Opinions

IJzersterk op momenten, wat wankel op andere. Met name wanneer Villeneuve Blunt inzet. Daar kan de actrice niet zoveel aan doen, het is meer de rol waarin ze wordt geduwd. Beetje onbeholpen hoe ze als vleesgeworden dilemma met het gezicht op moeilijk door de film moet strompelen. De enige keer dat er een lach aan te pas komt, is het meteen mis.

Brolin, als tegenhanger, heeft het wat dat aangaat gemakkelijker. Meer elan of hoe je het ook maar wilt noemen. Zijn Graver komt dan ook heel wat beter uit de verf, waar Macer vooral een zeurende factor blijft. Vond het niet al te problematisch, aangezien Villeneuve stilaan wat afstand neemt van de twee en een geweldige Del Toro op de voorgrond plaatst.

Wat minder soepel is hoe hij de Mexicaan en z'n gezinnetje in de film probeert te integreren. Dat blijft een wat te afgezonderd zijplotje dat iets te graag iets wil zeggen over het land der wolven, waar een oorlog woedt. Er zijn ook wel enkele paralellen te trekken met films uit dat genre. Klassieke titels, maar ook Zero Dark Thirty of zelfs Black Hawk Down.

Het binnengaan van Juárez deed mij in ieder geval denken aan Scott's Mogadishu. Straffe cinema waar Villeneuve verderop in de tunnels nog eens aan toekomt. Jóhannssons ijzingwekkende sounddesign is daar ook een dikke meerwaarde. Als Villeneuve z'n personages nog eens iets minder durft te beleggen, zie ik het nog wel gebeuren. Tot dan is dit z'n beste.

Ongelofelijk dat zo'n 17-jarig meisje zoiets teweeg kan brengen. In dit geval letterlijk, want Amenta krijgt over de volle speelduur maar geen cement tussen de bakstenen. Het spektakel-effect van een verzonnen helikopterontsnapping (jaja) is natuurlijk nihil, maar zelfs zaken die daadwerkelijk gebeurd zijn voelen wankel aan. Overgangen zijn plots waardoor nooit een coherente vertelling ontstaat. Het blijft bij bijelkaar gepropte brokjes feit en fictie.

Dat wankele geldt tevens voor de heldin. Ik zit echt niet te wachten op een opgepoetste versie van de echte Rita, maar het personage dat hier uit de koker rolt, is een ronduit vervelend wijf. Arme actrice, want ze krijgt ook nog eens wat onnozele dramatiek te verhapstukken. Omwille van het achterliggende verhaal valt er wellicht nog wat sympathie voor op te brengen (of juist niet), maar deze verfilming is verder toch echt nauwelijks te harden.

Opmerkelijk dat er zo graag naar grotere thema's wordt gegrepen, terwijl het toch al vrij snel duidelijk is dat de depressie en pillenindustrie weinig meer is dan een plottool voor een ordinaire thriller met een haarspeldbocht. Is het niet de openingsscène, dan is het wel de wijze waarop Banks in de knel komt.

Zonder dat Soderbergh serieus uitpakt, is dat in zijn handen nog altijd iets meer dan je doorgaans krijgt voorgeschoteld. Het is tenminste beheerst met een bedaard tempo, een zijdezacht soundtrackje en een fluwelen visuele touch. Veel geklooi met focus en alles badend in gele tinten en aanverwante kleuren.

Zolang het kan vertrouwen op de interactie tussen het gewonde vogeltje en de argeloze psychiater is de film het meest in z'n element. Zodra het een tandje moet bijschakelen om de intriges te laten floreren, krijg je de meer gangbare perikelen. Als Soderbergh iets wilde zeggen met deze film, moet dat het zijn.

Geen onaardige tragikomedie in aantrekkelijk gefilmd druivenland, maar openbloeien zoals de vele wijnen hier, doet het niet. De enige echt vervelende factor is de (jazz)muziek die maar links en rechts blijft opduiken. Overdadig en hinderlijk aanwezig, zeker in het eerste deel. Ander klein minpuntje is Thomas Haden Church. Prima acteur, maar ik vind 'm hier niet helemaal op z'n plaats als op het oog zorgeloze vrijbuiter. Dat gevoel wordt nog eens versterkt wanneer dat masker af gaat en hij ineens wel aanslaat. Giamatti zit wat beter in z'n vel als vat vol frustraties en meer.

