Opinions

Gory, funny en scary is er op de poster te lezen en dat klopt ook wel zo ongeveer, met wat mij betreft funny als uitschieter. Sowieso is het fijn om Tim McInnerny (Lord Percy, Captain Darling uit Blackadder) weer eens op het scherm te zien stotteren, maar ook de rest van de cast is tongue-in-cheek bekwaam. Paar Brits droge dialogen ook (dat gedoe met die gevonden taart). Had Smith misschien wel wat meer kunnen doen. Vooral in het eerste deel een aantal erg geslaagde grappen (de berenklem is groots) voorbij zien komen in iets dat verder misschien niet zo bijzonder is, maar wel plezant. Naast bloed spat ook het plezier er van af. Leuk filmpje.

Flauw, smakeloos, plat en oppervlakkig, het zit er weer allemaal in, maar Sex Drive weet het gebruikelijke gefröbel op een of andere manier te ontstijgen. Misschien wel het best geïllustreerd aan de hand van het gedoe rondom de Amish. Erg afgezaagd om zoiets te gebruiken, maar er wordt, vooral via Seth Green, toch heel wat fun uitgepeurd. Erg leuk rolletje, die droogkloot.

Ook wel aardig hoe Anders de tijdsgeest vangt met de on-screen chats en de vliegensvlugge blogposts. Het mist een echte blikvanger, maar met een schuimbekkende broer, de alleraardigste Amanda Crew en Duke die om wat voor reden dan ook cool is, ontstaat toch een aardige dynamiek waarin best wat grappen daadwerkelijk landen. Zoals die rimpelige z...

Mooi, ingetogen en intiem drama. Op de huid, zeg maar. Aantrekkingskracht haalt het onder meer uit z'n prettige cadans met lome, half afwezige dialogen, zodat de cast ook echt aan hun personages toekomen. Dat geldt dan met name voor Spader en MacDowell, die elk op subtiele en delicate wijze een overtuigende ommezwaai maken.

De titel is veel- zo niet alleszeggend, Soderbergh legt de onderlinge verhoudingen rap op tafel en laat het vervolgens op z'n natuurlijke beloop. Dan pakt het misschien niet zo verrassend uit, maar hij weet op die manier wel een smeulende spanning in z'n film te leggen, die een oprechte climax met zich meebrengt. Een fijngevoelig filmpje.

Fijn filmpje dat een boost krijgt door een aantal formidabele acteurs, Spanje en een bizar plan. Plus een rots, erg effectieve manier om je film te openen.

Kingsley is de man. Heerlijk hoe hij de Spanje-gangers volledig door het slijk haalt, maar vooral zijn felle kop, constant gespannen houding (kijk alleen al naar de manier waarop hij zit) en bitse manier van spreken (schelden) maakt Don Logan tot een zinderende klootzak.

Een lobbes als Winstone is wat dat betreft een ideale opponent. Enkele aardige staaltjes van montage fleuren het nog wat meer op en de veranderende setting is ook mooi meegenomen. Strak tempo, al zou je wensen dat Glazer iets meer had gedaan met die fraaie onderwaterinbraak.

Leuk idee in een leuke Brit-film die als bonus nog enkele staalharde blikken van Ian McShane heeft. Wat een geweldige kop heeft die vent.

Hitchcocks favoriete Hitchcock is niet de mijne, alhoewel het fundament er wel mag zijn. Een op het oog cynische zwendelaar op de vlucht, die iets achter houdt en zich schuil probeert te houden in het keurige, onschuldige small town America. Met de naïeve adoratie van zijn nichtje en een krantenartikel wordt een sudderend spanningsveld gecreëerd tussen beide Charlies. Leuk hoe de achtervolging in het begin in beeld wordt gebracht, idem voor Cotten die verder de ruimte krijgt om een gelaagd figuur neer te zetten.

Sympathiek, populair, onbetrouwbaar, manipulatief en nog wat andere facetten die aan bod komen. Toch krijgt Hitch het het niet echt aan de kook. Veel tijd voor het gezin dat vaak aan een stuk doorratelt, vooral moeke weet van geen ophouden. Daar zal de luchtige noot zitten, maar meer dan iets anders morrelt het aan de kern. Verhaaltje komt daarnaast hier en daar hoekig en abrupt over, o.a. de speech tijdens het diner, zodat de kentering niet zo stevig is en de finale al wat jeu is verloren voordat het moet beginnen.

