het moment dat het duidelijk ook echt boeit. Jammer alleen dat het zo lang duurde voordat dit niveau bereikt werd.

2,5*

Vanuit historisch oogpunt is deze Triumph des Willens zeker interessant te noemen. Het is duidelijk propaganda voor de Nazistische ideeën van die tijd. Hoewel niet alles even interessant is, is de manier waarop het in beeld wordt gebracht wel mooi. Leni Riefenstahl wist in ieder geval wel hoe ze de camera moest hanteren.

Vooral de speeches van Hitler zijn erg goed. Inhoudelijk zijn ze niet eens altijd even top, maar het is vooral de manier, waarop hij feilloos en krachtig de menigte weet te bespelen, die hem tot een overtuigende leider maakte. Het blijft voor mij ongelofelijk dat zo'n land in een aantal jaren door zo'n man als het ware wordt gehersenspoeld.

Bij vlagen dus behoorlijk indrukwekkend, al valt Triumph des Willens vooral in de tweede helft wat teveel in herhaling en duurt het vooral daardoor ook wel wat te lang. Maar een interessant stuk geschiedenis is het zeker.

3,0*

Met Blanc heb ik dan alle delen van de trilogie gezien. Niet in de juiste volgorde, al is dat hier niet zo heel erg. Wel leuk om Kieslowski hier een paar keer een link met Bleu te zien maken.

Visueel is het duidelijk minder dan Bleu en behalve de sneeuw, wordt visueel en kleurtechnisch wat weinig aandacht besteed aan de kleur wit. Verhaaltechnisch is het wat sterker en Zbigniew Zamachowski zet een degelijke hoofdrol neer, voorzien van wat humor en redelijk tot goed acteerwerk. Delphy heeft een wat minder groot aandeel dan gehoopt, maar ze ziet er wel erg mooi uit hier.

Het einde was wel goed, maar desondanks pakte het hele gebeuren me toch minder dan gehoopt. Het is goed gemaakt, heeft een goed verhaal, maar is desondanks zeker niet beter dan Bleu.

3,0*

Een mooie film, deze tweede die ik zie uit de trilogie, na Rouge. En Bleu beviel me een stuk beter moet ik zeggen. Juliette Binoche is een actrice met een fijne uitstraling, die dat hier ook heeft, en daarnaast ervoor weet te zorgen dat ik toch redelijk geboeid zat te kijken. Haar acteerwerk is bij vlagen echt zeer goed.

Daarnaast ziet het er visueel goed uit. De kleur blauw overheerst natuurlijk en dat geeft de film af en toe een mooie tint mee. Alleen de soundtrack vond ik toch wel wat minder.Ik begrijp de keuze en misschien wel de noodzaak, om deze nadrukkelijk op sommige momenten naar voren te laten komen. Alleen dit was voor mij af en toe net wat teveel van het goede.

Maar verder is het zeker niet slecht. Behoorlijk boeiend en een aantal mooie scènes, waarbij er niet altijd wat gezegd hoeft te worden om iets duidelijk te maken. Daar houd ik vaak wel van. Nu Blanc nog binnenkort maar eens een keertje bekijken.

3,5*

Redelijke film, met een interessant thema, dat bij vlagen best goed uitgewerkt is. De film bevat soms best mooie beelden en laat de kleur rood, zoals in de titel vermeld, enkele malen op een mooie manier naar voren komen.

Toch kon alles mij niet altijd bekoren, omdat ik het personage van de rechter behoorlijk vervelend vond. Vond hem zeurderig en irritant en zelfs een beetje zielig door zijn afluisterpraktijken. Dit nam toch best een groot gedeelte van de film in beslag.

Het einde is best mooi gevonden, maar deed mij verder vrij weinig. Wil de andere delen van de trilogie, ondanks dat deze film iets tegenviel ooit nog wel eens zien.

2,5*

Geweldig concept dit, wat resulteert in een uiterst vermakelijke film.

