Opinions

Geschoten in een inmiddels gesloten gevangenis met een support cast die bestaat uit mensen die daar op één of andere manier bij betrokken zijn geweest. Noer maakte voorheen documentaires en ook dat laat zich merken. Alles bij elkaar levert het een authentieke, grijze en gelaten film op over hoe zich staande te houden binnen de hiërarchie, moraal en muren van de Deense bajes.

Met een ingetogen ambiance. Allemaal prima, maar floreren wil toch niet echt lukken. De spanningen die de verwikkelingen met zich meebrengen, komen niet helemaal uit de verf, mede door een score die net als de af en toe ruwe editing wat halfslachtig overkomt. Het scenario kent nog wel een opvallende manoeuvre en de teneur blijft onveranderd, maar het mist een zekere hoeveelheid gif.

Alhoewel blijkbaar gebaseerd op de gelijknamige comic, kan je niet om Men in Black en nog wat van dat soort onzin heen, maar wat een enorme bende levert het op. Schwentke faalt op werkelijk alle vlakken. Bij de eerste schermutselingen kan je nog zeggen dat het uitbundig c.q. over the top tekeer gaat, maar het ziet er gewoon niet uit. Lompe, hortende en stotende actie met spuuglelijke mormels. Treurig wat ze van die Deado's hebben gemaakt. Op dat moment niet eens het grootste probleem.

Dat is weggelegd voor de humor. Nou ja, de pogingen tot. Ik ben gek op The Dude, maar wat Bridges hier aan het doen is, een zwaar knauwende marshall uit het wilde westen die zijn kop maar niet wil houden, is niet te harden. Reynolds is sowieso de klos met een ex, iets dat onderweg natuurlijk ergens gaat zeuren, en Bacon doet mee. Daar is het meeste wel mee gezegd. Uit de dubbelgangers wordt ook al weinig fun gepeurd en de dolle capriolen in het slot zijn het aanzien niet waard. Totale afgang dit.

Vond 'm in een horror lijstje, dat labeltje heeft het hier ook. Kan ongelukkig uitpakken. Afgezien van een satanisch ritueel valt er op dat vlak niet veel te halen. Als achtervolgingsthriller werkt het in ieder geval beter. Met name rondom de dames weet Starrett wel wat dreiging op te roepen -priemende blikken en zo- en al snel is er in de hele staat geen veilig plekje meer te vinden. Opgejaagd wild dat heel wat actie met zich mee brengt. Die camper krijgt er ook flink van langs. Botsen, stuiteren en rammelen, dat werk. Een onderhoudend drietje dat er nog een klein halfje bij krijgt vanwege z'n afsluiter.

Avonturenspektakel in optima forma. De zweep, de hoed, de man; ik ben bij de tune al om. Niks geen stoffige set-up, maar meteen een overdonderende opening met boobytraps en de hele reutemeteut. Tempo ligt onverminderd hoog en alhoewel er wel eens grapje de mist in gaat, straalt het zoveel plezier uit, dat er van weerstand geen sprake is. Natuurlijk is het allemaal onzin van de bovenste plank, neem alleen al de lift met Das Boot, maar als een Duitse kolonel I am uncomfortable with this Jewish ritual bromt, raakt het de juiste snaar. Om over de lachspieren maar te zwijgen.

Ik kan ook wel genieten van onnozele momentjes als die van een vreemde snuiter die even spiedend boven z'n krantje uitkomt of de enorme schaduw van Indy die achter Marion opduikt wanneer ze elkaar weer ontmoeten. Het is ook niet de enige keer dat Spielberg een silhouette gebruikt om z'n held vorm te geven. Harrison Ford heeft dan weer de charme om er een icoon van te maken. De opzwepende muziek, de diverse locaties en een dikke dosis actie (die achtervolging met de legertruck staat nog altijd als een huis); het is toch telkens weer genieten met deze Indiana Jones.

Evangelie van de actiefilm met een zendeling die na 5 kwartier fors geweld volledig bekeerd is. En als liefhebber van de tachtiger jaren-actie geloof ik het ook wel. Wat het ook moge zijn, Sly weet in tegenstelling tot vele anderen die vibe wel te creëren. Net als toen heeft ook deze een hoge herkijkwaarde en net als toen roept ook deze de nodige krachttermen op bij het kijken. Al is het lastig om boven het lawaai van de film uit te komen. Geluid wordt hier op waarde geschat.

