Opinions

Bruut bloedbad dat nogal wat tijd gebruikt om zich te bewijzen. De gebruikelijke set-up leidt tot een villa waar Dara de scepter zwaait en dan schiet al snel Béatrice Dalle's La Femme te binnen. Mevrouw Daanish komt nog redelijk in de buurt en haar kroost komt ook koel en creepy voor de dag.

Het ontspannen liedje van de slager is lekker gemeen en de Nederlandse taal een leuk detail. De toon van de film is wat wankel en het heeft al met al wat moeite om los te komen van z'n inspiratiebronnen, maar als het eenmaal zover is, is er geen houden meer aan. Voor gorehounds een must.

Tegenvaller met een positieve uitslag. De verwachtingen waren dan ook nogal hoog. Langs die meetlat gelegd voldoen de vlijmscherpe opening en het knotsgekke slot. Daartussen is het een ritje met wisselend succes. Rodriguez zet zwaar aan en overdaad wil wel eens schaden. Dat geldt hier, gek genoeg, ook voor haar antoniem. Niet alle grindhouse dingetjes werken, maar ik had het ook wat lomper verwacht. Nou ja, nog lomper, want een auto besturen middels een mes in iemand's rug, ja, leuk. Net als die darm en de naaldhakjes. Toch had het hier en daar toch nog wel wat grafischer gekund. Het bloedfonteintje uit de knie viel maar nauwelijks op.

Trejo mag dan een coole gast zijn; hoe hoger zijn screentime, hoe minder het overkomt. Wat dat betreft werkt een groot deel van de rest van de cast ontwapenend. Fijn om De Niro weer eens bézig te zien (die spotjes, nice), Don Johnson's zonnebril is een blikvanger (geweldig hoe hij de in de film gedropt wordt, doei imago) en Seagal is in meerder opzichten een sympathieke keuze. Met wat vrouwelijk schoon en Cheech, die er weer eentje heeft waar de lol van z'n kop afdruipt, zit dat wel snor, alhoewel Jessica Alba ook hier niet écht uit de verf komt.

Uiteraard zelfverzekerd brak met een stroef verloop, belabberde dialogen en koddige momenten, die dan eens wel (het ziekenhuis) en dan eens niet werken (de 'Hongaar'). Ik kon dan ook niet helemaal meegaan in de mafheid die Rodriguez brengt. Wat dat betreft is de doldwaze finale wel nodig; een soort culminatie van Machete's betere ingrediënten. Daar zit toch de meeste lol met de zustertjes, nonnetje Lohan, de lowriders en Seagal's finishing touch. Daar een grotesk feest der wansmaak, maar over het geheel genomen had nog iets scherper niet misstaan.

Met zo'n titel, poster en hoofdrolspeler kan je zomaar wat anders verwachten, maar het blijkt dus om een biopic van ene Sam Childers te gaan. De man en zijn daden waren bij mij onbekend, maar na de openingsscène begon er toch een lichtje te branden. De hype van vorige week heette Kony en afgaande op de barbaarse handelingen zijn dit zijn contreien. Wat aandacht voor dat monster is niet verkeerd, deze film is dat duidelijk wel. Butler is al niet echt het aangewezen type om een hoofdrol als deze vorm te geven en de religieuze inslag is ook niet iets wat mij aanspreekt.

Toch zijn dat niet eens de grootste redenen waarom dit een miskleun is. Dat zit veel meer opgesloten in de geforceerde vertelwijze en het vele sentiment dat maar de kop op blijft steken. In een klein kwartiertje wordt de biker voorgesteld die van alles uitvreet, er is niks meer dan een zielige help me voor nodig om hem te laten dopen en even later zit je naar een enorme goedzak in Afrika te kijken. Het is allemaal zo harkerig en dik aangezet dat het daar al knaagt. Je hoopt dat de film dan wat tot rust komt, maar het tegendeel is waar met de ene gekunstelde, weke scène na de andere.