Iets als het momentje rondom het diner en het telefoontje zou het dan moeten doen, maar ondanks de wanhopige blikken en beeldtaal krijgt ook hij het niet echt aan de praat. Het gaat wel wat beter als Maya en de waarheid dichterbij komen. Niettemin is het vooral wachten op dat speciale moment wanneer de Cheval Blanc uit '61 kan worden ontkurkt. Want dat ligt er natuurlijk dik bovenop. Levert zonder enige twijfel het sterkste, meest indringende tafereel van de film op. Dat in tegenstelling tot enkele burleske situaties die daaraan voorafgaan. Een sympathiek filmpje, dat wel.

Eentje die inmiddels met andere ogen zal worden bekeken, maar het resultaat blijft toch zo ongeveer hetzelfde. Iets wat Zwick wel vaker doet, heb ik het idee. Op het oog grote onderwerpen aan de kaak stellen, om die vervolgens vooral in te zetten om het publiek te bespelen en er op vrij goedkope wijze mee proberen te scoren. Best jammer, want dit is enige tijd best een solide en strakke thriller.

Het opent allemaal vitaal met een behoorlijk tempo en personages die elkaar bestoken met vlotte en vinnige dialogen. Niet zo subtiel, maar het schiet lekker op. De terreurdreiging zit er meteen in, het zaakje is aan het rollen en Bening heeft, zeker in eerste instantie, wel een boeiend rolletje te pakken. Dan valt dat iets te heldhaftige momentje van Washington in de school nog wel voor lief te nemen.

Als hij het geweten van de film gaat uithangen door iets te preken over martelen, is het al beduidend minder. Het wordt bijna potsierlijk als hij nog eens dunnetjes overdoet en aan Willis heb je niks met deze formele houding. Sowieso wordt het een steeds grotere bende zodra het leger zich ermee gaat bemoeien. Wat een relevante film had kunnen zijn, is zo niet meer dan een Hollywood boertje.

​Een caravan vakantie door Engeland langs campings vol ergernissen, oersaaie trekpleisters als het Potlood Museum en het weer is ook niet om over naar huis te schrijven. Troosteloosheid van typisch Britse makelij waar je uiteraard niet vrolijk van wordt, maar voor Wheatley het ideale fundament om eens flink wat pikzwarte humor op te laten landen.

En dat gaat op absurde, gortdroge, en ook brute, bloederige wijze. De moeder is goed voor de eerste rake grappen, daarna schitteren Oram en Lowe met hun deadpan delivery, naturelle interactie en, zoals Soft Cell en Gloria Jones dat zo fraai noemen, tainted love. Het hondje doet ook nog een duit in het zakje. Een bonte mix, maar gevuld met lekkers.

Verschillende hoofdstukken, verschillende toontjes. Dan wordt zo'n filmpje al snel grillig, daar ontkomt deze ook niet aan. En dat met een neergaande lijn. De eerste transmission is nog veelbelovend met een sinistere noot, maar die raakt het volledig kwijt in het tweede bedrijf. Een afslag naar geflipte, donkere humor. Daar zit wel eens wat leuks tussen, net zoals er wel eens een bloederig tafereel voorbij komt dat er mag zijn, maar het is wat te weinig en niet puntig genoeg om het draaiende te houden. Personages zijn het ook allemaal net niet. Het derde deel krijgt het dan ook niet meer aan de praat. Close, but no cigar. Zoiets.

Punten voor de suspense die Shyamalan op een gegeven moment (eindelijk) weet op te roepen, maar over het geheel genomen een slome vertoning. Kil sfeertje met stroef lopende dialogen en bijzonder weinig beleving. Alsof je naar kasplantjes zit te koekeloeren.

Elke opleving wordt vakkundig de koop ingedrukt, veel bleke gezinsscènes en overtollig familiedrama dat tot in het slot doorettert. Kreeg het idee dat het script zich wel leent voor een intiem intense zenuwsloper, maar de aflevering is hier lange tijd stug en ronduit saai.

Het heeft al met al iets van z'n glans verloren. Zal misschien ook iets met gewenning van doen hebben, hoeveel films en series zullen op één of andere manier wel niet schatplichtig zijn aan deze, maar je zit er toch maar mee. Hoe dan ook, het stond bij mij vooral te boek als Lecter die Starling overspeelt. Net dat voelt allemaal een tikkeltje minder overtuigend aan.

