Opinions

Erg grappig filmpje dit, dat sommige horrorclichés in het op een soms wel erg geinige manier toepast.

De film is qua humor en horror niet bepaald in balans. De film moet het vooral van de humor hebben, want veel horror heeft de film eigenlijk niet te bieden. Maar dat maakt niets uit, want qua humor heeft de film dat gelukkig wel. Tucker en Dale zijn twee grappige hoofdrolspelers, waarbij vooral Dale er af en toe uitspringt met zijn grappige oneliners en gedrag. Het groepje jongelui dat Tucker en Dale lastigvalt is zo overdreven standaard van opzet, dat het juist daardoor ook weer grappig wordt.

De “moorden” zijn ook op een leuke manier verwerkt in de film en telkens als de film net wat te flauw dreigt te worden, wordt het op de een of andere manier toch weer leuk. Alleen de laatste twintig minuten zakt de film toch wat in en heeft de film duidelijk moeite om het niveau van het eerste uur vast te houden, wat uiteindelijk dan ook niet lukt.

Toch is dit een geslaagde en originele film, die de hillbillies eens van een andere kant laat zien, een hele leuke kant zelfs.

3,5*

Een leuke film van Aki Kaurismäki, die ik ondanks het behoorlijk depressieve verhaal toch onder de zwarte komedies durf te scharen.

Kati Outinen speelt een prima hoofdrol als loser, die helemaal nergens bij hoort. Niemand vind haar aardig, haar familie niet, en haar collega’s ook niet. Vrienden heeft ze niet en een vriend vinden lukt al helemaal niet. Tel daarbij de troosteloze sfeer van Finland op, en je hebt een film te pakken die je zwaar depressief zou kunnen maken.

Maar dat valt wel mee. Kaurismäki gebruikt hier een soort zelfde minimalistische stijl als Bresson ook weleens doet, maar voegt daar zwarte humor aan toe. Het vrolijke deuntje dat vaak op de achtergrond terugkeert, staat in schril contrast met de vaak fletse voorgrond. Ook bij de mensen die ze vergiftigt, komt dat iedere keer weer terug. Het mooiste moment van de film was toch wel toen Iris in het café ook gelijk maar de man vergiftigt, die haar op dat moment wil versieren. Hoeveel pech kun je als man hebben? Geweldig moment was dat, erg droogkomisch.

Kortom dit is een fijne wegkijker, zeker gezien de korte speelduur. Het is allemaal niet enorm hoogstaand, maar toch regelmatig erg vermakelijk.

3,5*

Der Tunnel gooit hier hoge ogen en heeft daarnaast een interessant verhaal. Dat zijn toch wel de voornaamste redenen voor mij geweest om deze film eens te bekijken.

Het verhaal speelt zich af in het Berlijn van 1961, wat destijds een vreselijke tijd daar geweest moet zijn. Men bouwt zomaar een muur en familie en vrienden worden op keiharde wijze van elkaar gescheiden. Ik moet er persoonlijk niet aan denken om zoiets mee te maken. Na een aardige introductie, begint men met het maken van de tunnel, waar het hier in feite continu om draait. Hoewel der Tunnel zeker diverse spannende momenten kent, zitten er ook (korte) periodes tussen dat het geheel wat inzakt.

De acteurs spelen vrij goed. De personages zelf zijn redelijk goed uitgewerkt en nemen grotendeels geloofwaardige beslissingen. Alleen ergens op driekwart vergaloppeert men zich enigszins. De manier waarop Harry en Fritzi seks met elkaar krijgen is zeer ongeloofwaardig en het gebeuren daarna, is te geforceerd dramatisch. Richting het einde gaat het wel weer beter en wordt het nog even serieus spannend. Wat wel uitermate goed gedaan is, is dat men zowel de Oost- als West kant van de muur goed weet te belichten. Alles krijgt meer dan voldoende diepgang mee, waardoor het automatisch al een stuk interessanter wordt. Daarnaast komen de diverse problemen waar men tijdens het graven van de tunnel mee te maken krijgt goed aan bod.

Het had hier en daar wat compacter en iets minder dramatisch gekund, maar bovenal is het allemaal goed gemaakt en kwalitatief gezien toch wel bovengemiddeld.

3,5*

Leuk.