Vrouwlief die vanuit de buurtsuper haar zegje doet, Ramboachtige taferelen; het is niet te harden. Veel rare, abrupte overgangen ook, om over de huilerige muziek maar te zwijgen. Dieptepunten zijn wel de rolletjes voor de blanke tante, het zielige jochie en de ex-junk wanneer Childers dan ook nog eens doordraait. Met Kony in het achterhoofd. Vreselijk, al haalt het het misschien niet bij het idee dat er hier een grote blanke weldoener rondloopt en elke Afrikaan, afgezien van één weerwoordje, als een mak schaap achter hem aanloopt. In die zin is het nog eens een verdomd foute film ook.

Blade Runner zal wel veel genoemd worden, ja. Een donkere en stemmige science fiction. Het zal niet veel gekost zal hebben, maar dat zie je er niet aan af. James is druk in de weer met lichten, flares en dat soort zaken op plekken waar de zon niet komt. Best wel sfeervol met effectieve decors en designs.

Wat dat betreft lijkt hij het maximale uit z'n budget te persen. Dat gaat rondom z'n scenario wat minder. In tegenstelling tot de machine komt de film maar niet echt tot leven. Erg dorre vent, deze hoofdrol, en het gebruikelijke drama om hem heen komt ook niet verder dan verplichte en uitgekauwde kost.

Beetje lomp hoe het bij de cyborg uitkomt, waar dat kinderlijke niet echt werkt. Leuk taaltje, dat wel, maar met hun zelfbewustzijn moet je iets beters kunnen bedenken dan weer eens een legerbaas met snode plannen. Het sierlijke dansje hint naar een veel interessantere film dan het daadwerkelijk is.

Dystopische roadfun met gave auto's. Brak, gammel en een zeer beperkt budget dat zich uiteraard laat voelen, maar ook lekker ruig met een exploitation sfeertje, dolle muziek en theatrale figuren die de wegen veilig en onveilig maken. Nightrider is echt geweldig met dat non-stop getetter van hem en de actie mag dan malle speed-ups en weinig vloeiende knipkunsten kennen, stiekem is dat heerlijk. Het opent dan ook ijzersterk, spijtig dat de film iets te vaak het asfalt verlaat. Gooit toch wat de rem er op.

Beter dan z'n voorganger. Het zal wel iets met het toegenomen budget te maken hebben, maar vooral omdat Miller dicht bij z'n eersteling blijft en zo met een lekker eenvoudig verhaaltje z'n karakteristieken intact houdt. Sfeertje is nog lekker woest en in zekere zin grotesk waarmee het enkele terugkerende mankementen goeddeels weet te pareren. De cast zit ook weer vol met de meest zonderlinge figuren.

Dan is het maar de vraag of die in het pulletje vallen. Het wolfskind heeft een boemerang en dat zullen ze weten ook, verder boeit het sektarische gezelschap in de olieraffinaderij niet zo. De Gyro Captain is een welkome toevoeging, al laat hij al met al toch niet een verpletterende indruk achter. Gibson vertoont tekenen van charisma, maar de krenten in de dorre, stoffige pap zijn weggelegd voor de motorbende.

Gestoord en nichterig punk gespuis in diverse retecoole vehikels met the ayatollah of rock-and-rollah als welbespraakte aanvoerder. Zijn luitenant is helemaal van de pot gerukt en de roze vierwieler is goed voor een flinke grijns. Het geweld en de gierende actie die het spul inbrengt, is de grote troef, al is de fotografie ook vermeldenswaardig. De grote shots van het konvooi zijn bijvoorbeeld imponerend.

Mad Max verdwaald, want dit heeft weinig meer te maken met de niets ontziende, gewelddadige wereld waarin hij floreerde. Een andere boeg en dat pakt al meteen verkeerd uit. De spetterende opening die beide voorgangers nog sierde, ontbreekt en het loopt in Bartertown voor geen meter. Daar zit nog wel het beste idee van de film, het gevecht in de kooi, maar dat wordt zo flauwtjes afgerond dat het dit deel nauwelijks nog van een boost weet te voorzien.

En die had het wel nodig na het zien van Tina Turner. Een segment dat hier en daar aanvoelt als een circus, zelfs de muziek hint in die richting. Daarna gaat het pas echt mis. Vanaf de woestijn ontspoort het in een soort gare avonturenfantasy met bloedirritante kinderen en een gek taaltje. Gestript van z'n scherpste randjes komt het die klap niet meer te boven. Wanneer er dan eindelijk op het gaspedaal wordt getrapt, is het vooral too little, too late.

