Opinions

Interessante basis met het totalitaire Groot-Brittannië en haar blaffende dictator. De film heeft ook enkele scherpe punten in huis, maar om zoiets te laten prikken of te laten bloeien, moet je het wel laten ademen. Daar blijkt een, of in ieder geval deze blockbuster minder geschikt voor. Te vaak een te hoge versnelling. Als je niet suf geplot wordt, dan word je wel suf geluld.

Met name de wijsheden van V komen al snel de keel uit. Dat maskertje helpt ook niet echt en dat is al met al problematisch voor de spil van de film. Portman weet in eerste instantie ook niet veel indruk te maken met haar naïviteit en Engelse accentje. Als de film dan eens de tijd neemt, doet het dat steeds rondom deze twee. Met de water en vuur-scènes als dieptepunt.

Eerste keer dat ik me enigszins vermaakt heb, moet zo rond de bisschop zijn, al is dat wel een van de vele voorbeelden waarin de zaken wel erg gemakkelijk worden uitvergroot en voorgesteld. Uiteindelijk blijkt het fundament niet veel meer te zijn dan een speelveld voor zomaar weer een superheldenfilmpje. Het kusje voelt belangrijker dan al het andere. Kraak noch smaak.

Geen geweldige omnibus. Voordeel is wel dat je met zo'n verzameling shorts je om de zoveel tijd weer ergens anders op kan storten. Nadeel is dat de versleten VHS tapes het samen met het found footage gezwaai hier en daar wel erg en ook té onooglijk maakt. Dan verliest het juist aan intensiteit.

Het huwelijksreisje van West valt binnen deze selectie vooral op als tam. In het bos komt er tenminste een kleine lading gore bij kijken, maar die bovennatuurlijke glitches maken het er echt niet leuker op. Flauw gedoe zelfs. De video chat is geen nagelbijter en pakt uiteindelijk een beetje slap uit.

Bij het overkoepelende verhaal en in het grote spookhuis is het in ieder geval mild griezelen met af en toe een aardigheidje, maar flink knetteren is er niet bij. Winnaar van deze horrorbundel is verrassend genoeg die van Bruckner. Met het meisje met de grote ogen. Lekker ding. Mooie stem ook.

Duidelijke upgrade. Gevarieerder gebruik van camera's, iets meer gepolijst en de horror komt meteen een stuk effectiever over. Barrett heeft de ondankbare taak om de raamvertelling voor z'n rekening te nemen. Dat brengt beperkingen met zich mee, maar met een sterk slot, de tong, afdoende.

Wingard heeft met het oogje een troef in handen, doet een paar aardige kiekeboe's, maar zonder ferme uithaal blijft er niet veel van over. Het suffe zombiefilmpje dat in het park lijkt te ontstaan, wordt naast vies ineens ook grappig (dat vorkje!) door het perspectief dat het kiest. Leuk afgesloten ook.

Wanneer Tjahjanto en Evans zich melden, trapt de lekkerste short af. Macabre schiet al snel te binnen, naast opzien baart het nog iets en het bloed is niet aan te slepen. De bijdrage van Eisener is vanwege een lichtshow met een geweldige bak herrie ruim voldoende. In alles beter dan de eerste.

Poeh. Deze valt niet mee. Het moet natuurlijk opboksen tegen de kennis van nu. We zijn een paar grote titels verder en wie die gezien heeft, zal bekend zijn met de maffia rituelen en strapatzen die hier aan bod komen. Wellicht dat dat destijds iets anders lag, maar dan nog. Het lijkt af en toe werkelijk nergens op. Als Young niet knullig voor de dag komt, dan is het wel zijn cast die zich totaal geen raad lijken te weten met dit materiaal. Houterig zou een compliment zijn.

Ventura komt nog een beetje in de buurt, Bronson, al dan niet grijs, bakt er weinig van, de rest is niet te harden. Zo'n Maranzano, dat kan echt niet. Wiseman is niet de enige die blijft hangen tussen Italiaanse zwier en grimmig. Dan wordt het in vele gevallen potsierlijk. Het verhaaltje en z'n flashbackstructuur zet inmiddels ook geen zoden meer aan de dijk, om over enkele pogingen tot humor maar te zwijgen. Wat rest is een stroom van geweld. Een doekje voor het bloeden.