Dit soort filmpjes in de stijl van [Rec] zie je laatste jaren steeds meer en ik moet zeggen dat ik dit wel een leuk subgenre vindt. The Tunnel is ook zeker een leuk filmpje geworden, maar mag zich wat mij betreft niet tot de toppers in dit genre rekenen.

Het begin van de film is zeker niet het best. Natuurlijk wordt hierin uitgelegd, waarom men naar de tunnels gaat en krijgt men dus enige voorkennis hierover, maar het stuk is niet altijd even boeiend en duurt met een 30 minuten best lang. Gelukkig gaat men vanaf dat moment ook daadwerkelijk de tunnels in en kan de film “echt” beginnen.

Ondanks dat je als kijker al weet wie van de ploeg het overleeft, slaagt de film er toch in de spanning goed op te bouwen. Een handheld camera ergens onder een stad met donkere gangen waar iets geheimzinnigs rondhuist is natuurlijk al een spannend uitgangspunt, maar uiteindelijk werkt het wel. De film kent een paar zeer spannende scènes en de keuze om het wezen/de wezens niet te tonen, is zeker een goede, omdat het daardoor tot het einde toe spannend blijft.

Uiteindelijk krijgt de film makkelijk een voldoende en er had meer in gezeten als het eerste half uur beter was geweest. De film leent zich trouwens ook perfect voor een vervolg en als die er komt, ga ik die ook zeker kijken.

3,0*

Dit was niet al te best en waarschijnlijk was het ook hopen tegen beter weten in, omdat de laatste jaren de films van Dreamworks iedere keer weer tegenvallen.

Dit verhaal was me toch ook een partij vergezocht zeg. Nu hoeft dit in animatiefilms ook niet altijd serieus te zijn, maar een slak die meedoet in een Indy 500 race is wel heel vergezocht. Een hapering bij de start en het is bijvoorbeeld al gedaan met het slakje. Maar goed, ik zal niet op alle slakken zout strooien.

Los van het verhaaltje vallen de personages erg tegen. Turbo zelf gaat nog wel, maar verder is iedere bijrol irritant of vervelend en ontbeert het elke vorm van humor. Als dan ook nog in anderhalf uur alles gebeurt, wat je van tevoren kunt voorspellen, blijft er weinig te genieten over.

Ja de animaties zien er niet slecht uit, maar die konden de aandacht helaas niet wegnemen van de storende factoren. Dreamworks heeft anno 2013 een nieuw dieptepunt bereikt.

1,0*

Turks Fruit, naar het gelijknamige boek van Jan Wolkers, is een Nederlandse klassieker en geldt volgens heel wat mensen als de beste Nederlandse film aller tijden. Dat vind ik persoonlijk een tikkeltje teveel eer, maar los van dit gegeven is het overigens een prima film, die zeker tot de beteren uit onze filmgeschiedenis gerekend mag worden.

Ik snap best dat Turks Fruit bij velen een soort van weerstand oproept. Het oogt voor sommigen banaal en inhoudsloos en dat is op zich nog best te begrijpen. Turks Fruit bevat een heleboel seksscènes, wat ook niet zo raar is met een hoofdrolspeler, die in eerste instantie daaraan denkt en daarnaast het uiterlijk heeft om vrouwen gemakkelijk het bed in te praten. Hauer speelt sterk en Van de ven is ook altijd wel een fijne actrice om naar te kijken. Samen zien ze de wereld als grote vijand en beiden genieten duidelijk van elkaar. Pas op het moment dat Olga vertrekt, komen de problemen en de echte boodschap van Turks Fruit naar voren.

Los daarvan bevat Turks Fruit ook een portie gezonde (zwarte) humor. De dialogen zijn niet altijd even hoogstaand, maar vaak wel erg vermakelijk. Verhoeven weet mij als kijker overigens ook nog te raken, door het geweldige eindshot, waar eigenlijk alles inzit. Turks Fruit is daardoor erg geslaagd. Er zijn namelijk niet veel films, die zowel komedie als drama op een sterke manier kunnen combineren. Verhoeven slaagt er hierbij wel in en bewijst maar eens te meer dat hij een zeer sterke regisseur is, die er bijna altijd in slaagt om zijn eigen stempel op een film te drukken.

Een prima Nederlands product dus, die bij herziening alleen maar beter lijkt te worden.