Heel veel grof geweld dus, daarnaast visueel ook zeer plezierig. Fijne locatie natuurlijk, maar de actiescènes staan er fantastisch op. Overzichtelijk en met impact waar je U tegen zegt; het is een ware traktatie op de X-factor van dit soort films. Dat er verder nog een verhaaltje bij bungelt met van die typisch foute elementen, is mooi meegenomen. Hoort bij die vibe. Net als het zinnetje Live for nothing, or die for something. De Karen zijn er inmiddels mee aan de haal gegaan. Mooi. Net als deze Rambo.

Beslist geen lelijk eendje in z'n soort. Het mag dan goedkoop, kort en afgekeken zijn, de ingrediënten die het heeft, maken het de moeite waard. Grauw gekleurd, een score die z'n plek kent en alhoewel het weinig ruimte biedt voor gore e.d., zit er wel weer voldoende venijn in om op stoom te komen. Bovendien heeft het scenario enkele zaken in petto die verrassend aardig uitpakken. Zo is het binnenplaatsje een ideale locatie om zowel de geïnfecteerden, de buren als wat sfeer te vangen.

Zoals de grote, gevaarlijke Manni.. Met de hoofdrol, type gedumpte sukkelaar, en een droog komische noot hier en daar, valt er zelfs wat te grinniken. De manier waarop de eigenschappen van het virus worden uitgespeeld, is ook nog eens zonder meer effectief. Wat dat betreft een plus dat ze de verleiding hebben weerstaan om, mocht dat überhaupt mogelijk zijn, de speelduur op te rekken. Dit uurtje heeft nauwelijks vet om het lijf. Levert een strak en leuk virusfilmpje op. Inclusief romantiek.

Eenvoudige, maar doeltreffende film met een meedogenloos karakter. Ik zit wat in dubio over enkele truukjes die worden gebruikt. Absoluut van toegevoegde (en evt. noodzakelijke) waarde, maar zo soms allemaal net iets te veel. De cameravoering is wel érg druk en de steeds terugkerende maatschappijkritiek wil nog wel eens jeuken.

Verder qua ontwikkelingen wel lekker immer gerade aus en het laat het over de gehele speelduur eigenlijk nergens afweten. Met name de killing spree springt in het oog met enkele spijkerharde momenten en toffe scènes. Wat Boll flikt in de schoonheidsssalon en bingo hal neigt toch erg naar memorabel. Ook een prima rol van Brendan Fletcher. Effectieve film. Hoopvol..

Leuke actie stamper. De soundtrack verklapt meteen wat het is en het verhaaltje is gelukkig niks meer dan een wegwijzertje richting harde noten die gekraakt moeten worden en het daadwerkelijk kraken daarvan. Brandon Lee mag het doen, niet bepaald gezegend met een formidabele uitstraling, maar een wiseass en hij mept er met impact en soms wat creativiteit op los. Jammer dat Boothe als nieuwe vader niet wat meer om handen krijgt, maar Mancuso als maffia baas zet wel lekker aan. Veel gunplay ook en dan krijg je een bonte mix van Amerikaans no nonsense werk en Aziatische sier. Al Leong is op de afspraak. En dat helpt.

Zo ongeveer dezelfde bezwaren die ik had bij The Seven Samurai, alleen dan in een korter tijdsbestek. Mifune gaat er weer op en volledig over. Stevige uitstraling zolang hij zijn kop houdt, maar het gebrul, de bulderende lach en die tics, nee, dank je. Dat gaat bij de meeste anderen iets beter, maar ik moet simpelweg weinig hebben van dat theatrale.

Bij het medium gaat het nog wat meer mis. Met die verdwaalde wenkbrauwen en vervormde stem zit het in ieder geval dicht tegen onnozel aan. Dan wordt het toch weer zo'n filmpje dat best een aantal aansprekende ideeën en plaatjes in de gelederen heeft, maar de verschillende getuigenissen weten ondertussen hooguit mondjesmaat te boeien.

Het zwaardgevecht is pure comedy capers, het hysterische wijf wordt meer en meer een ramp en het plot tooltje waar Rashômon blijkbaar om geroemd wordt, is inmiddels niet meer zo fris. Daar kan de film niks aan doen, maar toch. De slotsom smaakt iets beter. Speciaal rolletje voor de muziek, vaak te veel van het goede, maar daarbij wel gedienstig.

