The Thin Man (1934)

Zoals verwacht is dit inderdaad een zeer aangename film, al is het wel bijna volledig te danken aan de scènes waarin Powell en Loy samen te zien zijn. Tijdens deze scènes is de film echt magisch en de twee zijn werkelijk fantastisch op elkaar ingespeeld en hebben een bijzondere chemie. Terecht een van de meest gewaardeerde filmkoppels ooit. Fijne humor ook in deze scènes. Jammer is dan wel dat de film deze twee personages soms verlaat. In het eerste half uur komen ze zelfs nauwelijks voor. Ze worden hier wel al geïntroduceert, op erg leuke wijze, maar lijken dan nog haast bijrollen. Het iets te warrige plot is inderdaad een kapstok voor de grappen, maar daarom is het juist zo jammer dat er zoveel aandacht aan besteed wordt. Maar veel te klagen heb ik verder niet. Het was ongeveer het soort film dat ik er van verwacht had en ik heb er met veel plezier naar gekeken. Als de vervolgen van ongeveer deze lijn voortzetten ben ik zeer tevreden. 4*

De ultieme drinkfilm. Want er gaat heel wat alcohol doorheen. Voor mij de eerste keer dat ik het duo Powell en Loy zie maar wel gelijk een prettige eerste kennismaking, daarbij helpt het natuurlijk ook nog wel dat ik Myrna Loy duidelijk 1 van de knapste actrices uit haar periode vind, wat een fijne verschijning. Het whodunit verhaaltje is leuk verzonnen maar was eerlijk gezegd niet de reden waarom ik de film kon waarderen, sterker nog toen de dader aan het einde bekend werd moest ik goed nadenken wie dit ook al weer was. Waarschijnlijk komt dit vooral door het prettige komische duo wat duidelijk de show steelt en het voor mij persoonlijk ook een fijne kijkervaring maakte. Dit smaakt wat mij betreft naar meer, pas na het kijken van de film kwam ik achter de ontdekking dat hier een hele reeks van bestaat. Dit eerste deel krijgt in ieder geval al een dikke 3,5, benieuwd naar de rest!

Veel vertrouwen had men er bij MGM niet in. Sceptisch was men over het project. Schoorvoetend ging men akkoord met de productie van The Thin Man. Onder het motto ‘tijd is geld’ werd van regisseur W.S. Van Dyke verwacht dat hij The Thin Man in drie weken zou draaien. Hij deed er twee weken over. Een prestatie die hem de bijnaam ”One-take Woody” opleverde. De film werd geheel onverwacht een kassucces, kreeg Oscarnominaties en bracht het zelfs tot vijf vervolgfilms. The Thin Man is een geslaagde mengeling van een screwball-komedie en een detectivefilm. Een film die sprankelt. De hoofdzaak daarvoor is gelegen in het perfecte spel van het duo dat de hoofdrollen vertolkt. William Powell en Myrna Loy schreven geschiedenis als cocktail drinkend echtpaar met teveel vrije tijd dat voor de grap moordmysteries oplost. Het verhaal rondom het mysterie in de film is leuk maar duidelijk minder belangrijk dan de sprankelende verhouding tussen de beide hoofdrolspelers. De interacties tussen beiden maken het grootste deel uit van de charme die de film heeft. Loy is Nora Charles. Een fijn personage. Een vrijzinnige vrouw die de idealen uit die tijd op charmante wijze tegenspreekt. Ze staat op gelijke voet met haar man Nick Charles (sympathiek maar ook wat gladjes gespeeld door William Powell), is heerlijk onderkoeld en bedient zich van prettig sarcasme om haar man en anderen op hun plaats te zetten. Haar alcoholconsumptie houdt weliswaar geen gelijke tred met die van haar man, maar is absoluut van hoog niveau. Haar verhouding met haar echtgenoot staat geheel in tegenstelling tot de emotioneel-patriarchale relaties zoals die in vroege films meestal worden getoond. Was Nora Charles een ander type vrouw geweest, dan was de charme van de film een stuk minder groot of misschien zelfs afwezig geweest.