4,0*

Film, die in veel zaken op K-9 lijkt maar eigenlijk in alles de mindere is. De acteur, de grappen en ook de hond zijn allemaal beter in de andere film. Deze film probeert grappig te zijn, maar is het slechts een enkele keer.

een nipte 2,0*

Matige actiekomedie met een tegenvallen Chan in de hoofdrol.

Chan is een acteur die het vooral van actie en van zijn soms komische momenten moet hebben. In veel film in het verleden heeft hij zich daarmee al meer dan voldoende bewezen. In deze film komen die elementen echter totaal niet uit de verf. De vechtscènes vallen in zijn geheel tegen en missen ook duidelijk een goede choreograaf.

Verder heeft de film ook een behoorlijk gebrek aan humor. Het oogt vaak nogal ongeïnspireerd. Love Hewitt is een mooie vrouw om te zien, maar qua actrice stelt niet veel voor. Verder is het verhaal natuurlijk nogal vergezocht, maar dat gaat hier alleen maar storen omdat de film op andere vlakken duidelijk niet vermaakt.

Kortom, een film waar je weinig aan mist als je hem niet ziet.

1,5*

Een erg goede film dit van eigen bodem, die zeker zich mag rekenen tot het beste ooit gemaakt.

Sombogaart levert vooral een film af, die prima in balans is. Ik had een twintig minuutjes nodig om echt goed in het verhaal te komen, maar daarna hield deze tweeling, mij tot het einde toe in een geboeide greep. De acteurs doen het eigenlijk allemaal degelijk tot erg goed. Het meest onder de indruk ben ik echter van Nadja Uhl, die de rol van de jonge Anne voor haar rekening neemt. Haar uitstraling en communicatie zijn echt bijzonder sterk. Daarnaast ziet ze er ook nog eens mooi uit. Ook Thekla Reuten doet het goed, maar is soms net iets minder overtuigend dan haar tweelingzus.

Sombogaard switcht op een goede manier tussen heden en verleden. Ondanks die afwisseling blijf je prima in het verhaal zitten. Beide zussen leer je op deze manier ook goed kennen en van beiden wordt gelukkig geen zwart-wit beeld geschetst, maar een realistisch beeld, waarin ook plaats is voor fouten. Het knappe vond ik ook, dat ik beide zussen begreep in hun gedrag, al had ik wel net wat meer sympathie voor Anne.

Uiteindelijk vond ik het einde ook erg mooi. Ze voelden zich eindelijk weer echte zusjes, ook al was het slechts van korte duur. Het paste goed bij de rest van het verhaal en is een mooi einde van een erg sterke Nederlandse film.

Fijn om te constateren dat ons land ook af en toe in staat is om dit soort films af te leveren.

4,0*

Een leuk sciencefictionwerkje van Gilliam dat van begin tot einde weet te vermaken.

Laat ik maar gelijk beginnen met de positieve punten. Twelve Monkeys is een bijzondere film, waarbij het script gelijk al opvalt. Een ingenieus en erg sterk script, dat achteraf erg goed in elkaar blijkt te zitten. Ik houd op zich wel van films, waarbij de puzzelstukjes op het einde op zijn plaats blijken te vallen. Het is een moeilijke film, omdat je er wel constant bij moet nadenken en je jezelf soms afvraagt hoe een en ander nu in elkaar zit. Maar op het einde lijkt alles dan daadwerkelijk ook te kloppen.

Het tweede goede aan Twelve Monkeys is het sterke acteerwerk. Pitt zet een fenomenale rol neer als gestoorde gek, maar vooral Bruce Willis maakt indruk, in misschien wel zijn beste rol ooit. Hij moet er in ieder geval echt voor acteren en dat doet hij met verve. Voor de rest is het vooral erg vermakelijk, maar helemaal omver geblazen werd ik nooit. Het is vermakelijk maar nooit echt supergrappig. Ook wil het nooit heel spannend worden. Visueel is het vooral allemaal erg degelijk. Het hoogtepunt zijn absoluut de momenten in het gekkenhuis.

Twelve Monkey is absoluut een leuke film. Een prima script, zeer goed acteerwerk, en lekker mee puzzelen met alles, zorgen ervoor dat het geen seconde oninteressant is. Toch mist het iets om echt top te zijn, ik kan alleen niet zo gauw vertellen wat.