De nieuwste technieken, de oudste verhalen. Wel (weer) met een creatieve ondergrond, maar intrinsiek zo voorspelbaar als een willekeurige intercity van A naar B. Van slapstick (Louis de Funès is niet ver weg) via klefheid richting zalvende finale in maar liefst 110 minuten. Het is nog een lange zit ook. Toch raar, want als je het intro met het omaatje ziet, zou je zeggen dat Pixar wel iets leuks onder de pet heeft. Maar daar houden ze het ook.

Grafisch komen wel enkele huzarenstukjes voorbij, vooral Parijs staat er mooi op. Ook de manier waarop de belevenissen van Remy voorbij denderen, zijn best fijn. Klein ratje, grote wereld met nog grotere gevaren, treffend in beeld gebracht. De rat clan mag er ook zijn, maar de menselijke personages, zeker de belangrijkste, vallen tegen. Een onhandige sul. Tja.. Terwijl Anton Ego qua kleuren en stem zo goed gelukt is.

Een Pixar die teert op haar computerkracht en verder de charme-kaart trekt. Gezien de successen kun je het ze moeilijk kwalijk nemen, maar of het uitdagend is..

Halfslachtige en krakkemikkige mix rondom een indianenlegende. Leuk, zo'n antwoord op Nietschze, maar de rest van de komische noot pakt vooral verkeerd uit. Een aantal halve idioten in de bijrollen, de dartele score en dan een getormenteerde lafaard als oersaaie hoofdrol. Een contrast dat op geen enkele manier werkt. Voor Boyd's dilemma neemt Bird te weinig tijd en de rest is weliswaar bloederig met een donkere rand, maar mist body om iets te kunnen voorstellen.

Zomaar een onnozel monster filmpje, nee, dat toch niet. Het is er eentje waar de regisseur zich wel heel nadrukkelijk manifesteert. Toch maar even opgezocht wat de beste man allemaal op z'n CV heeft staan. Tachtiger jaren videoclips. MTV en zo. En die esthetiek heeft het. In de nogal uitzinnige finale, maar ook daarvoor, wanneer hij de stomende outback onder de loep neemt. Of die hersenschim. Druk in de weer met licht en van alles. Hij haalt zo'n beetje alles uit de kast.

En het past helemaal bij de cheesy vibe van de film. POV shots doen het altijd goed in iets als dit en met de twee licht gestoorde broertjes (piggy laugh!) heeft het nog een slimmigheidje in huis. Zo is de uit de kluiten gewassen krulstaart niet de enige dreiging van de film. Vaak dat zo'n gedrocht vanzelf eens een malle verschijning wordt, in vol ornaat blijft er meestal niet veel van over, maar ook daar weet Mulcahy wel raad mee. Door het zoveel mogelijk te omzeilen.

Je ziet niet al te veel van hem, maar wel genoeg om er eens goed voor te gaan zitten. Als het wilde beest aan de haal gaat met de muur van een hutje en de bewoner verbouwereerd achterlaat, is dat natuurlijk goud waard. En er is meer humor. Beide Bakers strooien met lollige opmerkingen die door het sappige Aussie Engels nog wat beter klinken. Dan profiteert het ook nog eens optimaal van z'n setting vol roest en stof. Binnen z'n soort een van de betere. Absoluut.

Ik heb zo ongeveer hetzelfde als mijn bovenbuurman. Het is allemaal best geinig in de zin van ranzig met knotsgekke vondsten, Jeffrey Combs heeft ook een mooie gedreven kop, maar ergens kleeft er iets onbenulligs aan de film.

Ik kreeg hoe langer hoe meer het gevoel dat de makers iets hadden van 'kijk ons eens gek doen'. Dat ongedwongen sfeertje tilt het voor mij niet echt naar een hoger plan. Joviaal filmpje, omdat er veel plezier in zit, maar gedenkwaardig is te ver gegrepen. Nou ok, uitgezonderd die ene scène dan..