Mad Max Rockatansky's maffe, roestige wereld in een onherbergzame woestenij met verknipte vehikels, freaky figuren en dito uitdossingen. Trekpleister van de film. Fijn om hier nog eens een uurtje of twee in rond te dolen. Aantal toffe ideetjes (high octane blood, War Pups, enz.) en ook tijdens de vele actie kom je met enige regelmaat iets tegen dat onverbiddelijk de aandacht op zich weet te vestigen.

Die kereltjes aan de zwabberende polsstokken bijvoorbeeld. Jammer genoeg gaat er op dat vlak ook het nodige mis. Hoe wilder en energieker het voor de dag wil komen, hoe minder mooi en vloeiend het oogt. Iets dat vooral in het eerste deel nogal eens opspeelt. Wel veel actie en dat is maar goed ook, want als het spul elkaar wat gaat vertellen of iets dergelijks, zit je meteen naar niks te kijken.

Hardy en Theron krijgen veel te weinig om handen om iets memorabels aan hun rollen mee te geven en de muziek is vooral een veilige keuze. Had Reznor hier met wat industrial gebeuk op los gelaten. Iets in die richting. Weinig mis met het concept, maar het ijkpunt in actiefilms waar het voor versleten wordt, dat is het wat mij betreft niet. Misschien dat Miller beter het stokje had kunnen overdragen.

Joon-ho Bong. Derde film die ik van hem zie, derde keer dat hetzelfde euvel opspeelt. Er waart maar steeds iets sulligs, iets onnozels rondom zijn personages en dat vreet ook weer aan deze film. Goed, Do-joon heeft een verstandelijke handicap, die heeft wat dat betreft wat speelruimte.

Moeder heeft ook niet alles op een rijtje. Merkwaardig typetje dat me nog het meest deed denken aan een soort wereldvreemd kruidenvrouwtje. Moeilijk om iemand met zo'n uitstraling in een film als deze serieus te nemen. Ze krijgt per slot van rekening aardig wat voor de kiezen.

Ook de reconstructie van de moord is zo'n scène die bij mij totaal niet aanslaat. Onhandig, klungelig en erg dicht bij kluchtig. Het zal wel een vorm van humor zijn, ik zie er de lol en ook het nut niet van in. Zo is er wel meer aanwezig dat lastig te verenigen is met de kern van de film.

Jammer, want Bong heeft met onder meer enkele fraaie (long) shots visueel wel wat te bieden en als je het zou strippen van z'n eigenaardigheden, hou je een bittere pil over die de psyche van de moeder eens flink door elkaar rammelt. Met deze aanpak ligt dat helaas net iets anders.

Dat niemand de hot tub scène noemt. Toch tekenend voor hoe Giannone zijn slachtvee presenteert. Een stel gelukzalig, begripvolle oppassers wie ik om die reden best aan een haak wil zie hangen. Verder een kampvuur, eng verhaaltje en voordat je het weet, ligt de keel van de alcoholist open. Lastig doorslikken zo, maar dat komt er toch niet meer van. De Kerstman blijkt een broer te hebben waar hij het liever niet over heeft. In de schaduwen een formidabele verschijning, dichter in beeld een lompe bosjesboer met veel te grote poten en klauwen, die graag met een bijl tekeer gaat. Goed is het allerminst, maar alles bij elkaar (dat is inclusief kwaliteitsbier om de tijd tussen de moorden door te komen) is dit wel te doen. Lollig, onnozel en wat bloederig. Eens kijken of ik ook in de koelkast pas.

Mislukt zombiedrama dat zo goed als steeds in de treurstand staat. Als er dan eens een glimlach aan te pas komt, komt het meteen geforceerd over. Het wil niet echt lukken rondom Maggie. Hobson probeert visueel wel eens wat, al maakt dat vale filtertje z'n film er niet aantrekkelijker op. De rustige soundtrack, met wat ambient en akoestisch getokkel, doet wat het moet doen, maar het drama van de infectie weet nauwelijks een brug te slaan.