Laat ik vooropstellen om te zeggen dat je deze film niet moet ingaan met het gevoel een pure horrorfilm voorgeschoteld te krijgen, want dan krijg je absoluut een teleurstelling voor je kiezen. Beter is het om uit te gaan van een leuke avonturenfilm, waarbij je steeds meer te weten komt over het fenomeen trollen, met een vleugje horror, een vleugje humor en een vleugje realisme.

Dat zorgt bij elkaar voor een lekkere mix. De acteurs zijn ook prima op dreef. De studenten spelen realistisch, terwijl troljager Hans soms lekker droogkomisch overkomt. Ondanks die komische elementen tussendoor, het punt dat de trollen je ruiken als je christen bent is ook hilarisch, slaagt de film er verder in behoorlijk realistisch over te komen. Diverse natuurverschijnselen worden verklaard aan de hand van trollen en op die manier lijkt overal wel enige logica in te zitten. Verder is het knap hoe realistisch de trollen trouwens overkomen. De CGI is erg goed en vooral de laatste trol is uitermate indrukwekkend. Verder is het afwisselende hellende Noorse landschap erg aangenaam om naar te kijken.

Het moge duidelijk zijn dat ik me prima vermaakt heb met deze mockumentary. Een aangenaam avontuurlijk filmpje over trollen. Zo zie je ze in ieder geval niet elke dag.

4,0*

Gave film over het keiharde leven in de arme sloppenwijken in Brazilië, waar Cidade de Deus zich ook al afspeelde. Deze keer draait het vooral om het keiharde eilite-korps BOPE, die elk probleem in de wijk op een keiharde manier oplost.

Het camerawerk, veelal een handheld camera, zorgt ervoor dat je je midden in de actiescenes waant. (als je Cloverfield niets vond vanwege de manier van filmen, kijk deze film dan niet).

Het leven van kapitein Nascimento is zeer interessant om te volgen, aangezien hij zowel thuis als op zijn werk enorm onder druk staat. Het is in ieder geval een boeiend personage om te volgen.

Verder is het mooi om te zien hoe zwaar de tests wel niet zijn om te mogen toetreden tot de BOPE en dat maar weinigen hiervoor geschikt zijn. Een paar indrukwekkende scenes maken de film af en zorgen ervoor dat deze film toch wel duidelijk boven de middelmaat uitstijgt.

4,0*

Ietsje minder dan het eerste deel, maar desondanks een meer dan goed en boeiend vervolg.

Wagner Moura speelt hierin met verve de rol van kolonel Nascimento, die de beruchte politie-eenheid BOPE nog steeds aanvoert. Waar in het eerste deel de nadruk vooral op de BOPE en de actie lag, daar wordt in dit deel meer ingegaan op politieke intriges en de ontwikkeling die Nascimento als persoon doormaakt. Daarnaast wordt hier duidelijk dat de macht in Rio niet in handen is van de BOPE, maar van het systeem, waar in feite zowel de BOPE, de politiek, alsmede de inwoners van Rio deel uitmaken. En dat gegeven wordt hier best goed uitgewerkt.

Het camerawerk is net als in het vorige deel erg goed. Er wordt dicht op de huid van de mensen gefilmd, waardoor je tijdens de actiescènes het gevoel hebt haast deel uit te maken van de film. Verder is het best fijn dat deze film sommige personages de kans geeft zich te ontwikkelen. Dat geeft de film meer inhoud en maakt de boodschap krachtiger. Daarnaast wordt de tegenstelling tussen de linkse activist en de keiharde Nascimento een aantal keren mooi neergezet.

Ja een prima vervolg dus en wat mij betreft mag er over een aantal jaar zelfs nog wel een derde deel komen, mits José Padilha de film opnieuw regisseert. Want de man maakt boeiende films, dat moet gezegd worden.