3,5*

Onderhoudende, maar verder teleurstellende film. Ik weet eigenlijk niet eens precies wat ik van deze film verwachtte, maar voor mijn gevoel blijft het in ieder geval allemaal veel te braaf. De film heeft een vrij voorspelbaar verhaaltje en twee hoofdrolspelers die beiden niet echt de meest geweldige uitstraling hebben. Stewart is maar matig in haar rol en komt af en toe echt veel te geforceerd over. Pattinson is daarentegen wel een stukje beter, maar mist op de belangrijke momenten ook de power om een film te kunnen dragen.

Verder heeft de film zijn aardige momenten. De sfeer is redelijk al wordt het nooit echt heel goed. De muziek is echter wel meer dan aardig, zeker als er ook nog eens een nummer van Muse voorbijkomt. Maar verder kabbelt de film dus voort en gebeurt er maar betrekkelijk weinig boeiends. Het moment dat de familie gaat honkballen is een van de schaarse hoogtepunten in de film. Visueel leuk gemaakt en verhaaltechnisch ook goed om eens goed te zien hoe sterk de krachten van de familie nu werkelijk zijn.

Daarna kabbelt de film helaas weer voort naar het zoetsappige voorspelbare einde, dat zeker een opmaat vormt voor een vervolg. Niet bepaalt iets waar ik nu op zit te wachten, maar ja ik heb ook een partner en die vond deze film toch wel erg leuk om te zien, dus ik vermoed dat ik het vervolg ook zeker nog wel zal zien.

2,0*

Ongelofelijk slecht.

De eerste drie delen zijn verre van goed maar hadden allemaal nog wel wat positiefs. In Eclipse was er zowaar een opgaande lijn te bespeuren. Helaas is daar in Breaking Dawn niets meer van over.

Het eerste uur van deze film is echt te slecht voor woorden. Ongelooflijk langdradig, inhoudelijk totaal niet interessant, waarbij het soms ook nog eens lekker overdreven sentimenteel wordt. Visueel is het allemaal ook niet best, waarbij me opviel dat vooral de wolven er deze keer slechter uitzien dan in de vorige films. Ook de muziek is niet goed en voegt verder maar weinig toe aan de film. Dan heb ik het nog niet eens gehad over het acteerwerk, waarbij vooral Stewart erg slecht is.

Het laatste gedeelte van de film is nog het minst slecht. Eindelijk komt er wat actie in voor, maar zelfs die wordt niet altijd even goed in beeld gebracht. Af en toe lijkt de regisseur de draad duidelijk kwijt. Uiteindelijk is het beste van de film nog de Volturi die aan het einde opduiken. Dat, en het feit dat er hopelijk een andere regisseur het vervolg op zich neemt, maakt dat er nog een klein beetje hoop is voor het vijfde deel.

Trouwens, lager dan deze film kan de reeks niet zinken, dat is ook wel duidelijk.

0,5*

Het vijfde en gelukkig ook laatste deel uit de Twilight Saga weet de vervelende nasmaak van het ongelofelijk zwakke vierde deel niet helemaal weg te spoelen, maar is gelukkig wel een stuk beter, al levert dat nog steeds geen goede film op.

De eerste helft is in ieder geval al interessanter dan de gehele voorgaande film, al worden er wel wat teveel nieuwe personages geintroduceerd. Het blijft uiteindelijk vooral wachten op de confrontatie met de Volturi, die er ook komt. Dat gevecht is uiteindelijk wel de moeite waard en is zowel visueel, als qua setting erg leuk om te zien.

Wel is het natuurlijk een erg gemakkelijke en vooral ook zwakke keuze, om als twist het eindgevecht slechts als toekomstbeeld te laten zien, waardoor er uiteindelijk bijna niets gebeurd is. Als geheel is het echter een stuk vermakelijker dan zijn voorganger. Meer actie, iets beter acteerwerk, wat leukere personages en visueel ook net wat beter. Maar het blijft in zijn geheel toch wel een uitermate zwakke reeks.

2,0*

Een stukje beter dan New Moon, maar nog steeds niet heel goed.

De focus in deze film ligt vooral op de driehoeksverhouding tussen Bella, Edward en Jacob. In dit hele soapgebeuren begint vooral het personage Bella op een gegeven moment mij flink te irriteren. Maak eens een keuze i.p.v. telkens heen en weer te gaan tussen de beide mannen. Door Jacob te zoenen onder toeziend oog van Edward en het constante getwijfel, is Bella wat mij betreft afgezakt naar het slapste personage van de film.

