Opinions

Verrassend grappig. Als thriller werkt dit natuurlijk voor geen meter, daarvoor is het allemaal veel te theatraal. De lol zit 'm in arme Bobby die, wat hij ook doet, maar niet uit dat helse dorpje weet te komen. Leuk hoe zijn frustratie toeneemt, nog leuker hoe hij bij elke poging steeds gehavender uit de strijd komt.

Naast Penn heel wat bekende koppen in de cast die zich lekker mogen aanstellen. Wat Voight aan het doen is, slaat eigenlijk nergens op, Phoenix is lachen geblazen met zijn TNT en Thornton vreet elke scène op waarin hij opdraaft. Vooral zijn laatste is hilarisch. Binnen al dit geweld valt Lopez soms iets uit de toon.

Toch stoomt er genoeg rondom haar rokje. Visueel ook een erg levendige film met allerlei fratsen als slow motions, wilde close ups en ga zo maar door. Stone heeft het er maar druk mee, net als de muzikale omlijsting dat is. Er is af en toe geen touw aan vast te knopen, zeker voor wat betreft Morricone's bijdrage.

Het mondharmonicaatje past dan weer wel en er is nog iets van een niet onaardig leitmotif in te ontdekken, net als enkele americana songs het hier uiteraard goed doen. De naderende Rus mag niet onvermeld blijven. Heerlijk droog hoe hij zomaar weer de film verlaat. Ja, een vermakelijke misdaadkomedie.

Demis Roussos met beelden van een kerstmarkt, waar de plaatselijke Santa wordt beroofd. Wetende wat er zo ongeveer komen gaat, om de vergelijking kan je immers niet heen, kan ik daar wel om lachen, ja. Waar Craven effect uit z'n smoezelige materiaal wist te halen, krijgt Lado dat minder voor elkaar. Moeilijk om aan te geven waar dat nu precies aan ligt. Het heeft ruim voldoende in huis om flink toe te slaan, die voyeur bijvoorbeeld, het blauwe licht is ook niet verkeerd, maar het komt er niet echt van.

Een akelig en wreed segment, maar wat te slordig, te gehaast en wellicht ook te suggestief om het echt als pittig en wrang te ervaren. Dan is de weg naar de finale nog best lang, die er op deze manier ook maar een beetje bij hangt. Lado wil nog wel iets zeggen, zelfs zo graag dat hij personages gebruikt om het bijna letterlijk op te dreunen. Het meest interessante element wat dat aangaat is het verwaande tantetje zonder naam dat zich inlaat met de twee low lifes. Ook verrassend hoe dat uiteindelijk uitpakt.

Lusteloos allegaartje dat zich vergaloppeert aan invloeden en opheldering. Er wordt nogal wat verteld in dit ding. Schrap de helft van de dialogen en het is een filmpje dat nog prima te volgen is. De backstory van de dybbuk had in z'n geheel verwijderd of vervangen mogen worden. Hoe dat in de film is gekomen, mag Joost weten. Bij Yustman is dat heel wat duidelijker, maar ze kan er helaas niet zo veel van.

De horror scoort al met al ook niet zo hoog. Donker met een blauw filtertje en dat is het wel zo ongeveer qua sfeer. Hier en daar een beetje creepy, dat is het al gauw met kids, maar vaak te flauw ingezet om een vuist te maken. Dat lukt in het slot ook niet meer. Het mag dan hectisch zijn, Goyer heeft veel te weinig duivelse fratsen in huis om de meubelen te redden. Een tam en ongeïnspireerd herkauwsel.

'No shooting friends, Joseph'. Een dieptepunt in een scène die de film zou moeten opveren, maar nooit van de grond komt. Lijkt me ook lastig om echt intensief uit de hoek te komen, als je film zich grotendeels in comateuze toestand afspeelt. Er sluimert iets geheimzinnigs, maar het doodse sfeertje en de geringe beleving die aan de dag wordt gelegd, smoren langzaam maar zeker het mysterie.

Zo'n zwembad-scène is best goed, wat op zich evenzeer geldt voor de openbaring in het (vrij korte) slot, maar tegen die tijd is mijn interesse allang verloren gegaan. Het idee lijkt nog best aardig, maar met zo weinig flair blijft er niet veel van over. Shyamalan's stijl zal wel niet aan mij besteed zijn.