4,0*

Leuke film met enkele bijzonder grappige momenten en een stuk beter dan Stillers Zoolander. Stiller heeft er in ieder geval een leuk geheel van weten te smeden. Begint al gelijk goed met een aantal neptrailers, die alle drie wel leuk zijn, maar die van Downey Jr. is echt hilarisch.

Daarna gaat de film goed verder, met enkele leuke parodieën op o.a. Platoon, Apocalypse Now en Saving Private Ryan. De film ziet er goed uit, met prima camerawerk en ook degelijke actiescènes. Het leukste aan de film zijn echter de soms hilarische personages en de bij vlagen erg leuke dialogen. Downey Jr. en Stiller zijn echt heerlijk op dreef, maar ook de bijrol van Cruise is bijzonder leuk en je kunt duidelijk zin dat iedereen er veel zin in had om deze film te maken. Jack Black sneeuwt toch duidelijk onder t.o.v. zijn twee mede hoofdrolspelers en zijn personage komt toch duidelijk wat minder uit de verf.

Lekkere onzinfilm dit dus, met een verhaal dat totaal niet serieus te nemen is natuurlijk, maar dat af en toe wel een lekkere sneer uitdeelt naar Hollywood. Erg vermakelijk en wat mij betreft mag Stiller meer van dit soort films maken, want die zijn tot vandaag de dag helaas een zeldzaamheid.

3,5*

Fantastische film dit zeg!

De film heeft veel weg van Rififi en ook van A Man Escaped en laat ik nu net dat allebei erg goede films vinden. Le Trou is zelfs nog een tikkeltje beter en dat wil toch wel wat zeggen.

Ik houd sowieso wel van ontsnappingsfilms, met vaak een simpel verhaal, waarbij de uitwerking ervan essentieel is voor een film als deze. Die uitwerking is echter geweldig. De film kent een ongekend sterke sfeer, een mooie opbouw waardoor de spanning bij mij uiteindelijk ook enorm opliep. Ongelooflijk hoe de tijd voorbij kan vliegen, de twee uur vlogen werkelijk voorbij en ik heb me echt geen seconde verveeld. Er zitten echt een paar hele sterke scènes in de film, waarbij gelijk ook het sterke camerawerk van deze film opvalt. Het moment dat twee mannen de onderaardse gangen in de gevangenis verkennen, is spannend, cinematografisch erg mooi en kenmerkend voor de fantastische sfeer die deze film uitademt.

Het acteerwerk is ook dik in orde. De acteurs spelen allemaal overtuigend en doordat je over de meeste personages niet zo heel veel te weten komt, blijft er ook iets mysterieus rondom hen hangen. Ook is het leuk hoe handig de mannen met zaken en materialen zijn, die ze voorhanden hebben. Ongelofelijk hoe makkelijk ze zaken in elkaar zetten en van de simpelste spulletjes iets functioneels maken. Een soort van A-team uit de jaren zestig zeg maar.

Uiteindelijk is het dan wachten op de zinderende finale, waarbij ik compleet verrast werd door het mislukken van de ontsnapping. Ook hierbij is de manier waarop alles getoond wordt weer subliem. Het moment waarop de gevangene eerst naar links kijkt met het spiegeltje, waarbij alles nog goed is en dan naar rechts kijkt, waarbij gelijk duidelijk is dat alles mis is. is werkelijk fenomenaal.
Wat mij betreft echt het beste moment van de film, waar werkelijk alles inzit.

Een erg mooie film dus, die goed blijft hangen en die ik ook zeker op dvd ga aanschaffen.

Dikke 4,5*

Erg leuke charmante film van Lubitsch.

Herbert Marshall en Miriam Hopkins vormen als Gaston en Lily een heerlijk stel. Zelden zoveel chemie tussen twee acteurs gezien als hier. Erg leuk om te zien hoe ze elkaar constant de loef proberen af te steken in het beroven van elkaar.