Al binnen het half uur dat het stevig begint te trekkebenen. Breslin krijgt het niet voor elkaar en aan die grote heb je in dit soort werk ook niet veel. Af en toe dat de twee wat sympathie oproepen, maar de film speelt dat weer kwijt als het met een vriendje en de moeder extra gaat aanzetten. Dat werkt dan vooral averechts. Ergens zit er wel een ingetogen drama in verstopt, maar op deze manier zeurt en sjokt het te veel om dat er van te maken.

Braaf en ontspannen kijkje in de wereld van mannelijke strippers, totdat de plot zich toch nog roert. Soderbergh weet vaak wel iets leuks op beeld te toveren en ook hier ziet het er weer veelal gelikt uit. En dat is nog los van de mannen, waarover anderen mogen oordelen. Als het om acteren gaat, is het in ieder geval redelijk naturel bij Tatum (de scène in de bank valt op) en Pettyfer. McConaughey mag zich lekker aanstellen. Doet-ie goed.

Spijtig dat het dametje van dienst, Cody Horn, er nog wel eens naast zit. Eerste uur is in wezen niks meer dan een rondgang bij de strippers die blijkbaar een behoorlijk repertoire hebben. Film spitst zich stilaan toe op de meest wankele van het stel, Adam, en de verhouding tussen diens zusje en Mike, zonder dat het scenario al te rare streken uithaalt. Best een sympathiek filmpje met een redelijk losse vertelstijl, maar dat is het dan ook wel.

Fascinerende mozaïekfilm door middel van tastbare thema's. Knap hoe Anderson ondanks dat, z'n vele lijntjes en de speelduur toch een behoorlijk tempo weet te genereren en eigenlijk nergens op een valse noot is te betrappen. Het gezamenlijke liedje is op het randje, maar Earl's monoloog die als een soort voice over gaat dienen is even imposant. Opwindend is dan weer de manier waarop via de quiz en gedreven muziek het spul aan elkaar wordt gelinkt.

Sowieso een prominente rol voor muziek in met name de eerste twee uur, waarmee de keren dat het stil wordt, waarbij het verleden zich wreekt, onmiddellijk de aandacht trekken. Ik kreeg ook dit keer de indruk dat in het derde uur de schwung er eventjes uit is, maar Anderson heeft nog wat in petto. Wat je ook van de regen mag vinden, bijzonder is het zeker. Toch dapper om zo'n humane film zo'n soort noot mee te geven. Macy's gebit is de kers op de taart.

Oh, dear.. Flauwe seniorenlol met het niveau van Roger-grapjes. Gezapig gebracht door grote namen. Macy straalt nog wel wat plezier uit met zijn enorme snor, maar zijn oorlogservaring is een platgereden pad. Met een zeurende vrouw en wat dagdromerij van Walken in het begin is dat het wel. Het slot laat tenen krommen. Voer voor de eurobak, maar ik zou 'm daar maar laten liggen..

Lief. En dat kan Miyazaki als geen ander. Een coming of age verhaaltje over een heks die voor het eerst op eigen benen probeert te staan in een prachtig vormgegeven, Noord-Europees aandoend stadje met fleurige lente kleuren en bijna geen vuiltje aan de lucht. Een ontdekkingsreis langs aardige mensen die allemaal klaar staan voor het meisje, al moet ze zich natuurlijk wel aan de verkeersregels houden. Zelfs de oude hond doet niet moeilijk.

Circa driekwart van de film dat Miyazaki het laat bloeien in vriendelijke, goedlachse (oké, er is wel eens een schaterlach te fors) en avontuurlijke sferen met Jiji als schattige en ook grappige sidekick. Pas in het laatste half uur dat Kiki een hoger hobbeltje moet nemen, maar dat mondt al snel uit in een daverende slotfase met iets waar Miyazaki dol op is. Relaxed genieten van al het moois dat de man te bieden heeft. Het is er eentje om te koesteren.

Stug wanneer de dames en heren elkaar iets moeten vertellen. Blijft jammer, dat gedoe met die dubs. Ik heb ze maar Engels laten spreken, dat gaat er toch het gemakkelijkst in. Niet veel last van gehad, de film staat meestal op volle kracht vooruit en als het dan even een adempauze inlast, is het genieten van Italiaanse meisjes die ze laten wapperen en de granieten koppen van onder andere Silva en Strode.