Nu kreeg ik meer het idee dat het Hopkins is die Foster overklast. Het zal wel een nuanceverschil zijn, maar als quid pro quo ter sprake komt, wel iets dat op- en meespeelt. Niet alleen Foster is hier debet aan, ook de manier waarop haar achtergrond is verwerkt, is aan de gefabriceerde kant. Sowieso knap ik al vrij snel af op nadrukkelijk sturende flashbacks.

En dat vreet aan iemand die het emotionele middelpunt van de film vormt. Hopkins is daarentegen nog steeds imponerend. De kaarsrechte houding, de strakke blikken en woorden die zonder overslaande stem toch op indringende wijze uit z'n strot rollen. Dominantie in 16 minuutjes. Zodanig zelfs dat hij de zaak waar het om draait gaandeweg overschaduwt.

De profilering van Buffalo Bill werkt nog, maar wanneer Lecter de film zo goed als verlaat, wordt de rest bijna gereduceerd tot een verplicht nummer. Lullig ook voor Levine, want die perst er wel degelijk een behoorlijke creep uit. Zo heeft het toch wat krasjes waardoor het in z'n totaliteit minder indruk maakt dan voorheen. Al gaan de twee uurtjes er nog altijd vlot in.

Paar mooie shots, zoals de camera die zwaaiende door het hol van de killer gaat, de engel en Lecter's weerspiegeling in het glas van zijn kooi. Ook het slot, zeker wanneer het donker wordt, mag er zijn en de afsluitende woorden van Lecter zijn nog altijd goed een ferme grijns. Het maakt het nogal povere rolletje van Dr. Chilton ook nog eens enigszins acceptabel.

Dalende lijn met een lompe cast. Mitchell en het meisje bakken er niet veel van, Bean is een zoutzak en met de butchy cop wordt het ook nooit wat. Van de game staat me niet veel meer bij dan dat-ie creepy was. Dat weet het in eerste instantie wel te bewerkstelligen in het spookstadje. Jammer van de gladde CGI. Bepaalde monstertjes zijn wat te nadrukkelijk bijgepoetst en de buitenscènes ogen synthetisch.

Binnen ziet het er een stuk beter uit; duister, dreigend en hier en daar smerig met Pyramid Head als dé troef. Wanneer hij zich van een lichaam ontdoet, is dat een van de beste momenten die de film heeft te bieden. Het is ook het keerpunt. Vooral het gezeur met het kerkclubje wordt meer en meer een doorn in het oog. Te veel verhandelingen eer het losbarst. Zo boeiend is het allemaal niet. Een kaartenhuisje.

Onbehouwen Kerstfeest. Leuk wanneer Santa zo tekeer gaat, maar de rest had wel wat meer op elkaar afgestemd mogen worden. De combinatie van het geknor van McDowell, het kleverige gedoe rondom King's personage en wat maffe typetjes er omheen zit niet echt lekker. Father Christmas is wel een fijne verschijning en de kills zijn redelijk, maar nooit helemaal je van het. Gave boksbeugel, dat wel. De fotografie is nog het meest opvallend. Miller is maar druk in de weer met feestverlichting en dat levert best wel wat moois op.

Punish! Ho ho ho horror die nog best hardvochtig opent met de moord op z'n ouders. Wanneer het kerstcomplex vorm krijgt, blijft daar echter al snel niets meer van over. Cast, scenario, en muziek; het is allemaal zo theatraal en onbeholpen dat het een komische noot meekrijgt. Gek genoeg is dat nog vrij lang best een beetje lachen geblazen. Kerstkadootjes zijn er in de vorm van dames die al dan niet liefdevol worden uitgepakt, terwijl Mad Santa er maar eens een bijl bij pakt. En meer. De grappige kills houden het filmpje nog redelijk overeind. Naughty!

Comedy, sex, terror, aldus de poster. Het is inderdaad soms gniffelen om die droge Gould. Slome vent en suffe bankbediende, maar je moet hem niet onderschatten. Gewiekste kerel, niet bang uitgevallen en de dames zijn gek op de krullenbol. De film slaat meteen aan als de Kerstman snode plannen heeft en Miles daar zo zijn voordeel mee denkt te kunnen doen.