Geen vlammend debuut van de Spierigs, wel iets dat bol staat van de bezieling, lef en dat soort dingen. Toch iets waarmee de twee met enige regelmaat de boel weer aan de praat krijgen. Nodig ook, want er gaat wel eens wat mis. Bij de acteurs en humor bijvoorbeeld, zoals rondom de vuilbekkende agent. Het helpt als je in een melige bui bent, veronderstel ik.

Het filtertje is geen succes, beetje duf en als het los gaat, is het soms lekker wild en woest, maar hier en daar ook wat rommelig in beeld gezet. De muziek verkeert Home Alone sferen. Stiekem kon ik daar wel om lachen. Net als om Marion, de held van de film. Koele hick die lekker showy met zijn wapenvoorraad omgaat. Slow motion ballet met inslaande kogels.

Het mondt allemaal uit in een fantasierijk, creatief filmpje vol onzin met zombie splatter en aliens. Zelfs vissen. Het wil wel eens wat te flauw zijn, maar heeft ook tal van leuke scènes in petto. Chip die met zijn schep klem komt te zitten onder andere. Braindead schiet te binnen wanneer het meisje iets doet met een zaagblad. Jolig filmpje dat er net mee door kan.

Mijnenvegen met jongetjes. Een pittig brokje geschiedenis verpakt in een film die uiteindelijk toch wat tegenvalt. De film piept met het kleine meisje, de hond en Lt. Ebbe, die wel heel opzichtig de eikel staat uit te hangen, het gaat kraken rondom de Deense Feldwebel. Jammer voor Møller, die een kordate rol neerzet, maar zijn draai halverwege gaat er bij mij niet in. Hij staat ver af van de jonge Duitsers en komt vervolgens wel erg dichtbij. Een afstand die blijkbaar niet al te soepel te overbruggen valt. En hij moet nog eens terug ook. Het verzandt gelukkig nergens in een film die nadrukkelijk op het gemoed staat in te beuken, wat dat betreft heeft Zandvliet z'n film onder controle, maar de plooien in het script krijgt ie niet glad. De film is op z'n sterkst als er mijnen aan te pas komen.

Shit and fried eggs, zoals iemand het onderweg noemt. Om met het laatste te beginnen; het is dat Gene Hackman hier rondloopt, anders was er geen doorkomen aan. Venijnige vent, deze Little Bill, al helpt het natuurlijk niet als je hem op z'n duim laat slaan of twee keer dezelfde act laat opvoeren, maar toch, een bitse, harde sheriff. De rest van dit gezelschap kan me zo goed als gestolen worden.

Zo'n Schofield Kid, ik vind het helemaal niks. Dat loopt maar te pochen en te zeuren. Irritant figuur, ook nog eens zo doorzichtig als de pest. Niks aan. Freeman doet niet veel meer dan Eastwood souffleren. Ik snap de aantrekkingskracht van hem in een outlaw outfit nog wel, de herboren zielepoot die hij hier ca. driekwart van de film speelt, is niet te harden. Vooral dat steeds maar oprakelen van zijn vrouw.

Wanneer hij naar de fles grijpt, hoe kan het ook anders, en zijn oude gewoontes weer oppakt, is het echt niet meer serieus te nemen. Ineens is daar de oude boeman, op naar de showdown, in een saloon, alsof een slechte superheld zich voorstelt. Het onweert zelfs. Nee, dank je. Letterlijk en figuurlijk een donkere film, dat wel, maar er komt zo weinig van terecht en duurt bovendien veel te lang.

Niet onverdienstelijk. Ben al snel wat huiverig voor dit soort films, want gebeuk op het gemoed zit er dik in. Het steekt de kop pas op in het afsluitende deel. Daarvoor weet het scenario dat nog best aardig te omzeilen door niet op een of twee personages in te zoomen, maar veelal het perspectief te gebruiken van diverse instanties.

Dat gaat dan gepaard met veel jargon en hectiek. De driftige camera had daar niet zo gehoeven, maar met beelden van CNN en wetende wat er aan de hand is, weet het wel te boeien. Ook in het vliegtuig blijft Greengrass de aandacht verdelen, maar de telefoontjes stapelen zich toch wat teveel op. Verder vooral een meevaller.