Noem het maar relikwieën. Een duo dat pas laat in actie komt, Daarvoor is het Adorf die als opgejaagd wild een onuitwisbare indruk achterlaat. Qua acteren zo subtiel als een slingerende sloopkogel, maar om z'n uitstraling kan je niet heen. Absolute ster van de film. Van het verhaaltje zal niemand achterover slaan, maar als wegwijzer richting tomeloze actie en meedogenloos geweld werkt het perfect.

Meer moet dat niet zijn. In de gangsterwereld van Di Leo is blijkbaar niemand veilig. Een aantal ferme, brute en best opzienbarende uithalen op dat gebied (je houdt je hart vast als Luca een jong zwerfkatje vindt!), er is een achtervolging die van geen ophouden weet en de finale is er eentje die knettert aan alle kanten. Met gebreken, absoluut, maar zodra Di Leo los gaat, heeft het je serieus bij de kloten.

Lekker griezelfilmpje met enge kindjes. De blikken van die ettertjes weten toch gemakkelijk wat teweeg te brengen. Sounddesign is ook van toegevoegde waarde en zo'n langdurig shotje als die waarin een gang en een slaapkamer worden gevangen, is het vermelden waard. Als mama tevoorschijn komt, is het raak en de flitsende camera mag dan geleend zijn, het werkt natuurlijk wel.

Muschietti weet zo wel raad met zaken als spanningsopbouw en executie. Hij is er misschien zelfs wat teveel mee bezig. Iets meer aandacht voor het gezinnetje en dergelijke had voor een wat betere balans kunnen zorgen. Verhaaltje is ook niet helemaal vrij van plooien, maar dat maakt niet zo gek veel uit. Het slot had wel iets bescheidener gemogen, maar al met al is deze goed te doen.

Ietsje minder dan Schatjes!, maar nog altijd redelijk vermakelijk. Nog wel zo driftig als z'n voorganger, maar het spontane is er hier en daar wel af. Zit natuurlijk wel opgesloten in zo'n vervolg, maar toch. Het zoekt af en toe wat te nadrukkelijk naar de lach en het wil wel eens wat te kluchtig overkomen.

Niet die met het tennisracket. Die is al leuk zodra mama's razende kop opdoemt. Geert de Jong is sowieso lekker op dreef. Een scène als die in het restaurant kent een heerlijke opbouw, je voelt het borrelen en wanneer ze ontploft is het raak, maar wat daarna komt, boeit me dan wat minder.

Alles bij elkaar heeft het zo ongeveer hetzelfde effect als de eersteling. Het onderlinge getreiter, dit keer de ouders, is leuker dan wanneer het z'n climax heeft bereikt. De laatste pakweg twintig minuten, zijn hier en daar wel een beetje, zoals het kleine ventje dat zo aardig verwoordt, kut met peren.

Een uit de hand gelopen toneelstuk dat gammel oogt, gammelt klinkt en waarin gammel geacteerd wordt. Verzachtende omstandigheid is het budget van slechts twee ton. Het teert dus volledig op het gegeven van een aantal geleerden en de man van 14.000 jaar oud in één kamer. Jammer dat de hoofdmoot net even te zwak is om te overtuigen. Zowel de vertelling van John als de ontvangst daarvan bij de geleerden laat te wensen over.

Neemt niet weg dat het wel een interessante weg bewandeld. Jammer dat juist de pointe van deze sci-fi, John zegt Jezus te zijn, hier door sommigen als vergezocht of iets dergelijks wordt ervaren. Of het nu wel of niet een geslaagde opzet is, het zet tenminste nog op naar een twist (in de zin van onenigheid) die de nodige reuring brengt. Je kan er een boompje over opzetten, al blijft de film in vele opzichten dusdanig ongepolijst dat het niet helemaal werkt.

Weinig leven in deze brouwerij. En Ritchie doet nog zo z'n best. Best komisch, de luchtige opening met die Trabantjes. Muziek, editing en een aantal split screens, want sixties en zo, het heeft alles om er een vlot en speels spionnen filmpje van te maken, maar toch komt het er niet van. Op zich leuk, hoe dat met die speedbootjes uitpakt, maar bij mij slaat het niet aan. Veel van dat soort pogingen tot humor die in het luchtledige blijven hangen. Het zal iets te maken hebben met de mannelijke hoofdrollen.