Who's the black private dick that's a sex machine to all the chicks? Shaft! Blaxploitation die het (uiteraard) niet moet hebben van een intelligent misdaadverhaal, nagelbijtende spanning of uitgediepte thema's. Alhoewel er wel wat in zit en je best iets zou kunnen maken van Shaft's positie en de mensen om hem heen. Je hangt per slot van rekening niet zomaar een Malcolm X poster op.

Neemt niet weg dat het overgrote deel van de film in het teken staat van Shaft's ultieme coolheid. Neem alleen al die hilarische, bijna surrealistische vrijpartij. Of de indeling van zijn appartement met die rare clown. Roundtree's aantrekkingskracht is al enorm, de kleding, one liners, dames en wat voelt als ingelaste scènes doen er nog een schep bovenop. Samen met de lingo en de stad creëert het ook nog eens een aardig tijdsbeeld.

Iconisch en legendarisch. In tweevoud, want wanneer in het intro Shaft de straten van New York bestijgt, is daar die fenomenale titelsong van de Black Moses. De scène in het barretje is best goed, er is wat actie te ontwaren, maar het sfeertje en de aparte humor (die bulderende lach) kenmerken de film. Als ik dit moet afzetten tegen de gangsta meuk van later, blèr ik luid mee: Shaft! Can you dig it?

Opmerkelijk dat zo weinig wordt gedaan met het aura dat rondom de echte cat hangt. Geen funky intermezzo´s en andere onzin om de coolheid van het neefje ván te onderstrepen. Afgezien van een paar one-liners krijgt SLJ eigenlijk niks om mee aan de slag te gaan.

Singleton laat het daar behoorlijk afweten De aanwezigheid van Roundtree roept dan ook eerder een verlangen op naar 1971 dan bewondering voor deze reboot. Het scenario is ook nog eens te slap om de boel aan de praat te houden.

Die rol is gek genoeg weggelegd voor Peoples Hernandez die het geheel nog de meeste flair meegeeft met z'n lijzige gelul en venijnige prikkertje. Wright speelt iedereen weg, maar of dat de bedoeling was van een film met deze titel..

Gelegenheid maakt de dief en met dit soort bedragen nog wat meer. Een plannetje dat niet anders kan dan misgaan. Ze zijn er meer, maar met z'n Britse setting en sfeertje plus de gierende opening heeft het al snel z'n eigen, dartele identiteit te pakken. Ondanks enkele leuke momentjes (de ginger!) heeft het toch wat moeite om ongeschonden door z'n eerste helft te geraken. Het veert weer op wanneer (dat voelt dan een beetje als eindelijk) de boefjes droogjes de film uit worden getimmerd (sterke plotmanoeuvre) en de drie het onderling gaan uitvechten. En dat is nog best vernuftig.

Mooi. Exotisch en zo. In en op het water, hoe het af en toe onder de loep wordt genomen en dan is daar ook nog eens een schaars geklede Blake Lively op een surfplank. Iets waar de cameraman blijkbaar ook wel raad mee weet. Maar een groots actrice is het niet, hè. Als haar Nancy het moeilijker krijgt, geldt dat dus ook voor Blake. In jezelf lullen blijkt lastig. Wat dat betreft krijgt ze niet veel hulp van Collet-Sera en het is eigenlijk nergens dat de film gekleurd wordt door een serieuze vorm van wanhoop. Elders is wel kleur te vinden, bloed bijvoorbeeld, maar de CGI valt op sleutelmomenten nogal tegen.

Het slot is zelfs een behoorlijke misser, maar ook een scène als die met de kwallen valt in het water. Op zich best gaaf, maar neem er dan de tijd voor. Iets wat de film vaker nalaat voor mijn gevoel. De slo-mo's zijn me dan weer te aanstellerig. Net als wat voor de subtekst door moet gaan. Nancy's alone time, haar moeder, eb en vloed; klinkt veelbelovend, maar als je aan de oppervlakte komt met sentimenteel gedoe als flashbacks en iets roepen over vechten, dan heb ik geen zin om daar nog eens in te duiken. Zo is het op beide vlakken wat te lomp om er in op te gaan en er écht iets moois van te maken.