Je kan 'm volledig afbranden op z'n véle clichés, het overdadige sentiment en het té schattige ventje dat op zeker moment echt té brutaal wordt. Ik had ook al vrij snel genoeg van de enorme droplul die Hugh Jackman in het begin van de film staat te spelen en je kan zo uittekenen wat er gaat gebeuren wanneer Charlie een schuld laat openstaan of wanneer zijn boksverleden en een bepaalde functie van de robot bekend worden. En toch stoort het allemaal ook weer niet zo erg en is het zelfs gniffelen met die Russische tante en haar Japanse sidekick. Het hoort er ook allemaal wel een beetje bij.

Bovendien danst Levy er op een bepaalde manier dusdanig schaamteloos mee om dat ie aardig wat krediet opbouwt. Samen met die vechtende robots uiteraard. Eentje tegen een stier nota bene. Qua ambiance rond de ring valt het wat tegen, maar eenmaal in de ring ziet het er allemaal best cool en lomp uit. Ik kon de knipoog naar The Rumble in the Jungle ook wel waarderen. Wat dan wel weer jammer is, naast de muziek, dat dan net Atom de robot is met de minste expressie en uitstraling. Natuurlijk wel verklaarbaar, maar ze hadden 'm toch best wat meer smoel mogen geven.

Kut met plagen en dat voor veel geld. Ronduit treurig wat hier uit het budget is voortgekomen. Neem alleen al de muziek. Het doet denken aan een avonturenfilm. Een prachtige locatie, dit moerasland, maar er wordt nauwelijks iets mee gedaan. Ja, een rode rivier, maar broeierig, dreigend of wat dan ook? Vergeet het maar.

Er is iets met maden, maar die scène wordt zo snel weggeknipt dat het totaal geen effect sorteert. Zo zijn er meer van dat soort pogingen tot scares die niet overkomen. Warrige regie waarbij de indruk ontstaat dat er op de snijtafel iemand met een bijl tekeer is gegaan. Via het meisje is er nog iets van horror te bespeuren.

Maar het is vooral al hortend en stotend een suf verhaaltje vertellen rondom Swank, terwijl er af en toe wat bijbels geweld wordt ingezet. Dat gaat dan nog, maar dan komt de priester ineens van alles uitleggen. Met flashbacks, want stel je voor dat iemand het niet snapt. En dat drie keer. Niet te harden, dit broddelwerkje.

Hitch in vorm met iets dat meer behelst dan alleen maar suspense. Eigenlijk is het een groot deel van de film (anno nu?) best wel gemoedelijk op het binnenplaatsje. Ideale setting om langs de rode draad wat extra´s toe te voegen. In de eerste minuten heeft Hitchcock Jefferies' wereld al voorgesteld, waarmee je als het ware het appartement wordt ingezogen.

Als kijker ben je al snel net zo geobsedeerd als de man zelf. Door de camera, de montage en de buren, maar ook door de mensen in zijn directe omgeving. Ritter zet een heerlijk norse verpleegster neer die wat tegenwicht geeft aan Stewart's nogal starre houding en Grace Kelly's uitstraling is niks minder dan stomend. Met nog een aantal sarcastische en bijdehante dialogen is het prettig toeven in huize Jefferies. Als kijker.

Ondertussen laat Hitchcock het met een soort duivels genoegen behoorlijk langzaam borrelen tot een ferm kookpunt. Dat ziet er dan soms wat verouderd uit, de shots waarbij Jefferies oog in oog komt te staan met Thorwald zijn nog altijd goed voor een rillinkje. De afsluiter, zoals de opening, mag er ook nog eens zijn. Vooral voor Miss Lonelyheart.

Een film die zich de vrijheden van film permitteert en dat vertaalt zich naar een raadselachtig plotje waarin scheidslijnen vervagen en liefde dient te worden afgedwongen. Ondanks de inleidende woorden ontspint zich vanaf het moment rondom de deur een soort virtuele nachtmerrie die pijn schijnt te moeten doen. Die magie krijgen Kaas en Bonnevie al met al niet helemaal voor elkaar. De intieme muziek ten spijt. Riskante keuze, Adagio for Strings, maar mits je het niet te vaak hoort, is het kwijlen. Mooi in beeld gebracht, zoals de vrijpartij, hier en daar met een groffe korrel en benauwend effect. Mist uiteindelijk net dat beetje extra.

Gedrocht met een kijk-ons-eens-cashen-cast. Een opening met Willis op blote voeten (jaja) en een aantal gave vuurmonden die zijn huis overhoop schieten, maar daarna is de sjeu er snel van af.