Verder heeft de film een vlot verloop, waarbij de luchtige sfeer goed overkomt. De dialogen zijn behoorlijk scherp en ook best grappig. De film was uiteindelijk weer voorbij voor ik er erg in had.

Vlot vermaak, leuke humor van alle tijden, veel charisma en een film die heden ten dage nog altijd makkelijk mee kan. Een absolute aanrader dit.

4,0*

Toch wel een vermakelijke Hitchcock, die echter verre van spannend te noemen is. Het verhaal zit echter wel aardig in elkaar, al had ik al vrij snel door dat de jager Harry niet vermoord had en er meer mensen mee te maken hadden. De film is daarnaast erg sfeervol. Er hangt een prachtige herfstsfeer met al die mooi gekleurde bladeren en ook de acteurs doen het goed. Edmund Gwenn is prima op dreef als charmante oude jager, maar vooral John Forsythe doet het erg goed. Zijn zelfverzekerde overkomen, praten en ja zelfs een beetje zijn uiterlijk deden mij erg aan Humprey Bogart denken. Verder dus geen hoogvlieger, maar een fijne wegkijker en leuke tussendoortje van Hitchcock.

3,0*

Jammer dat het scenario zo slap, clichérijk en voorspelbaar is, want qua acteurs zit het op zich wel goed. Qua scenario is het wat ouderwets, zeker als je Moneyball hebt gezien, waaruit blijkt dat het er tegenwoordig toch anders aan toe gaat in de baseball wereld qua scouting.

Eastwood speelt weer eens een oude, norse man, die met zijn oneliners, soms nog voor wat humor weet te zorgen. Het is geen bijzondere rol, maar wordt nochtans goed neergezet. Amy Adams vind ik echter het sterkst als zijn dochter. Timberlake is aardig, maar niet echt bijzonder qua personage. Qua personages gaat men hier ook nogal de mist in. De jongen die ze scouten is nogal vervelend, evenals Matthew Liliard, die iemand speelt die tegen Eastwood is. Het is ook niet zo moeilijk te raden hoe dat zal aflopen met hen.

Verder is het vooral erg zoetsappig en lijkt het allemaal wat achterhaald. Ik vind het stiekem toch bijzonder jammer, als straks blijkt dat dit Eastwood zijn laatste acteerrol is. Zijn rol in Gran Torino was echt een perfecte afsluiter. Dit geeft als geheel toch een klein beetje een vieze nasmaak.

2,0*

Spectaculaire film van Wolfgang Petersen, die er visueel soms erg mooi uitziet. Kosten nog moeite zijn gespaard om alles tot in de details na te bootsen. De veldslag waarmee Troy begint en waar naar het schijnt meer dan 8000 figuranten in meegelopen hebben, ziet er werkelijk ongelooflijk mooi uit. Een hoogtepunt in de film is het beslissende gevecht tussen Hector en Achilles, waarbij beide acteurs de vonken er werkelijk vanaf laten spatten. Eric Bana vertolkt de rol van Hector erg sterk en overtuigend. Pitt vond ik daarentegen juist wat minder sterk. Niet dat het slecht is, maar ik heb veel betere rollen van hem gezien. De zwakste rol is echter voor Orlando Bloom, die ook hier weer eens laat zien eigenlijk maar een beperkt en matig acteur te zijn. Bovendien verzwakt de liefde tussen Helena en Paris de film ook wel enigszins. Ook zijn de dialogen in de film niet altijd even sterk. Verder is het echter een vermakelijk en onderhoudend spektakel, die de gehele speelduur aanhoudt, maar een echte topper is het i.m.o. niet!

3,0*

Wat een heerlijk avondje bios was dit gisteren in het Expotheater van Cinemec Ede. Ik ga niet zo heel vaak naar de bioscoop, maar een film als deze is zeker de moeite waard om op het grote scherm te zien.