Somber, stemmig en kil drama over een man met een seksverslaving. Film vol tristesse door z'n visuele benadering, beheerste tempo en serene score. McQueen kruipt achter de façade van een succesvol zakenman, waar niets anders telt dan de eerstvolgende vluchtige bevrediging. Het levert, zeker in eerste instantie, een fair portret op.

Geen overdreven poespas, maar een droge opsomming van het leven van een dergelijke junk. Een treurig bestaan, maar hij komt er mee weg en op zich dus nog niet problematisch. Hoe McQueen dat na verloop van tijd voor elkaar krijgt, is wat mij betreft het beste segment van de film. Zodra Marianne in beeld verschijnt, hangt er iets in de lucht.

Spijtig genoeg is er nog zoiets, maar dan in minder positieve zin. Probleem van een film als deze is toch de bijna onvermijdelijke factor van de hoofdpersoon die op ramkoers ligt en kopje onder moet. Daar heeft het scenario een te gefabriceerde en doorzichtige oplossing voor, dat bovendien nog vrij snel en gemakkelijk wordt prijsgegeven.

New York, New York had best wat korter gekund, maar het gesprekje daarna is lichtelijk funest. En dat knaagt aan de rest van de film, zeker wanneer Brandon definitief over het randje tuimelt. Mooi in beeld gebracht, zoals eigenlijk alles, de pijn spat van het gezicht van de voortreffelijke Fassbender, maar wat rest heeft tegen die tijd aan impact verloren.

Casablanca, film noir en dat in het Shanghai van 1941. Dat belooft wat, maar levert uiteindelijk een geforceerde en deels mislukte film op. Het tweede wat opvalt is het tempo. Dermate hoog dat het mysterieuze aspect al snel ondersneeuwt in de voortgang. Zeker de eerste drie kwartier blijven de ontwikkelingen zich maar opstapelen.

Daarbij gaat Håfström zo lukraak van naar A naar B en verder, dat het al vrij snel simpelweg niet meer zo boeiend is. Bovendien wordt hiermee de cast ontdaan van de nodige mystiek en gedegradeerd tot min of meer platte pionnen binnen de plot. Net twee zaken waar Shanghai, ook nog eens een ideale hotspot om het te laten broeien, op zou moeten scoren.

Dat doet het dan nog het meeste op het eerste dat opvalt, de set designs. Authentiek zou ik het niet willen noemen, eerder artificieel, maar het ziet er wel gelikt uit. Het sound design is dan op momenten weer te pompeus en Cusack ontbeert elke uitstraling voor een rol als deze. Miscast. De overhaaste intrige blijft echter het grootste mankement.

De gebruikelijke gevangenisperikelen met een boekhouder die z'n cijferkennis gebruikt om het, zo lijkt het, een beetje comfortabeler te krijgen. Dat klinkt niet al te sprankelend en ondanks ietsje meer wordt het dat ook niet. Oerdegelijk, dat wel, maar ook zo monotoon als Freemans voice over en te keurig en te veilig om ergens in het oog te springen of eens echt op te leven. Het slentert te vaak maar wat voort in Shawshank.

Wanneer het op zich niet onaardige scenario eens een sprongetje waagt, zoals bij het teren van het dak, komt dat maar mondjesmaat uit de verf. Red vertelt de gevolgen ten aanzien van Bog en zijn Sisters, zodat ook dat stilletjes dooft. Het gaat z'n gangetje en zo verkeert de film hier en daar in exact dezelfde sleur als het gevangenisleven zelf. Als ene Elmo uit de hoge hoed wordt getoverd, is het bijna wakker schrikken.