Gebaseerd op een boek en zo soms dat Duke wat moeite heeft om de handelingen ook op film te laten werken, maar het is wel een plotje dat aanspreekt. Vooral omdat Miles zich ook onder druk stevig blijft verzetten. De aanval is de beste verdediging, zoiets. Zelfs grof geweld wordt niet geschuwd. Wat dat betreft een brutale film die er om die reden dan ook mag zijn.

Malle weerwolf. Een uitstraling die ze vaker hebben. Dan is het hopen dat men kiest voor een aanpak met meer suggestie dan een grommende man in pak. Hier niet echt het geval, Attias zet z'n beest al vrij vroeg in de schijnwerpers. De (vele) pov shots waarmee zijn aanwezigheid prijs wordt gegeven, werken beduidend beter. Net als enkele transformaties.

Het zal ongetwijfeld eng en griezelig bedoeld zijn geweest, maar anno nu komt het vooral over als een enigszins merkwaardige mix van (pogingen tot) horror en jeugdfilms die in die jaren werden gemaakt. Die avontuurlijke drive heeft het althans wel, meer dan spanning of iets dergelijks. Zo moet je echt iets meer kunnen realiseren met de scène in de mist.

Leek wel een sketch, ik kon dan wel weer lachen om de droom meteen daarna. Trouwens, als je McGill kent of ziet, dan weet je wel hoe laat het is. Minste onderdeel is de voice over. Alsof de juffrouw van de kleuterschool aan een voorleesbeurt is begonnen. Ademloos luisteren is er niet bij. Zo is het een beetje grillig van toon, al maakt het niet zo gek veel uit.

De film kan stevig leunen op dat fijne small town sfeertje met haar lichtelijk overdreven, maar kleurrijke dorpelingen. En natuurlijk Corey Haim met zijn stoere rolstoel en hachelijke belevenissen. Het geeft het genoeg charme voor de 90 minuutjes die het op de teller heeft. Sympathiek filmpje met Gary Busey als ontwapenende smaakmaker. Jesus palomino!

Zo'n filmpje waarvan je al vrij snel weet welke kant het op zal gaan en er onderweg een kantelpunt ligt waarbij de romantische en dramatische verwikkelingen de komedie gaan overheersen. Vrij vaak dat het dan in een vrije val belandt, maar met het stevige fundament dat Russel in de film legt, valt dat hier wel mee. Het opent in ieder geval fris en dynamisch met heen en weer ketsende dialogen tijdens gesprekken die bijna allemaal uitmonden in felle discussies.

Zo'n sequens als die van de zoektocht naar de trouwvideo draait als een tierelier en ondertussen worden er twee sterke personages opgebouwd. Cooper is meteen al op stoom en Lawrence wint gedurende de film aan charme. Aardige bijrolletjes ook met onder de meer de bijgelovige en alsmaar zemelende De Niro, terwijl Tucker links en rechts blijft opduiken. Het verliest wat schwung naarmate het vordert, maar het behoudt een zekere aantrekkingskracht.

Met zo'n titel is in ieder geval één ding zeker: alles zal mis gaan. Heerlijk filmpje over de prijs die wordt betaald voor 4.4 miljoen dollar. Een bedrag zo groot dat verzwegen of verdrongen waarheden en de lelijke kanten van mensen gaandeweg onvermijdelijk boven tafel komen. Zoals hebzucht die de brave burger tot meer in staat stelt dan hij ooit had durven dromen.

Of de keurige huisvrouw die niets van het idee moet hebben, maar wanneer het concreet wordt meteen plannetjes gaat smeden om de touwtjes in handen te krijgen. Uitmuntende cast, prachtige fotografie in winterland, licht gespannen sfeertje en tegelijkertijd een tragische noot en een komische ondertoon. Erg knap hoe Raimi dat consequent en strak in de hand houdt.

Sidderende hoogtepunt is hoe de scène tijdens het borrelen wordt uitgespeeld. Ik kan me ergens wel voorstellen dat iemand afknapt op de aanloop naar de climax met de introductie van de FBI agent, maar ik vond het een geweldige draai van paranoia naar een donker, cynisch einde met impact. Fargo blijft m'n favoriet, maar A Simple Plan komt al met al heel dichtbij.

Mij bevalt het wel, die comic look met in dit geval gaaf zwart-wit en kleuren die eruit springen. Een scène als die tussen Jackie Boy en Dwight in de auto is niet alleen best komisch, het valt ook op door die invallende lichten. De gure regen, het felle wit bij onder meer bloed en pleisters, de ogen, het heeft allemaal wel wat.

