After the Thin Man (1936)

Dit tweede deel van de Thin Man-serie doet nauwelijks onder voor zijn voorganger. Tot mijn genoegen speelt de gortdroge humor (nou ja, gortdroog ?) van het duo Powell – Loy opnieuw de hoofdrol. Het plot zit weliswaar knap en tegen het einde ook wel verrassend in elkaar, maar dat doet er eigenlijk niet zoveel toe. Asta is het middelpunt van een kostelijke, niet te missen scène in het begin van de film. Let ook op de butler, gespeeld door de 83-jarige (!) Tom Ricketts. Het is andermaal smullen geblazen.

Leuk dat het duo Powell & Loy in dit 2de deel wel veel screentijd krijgen en de komische elementen zijn misschien nog wel meer aanwezig dan in het eerste deel. Het whodunit verhaaltje kon mij, net zoals in het eerste deel niet zoveel boeien maar grappig is wel dat James Stewart precies het tegenovergestelde speelt als dat hij later in Rope ging doen. ? Toch had het verhaaltje iets korter mogen zijn wat mij betreft, bijna 2 uur is misschien wat te veel van het goede omdat het plot best simpel is en vooral leuk is door de wisselwerking van Powell en de prachtig mooie Loy. Ook viel mij op dat het iets minder naturel leek, de grappen voelen wat meer scripted tegenover het eerste deel waar het duo duidelijk veel kon improviseren. Vermakelijk blijft het allemaal zonder twijfel wel en voorlopig heb ik nog geen genoeg van dit leuke duo. Benieuwd hoe de andere delen mij gaan bevallen. 3*

Dit tweede deel vindt direct na de gebeurtenissen in het eerste deel plaats en laat het echtpaar Nora en Nick Charles (Myrna Loy en William Powell) per trein aankomen in hun woonstede San Francisco. Aldaar raken ze vrijwel meteen in een nieuwe moordzaak verwikkeld. Anders dus dan in het eerste deel waarin het echtpaar eerst op lichtvoetige toon uitgebreid werd geïntroduceerd. Een dergelijk intro is er nu ook, maar dat kwam op mij nogal plichtmatig over. After the Thin Man is minder los geconstrueerd en het echtpaar acteert minder ongedwongen en minder uitgelaten. Nora en Nick worden veel meer als realistisch personen gepresenteerd. Dat feit maakt van de film een minder kluchtig geheel dan de voorganger. Het is allemaal wat conventioneler. In de film herken je duidelijk de mechanismen die in met name de feelgood-films uit Hollywood zo herkenbaar zijn. De film neigt naar braaf, risicoloos vermaak. Het oorspronkelijke en het brutale is er een beetje af. Het script lijkt geschreven te zijn met in het achterhoofd de gedachte om niet teveel af te wijken van de algemene deler. Het is nog steeds leuk. Het is ook jammer. Dat de film desondanks lekker wegkijkt, ligt vooral aan het geslaagde samenspel tussen Powell en Loy, die dan wel wat formeler optreden maar net als in de voorganger gelukkig blijven volharden in scherpe en humoristische dialogen. Ook leuk om James Stewart te zien als rijzende ster in een rol die zich (in het licht van de sympathieke rollen die hij later speelde) wat ongewoon ontwikkelt. En zo is After the Thin Man leuk vermaak, maar is op geen enkel vlak buitengewoon gewaagd, spannend of rebels. Daarvoor draagt de film helaas een veel te dik conventioneel jasje.