Audiovisueel huzarenstukje dat uitblinkt in akelige, grauwe omstandigheden. Zelden zo'n ellendige, barre ambiance gezien. Zeker het pakweg eerste half uur is om, zoals One-Eye dat is, sprakeloos van te worden. Wat Refn vanaf de boottocht allemaal te berde brengt, laat me dan toch te koud. De setting, ik heb niks met Vikings e.d., staat me al niet aan en zo'n queeste is, alhoewel doorspekt met aardige reflecties, ook niet echt aan mij besteed. De onverbiddelijke blikken van Mikkelsen ten spijt.

Carpenters western, maar dan met vampieren. Dat moet de reden zijn geweest waarom hij hiermee aan de haal is gegaan. Het script kan het niet zijn. Niet iets dat ik heel erg belangrijk vind als het gaat om dit soort films, maar ik kan me voorstellen dat je je hier nogal ergert aan banale zaken als voorspelbaarheid en dergelijke. De hele film staat in het teken van de showdown tussen Jack Crow en Valek, het kerkelijke lek is zo aan te wijzen, er is er eentje die een beet probeert te verbergen en hoe het zal uitpakken met het gebeten hoertje zal niemand verbazen.

Die telepathische link is een wel heel gemakkelijk plottooltje om iedereen bij elkaar te krijgen. Ik heb me er niet zo aan gestoord, want James Woods doet mee en dat is altijd een pré. Hier een ruige vent die net zo gemakkelijk priesters als bloedzuigers op hun flikker geeft met opmerkingen die nergens op slaan en toch lollig zijn. Enkele toffe scènes, waaronder Valek aan het plafond en als ze ontwaken, en verder veel wilde, woeste actie. Vond de bluesy soundtrack een beetje wisselvallig, maar dat geldt eigenlijk voor de hele film. Desondanks prima mee vermaakt.

Dacht met een soort exploitatiefilmpje van doen te hebben met lesbische vampieren die bij het minste of geringste de kleren uittrekken en het elkaar naar de zin maken, om er daarna eens flink de tanden in te zetten. Dat gebeurt ook wel, al hebben de dames niet van die vlijmscherpe slagtanden. Meer likken en zuigen aan wonden dus. Maar het filmpje krijgt meer voor elkaar dan dat alleen. Zowel het mysterie als de karakters blijven verrassend genoeg fier overeind door niet teveel prijs te geven, er is altijd wel een kleine hoeveelheid dreiging en met het kasteel en de omgeving heeft het een locatie te pakken die het een eigenaardig, sinister sfeertje meegeeft. Boeiend van start tot finish.

Complete deceptie. Alles waar ik jeuk van krijg, zit er wel in. Geen idee wie hier wel of niet de accenten machtig is, maar het klinkt in de meeste gevallen nergens naar. Niet het enige probleem van de voice over, die doet echt alles om je in slaap te sukkelen. Het misdaadplotje mag geen naam hebben, maar je krijgt er ook nog een zooi plat soapdrama bij, waar Angela Schijf gezichtsuitdrukkingen uitprobeert die er zover overheen zijn, dat het lachwekkend wordt. Ze is niet de enige. Tygo Gernandt is sowieso al een aansteller, hier is het af en toe, zeker ergens in de slotfase, echt bar en boos.

Veel van dat soort overdreven gedoe dat totaal misplaatst voelt. De muziek doet ook nog een duit in dat zakje met allerlei gejubel en, als het even moeilijk is, een pianoriedeltje. Niet te harden. Idem voor de flashbacks, helemaal wanneer Kuijpers een paar keer teruggrijpt naar iets dat je circa twintig minuten daarvoor te zien hebt gekregen. Zet dan zo'n grote, witte, knipperende H linksboven in beeld. Wat een armoe. Het enige positieve dat ik hiervan kan maken, is dat het geperst is in minder dan anderhalf uur. En die Turkse baas. Die is een, eh, baas. Verder kan ik er helemaal niks mee.