Met name de manier waarop de oldtimers en andere wagens over de groezelige wegen jakkeren. Bijzonder fraai gedaan. Met het saxofoontje dat de film opent heeft het meteen de romantiek van zo'n verlopen stad te pakken. Met zware voice-overs een sterk pulp noir sfeertje waar een gevoel van melancholie welig tiert.

Ondanks dat het daarnaast sexy, stoer en gewelddadig is, blijkt dat toch een van de valkuilen. Rourke doet het leuk, maar na verloop van tijd is de jeu er daar af en wordt het steeds meer een monotoon onderdeel. Ander probleem is dat het segment met Owen en Del Toro niet het laatste, maar wel het beste deel vormt.

Verreweg misschien wel. Alles wat daarna komt, komt niet meer in de buurt. Ik kwam er deze tweede keer in ieder geval een stuk moeilijker doorheen dan voorheen. Deadly Little Miho is niet kapot te krijgen, maar van een lolletje als de heyyy van Stuka, wanneer een pijl hem doorboort, had het wat meer mogen hebben.

Degelijk in beeld gebracht, fijne natuurlijke kleuren, muziek die nergens uit de bocht vliegt en een treinreis die de schrijnende omstandigheden belichaamt. Wat dat betreft zit het allemaal solide en beheerst in elkaar. Het harde bendeleven kan er op zich nog wel mee door, maar enkele dramatische ontwikkelingen blijven wat hangen in het luchtledige. Fukunaga krijgt daar maar weinig cement tussen de stenen. De manier waarop hij de levens van Sayra en Casper in elkaar verweeft, verloopt dan ook niet al te soepel, waarna het slot overtuigingskracht mist. Zelfs een beetje vals. Ruwe bolster, gladde pit.

Mooi horrorfilmpje dat uiteindelijk net wat tekort schiet om boven het maaiveld uit te steken. De set-up mag er in ieder geval zijn met de gevonden snuffs. Duister, griezelig en voorzien van een macaber geluidspalet. Verhaaltje van de geobsedeerde schrijver die z'n gezin op het spel zet, loopt soepeltjes verder en het heeft enkele venijnige speldenprikken. De executie laat uiteindelijk wat te wensen over.

De afbeelding van de vermeende killer beloof heel wat, de intrede van de professor gooit nog wat olie op dat vuur. Toch laat Derrickson in het afsluitende deel wat te vaak de teugels vieren. Deels vanwege het scenario, maar de verschijning van de kinderen is soms iets te vluchtig, die van Bughuul valt zelfs tegen. Zo'n zolder-scène is het dan net niet helemaal en het slot moet het doen met minder impact.

Zeeslag die switcht tussen bord en water en zo nu en dan inzoomt op enkele personages. Al moet het het daar niet van hebben. De gedisciplineerde debutant Shepard gaat nog wel, maar wat persoonlijke zaken hadden net zo goed achterwege kunnen worden gelaten en de portrettering van admiraal Lütjens is niet al te subtiel. Ook niet erg accuraat, maar goed..

Het blijven uiteindelijk niet al te hinderlijke zijweggetjes. Zodra de focus ligt op de jacht op en confrontatie met de Bismarck draait het op volle toeren. Beetje jammer dat het achter de tafel nooit helemaal wanhopig wordt, maar interessant is het wel en het geweld op zee en in de lucht ziet er nog best aardig uit. Het slot kent ook wat grimmige trekjes. Goed te doen.

Pieken en dalen met Hitchcock als motor. Herrmanns score is ook al wat grillig. De Palma pakt uit met een paar fascinerende split-screens en een behoorlijk sterke moord sequens, maar dan moet het toch pas op de plaats maken. Hoe Colier erbij betrokken wordt, mag er zijn, maar verder is het maar een vervelend opgewonden standje. Meest beroerde onderdeel is wanneer er eentje opzichtig en uitgebreid de plot moet uitleggen. Het slot heeft nog wel een paar aardigheidjes in petto.

Eentje met een flínk stijgende lijn.

Het opent wat aan de krakkemikkige kant. Humor, geluidseffecten en typetjes; het is allemaal even wennen, maar stilaan krijgen dat soort zaken iets aandoenlijks en word je bovendien getrakteerd op de meest adembenemende kung-fu van zo'n beetje elk personage. Dat ook Miss Orchid (dat roterende tafeltje is geweldig) en Wong Fei-hung (de plu, de dansende monnik) van wanten weten, is een duidelijke meerwaarde.