Het schijnt iets met hoop te maken te hebben, maar dat komt vervolgens te nadrukkelijk aan bod om enig effect te sorteren. Ook niet de sterkste scène, die tussen Andy en Red over de eik. Niemand zal verbaasd zijn over hoe het uitpakt, maar de climax is nog best aardig gevonden. Dat geldt heel wat minder voor de onnodig lange en zeurderige nabrander, waar van alles weer wordt teruggehaald. En ook dat is onnodig.​

​Tricky. Uiteindelijk meer freakshow dan horror en dat zit onderweg niet altijd even lekker. Vooral omdat het tienerspul zodanig wordt neergezet dat het niet anders dan de bedoeling kan zijn om ze eens flink door de wringer te halen, maar daar draait Chapiron lange tijd omheen.

Wel met enkele toffe, lijpe scènes, met name het gespartel in de grot is een leuke teaser. Cassel mag zich lekker aanstellen met die gierende grijns en de manier waarop zijn Joseph Bart door de film jaagt, is best geinig. Ander plusje is de geniepige, dubbelzinnige uitstraling van Eve.

Er zal best wat lef voor nodig zijn geweest om de grote Sherlock Holmes zo'n make-over te geven. Ik kan me tenminste voorstellen dat lang niet iedereen stond te springen om een dartele versie van deze speurneus. Als je daar geen last van hebt, krijg je een onvervalste Ritchie die plankgas geeft.

De plot is nogal een ratjetoe waarbinnen tekeer wordt gegaan als in een flipperkast. Dat wordt nog enigszins acceptabel gemaakt door Sherlock die achteraf tekst en uitleg incl. beeld geeft, maar Ritchie lijkt niet zo te mikken op het detective aspect. Hij gaat voor actie en fun die er dan ook volop is. Levert een paar erg gaaf gebrachte actiemomenten op in het fraai weergegeven Victoriaans Londen. Ook de knokpartijtjes van Sherlock doen het goed. Even de tactiek in slo-mo doornemen en dan lós. Nice touch.

Ook sterk is het -in dit geval- dynamische duo Holmes en Watson. Downey Jr. en Jude Law vormen een opvallend sterk ingespeeld koppel, alsof ze al jaren samen op de planken staan. De een-tweetjes werken eigenlijk allemaal, de buddy-momentjes zijn best geinig en die arme hond is natuurlijk formidabel. Mark Strong had misschien wat meer speeltijd mogen krijgen om zo zijn boeventronie wat meer smaak te geven. Hij roept wel steeds dat angst zijn middel is, maar dat als zodanig ervaren is er eigenlijk niet bij. De camera focust zich meer op Robert Downey Jr. Neem dat maar eens iemand kwalijk.

Net zoals je het Ritchie eigenlijk niet kan kwalijk nemen dat hij veel leunt op zijn aanpak van weleer. Dit is nu eenmaal de clay waarmee hij zijn bricks maakt. Ondanks het bronmateriaal dus geen stijlbreuk, maar wel vlot gemonteerde hedendaagse lol en spektakel in vroegere tijden. Een actiefilm met flair.

Just follow my lead, aldus Sherly ergens onderweg. En dat is het ook zo ongeveer. Law is degelijk als boksbal en Fry zorgt voor wat afleiding, maar het is vooral de grote Robert Downey Jr. show. Bijdehant, clever en cheeky met jolige vermommingen. Ritchie doet nog een duit in de zak door er een behoorlijk vitale film van te maken. Veel bombarie uiteraard, maar dingetjes als de treinreis en Little Hansel weet hij toch vrij gaaf te maken. Vermakelijke nonsens, al duurt het allemaal wel iets te lang.

Je zal mij niet horen zeggen dat Kurosawa geen mooie film laat zien, maar dat wil niet zeggen dat alles om aan te zien is. Ruim twee uur verveling afgewisseld met irritatie en niet veel anders. Niks aan, deze boertjes. Met het rekruteren van de samoerai gaat het gelukkig wat beter, totdat Mifune in beeld komt en de driftige paljas gaat uithangen. Ik kan er niet bepaald om lachen.