Allemaal leuk en aardig, dat idee van oudjes die de boel op stelten zetten, maar Malkovich is de enige die er een beetje mee weg komt. Alhoewel het lastig is om verfijnd uit de hoek te komen met een donzig varkentje en een Flavor Flav-klok. Het centrale duo is zelfs pijnlijk om naar te kijken. Grapjes, kwinkslagen, one-liners, je moet ze kunnen afleveren. Bij en tussen Willis en Parker werkt het op z'n zachtst gezegd nogal ongemakkelijk. Maar ze gaan tortelen, hoor. Zit er maar niet over in..

Mirren komt niet verder dan de oudere vrouw met het grotere geschut. Een grapje dat in iets andere vorm al eerder voorbijkwam: het mantelpakje met de granaatwerper. Dan is er nog een, let op, wodka drinkende Rus met accent, Freeman die zich verkleed als monsieur Baptiste en iemand die gilt dat hij de bad guy is. Ja, het is om je te bescheuren. We gaan nu gek doen, dus u moet zometeen lachen, dat idee.

Schwentke probeert nog wel hip uit de hoek te komen met allerlei trucjes, er is het nodige wapengekletter en voor Ernest Borgnine kan je alleen maar sympathie opbrengen, maar dat kan niet verhullen dat Red zo ongeveer net zo geraffineerd is als haar titel.

Het eerste tenenkrommende deel allang vergeten, het twee deel zal snel volgen. Veel te flauw. Als Willis (ahum..) iemand bespringt met een stoel is dat nog wel aardig, maar wanneer hij zich al schietend naar buiten werkt en vervolgens met z'n vriendinnetje gaat staan kibbelen, is de lol er snel van af. Dat blijkt dan een running gag te worden, dus daar ben je mooi klaar mee. Veel van dat soort belegen humor.

Als er eens iets leuks dreigt te gebeuren (de Eend bijvoorbeeld), moet je je door allerlei grappig bedoeld gekreun heen worstelen. Sowieso kan Parisot niet erg uit de voeten met actie. De extravagante meuk op dat vlak in het slot zien er belabberd uit, die metal tracks eronder kunnen ook echt niet meer. Veel zwakke one-liners en een cast die zich ongetwijfeld heeft geamuseerd, maar ik kan er maar weinig mee.

De kleren van Malkovich zijn grappiger dan zijn gezichtsuitdrukkingen. Hopkins is nauwelijks te harden, maar toch is er eentje die iets voor elkaar krijgt. Geen idee hoe Lee Byung-hun hierin verzeild is geraakt, maar hij maakt er nog wat van, met onder meer een dik wapen en enkele vechtkunstjes. Dat het iets met een comic van doen heeft, blijkt uit de overgangetjes. Meer wordt er niet mee gedaan. Duf filmpje.

Geweldig uitgangspunt natuurlijk. Amerika dat eens wordt binnengevallen aan de hand van paratroopers. Wanneer je de bezetters ziet, waan je je in zo'n lekker fout filmpje, het is ook wel een typisch product van z'n tijd, maar de film heeft veel en veel te veel gejank, geneuzel, gesteun en gekreun van z'n toch al niet al te best acterende jonge cast aan boord. Je zou het nog af kunnen doen als een jongensfantasietje, maar met z'n serieuze karakter wordt de film tussen z'n repeterende wapengekletter alleen maar belachelijker. Het loopt voor geen meter en weet ook nog eens van geen ophouden.

Schijnt vooral dienst te moeten doen als een herinterpretatie van Harris' roman in plaats van een remake van Manhunter. Waar Mann een film maakte die je als eigen mag bestempelen, komt Ratner niet verder dan een vlakke, gangbare en gemakkelijk behapbare thriller, ongegeneerd voortbordurend op het succes van Silence of the Lambs. Zonder die voorgeschiedenis zou Red Dragon zich vermoedelijk nog enigszins staande kunnen houden, nu is het vooral een herhaling van zetten met een all star cast om de boel te verkopen. Veel krijgen de meesten per slot van rekening niet om handen.