Post-apocalyptische pudding. Een goeddeels verlaten stad gehuld in duisternis, fluisterende schaduwen en enkele overlevenden die elkaar vinden in een barretje. Allemaal goed. De man op de operatietafel, de crash en een eerste plaagstootje zijn hoopvol, maar zodra de cast zich begint te roeren, dooft de film nog sneller dan menig licht op 7th Street. Abominabel gejammer, geneuzel en gedrag waarmee de meeste grond onder de voeten van de film wordt weggevaagd. Het mysterie borrelt nog wel een beetje, maar het is niet meer in staat om daar enig effect uit te peuren.

Lekker scheuren met een man zonder voornaam, begeleid door een DJ zonder zicht die de film en passant voorziet van een fijn gevarieerde soundtrack. Veel roadfun met een gave muscle car, legio stofwolken, gierende banden, logge Amerikaanse bakken en een droge woestijn, terwijl Kowalski ondertussen een rits aan vreemde figuren tegenkomt.

Onder de motorkap speelt er meer, zowel bij Kowalski als bij het Amerika om hem heen, wat het nodige gewicht in de schaal legt. De scenery is wonderschoon en de glinstering in de ogen van Kowalski, wat die blik ook moge betekenen, is hartverwarmend. Kortom, een heerlijke speed-trip.

Eentje die nog wel wat korter had gekund, want wanneer het spul iets gaan vertellen, is het nauwelijks te pruimen. Pogingen om enkele personages ietwat body te geven, zijn zo karig dat het een beetje belachelijk wordt. Zie Forest Whitaker met het thuisfront bellen en probeer maar eens niet te lachen. Of te huilen. Het zou me niks verbazen dat als je 75% van de dialogen schrapt, je een retestrakke actiethriller overhoudt.

Strak is het nu ook nog wel. Enigszins. De diverse invalshoeken in het eerste deel geeft het de nodige energie, ook omdat het steeds iets meer vertelt over de toedracht. Wanneer vervolgens de terroristen in actie komen, is het vooral volle kracht vooruit. Vlekkeloos is het allemaal niet, om over Whitaker's inbreng daar maar te zwijgen, maar zo'n furieuze auto achtervolging door de straten van Salamanca gaat er nog wel in.

Verlopen advocaat die een kans op eerherstel ruikt. Geen bijzondere rode draad, maar de uitwerking laat ook wat te wensen over. Lumet bedient zich van een somber sfeertje, is ook erg zuinig als het gaat om muziek en Newman krijgt de de ruimte om z'n advocaat zonder zelfvertrouwen en een roekeloze keuze body te geven. Dat gaat allemaal nog wel, het zijn de sleutelmomentjes die niet echt aankomen.

De lange blik op de ontwikkelende foto's komt wat te gemakkelijk over en wanneer Laura hem de les leest, voelt dat ietwat gekunsteld. En dan moet het scenario zich aangaande de rechtszaak (en de rechter) nog roeren. Rampling komt er al met al bekaaid vanaf, maar Mason is erg op dreef. Toch blijft het slotstuk een beetje hangen in de air van een toneelstuk die de boeiende snaar niet weet te raken.

Fraaie survival die de speelduur tenminste grotendeels benut. Kein keloel, klimmen. Levert al snel een gaaf moment op als de groep over een hangbrug gaat. Mijn hoogtevrees speelde even op.. Ferry weet het daar toch enkele keren flink benard en angstig te maken.

Maakt het tweede deel ook beter pruimbaar, want op zichzelf staand schort het daar aan een inventieve invalshoek. Wel wat razernij en een straf ritje door de donkere bossen, maar ik kan me voorstellen dat het hier grotendeels doorsnee overkomt.

Muziek had hier en daar iets droger gemogen, zeker op de momenten dat de film opschakelt. De drukke cameravoering was eigenlijk wel voldoende. De flashbacks van Chloé zijn ook niet helemaal op z'n plaats, weinig tot geen toegevoegde waarde.