Zijpaadjes als die met het meisje en de ongetrouwde boer zijn boeiender. Ook wat meer timide, al gaat dat geleidelijk aan ook naar dik aangezette, theatrale emoties. Of het nu lachen, treuren of wat dan ook is, ik kan er op deze aanstellerige manier niks mee. Een film die me sowieso niet erg ligt, ik heb het niet zo op period pieces en epische toestanden. Veel te veel rompslomp.

Dan duurt het lang, erg lang eer de bandieten voor de broodnodige opschudding zorgen. Verreweg het aardigste deel van de film, er komt wat tactiek bij kijken en het is afvinken, al steken daar de bezwaren ook met enige regelmaat de kop op. Shimura is een baken van rust, de veldslagen kunnen er mee door en de regen is mooi meegenomen. Verder is het niet aan mij besteed.

Grauw en kil portret van een omhoog gevallen, destructieve yakuza. Jazzy deuntjes, een cameravoering die het af en toe laat aanvoelen als een documentaire en een hoofdrol die voor alles eigenlijk maar één antwoord heeft. En dat gaat er doorgaans bepaald zachtzinnig aan toe. Miike heeft amper een kwartiertje nodig om zijn geboren gangster vorm te geven, waarna een kort intermezzo de boel op poten zet en via een keiharde asbak de ramkoers en neerwaartse spiraal in gang worden gezet.

De gewelddadigheden willen mede dankzij het onderkoelde sfeertje nog wel eens extra hard aankomen en de scènes met Ishimatsu's vrouw zijn meteen al een opvallend aspect. Dat blijven ze ook met daarnaast enkele fraaie scènes rondom de verloedering, zeker wanneer er wat andere muziek wordt bijgehaald. Die op het balkon is er eentje om te onthouden. Richting het einde voelt het wat opgerekt aan, de film duurt me ergens iets te lang, maar Miike heeft nog wat fanvoer in petto.

Of het Nicholson's dreigende kop of het visioen van Danny is, ergens in de opbouw knarst er iets. Een iets idyllischer fundament had wellicht beter gesmaakt. Nu zit je toch een tijdje te wachten op het aanstaande onheil in plaats van er langzaam in te verdwalen. Neemt niet weg dat Kubrick één van z'n hoofdrolspelers, het enorme hotel, piekfijn uitspeelt door de grootte en de kleuren van de kamers steeds te accentueren.

Hoe ruimer, hoe enger, lijkt het wel. Met Danny op z'n skelter en Nicholsen gevangen in een winterse gloed is het in ieder geval prijsschieten en wanneer de creepy momenten zich opstapelen, verkeert het in hogere sferen. Nicholsen natuurlijk, de nerveuze score, de winterse omstandigheden, maar ook een zinderende finale. Griezelig met veel beeldende kracht en een foto die weer iets aan de verbeelding overlaat.

Onderwaternazi's! Geen Befehl ist Befehl voor deze aquatische blondjes. Rang of uniform, het maakt ze niet uit. Ze moorden er simpelweg op los. Spijtig dat de kills wel heel tam zijn. Bovendien zijn de Ariërs wat te glad om het koppie om voor vieze, rottende zombies door te gaan. Wat dat aangaat eigenlijk een flut horror, ware het niet dat Wiederhorn een apart sfeertje weet te creëren met de droge wijze waarop de supersoldaten links en rechts maar blijven opduiken. Ik heb me er eerlijk gezegd niet mee verveeld.

Zootje. Drie voor de prijs van één, maar bij elkaar drie keer niks. Of niet veel in ieder geval. Met name de toon van de film staat me tegen. Flink aangezet, maar nergens lollig, smerig of iets dergelijks. Het is vooral erg druk. Verhaaltje vliegt alle kanten op zodra de poster scène aan bod komt. Op zich niet erg, ware het niet dat het nauwelijks kan bogen op iets dat op wat voor manier dan ook indruk maakt. De killer sowieso niet, die blijft maar brullen, dat body hoppen is alleen leuk wanneer hij een klein meisje bezit en alhoewel het slot op zich wel wat heeft, komt er met al het voorgaande nauwelijks nog iets van terecht. Wilde film, dat zeker, maar te flauw en een totaal gebrek aan uitblinkers. Hier blijft me weinig van bij.