Veel saaier dan dit komen ze niet. Cavill heeft het voorkomen voor dit soort materiaal, maar verder valt hij op als een monotone, stijve hark, die geen grapje fatsoenlijk kan laten landen. Hammer idem dito. Is ook lastig als mompelende Rus. Vikander heeft tenminste haar snoetje nog mee, maar krijgt het ook niet in vuur en vlam, wat evenzeer geldt voor de schurkjes. Zodra Ritchie tussen z'n actie segmenten het tempo laat vieren, valt er bitter weinig te beleven. Dit had hij beter in de sixties kunnen laten.

Wederom een zeer elegante worp van To, die onder meer de stad weer eens in de schijnwerpers zet. Een ander terugkerend element is de ontspannen aanpak en het plezier dat hij daarmee in z'n films weet te stoppen. Zo'n momentje als die van de fiets die bezwijkt onder het gewicht van de vier, wil elders nog wel eens verzanden in een flauwe poging tot humor.

Met To aan het roer komt het over als pure improvisatie en levert dat een sympathieke scène op. De dartele muziek speelt wat dat betreft ook een grote rol. To speelt met de onderdelen van z'n film, tilt het naar een hogere realiteit en vertelt z'n verhaal met een soort nonchalance. Het fladdert net zo heen en weer als het figuurlijke vogeltje, maar wel met een doel.

Op dat vlak mist het met z'n luchtige toon wel wat stootkracht. Het is soms zo vrijblijvend dat het bijna ongrijpbaar wordt, maar To's regie strijkt de meeste plooien glad. Zo staan personages niet bol van inhoud, maar voorziet hij ze vooral met uitstraling. Kelly Lin wordt een klassieke schoonheid wanneer haar lippenstift op een rokende sigaret blijft plakken.

De scène waarbij de zakkenrollers voor het eerst aan de slag gaan, heeft zo'n natuurlijke flow dat je je te midden van de actie waant. Het scoort hier en daar wel een grijns, maar het zijn dat soort specifieke momenten, wanneer To z'n visuele kunsten met verve etaleert, die me het meest aanspreken. Dan is het dus kwijlen wanneer de kletterende regen de paraplu's raakt.

​Van geestdodend tot lachwekkend. Sowieso vermoeiend om je weer door zo'n backstory heen te moeten worstelen. Snyder maakt het er ook niet gemakkelijker op. Hoogdravend gezever op en over een planeet, gelardeerd in sci-fi hocus pocus en lelijke CGI onder het mom van hoe meer, hoe beter. Mooi is anders. Met het voorstellen van Clark Kent op aarde gaat het niet veel beter.

Hij schijnt het moeilijk te hebben, maar met oeverloze, dik aangezette flashbacks en een uitdrukkingsloze Cavill is het veel te kinderachtig om iets voor te kunnen stellen. Het scenario heeft last van hetzelfde euvel als het Lois Lane erbij betrekt en met een scène als die in de kerk wordt het zelfs beschamend. Je zou bijna gaan denken dat Snyder de hele boel in de maling zit te nemen.

Want als Superman driftig op het gezicht van Zod timmert en You think you can threaten my mother? brult, is dat er ook flink over. Zo heeft het wel meer van dat soort rare momenten (Nice suit, son), terwijl dit soort hyperkinetische actie meer met 24 karaats camp te maken heeft dan met iets dat op cool lijkt. Misschien dat zo'n strak aangetrokken keurslijf veel meer afknijpt dan je lief is.

Gedurende de eerste autorit van Creasy en Pita is er een blik van Washington richting Fanning, die alles over haar zegt. Vervelend kind. Onderdeel van een drie kwartier waarin het nogal aanlummelt met allerlei dramatische perikelen rondom de hoofdpersoon. Scott mist alle fijnheid om zoiets een beetje subtiel over te laten komen. Neem alleen al het ontelbare aantal flessen Jack Daniel's dat de revue passeert.