De nieuwste Coenfilm is remake van een oude western, die ik nog niet heb gezien, maar waar ik na het zien van deze film, best benieuwd naar ben. True Grit is een erg goede film. Nu scheelt het natuurlijk ook dat ik de Coenfilms altijd wel kan waarderen en dat het westerngenre me altijd enorm aanspreekt.

Jeff Bridges is in ieder geval perfect gecast als coole hoofdrolspeler, maar goed, die is dan ook geen onbekende voor deze regisseurs. Hij maakt indruk als dronkenlap Rooster Cogburn, die in de nadagen van zijn carrière zit, maar regelmatig lekker scherp voor de dag komt. Hailee Steinfeld is misschien nog wel beter als het vastberaden meisje, dat er alles aan wil doen om de dood van haar vader te vergelden. Ik vond haar erg overtuigend en geloofwaardig overkomen. Verder doet ook Matt Damon het prima als Texasranger LaBoeuf, waarbij vooral de scènes met Bridges, door hun onderlinge strijd vaak erg grappig zijn. Er zitten verder nog wel een paar grappige typetjes in deze film, waarbij vooral die gast van de boevenbende, die het ene gekke dierengeluid na het andere maakt, hilarisch is.

Naast goed acteerwerk bevat deze film uit een prachtige cinematografie. Natuurlijk leent de omgeving waar de film zich afspeelt hier prima voor, maar je moet er natuurlijk nog wel even gebruik van weten te maken en dat gebeurt hier zeker. Vooral de nachtelijke scènes, zoals bijvoorbeeld de rit op het paard, waarbij Cogburn Mattie probeert te redden, is visueel van grote schoonheid en daarnaast geeft het de film gelijk een hart. Het laat immers zien dat Cogburn wel degelijk een hart heeft en geeft meteen de sterke band weer die hij en Mattie gedurende het avontuur met elkaar hebben ontwikkeld.

Ook de muzikale score vond ik best goed. Het past goed bij de scènes en is gelukkig niet al te bombastisch, want dat zou de film geen goed gedaan hebben. Het enige wat ik dan niet zo goed bij de film vond passen is de schelle aftitelingsong, waarvan de halve bioscoopzaal zowat van schrik uit zijn of haar stoel vloog, inclusief mijzelf.

Uiteindelijk is het gewoon een erg goede film. Ik zeg gewoon omdat ik dit bijna iedere keer wel verwacht en meestal ook krijg van de Coens. Ik heb betere westerns gezien en ook betere Coenfilms, maar daarnaast is dit gewoon een film die prima in het rijtje van hun films past en ook één van hun betere films is.

Dikke 4,0*

Heerlijke film, met een ideale mix van humor, actie en prima special effects. Schwarzenegger doet het geweldig leuk en ook Jamie Lee Curtis lijkt perfect gecast. Het speelplezier straalt verder van de acteurs af. Een film die ik keer op keer op keer weer kan bekijken zonder dat deze verveelt.

4,0*

True Romance is een aardige poging tot een misdaadkomedie, maar komt toch op bepaalde gebieden sterk tekort.

Vooral in de dialogen kun je op bepaalde momenten duidelijk merken, dat Tarantino hier aan mee heeft gewerkt. Scott weet er echter niet altijd wat hij er mee aan moet en maakt er visueel af en toe een rommeltje van, waardoor alles er soms wel erg lelijk uitziet.

Hoewel het behoorlijk onderhoudend is, mist True Romance echt goede humor en daarnaast voelt het allemaal weinig verfrissend aan. Het acteerwerk is in orde, maar vooral de wat kleinere rollen zijn goed op dreef. Christopher Walken en Brad Pitt doen het bijvoorbeeld erg leuk, maar hebben allebei niet zo’n hele grote rol. Christian Slater heb ik nooit een goede acteur gevonden en ook hier scoort hij ondermaats. Arquette doet het beter en is daarnaast ook nog wel een leuke verschijning.