Film dendert vrolijk voort, draaiend op een plotje dat nog niet eens zo gammel is, met als kers op de taart de komst van een nieuwe baas. Het wordt niet alleen leuker, ook wat grimmiger en dat slot op de brandende palen is om in te lijsten. De onzekere start is dan ook allang vergeten in al deze uitgelaten kung fu pret. Kostelijk.

Gauw klaar mee, ondanks de setting. Groot huis, dampende bayou en dat in New Orleans, Lousiana, waar Frans eng klinkt en de horror in de lucht hangt. Hoodoo in dit geval. Kan bijna niet beter voor een bovennatuurlijk griezel filmpje, maar Softley gaat tekeer als een olifant in een porseleinkast. Een scène fatsoenlijk opbouwen is er niet bij, al ver voordat het los gaat is het een oeverloze drukte in beeld en geluid. Rammelen met bakken lawaai, of het nu het vele onweer, muziek of een geluidseffect is, het gaat maar door. Met nul raffinement verminkt Softley z'n grootste troef. En daarmee bedoel ik niet een onnozele twist. Dat ook nog.

Het wordt er niet vlotter op als je zo gaat klooien met talen en accenten. Een stevige one liner kan je dus wel vergeten. Plotje van niks natuurlijk, het zeurt ook te veel, maar het stuurt de film in ieder geval naar een aardige locatie. Daar moet het dan gebeuren. Zoals op de motorfiets, inclusief een aanloopje, maar het komt niet in de buurt van wat Jaa bekend heeft gemaakt. Net als de twee grote gevechten.

Dan ga je iemand als Rittikrai toch missen. Lundgren is log, dat is dus knippen geblazen. White laat veel meer zien en is daarmee mede verantwoordelijk voor het beste dat dit filmpje te bieden heeft, maar het genereert nergens de impact die Pinkaew op beeld wist te toveren. De rest bestaat uit lompe en veelal inwisselbare actie met veel gunplay dat, afgezien van een heli, weinig indruk weet achter te laten.

Korte, maar niet erg krachtige found footage horror. Het helpt wanneer zo'n cast het enigszins naturel doet en dat lukt niet helemaal tijdens de introducties. Andere schade die het in de opmaat oploopt, iets dat voor een filmpje als dit nog wat harder aankomt, is dat het onderweg al vrij snel nogal gefabriceerd overkomt.

En dat tast het gevoel van authenticiteit aan, toch een van de troeven van dit soort werkjes. McGinn komt wat beter voor de dag wanneer hij aan z'n mysterie sleutelt. Niet bepaald opzienbarend, maar wel redelijk effectief met rare verschijningen, video scrambling en een indiaan die het boeltje nog eens onderstreept.

Van het scenario moet het het niet hebben, maar wat op zich wel aardig is, is dat het in korte tijd de meest uiteenlopende vormen van dreiging gebruikt en dat onder het mom van je zoekt het maar uit op de kijker afvuurt. Niet genoeg om het nog richting een voldoende te trekken, daarvoor mist het al met al teveel pit.

Een botte M en een gebutste Bond in een film die onderweg ook wat tikken oploopt. De opening mag er zijn, zeker het motorritje is gaaf. De optiteling heeft ook wel wat en wanneer het zich verplaatst naar Shanghai, pakt Mendes flink uit. Samen met de vuurgloed verderop het mooiste wat hij op beeld tovert.

Een andere (kleine) meerwaarde is dat er vergeleken met de vorige twee wat meer 007 memorabilia in de film is verwerkt. Iets dat soepeler gaat dan de humor die hier en daar wat te geforceerd voelt. Het grootste struikelblok dient zich echter aan als de grote schurk zich meldt. Severine was al niet veel aan.

Maar ook Javier Bardem maakt, afgezien van de stijlvolle introductie en z'n gebitsprothese, bepaald geen verpletterende indruk. De schietoefening op het eiland is mede dankzij de muziek uit de speakers nog leuk, daarna draait het scenario met de arrestatie en uitbraak een wel heel slap en platgereden pad op.