Interessant gegeven dat je mee kan laten puzzelen met de vragen van de mannen in het pakhuis, maar dan is een subtiele aanpak wel een voorwaarde. En daar schort het nogal aan. Het is al vrij snel duidelijk dat de flauwe flashbacks het meeste wel uit de doeken gaan doen. Gaat ten koste van iets als intensiteit, dat ook al te leiden heeft onder het onderlinge gedrag. Veel gekonkel, zonder een psychologische troef en zonder in het oog springende personages. Brand probeert nog wat met snelle cuts e.d., maar het blijft vooral geforceerd gedoe. Dan kan je twisten wat je wilt, impact heeft het niet meer. Lauwe film.

Voor wie niet weet wat de Stasi was, Neeson geeft het even kort maar krachtig aan. En zo staat de modus wel vaker op uitleggen of bijsturen en helaas beduidend minder op stroomlijnen. Het wordt zowaar genant de ene plotseling iets over Bosnië krijst, waarna de ander maar besluit om een code te kraken. Ja, je moet wat in zo'n drukke club.

Tegen die tijd is deze Unknown allang in uitzichtloze sferen beland. Elke vorm van intrige wordt al meteen de nek omgedraaid door de droevige manier waarop de indentiteitsdiefstal duidelijk wordt. Neeson, en hij is niet de enige, staat zich (weer) belachelijk te maken met even stroeve als infantiele dialogen en een intensief rammelend scenario.

Ontmoetingen met Liz komen niet verder dan zielloos gekeuvel, het accentje van Kruger werkt vooral op de zenuwen en ook de inwisselbare actie weet nergens een enerverend vuistje te ballen. Typerend is een moment waarop er gevaar achter de ruitenwissers opdoemt. Best aardig, maar voordat je het door hebt, wordt er verder geknipt om dieper de afgrond in te sjezen.

Want hoe het nu werkelijk zit, boeit hoe langer hoe minder en uiteindelijk zelfs helemaal niks. Het wordt ook niet gaandeweg onthuld, nee, het wordt doodleuk opgelepeld door een ingevlogen karakter (die er daarna ook net zo gemakkelijk weer uitvliegt) en bedroevende flashbackjes in nota bene de finale. Lichte kost of niet, dit is vooral totaal niet te vreten.

Enigszins vergelijkbaar met Fog of War. Ander middelpunt en die heeft dus ook wat anders te vertellen. Rumsfeld, zijn ontelbare memo's en een glimlach. Ergens best een guitige, charismatische vent. Als je niet luistert. Doe je dat wel dan is-ie ineens zo glad als een aal. Of hij weet niet beter na al die jaren in de politieke loopgraven. Niet vies van een leugentje, zo blijkt. Vraag en antwoord is voor hem een spel, taal het middel om het mee te spelen. Morris heeft hem te pakken, maar de docu laat je met gemengde gevoelens achter. Thanks.

Altijd lullig voor een film wanneer je je als kijker ergens onderweg realiseert dat er iemand iets te driftig in de pen is gekropen om de actie van een marginaal verhaaltje te voorzien. Misschien ook wel nodig om het naar een kleine 100 minuten op te rekken, maar als zoiets nadrukkelijk op gaat vallen, zit je er niet helemaal meer in.

Alleen maar ballast, die suffe achtergrondjes, temeer omdat het verder een gejaagde en intense film is. Uiteraard rondom de op hol geslagen trein, waar Scott hectisch en onstuimig tekeer gaat, maar ook de camera die telkens stormachtig om de personages heen zwaait wanneer ze zich met het naderende onheil bezighouden.

Daar weet hij die agressieve energie wel vast te houden, net als bij het sounddesign. Het piepen en kraken van het staal maakt het gevaarte nog wat groter. Alsof er een soort oerkreten door je speakers bulderen. Film ontspoort een beetje op andere vlakken, waardoor het op een gegeven moment wel weer mooi is geweest.

Mix een aantal uitersten met ordinair effectbejag en je hebt zo ongeveer Unthinkable; een goedkope manier om een actueel dilemma voor te schotelen. Niet dat het stof tot nadenken helemaal oplost in de onzinnige brei van Jordan en Woodward, maar als je je achteraf ergens zorgen over zou moeten maken, is het wel het totale gebrek aan protocol wat de Amerikanen hier bij deze dreiging aan de dag leggen. Vandaar wellicht de nogal in het oog springende martelingen, met dergelijke afleiding valt zo'n krakkemikkig script misschien ook wat minder op.