Heel slecht is het allemaal niet en er zitten dus nog best wat leuke dialogen in. Maar verder is het vrij flets, visueel niet echt mooi en uiteindelijk ook niet leuk genoeg.

2,5*

”Who are you talking to?”

De eerste keer dat ik The Truman Show was ik erg verrast door de frisheid die alles uitstraalt en ook door het verloop van het verhaal. De andere keren werd ik niet meer door het verhaal verrast, maar de frisheid verdween niet.

Dit is tevens Jim Carrey’s beste rol. Er zijn enkele andere films waarin hij ook wat ingetogener acteert, maar ingetogen staat niet altijd gelijk aan goed. Hier is het echter wel goed, en zet hij een sterk personage neer. Iemand die sympathiek overkomt, en zelfs medelijden weet op te roepen. Ja op een gegeven moment wordt het zelfs licht ontroerend wat Carrey allemaal overkomt. Het idee dat zijn hele leven in feite nep is, met alles dat erbij hoort is een ontzettend sterk concept. Peter Weir werkt het op een sterke wijze uit, waarbij hij het drama luchtig weet te houden, met af en toe een grap tussendoor.

Zo’n alternatieve wereld is altijd leuk, maar de manier waarop het hier overkomt is erg sterk. Weir heeft er iets leuks van gemaakt, waar je inhoudelijk ook nog eens over kunt nadenken. Een prima mix tussen drama en komedie, met een erg mooi uitgewerkte alternatieve wereld ,en een erg mooi einde ook trouwens.

4,0*

Prima film dit.

De film is behoorlijk actueel en is eigenlijk een waarschuwing voor ouders die geen of nauwelijks toezicht hebben op de chatwandelgangen van hun kind of kinderen.

De opbouw is rustig, en dat is ook het sterke punt van de film. Telkens had ik het idee dat de film een keertje uit de bocht zou vliegen, maar dat gebeurt niet. het acteerwerk is degelijk, maar Liana Liberato maakt wel indruk en zet een erg sterke rol neer als het slachtoffer in deze film.

De regie is degelijk en Schwimmer verbaast mij op positieve wijze met deze film. Het einde is gelukkig niet zo superzoet als ik had verwacht en ondanks dat de film verder geen superhoogstaande scenes kent, is het geheel meer dan in orde. De eindscene mag er trouwens ook zijn.

3,5*

Een film waar ik niet ondersteboven van ben.

Het verhaaltje is wel aardig, maar op de een of andere manier vond ik de overgang van crimineel naar zorgzame man te groot en niet goed werken. De film besteed in feite gewoonweg te weinig tijd aan de ontwikkeling van het hoofdpersonage en lijkt daardoor wat te snel van de hak op de tak te springen. Verder is de film vrij afstandelijk en had ik ook totaal geen gevoelens bij de ontwikkeling van het hoofdpersonage.

Wel zitten er een aantal aardige bijrollen in, met gasten die zo van de straat weggeplukt lijken. Die gast in de rolstoel, met zijn uitpuilende ogen, zag er bijvoorbeeld erg creepy en levensecht uit. En zo zijn er nog wel meer. Verder heeft de film een behoorlijk goede cinematografie, maar de muziek is echt vreselijk. Zelden zulke lelijke muziek gehoord in een film, ik vond het echt helemaal niets toevoegen.

Ik weet het verder niet met deze film. De film is niet lelijk, maar boeide niet echt, is afstandelijk en vertelt het verhaal te snel. Die elementen maken de score dan ook niet al te hoog.

2,0*

Een prima Kurosawa dit.

Op de achterkant van de dvd-hoes las ik dat dit een vervolg is op Yojimbo. Hoewel ik Yojimbo alweer een tijdje geleden gezien heb, moet ik zeggen dat deze film toch nog wel iets beter is. Vooral het komische aspect werkt erg goed in Sanjûrô.