Dat soort capriolen kunnen me echt gestolen worden, helemaal met deze afloop. Mendes tilt het in Schotland gelukkig weer naar een hoger niveau via enkele bijzonder fraaie plaatjes. Met een steviger en stemmiger middendeel had het zomaar de uitschieter kunnen zijn die Daniel Craig verdient.

Lompe tienerslasher volgens de geijkte formule. De gebruikelijke gebreken die je elders ook tegenkomt, maar tevens een aantal die het al snel een beetje bespottelijk maken. Pogingen om alvast wat spanning op te roepen als Kristel op zoek gaat, slaan simpelweg nergens op en als Valcke smeuïg aanzet om het verhaaltje van Martiens af te maken, is ook daar niks meer aan.

Wat ook wel treurig is, is om een flashback te gebruiken naar iets wat amper tien minuten daarvoor aan de orde is geweest. Maar goed, tegen die tijd is het spul tenminste in de mijn en kan de pret beginnen. Interessantste onderdeel daar is dat het een geest gebruikt die gemakkelijk van de ene naar de andere gastheer vliegt. Dat en zo'n mijn, dat moet wat kunnen opleveren.

Maar tijd voor sfeer en een fatsoenlijke opbouw is er niet, zelfs rondom de douchecabines gaat het mis, het jakkert overal doorheen om maar snel de botte bijl te hanteren. De effecten kunnen wat dat betreft wel door de beugel, er zit wel eens iets aardigs tussen, al gaat er weer heel veel verloren met het idiote geschud van de camera als het erom gaat. Veel te onbehouwen.

De Tinseltown cocktail. Alles zit er wel zo ongeveer in om de argeloze kijker bij de strot te grijpen, maar het is er eentje die hoe langer, hoe dubieuzer wordt. Tot een punt waarop je je kan en gaat afvragen wat de moraal is die achter de film of het boek schuilgaat. Blijkbaar is alles geoorloofd.

Met deze ernstige toon wordt het wel erg bont gemaakt. Daarbij mist de film, ondanks een uitgebreide opbouw, opvallend genoeg impact. Aardig tijdsbeeld en dergelijke, Hell's Kitchen, maar de lamlendig lullende voice over en wat flauwe narratieve haakjes maken het al vrij snel doorzichtig.

Met het verhaaltje van King Benny weet je wel zo ongeveer wat dit wordt en daar komt dan ook nog een boekje bij te pas. Magertjes, maar zelfs in Wilkinson weet Levinson geen onuitwisbare indruk achter te laten. Ja, smerig, maar overdreven en simpel om iemand als Nokes zo te portretteren.

Het heeft juist een averechts effect, dat via Rizzo nog wat dikker wordt aangezet. Met de volwassen cast wordt het zelfs totale duimzuigerij. De rechtszaak en alles wat daarbij komt kijken, is één grote farce. En dat met armetierige flashbacks, want je zal het voelen. Mij kwam het de strot vooral uit.

Er zijn leukere kattenfilmpjes te vinden op het net. Eentje uit de pen van King die het doet met koddige humor en dat doet het meer kwaad dan goed. Op zich geen onaardig idee met deze malle Sleepwalkers (veranderende en vervagen is niet hun enige merkwaardige gedrag), maar je zit zo wel met een onnozel, dik aangezet sfeertje opgescheept. Dat wil wel eens wat aardigs opleveren, zoals de cop kebab, ja, maar verder is er weinig aan. Met de bloeddorstige taferelen wil het ook al niet erg vlotten, de rubber outfits zijn vooral mallotig. Clovis is de uitblinker.

Burton's pracht en praal valt niet te negeren (Elfman's score trouwens ook niet, die blijft maar hinderlijk bulderen), maar in combinatie met een whodunnit wordt het uiteindelijk -letterlijk- een wat moeizaam verhaal. Sets en aankleding uiteraard prachtig, Depp heeft ook een lollig rolletje als de schichtige Ichabod (leuk, dat gereedschap) en de ruiter slingert met en zonder kop het nodige gevaar in de film.

Met een soort luchtige horror als gevolg. Ik kon althans wel glimlachen om de manier waarop Philipse zijn hoofd verliest. Het mysterie en de zoektocht naar de dader is daarentegen minder vloeiend, waardoor de fun er wat uitsijpelt. De gekunstelde opheldering in het slot werkt dan ook vooral als zwaktebod. Zeker mooi, maar na verloop van tijd niet meer zo enerverend.