Lachen om bloedfonteintjes, rondslingerende ledematen en vernuftig gebruik van steekwapens. Houterig in beeld gebracht en het malle Engels gaat natuurlijk nergens over, maar daat zit 'm ook de charme. De voice-over van het jochie is een kleine guilty pleasure, terwijl de stoïcijnse zwaardvechter en z'n karretje eigenlijk onvergetelijk zijn. Verhaaltje boeit verder niet, het is afwachten hoe de een na de ander richting eeuwige jachtvelden wordt geprikt. Leuk om eens gezien te hebben, maar daar houdt het wel bij op.

Violence is one of the most fun things to watch, aldus Hertz. En Davis maakt er hier een spetterende en energieke Ballet of Bullets van. De kogels vliegen je meteen om de oren en de wortel, de staart en de navelstreng vormen slechts het begin van een film die bol staat van dat soort leuke ideetjes. De alom fenomenale Paul Giamatti moet dan nog beginnen met dichten, waarna er helemaal geen houden meer aan is. Van het voorlezen van een dienstregeling zou hij nog een zinderende ervaring maken.

Clive Owen doet het zeker niet onaardig als de nijdigste man op de wereld. I'm a British nanny, and I'm dangerous is dan weer een van de vele geinige quotes die voorbij komen. Een verhaaltje van niks, nee, maar Shoot 'Em Up is cool, sexy (...) en zeer vitaal, zit vol met inventieve, gewelddadige en ook mooie scènes (het rode gangetje) en heeft ook nog een grappige baby aan boord. Hoor 'm lachen na Fuck you, you fuckin' fuckers. Zelfs de nabrander in het cafeetje is pure fun. Al met al een heerlijke joyride.

Sidney Poitier's comeback. Een grillig filmpje. Een ijzersterke, brute opening kondigt een ferme thriller aan, maar eens in de wildernis wordt het af en toe een koddig buddy filmpje met vrij veel comic relief. Stadse vent in de bossen, dat werk. Daar zit wel eens wat leuks tussen (die eland bijvoorbeeld) en het heeft ook een paar aardige avontuurlijke capriolen in huis, maar ondanks dat raakt het de grip die het in Frisco voor elkaar kreeg, gaandeweg toch wat kwijt. De casting van het groepje waarin de killer zich ophoudt, is ook slimmer dan het script op dat vlak. Daar krijgt Spottiswoode het nooit helemaal onder stroom en wordt het mysterie van wie is de killer plompverloren uit de doeken gedaan. Twee factoren die ervoor zorgen dat de finale het niet haalt bij wat de opening beloofde.

Fuqua die de Amerikaanse vlag weer laat wapperen en nog een keertje een nogal dommig actiefilmpje aflevert. Voordeel is wel dat het, in tegenstelling tot enkele andere films van zijn hand, niet zo gek veel zeurt. Rondom Sarah staat het af en toe op knappen en een flashback in het heetst van de strijd gaat natuurlijk nergens over, maar het valt alleszins mee.

Verder staat de film over het algemeen in z'n vooruit. Met een mager scenario, alles zo simpel mogelijk en jammer genoeg wat te weinig humor. Veel meer dan wachten op het volgende actiesegment is er al met al niet bij, want als thriller stelt het niks voor. Ik heb wel eens wat sniper werk gezien waarbij je de kogels echt voelt inslaan. Dat valt hier eigenlijk wel mee.

Of beter gezegd; tegen. Het overige is op dat vlak ook tamelijk inwisselbaar. Zo af en toe iets aardigs, er is iets met napalm dat zelfs leuk is, maar Fuqua weet het nooit een fikse stoot adrenaline mee te geven, hij maakt liever z'n baddies nog wat fouter. Het slentert zo een beetje naar z'n einde. Vanaf en zeker na de sneeuwpret slaat het helemaal nergens meer op.

Als je de nabrander leest, zou je het de film gunnen om een monument te zijn. In zekere zin is het dat misschien ook wel, maar een memorabele brok cinema is het uiteindelijk toch duidelijk niet. Shooting Dogs is indrukwekkend wanneer het de gruwelijke feiten toont, maar dat zou in een willekeurige documentaire ook te vatten zijn. Als film weet Caton-Jones er niet bijster veel van te maken, alhoewel je 'm moet nageven dat het wel een beheerste worp is geworden.