Verder moet ik zeggen dat het wat vermakelijker was dan het vorige deel, al is het jammer dat de actie wat lang op zich laat wachten en dat alles lang niet altijd even goed in beeld wordt gebracht. Daar had ik vooraf bij een regisseur als Slade stiekem wel op gehoopt. Ook viel het gevecht nogal tegen want de vooraf supersterk gespiegelde Newborns waren achteraf niet zo heel sterk.

Nu maar eens kijken wat deel vier gaat brengen. Gelukkig zijn de verwachtingen van mij niet zo heel hoog.

2,0*

Zeer matig vervolg. Deel 1 was op zich nog wel enigszins onderhoudend, maar qua verhaal niet zo interessant. Dit vervolg heeft wederom een niet zo boeiend verhaal, maar daarnaast nog veel minder te bieden dan het eerste deel. Ik had wel verwacht dat het verhaal zich deze keer wat meer op de weervolven zou toespitsen en hoewel dat uiteindelijk ook wel gebeurde was het minder dan ik had gehoopt. Spanning heeft deze film overigens ook totaal niet en zelfs de hoeveelheid aan actie lijkt nog minder te zijn dan in deel 1. Het is allemaal wederom erg oppervlakkig met nog wat meer opgepompte mannen erin, zodat de tienermeisjes ongetwijfeld weer zullen zwijmelen. En tja mijn vrouw vond de film wel alleszins boeiend en vermakelijk, dus op naar deel drie zullen we maar zeggen. Jippie!

1,0*

Aardige komedie met een leuk verzonnen idee.

De humor is hier duidelijk. Arnold Schwarzenegger en Danny de Vito. 2 personen die qua uiterlijk eigenlijk niet meer van elkaar kunnen verschillen blijken een tweeling te zijn. Het contrast kan niet groter zijn, en dat is eigenlijk best wel grappig. Beiden heren hebben trouwens ook een prima wisselwerking met elkaar en mede daardoor werkt Twins, want inhoudelijk is het verder nogal aan de magere kant.

Vooral Schwarzenegger laat hier zien toch wel over komisch talent te beschikken, al vind ik hem in enkele andere komedies met hem duidelijk minder. De manier waarop hij wereldvreemd is en soms heerlijk naïef kan zijn is best leuk. Verder moet ik wel zeggen dat het verloop nogal voorspelbaar is en het allemaal wel erg happy en blij wordt richting het einde. Daardoor mist Twins duidelijk scherpte en dat is ook wel te merken op sommige momenten.

Toch is dit ook wel een charmant filmpje en daarnaast heb ik er wel een klein beetje een zwak voor. Ik ben stiekem ook best benieuwd wat ze van het vervolg gaan maken, al verwacht ik er niet direct al teveel van.

3,0*

Zeer zwakke film dit. Het is allemaal zo standaard en clichématig dat er van spanning bij deze film nauwelijks sprake is.Het acteerwerk is redelijk van Garcia en Jackson, maar Judd is echt ondermaats. Daarnaast is het verhaal zo vergezocht en tevens zo voorspelbaar, dat het eigenlijk gewoon zielig is. Verder heeft de film nauwelijks wat te bieden. Zeer matige dialogen, een voorspebaar voorgekauwd verhaal en visueel is er ook niets interessants aan te ontdekken. Wat iemand als Andy Garcia in zo'n film als dit doet is mij dan ook een groot raadsel.

1,0*

Een niet zo heel goede film van Jan de Bont, die vooral uitblinkt in de special effects.

Die zijn namelijk meer dan in orde. Het is ook zo’n typische Hollwood rampenfilm, waar je het verloop van begin tot einde simpel uit kunt tekenen. Helen Hunt en Bill Paxton doen het redelijk, maar ik vond hun personages niet altijd even boeiend. Vooral Hunt is soms best wel irritant. Sowieso is het hele verhaaltje flinterdun en lijkt het slechts een kapstok voor de special effects.

Die special effects zijn best goed. Leuk om te zien hoe zo’n twister tekeer gaat en hoe er van alles wordt ingezogen. Huizen, tractors, auto’s en zelfs koeien komen letterlijk voorbijgevlogen. Spannend is het echter niet en los van de twisters heeft het allemaal niet zo heel veel te bieden. Oh ja het rolletje van Phillip Seymour Hoffman is nog best grappig.

