To Have and Have Not (1944)

Een onbeduidend oorlogsdrama/romantische komedie met een verhaal dat pas begint wanneer de film eindigt. Het relaas speelt zich af in Martinique, een eiland in de Caraïben onder gezag van Vichy-Frankrijk. De centrale 'hub' is een Hotel-Café, waar de rebellen hun plannetjes smeden. Uiteraard wordt er een onvermijdelijke 'dame' in het verhaal gestouwd die een nogal warrige romance aangaat met ex-pat Bogart. Het is geen oninteressante historie, maar ik voelde me doorgaans weinig betrokken. Veel personages voelen karikaturaal of onvoldoende uitgewerkt aan. Er zit (te) veel ongepaste comic relief in verwerkt; niet alleen dronkenlap Eddie, maar ook de corrupte politiechef werkt eerder op de lachspieren. Bogart zelf is iets minder stijf dan gewoonlijk, maar zijn nonchalante houding verdrijft eveneens elke vorm van spanning en inlevingsvermogen. Ik kreeg nooit de indruk dat er echt iets op het spel stond. De aandacht lijkt eerder uit te gaan naar harkerige romantiek tussen de twee hoofdrolspelers. Hun bizarre back-and-forths vond ik echter niet bepaald getuigen van buitengewone chemie. De dialogen neigen af en toe naar het belachelijke en lijken eerder thuis te horen in een screwball comedy. Hawks was misschien niet de ideale persoon voor deze job. De sets zijn weliswaar sfeervol en ergens zal er wel een goed verhaal in zitten, maar ik vond het iets te kluchtig overkomen om op enige belangstelling te rekenen.

“By the way, what are your sympathies?” “Minding my own business.” Schitterende klassieker met Bogart en Lauren Bacall in haar debuutrol. De chemie tussen Bacall en Bogart is gelijk zichtbaar, en dat er op de set een liefdesrelatie is ontstaan verbaasd me niets. Het verhaal van To Have and Have Not is ook interessant, en de combinatie van spanning, humor, romantiek en avontuur is perfect. Regisseur Howard Hawks heeft een film gemaakt waarin we het gevaar en de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog zien, maar waar ook genoeg ruimte is voor humor, luchtige scenes en vlijmscherpe dialogen. De laatste scene met Bacall is exemplarisch voor de gehele film. Fijne muziek, Bogart, Walter Brennan als de constant dronken Eddie en de prachtige Bacall… Genoeg om van te genieten.

Zoals hier al eerder opgemerkt was dit een Hemingway verfilming met Faulkner als scenarist. De film schijnt qua plot stevig af te wijken van Hemingways romans en een van de oorzaken te zijn dat hij geen hoge pet op had van verfilmingen van zijn verhalen. Hij heeft ooit gezegd dat alleen The KIllers de essentie va wat hij schreef pakte en alle andere films niet. Laten we eerlijk zijn, deze film is vooral bedoeld om Bogart twee jaar na dato een Casablanca achtige rol te laten spelen met Bacall in de Bergmanrol. Boagart weer als een Amerikaan in een exotische plaats in rol die een man met een ingewikkeld verleden doet vermoeden. Er is een café, een aardige pianist en het Franse verzet. Bacall (ontdekking van Hawks en zijn vrouw) debuteert hier. Bogart en Bacall werden tijdens de opnamen verliefd op elkaar en dat is te zien. De chemie druipt van het scherm. Bogart zou scheiden van zijn vrouw en uiteindelijk trouwen met Bacall en volgens alles en iedereen waren ze een zeer gelukkig stel tot aan Bogarts dood. Ik vind dat ondanks die chemie de de twee hebben dit minder dan Casablanca. Dat is vooral een plotding. Ondanks twee nobelprijswinnaars is dat niet geweldig en haalt de film zijn kracht vooral uit dialogen en sfeer.