Desalniettemin weet Ferry het uitzichtloze sfeertje dat hij al zo snel te pakken heeft, te behouden en zit er bovendien veel vaart in. Beetje uitgekauwd, maar wel lekker.

Eerder interessant dan iets anders. Film heeft absoluut sterke elementen, maar een naadloos geheel wil het voor mij maar niet worden. Het mysterie, zoals het zich in eerste instantie voordoet, is op zich wel interessant, maar het gedoe rondom Valdes wordt er nogal doorheen gedrukt. Verklaarbaar, maar het maakt het er niet geheimzinniger op. De romance tussen de twee is, deels, ook wel verklaarbaar, maar voelbaar is andere koek. En daar blijft de schoen vervolgens ook wringen.

Jammer, want in het tweede deel gooit Hitchcock het over een meer psychologische boeg waar met name John's obsessie(s) en bijbehorende tragiek (hij is verliefd op iemand die niet bestaat) wordt uitgespeeld. Veel interessanter en soms ook wel intens, maar vaak ook net niet helemaal. De relatie blijft een heikel punt en het omslagpunt (de hanger) doet net als Judy's flashback weer geforceerd aan. Blijft voor mij dan ook een mix waarbij zowel het uitgangspunt als het drama er wat bekaaid van afkomen.

En zo zakt Moodysson door het Zweedse ijs. Gooi Fucking Åmål en Tillsammans in de blender en je hebt zo ongeveer z'n nieuwste. Wat dat betreft opvallend dat het uit de pen van zijn vrouw komt. Maar goed, herhalingsoefening of niet, ik heb een groot zwak voor die twee films, dus dat belooft wat. Helaas komt het er niet van. Ik geloof deze growing pains eigenlijk geen tel.

Met de tachtiger jaren snit en de anarchistische punk houding heeft het ook niet direct een setting die me aanspreekt, maar een fijne executie zou daar doorheen moeten prikken. Dat wil dan niet erg lukken met dit bandje. Sterker nog, de film is meer in z'n element tijdens de weinige keren dat er volwassenen aan te pas komen. Onderling verloopt de interactie heel wat minder soepel.

Het komt vooral over als een soort geforceerde, artificiële spontaniteit, waar Moodysson zo nadrukkelijk op mikt, dat het meer en meer gaat tegenstaan. Vooral via de alsmaar ratelende Klara. Onuitstaanbaar kind. Rondom Bobo gaat het iets beter. Ondanks al het gekwebbel houdt ze een bepaalde onzekerheid en kwetsbaarheid, al is de scène met de snee dan weer drie keer niks.

Haar vijfde wiel aan de wagen-momentje werkt dan ook wel en zo af en toe komt er iets langs dat je als herkenbaar zou kunnen bestempelen, maar daar blijft het dan bij. Moodysson smeekt, of beter gezegd, bedelt om sympathie (hoi, lief liedje), in die mate dat het drietal dat nog nauwelijks weet op te wekken. Ik zie dat oprechte dan ook niet zo, dat is juist wat eraan schort.

Heerlijk sleazy filmpje dat zichzelf ook weer niet al te serieus neemt, maar wel een geweldige schop onder de kont geeft door wat Wings Hauser hier aan het doen is. Ten eerste is hij de zanger van de rock track die de film opent. Hij snauwt en gromt zich een weg door dat nummer en wie even op de tekst let, zou moeten weten wat voor soort film hij hier in handen heeft. Neon Slime dus.

Vervolgens speelt hij Ramrod, een pooier en ploert eerste klas die er een sadistisch genoegen in lijkt te scheppen om zijn hoertjes te bestraffen en te verminken. En meer. Met iets dat een pimp stick wordt genoemd. Zo leer je nog eens wat. Wanneer hij erin wordt geluisd, is het helemaal hommeles. Als een soort Terminator zet hij de jacht in op zijn nieuwe prooi en daar komt hij, net als Princess, de meest kleurrijke typetjes tegen. Ik heb me kapot gelachen om al dat gespuis.

