Opinions

The feces just struck the air conditioner. Hmja, zo kan je het ook zeggen. Zodra Mike Brennen de trekker overhaalt, gaat de beerput open. Een aardige misdaadfilm over wijdverbreide corruptie, op straat en in de burelen. Met een raciale stempel. Wie de wereldbevolking eens wil beledigen, is hier aan het goede adres. Bijna iedereen komt op sappige wijze aan de beurt. Vooral Nolte is aan het vuurspuwen. Hij doet eigenlijk niet anders.

Assante is om andere reden een van de blikvangers. Zo wordt arme Hutton helemaal weggespeeld. Niet alleen door die twee. Ook de rest mag kleurrijk tekeer gaan. Misschien dat de film daarom af en toe wat moeizaam aanvoelt. Reilly zit gevangen in een web en Lumet laat hem spartelen, maar hij ontkomt maar niet aan het imago van een suf figuur. Zeker binnen dit nogal bonte geheel. De punten gaan dan ook vooral naar Nolte en Assante.

Ordinaire actiefilm met een wolkje 007. Het zal allemaal wel voor kinetisch moeten doorgaan, maar tijdens het klauteren en slingeren in Siena bekruipt je het gevoel dat deze regisseur daar niet zo goed mee overweg kan. Temeer omdat de vergelijking met de Madagascar scène van Casino Royale snel gemaakt is. En die is beduidend beter. Quantum of Solace heeft nogal wat grote actiemomenten, zeker met het oog op de speelduur, en steeds doemt de vraag op waarom Forster hier het stoeltje kreeg.

Tussen al die drukte door worden personages ingeschakeld om de stand van het scenario door te geven, maar zo wil het verhaaltje maar nauwelijks boeien en met al die vaart is het ook nauwelijks op een Bondachtig sfeertje te betrappen. Kurylenko bakt er bijzonder weinig van en de schurk van dienst mist een kitscherige grandeur. Daniel Craig heeft die uitstraling ook niet, maar houdt het met zijn meedogenloze blikken en bikkelharde optreden nog enigszins op koers. Teleurstellend vervolg.

Leuk oudje. Ik wist vooraf niks, dus dan kan je mee met de personages die uit proberen te vissen wat ze moeten doen met de arme astronaut die de reis heeft overleefd. Vooral Quatermass zelf is er eentje om niet snel te vergeten. Schitterende bullebak die half snauwend zijn onderzoek en experiment probeert te beschermen. Anno nu natuurlijk een beetje lullig, de ontsnapping, maar verder van start to finish een onderhoudend filmpje dat met een aantal scenes weet uit te pakken. Zoals de beelden van wat er zich in de raket zoal heeft afgespeeld. Of het meisje dat zin heeft in onzichtbare thee. De effecten rondom de transformatie kunnen er nog best mee door en het heeft ook nog eens een economische speelduur. Prima vullertje voor kijkers die gek zijn op.. Dingen.

Een schat van een film. Begin- en eindscène zijn oogstrelend en daartussen is het heerlijk toeven met Antoine's stoute streken. Je kan het hem niet kwalijk nemen. Ook niet wanneer zijn kattenkwaad uit de hand loopt. Temeer omdat het drama dat duidelijk niet doet, terwijl er toch wel wat schuil gaat achter die kinderlijke onschuld. Muziek ook verre van zwaarmoedig, eerder het tegenovergestelde. Is het niet een gouden momentje zoals de molen of de gymnastiekles, dan is het wel de prettige cadans die je er bij houdt. En die kleine Léaud doet het ook nog eens fantastisch. Innemende film, van start tot finish.

Valt uiteindelijk wat tegen. Zat potentieel met een man alleen op de aarde. Condemned to live, zoals hij ergens onderweg stelt. Lawrence speelt dat misschien een tikje onbehouwen, maar hoe zijn personage er mee omgaat, heeft wel wat. Sowieso wel iets dat de fantasie triggert, je hebt immers een hele wereld tot je beschikking, en onze Zac klooit in eerste instantie ook lekker maar wat aan. Met treintjes en zo.

Ook wanneer de eenzaamheid gaat knagen, is het nog wel te doen, maar dan gaat het stilletjes aan toch bergafwaarts met de film. Zeker als Api zich meldt en het scenario afslaat naar dynamiek tussen de drie en een nieuwe dreiging. Het was al aan de houterige kant en deze poespas kan het dan ook duidelijk niet dragen. Het zakt vrij ver weg in het laatste half uur, al redt de slotscène wat er te redden valt.

Redford als regisseur, Scorsese als acteur. Klein rolletje, dat wel, maar het voelt als de omgekeerde wereld, zeker als je de uitkomst van deze geschiedenis kent. Een vakkundig gemaakte film met een bekwame cast, maar het heilige vuur ontbreekt. De film staat te vaak op de waakvlam om blijvend aan te spreken.

Dat zit dan vooral in het middendeel, wanneer het scenario zich toespitst op de relatie tussen Goodwin en van Doren en de posities die ze innemen. Met een moraal, zonder dat het door je strot wordt geduwd. Een pré, maar erg enerverend is het niet. Slachtoffer daarvan is het onderzoek dat bitter weinig voorstelt.

Het hangt er maar een beetje bij. Neemt niet weg dat er lange tijd wel een prettige, naïeve onschuld in de lucht hangt. Zal wel iets met de jaren '50 van doen hebben. De TV, toen nog een doos met beelden, en de gevolgen van dat ding, zoals de adoratie van het publiek, als betrekkelijk nieuw fenomeen, dat gaat wel.

En Turturro natuurlijk. Gezichtsuitdrukkingen die boekdelen spreken. Geweldig op dreef als de sneue, maar ook verbeten Herb Stempel. De film lijkt zo goed als op te zijn wanneer Goodwin z'n bewijs te pakken heeft, maar het weet er toch nog een enigszins wrange finale uit te peuren. Een grijze muis met een staartje.