Maar helaas. De tegenstelling tussen Brody en H. is meteen al een doorn in het oog. Het begint al met de overbodige arrestatie van H. H. is een beest en mocht dat na verloop van tijd nog niet duidelijk zijn (niet dat iemand dat kán missen), dan vertelt Brody dat nog even aan zijn vrouw tijdens de picnic (He's not normal!') om even later Younger te vertellen dat hij toch wel de dapperste is die ze ooit heeft meegemaakt. De achterliggende gedachte van de laatste opmerking is wel duidelijk, maar de aflevering lachwekkend. Moss is als een soort halfbakken geweten totaal niet op haar plaats en dat geldt ook voor een groot deel van de support cast. Zelden zulke droeftoeterige Feds en militairen gezien.

Ook lachwekkend is de manier waarop een bom tot ontploffing wordt gebracht. De 9/11-achtige beelden die volgen is een voorbeeldje van dat effectbejag, dat de vrouw van Younger nog een rol zou spelen, kan niemand verrast hebben en hoe het toch komt dat de FBI en het leger dat optelsommetje over het hoofd hebben gezien, is, nou ja, best gek. Het was allemaal nog enigszins verteerbaar geweest als de verhoren iets meer lading hadden gehad dan alleen afgrijzen. Hoezeer SLJ en Sheen het ook proberen, hier valt weinig van te maken.

Jordan zet in alles zó dik aan (zelfs H.'s vrouw ontkomt niet aan die drammerij) dat het moeilijk nog serieus te nemen is, terwijl het wel graag een serieus thema aansnijdt. Het valt nauwelijks te verenigen. Wat dat betreft een canard van een film.

Laat De Palma in los in donkere, vochtige steegjes en straatjes en je krijgt gegarandeerd fantastische plaatjes. Het Chicago van de jaren '40 staat er prachtig op en ook de rest van de aankleding is grotendeels een genot om naar te kijken, maar dat geldt niet of althans minder voor het volgen van The Untouchables. Ontegenzeggelijk heeft het z'n grimmige kanten, neem alleen al de opening, maar het gladde en hier en daar zelfs ludieke karakter van de rest haalt het meeste venijn er uit.

Alsof er een compromis gesloten is. Het is in ieder geval een mengsel dat voor mij niet echt (meer) wil werken. Wat zich afspeelt bij de Canadese grens is misschien wel het beste voorbeeld. Hetgeen Connery daar uitvreet, is best intens, maar het staat haaks op de de confrontatie daarvoor, die ontsierd wordt door (niet alleen daar) overdadige muziek en een accountant die kennelijk voor een glimlach moet zorgen. Dat geldt dan niet voor De Niro die alleen al vanwege z'n kop geknipt is voor dit rolletje.

Toch, een briesende Capone tegenover een snoezig momentje in huize Ness monteren is me wat te gemakkelijk en de meest in het oog springende scène wordt weliswaar lekker tergend langzaam opgebouwd, maar het is tegelijkertijd natuurlijk net zo goed een nogal doorzichtige. Zoals dat in wezen ook geldt voor de transformatie van Ness. Dat en het luchtige, avontuurlijke sfeertje zal de romantiek van die jaren wel ten goede komen, maar de kracht van deze prent wat mij betreft toch niet.

Kleiner van opzet dan wat we van Hoblit gewend zijn, maar misschien komt dat zo over omdat hij het nu eens zonder blikvangende acteur moet doen. Prompt komt-ie enigszins doeltreffender voor de dag. Niet met een ongewoon concept, het hangt wat tussen Se7en en Saw in en het verzandt gaandeweg weer in de gebruikelijke paadjes, maar het doet zo ongeveer wat het behoort te doen.

Een kattenkiller is natuurlijk sowieso foute boel en de sfeersetting is best aardig. Druilerig en kil via veel blauw en andere sombere kleurtjes. Erg fijn toeven is het niet in dit Portland. Wat dat betreft zonde dat de muziek inwisselbaar is, alsof het zo van een stoffig thrillerplankje is geplukt. Wanneer de website en dergelijke aan bod komt, heeft het hier en daar iets gruwelijks in petto.

Een plot dat ongetwijfeld iets te zeggen heeft, voor wie dat interessant vindt, maar het verprutst het ook een beetje. Wanneer Griffin de klos is, gaat het nog, bij de volgende wil het echter niet meer. Het zal wel spannend bedoeld zijn, maar het is een trekker waarvan je weet dat die toch niet wordt overgehaald. Al met al geen hoogvlieger, maar compact genoeg om er net mee weg te komen.