Een scène als die met Wong (die smile als hij eindelijk gepakt wordt!) of de hoerenloper die het meer van liggen moet hebben valt eigenlijk volledig uit de toon, maar ik zou ze voor geen goud hebben willen missen. Grappige elementen in een film die verder bol staat van niet heel erg grafisch, maar wel niets ontziend geweld en het typische sfeertje van een nachtelijke grootstad. Love it.

Uitslover, die Kechiche. Opmerkelijk dat er zoveel aandacht is voor de breed uitgesponnen seks scènes, terwijl andere gebeurtenissen zo ongeveer dezelfde uitgerekte behandeling krijgen. Blijkbaar voelt men zich beter op z'n gemak bij het zien van een heftige ruzie dan wanneer twee blote dames het naar hun zin hebben. Hoe dan ook, zo zit je snel aan een drie uurtjes film.

Geen onverdeeld succes wat mij betreft. Kechiche lijkt prat te gaan op een authentieke aanpak, dicht op de huid met echte mensjes en zo. Wat dat betreft doet z'n cast het naar behoren, maar zijn script is wel zo nadrukkelijk aanwezig dat er ook weer veel van die spontaniteit verloren gaat. Beste deel is wanneer de twee elkaar vinden en de film zich even op hen kan storten.

Daar is het best een intiem en aanlokkelijk broeinest van ontluikende seksualiteit, prille liefde en al wat dies meer zij. Wat volgt spreekt minder aan. Erg simpel hoe Kechiche middels ouders, die vervolgens de film net zo gemakkelijk weer verlaten, nog even een basis legt tijdens een dubbel etentje. De kringen waarin Emma vertoeft, maken het er ook niet toegankelijker op.

Zal het wel goed doen, (nog) zo'n intellectueel laagje, mij kan het gestolen worden. Het werkt natuurlijk wel om Adèle te isoleren, maar Kechiche maakt niks van haar reactie. Die komt dan ook nogal dubieus over. Tegen die tijd zit ik opgescheept met een tranendal rondom twee personages die niet bekoren op wat voor manier dan ook. Veel impact heeft het dan niet meer.

Soms knullig op een leuke manier (lachen wanneer Nick een kung fu houding aanneemt), verder vooral gewelddadig, genadeloos, sadistisch en eventjes o zo oneerlijk, waarmee het schaamteloos inspeelt op primaire gevoelens. Zo lomp is die rechtszaak wel. Het hoort er bij, net als de typische score, maar ook onderdeel van iets waar de verhoudingen toch wat scheef liggen. Forster krijgt veel voor de kiezen eer hij zich mengt in de straatwraak.

Na een half uurtje mogen dat soort plotlijnen wel afgerond zijn. Hetzelfde geldt voor het grimmige New York City sfeertje van toen. Niet verkeerd, maar bij daglicht is het toch een pakje minder en daar speelt zich net wat te veel af. Zodra Lustig de nacht (of het blauwe neon licht) opzoekt, ziet het er onmiddellijk aantrekkelijker uit. Verder doet het wat behoort te doen. Simpelweg keihard wraak nemen. Williamson steelt de foute exploitatie show.

Een martelporno prutje dat nergens aan de kook komt. Tenzij je het pannetje water meeneemt. Levert een scène op die het eigenlijk in vuur en vlam moet zetten, maar totaal niet overkomt en abrupt wordt beëindigd. Tekenend voor de film, die op geen enkel vlak iets weet te bewerkstelligen. Hét haakje van Vile zal zijn dat het slachtoffers heeft die elkaar moeten pijnigen.

Dan zou je iets met groepsdynamiek en dergelijke moeten doen, maar daar is de cast niet op berekend en het scenario laat zich ook al snel in de kaarten kijken. Wie wie is of gaat zijn, ligt er dik bovenop. Een drukkende ambiance heeft het met deze drukte niet. Visueel een nogal fletse, wiebelende bedoening met merkwaardige overgangetjes en rare muziekkeuzes.