Met name Norton is de klos. Een duf rolletje gestript van haken en ogen, helemaal in vergelijking met zijn voorganger. Hopkins komt iets beter voor de dag dan in Hannibal, maar blijft toch tamelijk ver verwijderd van zijn eerste poging en een bekende kop als Fiennes casten als Tooth Fairy zet ook geen zoden aan de dijk. De enorme tatoeage ten spijt. De film komt maar niet op gang, sleept zich een weg door de formule en de dubbele finale had men natuurlijk achterwege moeten laten. Op zich niet compleet waardeloos, maar tegelijkertijd heeft het verder niet of nauwelijks een toegevoegde waarde.

Hill die een actiefilm van Schwarzenegger mag regisseren of Schwarzenegger die in een actiefilm van Hill mag opdraven. Ik ga voor het laatste. Red Heat heeft wel meer te bieden dan die grote, al is het fijn dat-ie hier en daar even los gaat. Zo heeft Hill uiteraard oog voor de stad, z'n locaties en gespuis. Daaromheen een typisch vehikel uit z'n tijd. Neem alleen al Horners veelzeggende score of het buddy gehalte.

Ja, Belushi kon dit toen wel. Lekker nukkig, bijdehand en opvliegend. Vormt zo een prima duo met de uit de kluiten gewassen, koude Sovjet. Verder tal van bekende en gedecideerde koppen (dat in tegenstelling tot de gesoigneerde trutten die je nu vaak tegenkomt) en onbehouwen actie. Niks geen oeverloos geplot en gedoe, maar quasi stoer lullen en ongelikt poetsen op z'n tijd. In Hills wereld zijn zelfs bussen cool.

Ode of clichés, zo'n luide muziekinval terwijl de cowboy, pardon, agent te paard in de horizon opgaat; ik kon er wel om glimlachen. Net zoals het verorberen van het gebakje of die etalage. Of het nu de bedoeling was of niet, die glimlach helpt wel bij het verteren van enkele merkwaardige momenten. De opdracht was per slot van rekening niet voor niks shoot to kill.

Beetje vreemd dus, maar Red Hill heeft, als je het allemaal niet te serieus neemt, best wel wat leuks te bieden. Van tijd tot tijd mooie plaatjes, een markante killer die om wat voor reden dan ook enorm veel angst inboezemt en een rechttoe rechtaan plot met de nodige gunfun en een boomerang. Lichte, maar vermakelijke kost. Met ook nog een panter.

Altijd een heel fijn filmpje gevonden en dat blijft ook zo. Beetje broeierig, beetje loom en badend in americana door de setting en de muziek. In die mate dat al zou het helemaal nergens over gaan, ik ook mee ben. Dat gaat het wel en je zou kunnen zeggen dat het verhaaltje zo soms net iets te nadrukkelijk aanwezig is, maar met nagenoeg perfecte casting en vertolkingen vormt dat nauwelijks een obstakel. Schmierend, ja, maar ook weer niet té theatraal. En dan past het als gegoten.

Hopper is uiteraard geknipt als verbeten killer (pluimpje voor degene 'm hebben aangekleed) , maar vooral Cage heeft hier zo'n rolletje die hem op het lijf geschreven. Die suffe kop past helemaal bij zo'n manke goedzak in small town America die ondanks al z'n 'goede' bedoelingen maar niet uit dat vervloekte gehucht komt. Dahl geeft het naast die zwangere ambiance ook nog een heerlijke cadans mee. En dan is het toch telkens weer fijn toeven in Red Rock, wat er ook gebeurt.

Veelzijdig filmpje dat een aantal scherpe bochten neemt. Aanvankelijk met wat moeite, maar er valt uiteindelijk wel in mee te gaan. Begin is alleraardigst waar een geweldige Michael Parks een iets te lange monoloog redt. Alsof Smith z'n publiek daar wat plaagt, iets dat later enkele malen terugkomt.

De kille, rauwe horror krijgt vanaf Goodman's entree een wending met nog wel wat harde momenten, maar ook zwarte humor. Daarna slaat het zelfs hele andere wegen in. Gedurfd en ook best geinig, zeker die geluidsmuur. Het belooft nog een scherp toetje, maar ook daar doet Smith het anders.