Hij slaat zich er nog redelijk doorheen met een frisse aankleding, al was ik zo rond het beertje wel klaar met dat kleffe gedoe. Als basis voor wat komen gaat, volstaat het natuurlijk wel, zij het in te ruime mate. Strip het van driekwart van z'n drama en je hebt een bescheiden topper, want zodra Washington de beuk erin gooit, pakt de mix van een schaamteloos scenario en Scotts visuele aanpak ineens best goed uit.

De kidnap en de money drop pakt hij al stijlvol aan, daarna krijgt de film een boost door een dikke dosis venijn. Hard en genadeloos met een aantal opvallende muziekkeuzes. Dan heeft het nog steeds een overmoedig verhaal, maar die rave zit heel aardig in elkaar (die juichende massa!) en de adrenaline die Scott en Washington op het beeld toveren, wint het van andere zaken. Laatste anderhalf uur is prima.

Biopic over Andy Kaufman, die ik alleen dacht te kennen van R.E.M.'s titelsong. Totdat de naam Latka valt. Blijkbaar toch nog wat reruns van Taxi meegepikt, want die Foreign Man laat een belletje rinkelen. Helpt natuurlijk wel voor zo'n film, die na een geinig intro toch wat moeizaam op gang komt. De ideeën achter Kaufmans kunst, hij zegt beslist geen komiek te zijn, spreken me wel aan.

De groteske uitvoering daarentegen iets minder. In eerste instantie althans. Anno nu zou zo'n Tony Clifton waarschijnlijk ook heel wat groffer tekeer gaan. Kennelijk vraagt de bizarre, eigenzinnige humor, gericht op het verkeerde been, enige gewenning, want onder leiding van een geknipte Carrey met steun van een kostelijke Giamatti gaat het draaien. Zeker als hij de boel gaat provoceren.

Tekenend is de scène waar de zaal om Latka schreeuwt en The Great Gatsby krijgt. Het intergeslachtelijk worstelen is al om te gieren, helemaal als blijkt wat daar allemaal achter schuil gaat. Wanneer z'n leven een tragische wending neemt, komt dat niet helemaal uit de verf, alhoewel de twijfel daar veelzeggend is. De laatste wrede grap komt van iemand anders. En ook die is tekenend.

Koorddansen tussen die twee grote torens. Ik heb er bewondering voor. Voor de daad althans. Voor de docu wat minder. Eentje die zich presenteert als een heist film, las ik ergens en dat motortje heeft het ook wel. Noem het maar een ondeugende, avontuurlijke variant. Marsh doet er veel aan om het visueel zo levendig mogelijk te maken, maar niet alles is even leuk.

De nagespeelde beelden van een jonge Petit zijn tamelijk flauw, het grootste probleem is echter de man zelf. Dat hij zichzelf erg interessant vindt, is nog tot daaraan toe, de manier waarop hij het vertelt, schiet bij mij regelmatig in het verkeerde keelgat. Om een of andere reden geloof ik dit soort mensen ook niet. Al vanaf de droom bij de tandarts niet.

Al dat wollige, filosofische gezever gaat er al helemaal niet in. Het is gekkenwerk en daar heb je een gek voor nodig, maar deze is me iets te gortig. Zodra de andere sprekers vertellen over hoe imponerend de dans was, heb ik daar in ieder geval wat meer mee. Komt oprechter over. Hun band daarentegen komt minder uit de verf, het sprookje is vooral een one man show.

Veel te kleffe zooi met een ronduit waardeloze voorstelling van hoe het zo ongeveer gegaan moet zijn. En niet alleen vanwege die stijve Russen. De rest van de docu is ook nauwelijks te pruimen. Blijkbaar vond men het nodig om er filmische allure en een narratiefje aan vast te plakken, maar met een kerel die in no time van ene naar de andere gemoedstoestand stuitert en een tolk die ondertussen ook een rolletje opeist, komt het totaal niet over. Ik kreeg vooral het idee dat het meeste in scène is gezet. Dan heb je nog wat zoetsappig gedoe met bekende acteurs (het zijn geen hogere wezens, hoor) e.d. en als klap op de vuurpijl een flinke schep persoonlijk drama, want baboesjka blijkt onbespreekbaar en dat moet natuurlijk uitgebuit worden. Niet te harden.