Gorehounds komen al met al ook niet echt aan hun trekken. Wat ze elkaar zoal aandoen, heeft wel eens iets sappigs (hoe dom ook, ik moest lachen om die schaaf), maar het is vaak de suggestie die het samen met het geluid moet doen. De grootste pijn die Sheridan met z'n film veroorzaakt, is dat er geen einde aan lijkt te komen. En dat voor nog geen negentig minuutjes.

M'n 17e Carpenter en die eindigt ergens onderin de middenmoot van z'n oeuvre. Slechts af en toe dat je het idee krijgt naar een film van hem te kijken. De muziek tijdens de opening is frappant genoeg het meest indringende dat je te horen krijgt. Het voelt een beetje als een verplicht nummertje. Neemt niet weg dat het verhaaltje, mits je de film blanco in gaat, voor zover dat nog mogelijk is, het enige tijd aan de praat houdt. Om de zoveel tijd heeft het in ieder geval iets nieuws te bieden.

Van een black-out naar collectieve zwangerschappen en meer, terwijl ondertussen een veel te kranige Kirstie Alley haar opwachting maakt. Kwam nogal belachelijk over, maar goed, de kids zijn best creepy. Jammer dat hun trucje wat teveel wordt herhaald en het scenario er ook geen draai meer aan weet te geven wanneer de finale zich aandient. Als dat de kaarten eenmaal heeft uitgespeeld, blijft er niet veel meer van over. Alles bij elkaar net wat te tam en te kleurloos. Ondanks dat haar.

Liefhebbers van horror met veel bombarie zullen hier niet veel aan hebben, Øie mikt met zijn kille bos en koele soundtrack lange tijd op een nerveus sfeertje en dat doet hij best aardig. Snel een ontdekking die de boel onder stroom zet, terwijl het gedrag van Gunnar in toenemende mate vraagtekens oproept. Van practical jokes tot de stellige indruk dat er iemand in de bossen rondwaart, dat idee. De scène met de tent is niet onaardig. Øie weet enkele clichés niet te vermijden, maar voert de druk wel stilletjes aan op en heeft een afdoende finale in huis. Normaal gesproken kan ik zonder de uitleg in het slot, maar in deze mystery thriller past het wel.

Blijkbaar is het erg in om bij M. Night Shyamalan een dalende lijn te ontdekken. Ik heb de man echter nog geen voldoende kunnen geven. Met dat in het achterhoofd is dit niet anders dan een meevaller te noemen. Bescheidener van opzet dan z'n grote films en ook wat minder zwaar op de hand voor mijn gevoel, misschien is dat de reden dat deze heel wat beter bevalt, al duurt het even eer dit bezoekje z'n vaarwater vindt. Zo begint het jochie wel erg irritant en de amateur docu levert weer veel gehannes op.

Elementjes die zich verderop wel stilletjes aan gaan bewijzen. Als oma er met de camera vandoor gaat bijvoorbeeld en ergens begint het zowaar een beetje grappig te worden. Eng is het allemaal niet, maar hoe meer de twee komen te weten van opa en oma, hoe leuker het wordt. Op een kleine dosis dreiging is het ook wel te betrappen, al is daar wel een obligate draai voor nodig. Groots is anders, maar zonder al te grote pretenties en met wat donkere humor is deze Shyamalan best goed te verteren. Yahtzee!

Best griezelig, als Samuel verdwijnt, maar wat mij gedurende de opening de kriebels geeft, is de scène waarbij de familie voor het bos knielt en de armen in de lucht gooit met zo'n heilige, gelukzalige blik op hun gezicht. Brrr. Niet mijn eeuw en dit zijn ook geen mensen waar ik iets mee kan. Alles in de treur- en zeurstand, veel religieus gewauwel en dat allemaal ook nog in oud Engels. Ging me eigenlijk hoe langer, hoe meer tegenstaan en dan is er vanzelf een punt waarop de godsdienstwaanzin en alles wat daaruit voortvloeit, nog slechts mondjesmaat boeit. Verder best een nette film met een redelijk nerveuze score en paar aardige scheuten horror, al hadden die vale kleuren voor mij niet zo gehoeven. De diepe stem van die kerel daarentegen is goud waard.