Toshirô Mifune draagt hier moeiteloos de film. Zijn acteren is goed en vooral zijn houding en humor zorgden bij mij regelmatig voor een lach op het gezicht. Geweldig om te zien hoe hij het groepje mannen dat hij helpt af en toe loopt af te bekken, of zegt dat ze te onnozel voor woorden zijn. Ook is het erg vermakelijk hoe hij het groepje mannen zijn soms erg creatieve inzichten probeert op en uit te leggen. Naast Mifune zorgt ook het groepje vrouwen af en toe voor een lach op het gezicht.

In Sanjûrô staat het maken van keuzes centraal evenals het punt dat klaarblijkelijk niet iedereen te vertrouwen is. En een goede uitwerking van zo’n thema kun je zoals altijd prima aan Kurosawa overlaten. Daarnaast bevat de film een sterke sfeer. Kurosawa brengt alles ook nog eens haarfijn in beeld. Er zit minder actie in deze film dan in Yojimbo, maar de actie die er in zit is boeiend en ziet er prima uit. Mifune weet altijd wel hoe hij het zwaard moet hanteren. Verder bevat de film enkele erg mooie shots, waarbij de al een paar keer genoemde scène van de bloempjes, die de rivier afdrijven, absoluut het hoogtepunt is van de film op dat gebied.

Erg goede en redelijk luchtige film dus en misschien wel de meest toegankelijke van Kurosawa die er is.

4,0*

Naar Noisy Requiem was ik al een paar jaar benieuwd, maar ik heb er destijds nooit echt werk van gemaakt om deze op te zoeken. Inmiddels was de nieuwsgierigheid weer aangewakkerd en heb ik de film kunnen vinden en bekijken.

Ik heb al veel bizarre films in mijn leven gezien, maar dit is toch wel een hele bizarre, eentje die ik niet gelijk met iets anders zou kunnen vergelijken. De personages zijn erg weird en de gebeurtenissen ook. Als bloed drinken een van de normaalste zaken is, dan weet je het wel. Vooral dat dwergenkoppel was echt te bizar voor worden.

Toch vond ik het stiekem wel erg goed. Visueel ziet het er allemaal erg verzorgd uit, met een mooie zwart-wit cinematografie, dat soms een beetje vloekt met de lelijke personages. Inhoudelijk heeft het verhaal iets afstotelijks, maar tegelijkertijd iets fascinerends. In het begin had ik ook even het idee dat het allemaal surrealistisch zou zijn, maar alles vind gewoon in de werkelijkheid plaats.

Ik moest in het begin best wennen, maar naarmate het verhaal vordert, wordt het steeds fascinerender, waarbij helpt, dat het camerawerk erg goed is. Het is een uniek werkje, de zeker niet voor iedereen weggelegd zal zijn. Toch is het erg goed te noemen.

4,0*

Love Exposure was al een film die me goed beviel, maar deze Cold Fish is nog beter. Sono is een moderne Japanse regisseur, die me erg lijkt te bevallen en doet op sommige momenten erg aan Kitano denken, al maakt hij het hier nog een stukje gekker.

Het begint allemaal vrij normaal, met een op papier best aardig verhaal. Het sfeertje is sterk en af en toe zit er echt leuke, soms ook zwarte humor, tussendoor verweven. Het acteerwerk is prima en de hoofdrolspeler is iemand voor wie ik toch al snel de nodige sympathie kreeg. Sowieso zit het op gebied van personages wel goed. De een is nog gekker dan de ander, maar ieder draagt op zijn of haar manier wel iets nuttigs bij aan het geheel.

Richting het einde gaat Sono dan echt goed los. Ik kon het goed hebben en vond het ook hier wel komisch, hoe sommige zaken afliepen. Cold Fish is trouwens ook de perfecte titel hier. Sono is wel een regisseur waar ik meer van wil zien en dat ook zeker ga doen. Op zijn tijd houd ik namelijk wel van dit soort maffe films.

4,0*