Er wordt niet al te opzichtig gemikt op een traan. Wel faalt hij om een krachtig verhaal op poten te zetten, vooral omdat de focus grotendeels ligt op hoe een priester en een leraar zich proberen staande houden in de waanzin. Het zijn de buitenlanders die de hoofdmoot van de film vormen, de Rwandezen komen slechts in actie wanneer de plot daarom vraagt, terwijl de Hutu jongen die het kamp verlaat en de medicijnenverkoper juist interessante personages hadden kunnen zijn.

Marie krijgt dan wel vrij veel screentime, ze lijkt ook de ziel van de film te dragen, maar het is wel grotendeels in dienst van Joe's schudgevoel, Christopher's weldoenerij en de voortgang. Veel meer ruimte krijgt ze niet. Niet alleen een gemiste kans, maar er sijpelt daardoor heel wat impact uit de film. Zo komt de (tweede) evacuatie scène totaal niet van de grond en is de opzet rondom de vlucht van enkelen wel erg krakkemikkig. Dan nog is het snoeihard, maar toch.

De opmerking van de BBC journaliste is een rake, maar verder is veel van het blanke perspectief niet bepaald iets wat deze film naar een hoger plan tilt. Het laat zelfs een wat wrange smaak achter. Uiteraard door de aangrijpende taferelen, maar ook vanwege daar waar het, hoe je het ook wendt of keert, climaxt. Toch dubieus om dat te doen via de moord op de priester, terwijl er elders zo veel aan de hand is. Shooting Dogs laat daarmee een wat nalatige indruk achter.

Drie uurtjes L.A. e.o. met maar liefst 22 inwoners wiens levens langs en door elkaar kronkelen. Fijne mozaïekfilm die z'n titel nog eens onderstreept door de diverse verhaallijntjes vlotjes af te wisselen met vaak soepele overgangetjes via onder meer de vissen en muziek. Sowieso een lekkere jazzy score. De optiteling is al gaaf met die kleurrijke helikopters en letters.

Eenmaal op de grond is het Altmans losse en beheerste aanpak die het aan de praat houdt. Alsof hij je in de stad tussen de personages gooit met een air van dit zijn ze, dat doen ze en leer ze maar kennen. Ook nog eens vrij en onbevangen ingevuld door de ensemble cast zodat al snel een natuurlijk sfeertje ontstaat. Alleen Robbins ontsnapt daar wel eens aan.

Maar dan is er nog altijd zijn vrouw die hem onmiddellijk snoeihard uitlacht. En zo heeft het zat van dat soort kwinkslagen en tragikomische situaties. De verzameling korte verhalen waarop het gebaseerd is, ken ik niet, maar het voelt allemaal als een collage van krantenknipsels bestaande uit opvallende, kleine nieuwsberichtjes die een grootstad met zich meebrengt.

Vloeiend bij elkaar gescript en geknipt, waarbij bijna elk personage te maken krijgt met een vorm van tegenslag. Nergens overdadig in z'n drama, maar ondertussen pelt Altman z'n personages zonder een groot oordeel te vellen. Sleutelmomentje wat mij betreft is wanneer Marian aanhaalt hoe haar oude leraar in art school te werk ging. Het waarom zal het zijn.

Treurwilg in een indie sausje met probleemkinderen en probleembegeleiders. Zeker Grace is minstens zo labiel als de kids, maar met zo'n Mason kan ik ook niks. Het ultieme watje zoals hij zich in zijn relatie gedraagt. Je wordt bijna euforisch als hij eindelijk van zich afbijt, maar hij draait net zo hard weer bij.

Het is al te klef en dan krijg je er ook nog scènes als die met zijn familie en de echo overheen. Penetrant sentiment rondom glibberig geschreven personages in een film die steeds meer gescripte trekjes gaat vertonen en qua gesnotter en gejammer van geen ophouden weet. Cretton doet echt álles dubbelop.

