Three Kings (1999)

Op het eerste zicht een doorsnee Hollywood oorlogsfilm, maar dit kent de nodige zelfspot en genoeg creatieve pit (naar Hollywoodnormen) om het beter te laten worden dan het had mogen zijn. De hoofdrol werd geschreven met in gedachten Clint Eastwood, dan verjongt en herschreven op maat van Nicolas Cage maar toch toegewezen aan George Clooney. Een film tijdens de Golfoorlog met soldaten die goud zoeken, maar rebellen vinden. De humor werkt wel met momenten, maar niet altijd. Een film met enkele goeie momenten, maar niet altijd samenhangend. En ook al durft het hier en daar wat buiten de lijntjes blijven, loopt het verhaal zelf op de gekende Hollywood manier. Maar Three Kings is een betere film dan je zou denken en heeft de tand des tijd best doorstaan.

Toch wel flauw. Opgezet vanwege het genre, maar van zowel oorlog en actie is er niet al te veel te beleven. Meer een soort melige avoturenkomedie, en zelfs dat is niet heel bijzonder uitgewerkt. Juist omdat de types zo overdreven zijn dat je niets heel serieus kan nemen. Clooney acteert wel prima, net als Wahlberg en Ice Cube, maar echt uitmuntend was het nergens. De heren zijn er overigens toch echt wel uitgespeeld door beperkte, maar keurig uitgevoerde rollen door Curtis en Taghmaoui. Die 2 waren toch echt wel de kleine sterren van de film. Wat direct opvalt, is dat het visueel niet al te veel voorstelt. Het eerste deel doet nog een beetje zijn best wat leuke montage erin te gooien, maar dit mislukt eigenlijk gewoon omdat het er allemaal niet al te best uitziet. 1999, en het lijkt eigenlijk wel uit 1985 te komen. Wel mooi kleurgebruik, maar al deze dingen vervagen behoorlijk in het tweede deel, waar meer ruimte voor de boodschap zelf wordt gemaakt. Gelukkig is die, door de eerder genoemde heren, goed uitgevoerd. Hoe Clooney en Wahlberg op hun plek worden gezet door de Curtis en Taghmaoui zijn zeer sterke momenten, zeker Wahlberg. Maar heel serieus kan je het door de eerste helft niet echt nemen. Ook dat tromgeroffel was slecht geplaatst, en trekt alle sympathie en de emotie al snel weg van het scherm. Het past sowieso niet heel erg in een oorlogsfilm, zeker als de komedie zelf ook niet heel erg slaagt. die verslaggeefster was toch vervelend. Maar, eerlijk is eerlijk, de film verveelt nergens en kent toch wel een vrij sterke laatste 10 minuten waar je toch wel begint mee te leven met de karakters en emotie wel degelijk om de hoek komt kijken. Ook voor sommige rollen grote pluspunten, die scenes komen echt wel binnen. Satire was uiteindelijk ook wel grappig. Het is voor wat het is.

Bijzonder. Het eerste uur is het vooral een soort half-absurdistische half-komische aanklacht tegen oorlogen, denk aan M*A*S*H meets Apocalypse Now meets 2e helft van Full Metal Jacket. De humor werkt helaas niet altijd, is soms mild grappig, maar nooit hilarisch. Het tweede uur wordt emotie en The Human Factor ingezet. Doeltreffend maar bij tijd en wijle wat kleffig en moraliserend. Gedurfde politieke stellingname voor Amerikaanse begrippen, maar wat kleffig. Acteerwerk van Clooney degelijk, van Wahlberg wat karikaturaal (hij had z’n momenten maar ook nog wat te leren). Rest heeft eigenlijk bijrollen, O, en de manier van filmen is wel erg nineties af en toe, met vertraagde beelden enzo die nu gedateerd overkomen. Conclusie: redelijk gedurfde film die z’n momenten heeft (de ondervragingsscène) maar is ook regelmatig matigjes. Maar ook mét die nadelen is het dé film die ik iemand zou aanraden als diegene zou willen weten hoe men in de jaren negentig naar de Irak-oorlog keek.