Pittig, intens, dat soort termen. Audiovisueel van wisselend succes. Je kan niet op de montage heen. Het geeft het hoe dan ook een eigen ritme. De piano is op rustige momenten niet verkeerd, maar als de film heet wordt en de muziek op hol slaat, pakt dat minder uit. Mij te driftig. Verder alles in drievoud, net als de Amerikaanse driekleur, die her en der opduikt. Het zal niet voor niks zijn. Het verhaaltje heeft daarbij voldoende om snel aan te haken.

Je wilt toch weten wat zo'n meisje bezielt, waarom Nate haar de helpende hand biedt en hoe het zit met Franki. Een drietal dat gebukt gaat onder hardcore drama en daar nog een flinke scheut overheen krijgt, waarna het uitmondt in een spiraal van spijkerhard, genadeloos geweld. Rumley zal het onvermijdelijk vinden. Jammer dat Senter het wel eens laat afweten, beetje een sul voor deze rol, maar Fuller en Taylor maken veel goed. Interessante film.

Wervelende anime waarbij zo ontzettend veel gebeurt en zo veel te zien is, dat je ogen tekort komt. Geen geklieder met een plot, alles in het teken van futuristische mayhem via hyperkinetische, supersonische autoraces met een bonte verzameling coureurs en ander kleurrijk gespuis die de boel komt opvrolijken. Er dwarrelen wel wat verhaallijntjes, maar die zorgen hooguit voor enkele broodnodige rustpuntjes en maken het verder alleen maar nog explosiever. Op Roboworld is er helemaal geen houden meer aan.

De meest creatieve schepsels passeren de revue (de gezichtsuitdrukkingen zijn bij tijd en wijle hilarisch) en Koike blijft maar geweldige sci-fi ideetjes op je afvuren. Van biowapens tot steamlight, het is teveel om op te noemen. Hulde voor de wijze waarop het veld wordt voorgesteld, de meeste muziekkeuzes pakken leuk uit en de film is ondertussen sowieso erg grappig (Coochy-coochy-coo). Ik heb me in ieder geval kapot gelachen om dit intergalactische gezelschap en hun bloeddoorlopen speedtrip. What a rush!

Aan sfeer geen gebrek. Gedempte look, gonzende geluidseffecten en gluiperig geteisem; welkom in Groot Brittanie waar het nergens veilig is. Daarmee audiovisueel dik in orde, verhalend laat het daarentegen te wensen over.

Wat er zo ongeveer aan de hand is tussen het riet en in het water blijft lange tijd onduidelijk. Dat mysterieuze effect werkt nog een poos, maar stilaan wordt het vager en warriger. Het hapert een beetje richting de climax, die dan ook nog eens licht teleurstellend is (deels door de matige vertolkingen van beide mannelijke finalisten, dat had echt wel wat beter gemogen). Het slot heeft nog wel een klein toetje, maar erg verrassend is die nou ook weer niet. Een nachtkaarsje.

Heldere kleuren, mooie onderwaterplaatjes en een oceanisch panorama. Zonder land in zicht is de situatie al benard, de schim en de vin van de grote witte haai doen de rest. Een fenomenaal beest dat, wanneer hij dan eindelijk komt buurten, prooi en kijker tergt met zijn omslachtige manier van aanvallen. De cast maakt minder indruk en het cynisme slaat ook toe met de sluimerende liefde. Zo gaat er wel wat impact verloren, maar het hachelijke avontuur volstaat.

Zo onovertuigend in vrijwel alles dat het maar nauwelijks serieus te nemen is. Dat begint al meteen met de regressie techniek. Je film is er naar vernoemd, dus enigszins plausibel mag dat wel overkomen. Dat lukt al niet. Het maakt het verhaaltje meteen al een wankele onderneming. Met alles wat volgt wordt het alleen maar erger. Pure poppenkast, die nachtmerries. Ik moest denken aan die mistige jongens uit The Omega Man. Dat helpt niet. Wat Hawke en Watson aan het doen zijn al helemaal niet.

De eerste is behoorlijk irritant met z'n driftige en arrogante houding, terwijl z'n paranoia net zo onecht overkomt als het bedompte sfeertje dat Amenábar de film meegeeft. Het meisje kan er gewoon niks van. Dat valt onze detective dan weer niet op. Met zulke personages en nul elan zakt het alleen maar verder weg. Als het tijd is voor een kusje ben ik er wel klaar mee. Niet oké, meneer Amenábar, die er even later nog maar een obligate twist uitgooit om de potboiler compleet te maken. Stevige miskleun.