Maar de twister en Hoffman kunnen niet op tegen het soapkarakter van de rest van het verhaal. Ze halen een paar puntjes binnen, maar het blijkt bij lange na niet genoeg.

2,0*

Hoewel het verhaal allemaal erg voorspelbaar is en eigenlijk nauwelijks verrassingen kent; Eerst mogen ze elkaar niet en langzaam beginnen ze toch steeds meer naar elkaar toe te groeien, is de film dankzij Grant en vooral Bullock toch redelijk goed te pruimen.

Grant speelt een enigszins irritante rol van macho verkoper, maar Sandra Bullock laat als onhandige advocate weer eens zien over aardig wat komisch talent te beschikken. Ze straalt hier duidelijk een bepaalde vurigheid en pit uit en weet dat goed met het komische element te combineren.

Een voorspelbare romkom is op zijn tijd op zich ook niet erg, mits de uitwerking maar vermakelijk is. Two Weeks Notice mag zich daar ondanks de diverse clichés onder scharen, al maakt dat de film nog niet gelijk goed.

2,5*

Two-Lane Blacktop is een film, die maar weinig verhaal bevat en het vooral van zijn personages en de losse manier van benaderen moet hebben. Word je daar echter niet zo door gepakt, zoals bij mij het geval was, dan valt er over het geheel gezien niet echt veel te genieten.

De twee hoofdpersonages zijn ook maar weinig interessant. Taylor en Wilson zetten ze neer als personages, waar het voor mij maar moeilijk was om enige sympathie voor op te brengen. Gelukkig waren de bijrollen wel ietwat beter verzorgd. Daarnaast is de rustige soundtrack wel passend. Verder ben ik bij dit soort films altijd wel benieuwd naar de mensen, die men tijdens de reis ontmoet en daar zaten wel interessante personen tussen. Maar los van eerder genoemde punten, laat Two-Lane Blacktop bij mij een gevoel van leegte achter. Ik mis de echt boeiende scènes en als geheel pakte me het ook niet.

Jammer, dat is het gevoel dat ik hier achteraf aan heb overgehouden. Op papier klinkt het allemaal heel leuk, maar het is uiteindelijk minder boeiend dan gehoopt. De twee hoofdrolspelers zijn hier het meeste schuldig aan, al ontbreekt het verder ook duidelijk aan echt hele goede scenes.

2,5*

Een mooi drama van Britse bodem, met een aantal sterke momenten, dat de typische rauwe Britse achterbuurtsfeer goed naar voren weet te brengen.

Als je veel films gezien hebt, dan lijkt Tyrannosaur hier en daar ook wel op een herhaling van zetten. Het is ook niet echt vernieuwend, maar dat hoeft ook niet altijd. Als het goed uitgevoerd wordt zoals hier, is het verder aangenaam kijken. Het acteerwerk is vrij goed te noemen. Mullan en Colman spelen sterk. Vooral in de moeilijkere scenes weten ze te overtuigen. De bijrollen zijn overigens niet zo heel bijzonder. Marsan, die ik meestal wel goed vind, legt zijn rol van slechte man er hier soms net wat te dik bovenop.

Visueel is het aangenaam. Een fijn filtertje zorgt net voor een wat sterke sfeerbeleving. Ook de soundtrack mag er zijn. Zowel tekstueel, als qua melodie versterkt het de boodschap en de individuele scenes. Tyrannosaur doet weinig fout, is goed gemaakt, maar blinkt verder ook niet echt uit. Bovengemiddeld is het wel, en daarmee ook een fijn regisseursdebuut van Constantine.

3,5*

Mijn tweede Bergman, na Persona, en ik moet zeggen dat ik deze film een heel stuk beter kan waarderen. Het is een moeilijke, erg zware film, die voor meerdere interpretaties vatbaar is. In ieder geval laat de film op een indrukwekkende manier zien hoe een (waarschijnlijk toch al niet zo'n goede) relatie tussen twee zussen in een vreemd land in oorlog, helemaal uiteen valt.

De film is traag, af en toe zeer donker en bevat visueel erg mooie beelden en je blijft na afloop van de film nog wel een tijdje er over nadenken, tenminste ik wel dan .

Zoals sommige users al aanhalen deden de lange gangen in het hotel ook mij erg aan The Shining denken.

Na Persona had ik mijn twijfels over Bergman, maar deze film maakt mij toch wel nieuwsgierig naar ander werk van hem.

4,0*