Aparte paranoia thriller. Gestript van z'n typisch Amerikaanse invloeden van toen -het rode gevaar via een rode koningin, het zal geen toeval zijn- zit je min of meer naar een soort James Blond plotje zonder 007 te kijken. Die motor heeft het nergens, terwijl je toch een behoorlijke berg onzin te verteren krijgt. De poppenkast tijdens de nachtmerries bijvoorbeeld. Ik kon er niet echt om lachen.

Wat dat betreft is alleen senator Iselin een schot in de roos. Zo af en toe dat er iets voorbij komt dat er toe doet, zoals het rare gesprek in de trein, maar verder spreekt de toon me niet aan. Het tempo is nog erger, het ding is niet vooruit te branden. Halverwege moeten er nog liefdesnestjes gebouwd worden. Nauwelijks doorheen te komen, het dronkemanspraat en de bijbehorende flashback.

En dan krijg je ook nog een paar van die wacht eens even-momentjes voor de kiezen. Geen probleem in een vlotte film, maar dat is deze allesbehalve. Wanneer Shaw actie onderneemt, levert dat enkele leuke scènes op en ergens in het scenario zit vast een slinkse film verborgen, maar op deze manier kan ik er weinig mee. Dit is me wat te saai. Wel een enorme pin, het Murder She Wrote tantetje.

Gifgroene lettertjes en meteen een dikke synth dreun. Onmiskenbaar jaren tachtig. Wanneer dat gepaard gaat met slow motions tijdens een griezelige pov opening, is de toon gezet. Niet die van een film waarin bloedvergieten e.d. centraal staat. Manhunter is veel meer een thriller waar naast forensisch onderzoek de psyche van een reeds getraumatiseerde FBI agent wordt afgepeld. Om The Tooth Fairy te achterhalen kruipt Graham meer en meer in diens huid om zo één te worden met zijn grootste nachtmerrie.

En dat met een andere seriemoordenaar achter het stuur. Koel gespeeld door Petersen en Cox, maar de eigenlijke blikvanger is Manns sfeerrijke regie. Fotografie en kleurgebruik staan volledig in het teken van de gemoedstoestand van de film en zijn hoofdrol. Idem voor de muziek, totdat enkele popsongs opduiken. We bedekken het maar onder de mantel der liefde, want Noonan zet ondertussen een behoorlijke creep neer en de scène met de tijger is even mooi als beangstigend. De oplichtende ogen maken het af.

Kreunende maniak die de film niet kan dragen. Spinell heeft het obscene voorkomen voor een urban killer met issues en doet het niet eens zo gek, maar met zoveel screentime en kermend geneuzel wordt het in plaats van een angstaanjagend smeerlap eerder een nogal vermoeiend figuur.

De versleten look staat een groezelig sfeertje in de weg en zo blijft er niet veel meer over dan iets dat zich voortsleept van moord tot moord. Daar zit hier en daar iets aardigs bij en Lustig wil nog wel eens de tijd nemen voordat Savini e.d. er aan te pas moeten komen, maar dat is het dan ook wel.

Wat kan zo'n stad dan leeg zijn. Er valt wel wat waardering op te brengen voor deze bewerking. Khalfoun maakt zich er in ieder geval niet gemakkelijk van af met het kunstmatige sfeertje dat andere remakes nog wel eens teistert. De moederfilm leent zich wat dat betreft wel voor een upgrade, maar toch. De fotografie voorziet de film van een fijne urban ambiance.

Al doemt op dat vlak ook het eerste probleem op. De POV benadering wordt al vrij snel een vermoeiende factor. Levert veel geforceerd gedoe op dat meer afleidt dan toevoegt. Wood oogt opvallend genoeg nog best een beetje sleazy, maar zodra dat stemmetje van achter de camera gaat jammeren, is het voor een groot deel wel gedaan met het personage.

De keren dat het oorlog in z'n hoofd is, vallen dan ook niet mee. Geen krachtig figuur, deze maniak, en dat wreekt zich als Khalfoun daar in het laatste half uur op lijkt te mikken. De retro aandoende score is zo gek nog niet en de smeerpijperij mag er hier en daar zeker zijn, maar opgesloten zitten in de verknipte wereld van Frank en z'n etalagepoppen is er niet bij.