Two-Lane Blacktop (1971)

Een existentiële roadmovie die in eerste instantie weinig te bieden heeft, maar op de één of andere manier toch even blijft nazinderen. Is dit daadwerkelijk een geval van 'stille waters hebben diepe gronden'? Two-lane Blacktop is een trage, zwijgzame en vrij raadselachtige tocht doorheen ruraal Amerika. Geen coole muziek, weinig interessante dialogen, geen typische anti-establishment typetjes en geen duidelijke verhaallijn. De twee hoofdpersonages worden (bewust) afgebeeld als inhoudsloze, doelloze zwervers die enkel via illegale races wat zin aan hun bestaan geven. Op een bepaald moment botsen ze op een kerel in een midlifecrisis die zijn vervlogen viriliteit nieuw leven wil inblazen. Er wordt een race aangegaan en een bestemming vastgelegd. Degene die het eerst in D.C. arriveert wint beide auto's. Het duurt echter niet lang vooraleer iedereen de focus verliest en wederom vervalt in een soort repetitieve roes. Het asfalt werkt blijkbaar hypnotiserend en duwt hen voorwaarts op automatische piloot. Het wordt dus onder de noemer existentialisme/absurdisme geplaatst, waarbij "l'existence précède l'essence". M.a.w. we leggen geen vastgelegd parcours af en iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen acties en de invulling die hij op die manier geeft aan zijn leven. De moed opgeven is absurd, dus wat kan je anders doen dan het gaspedaal ingeduwd houden? Op dit moment vond ik het iets te mager over de hele lijn en mocht enkel het open einde rekenen op enige belangstelling. Mogelijk ontwikkel ik na verloop van tijd een nieuwe appreciatie, zoals bij tijdgenoot Vanishing Point het geval was.

De eerste Hellman die ik zie die echt volledig voor me werkt. Prachtige film die zijn kracht haalt aan het constant doorsijpelen van zijn omgeving en de tijd in de film. De achtergrond die constant in de film doorkomt. We are stardust we are golden is gimme shelter geworden. wat ooit idealisme was loze beloften die los zijn gelaten. De benzinepompen , de diners in small town america waar ze hippies nog steeds met liefde in elkaar willen timmeren. Als je dan gewoon alleen wil racen om weer wat geld te hebben om te tanken. En geen beloftes meer hoeft over volgende week, volgend jaar of the fucking age of aquarius.

Mooie a typische roadmovie, die beter en beter wordt naarmate we onderweg zijn. Ook erg grappig. Zo is de film in feite één lange race (van het westen naar Washington om de pink slips) waar ze niet anders doen dan hangen, stilstaan, in diners zitten en van alles en nog wat. In elk geval niet de vaart erin houden Dit moet de meest relaxte race ooit zijn.