Rugg Deodato die een poliziotteschi van Di Leo doet. Foute boel als je het einde van de indrukwekkende achtervolging waarmee de film opent, ziet. Beide mannen houden er zo hun eigen setje regels op na en dat gaat er niet zachtzinnig aan toe. Preventief handelen is nog nooit zo kordaat geweest als hier en je bent als gijzelnemer niet veilig als Tony en Fred in de buurt zijn. Het opent ijzersterk, maar moet stilaan wat terrein prijsgeven, al blijft de houding van de twee een sterke factor. Auto's, blikjes of misdadigers, het maakt ze geen donder uit. Met gezellige folky deuntjes na een headshot. Geweld met een knipoog, al lukt dat niet iedereen meer in de film. Een hoge dosis fun, mede dankzij enkele dames.

In korte tijd een aantal van de meest recente Pixars gezien en dan valt toch wel op hoe relatief simpel enkele van de voorgaande zijn. Niet dat Up ingewikkeld is, maar er steekt toch duidelijk meer achter. Het heeft een motortje en dat in de persoon van de aimabele Fredrickson en zijn geschiedenis.

Docter laat het je voelen in de formidabele start waarin Carl´s leven voorbij komt. Samen met de opening van Wall-E het meest memorabele werk van Pixar. Ook de sidekick, het padvindertje, pakt daarmee wat sympathieker uit. Russell's comic relief en Carl's mistroostigheid houden elkaar redelijk in balans. Dat toontje verandert wel wat als Muntz een rol gaat spelen, maar als Carl nog een keer Ellie's avonturenboek openslaat, is de meeste weerstand wel weg.

Het avontuurtje is verder tamelijk conventioneel van opzet. Met Dug (geinige spraak) heeft het nog wel een aardig karaktertje in petto, maar komt het toch een beetje over als een knieval naar het trouwe Pixar-publiek. Tot hier en niet verder, zoiets. Toch is er zowaar iets meer dan alleen animatiekracht met een charme-offensief. Up heeft Fredrickson met een grape soda dop als kloppend hartje.

Vlotjes met een sympathieke cast en muziek die het lekker laat deinen. Nauwelijks overdadig in z'n humor, sentiment of wat dan ook, maar ondanks dat het scenario best wat actuele zaken te bieden heeft (het wordt zowel zakelijk als privé steeds killer), zakt het gaandeweg toch allemaal een beetje weg in min of meer platgereden paden.

Een prima Clooney krijgt zijn Bingham niet op memorabel, daarvoor is de ontwikkeling van z'n personage te eenvoudig. Reitman lijkt zijn doorgaans subtiele aanpak zelfs even kwijt te zijn bij een speech. Een ontslag en een onverwacht bezoekje doen het nog wel even opveren, maar het is te karig om een blijvende indruk achter te laten.

Tja, Scream en zo. Dit is er nog zo eentje. Een behoorlijk flauwe. In die zin dat het de drive mist van wat Craven voor elkaar kreeg. Bovendien rijdt het zichzelf onderweg ook nog eens in de wielen. De film is zo druk in de weer met van alles en nog wat, dat het steeds minder boeit wie de killer is. Wie heeft opgelet bij z'n soortgenoten, zal het wel weten. Blanks heeft het voordeel dat het via de broodjes aap een tikkie gevarieerder voor de dag kan komen met de moorden. Dat lukt dan ook, al blijft het aan de tamme kant. Zo sterk als de opening is, een geweldige horror short, zo hopeloos is het slot. Krullenmeid kan er echt helemaal niks van.

De verrassing is er wel af na een paar keer kijken, maar de twijfel blijft en de 101 minuten vliegen telkens weer voorbij. Toch zijn het niet alleen de vragen die daaruit voortvloeien, die het 'm doen. Mooie cast bijvoorbeeld, waarvan de meesten dan weliswaar niet zo gek veel te doen krijgen, maar het geprevel van van Benicio del Toro is hier meteen al goed voor een grijns en een betere Kobayashi dan Pete Postlethwaite kan ik me nauwelijks voorstellen. De line-up, maar ook de lift scène is een opvallende en de mythe rondom Keyser Söze wordt opgebouwd tot memorabele proporties. Al met al een behoorlijk onverwoestbaar filmpje voor iets dat zo nadrukkelijk leunt op een plot.