Waar die rap op zich nog wel werkt, is de angel er op deze manier uit tijdens het kinderverhaaltje, maar Jaydens rol smoort sowieso in de trammelant rondom Grace. Best een vreemde keuze gezien de setting en Crettons eigen ervaringen, maar goed. Zijn weke slot is de kers op deze geitenwollensokkentaart.

Het is geloof ik nogal in om Showgirls in retrospect erg goed te vinden, maar mij lukt dat niet zo. Het zal helpen om er met andere ogen tegenaan te kijken, maar labeltjes als sociaal commentaar, satire, camp, exploitatie of wat dan ook, maken de film er niet echt veel beter op. Het heeft nog wel de energie die de Amerikaanse films van Verhoeven zo typeren.

Het opgeblazen toontje daarentegen slaat bij mij niet aan. Lomp, onbehouwen en overdreven, maar niet in die mate dat het leuk wordt. Wat ook niet meezit, is het Saved by the Bell meiske. Vervelend mens en dat al binnen het kwartier. Berkley bakt er inderdaad niet veel van, maar wat het arme kind zoal te doen krijgt, is ook niet om over naar huis te schrijven.

Sowieso maar weinig die overeind blijven in deze sfeer. Davi en MacLachlan enigszins en Gershon heeft tenminste nog een krachtige uitstraling. Hoe valser, hoe beter, dat dan weer wel, het tweede uur gaat er wat dat betreft iets beter in, maar daarin overdrijft het scenario als het Carver opvoert. Er gaat al met al wat teveel mis om hier echt iets mee te kunnen.

Fotogenieke geestenhorror die uiteindelijk niet helemaal aan z'n premisse weet te ontsnappen. Wat je er zo ongeveer van mag verwachten, heeft het, veel meer dan dat rolt er niet uit. Pluspunt is dat het nerveuze sfeertje een constante factor is, bijna de volledige speelduur wordt zo benut.

Het scenario is ook niet aan de praterige kant, terwijl het toch steeds iets vertelt. Wat dat betreft werkt het slot ook vrij goed. Het lijkt na de crematie de voorspelbare kaart te trekken, toch heeft het toch nog een addertje onder het gras. Al met al niet opzienbarend, maar wel degelijk en afdoende.

Fraaie film die uiteindelijk toch wat gebukt gaat onder z'n eigen gewicht. Zolang de focus ligt op de voortgang en de sinistere locatie is het best wel genieten geblazen. Een geheimzinnig sfeertje heeft Scorsese zo voor elkaar. Eigenlijk al vanaf het moment dat het eiland opdoemt en de score zich flink roert. Ook op het eiland is het prijsschieten en de tijdsetting past bij Scorsese's min of meer klassieke aanpak.

Bovendien geeft 't hem de ruimte om weg te komen met een paar behoorlijke stereotiepen in z'n ensemble. Kingsley, von Sydow en Levine zijn bijna of misschien wel helemaal karikaturaal, maar dat maakt ze als afleidingsmanoeuvre wel functioneel. Zoals het scenario nog enkele van dergelijke facetten heeft die het mysterie nog iets weten op te kloppen. Bloedstollend of claustrofobisch wordt het daarentegen stukken minder.

Teddy's hallucinaties en dromen geven al vrij veel weg, maar het komt ook allemaal wat overdadig en gestuurd over. Gooit toch wat de rem er op en blaast veel illusie de film uit, terwijl DiCaprio net iets te glad blijft of kan blijven om zijn kwelling echt vorm te geven. Zo'n zinderende scène als in celblok C met Noyce geloof ik ook wel zonder Dolores. De overtreffende trap ergens in het laatste half uur is wat dat betreft knarsetanden.

Aan sfeer en stijl geen gebrek, intrinsieke verhaalkracht ruim voldoende (ik zat toch nog enige tijd stiekem te hopen dat..), maar part van het raffinement dat Scorsese in het eerste deel opbouwt, gaat stilaan verloren in het tweede deel. Eigenlijk net zo geruisloos als de pleister op Teddy's voorhoofd. Zijn slotzin is dan wel weer een plusje waard. Grotendeels boeiend, maar wat mij betreft niet de topper die er onder de ontknoping sluimerde.