Opinions

Cool Triade filmpje dat ietwat warrig opent met allerlei pionnen die aan bod komen, maar gaandeweg kristalliseert zich dan een vilein verhaaltje over een machtsoverdracht met een web van intriges en een kleine portie gestileerd geweld. To's elegante stijl is ietsje minder prominent aanwezig,

Al is zijn hand onmiskenbaar en heeft hij o.a. een paar aardige overhead shots in petto. Scènes als die met de kistjes, het verkeerslicht en de overdracht van de staf in de struiken (een betere pineut dan Lam Suet is er simpelweg niet) trekken de aandacht. Het slot is zelfs buitengewoon sterk.

Troebele verkiezingsstrijd, overzichtelijker dan z'n voorganger. To blijft toch een opmerkelijk regisseur. Uiteraard vanwege z'n audiovisuele aanpak, maar met dit soort materiaal wordt het al vaak een film die met veel poeha richting of over de twee uur gaat. Johnnie verpakt het in krap anderhalf uur en dan nog is het een bedachtzame, geslepen en flegmatieke Triade thriller met misdaad tegen wil en dank.

Film valt verder misschien het beste samen te vatten als een tactisch steekspel met verbale zetten en fysieke slagen, waar zonder veel omkijken offers worden gebracht en slachtoffers gemaakt. Vooral Yam is buitengewoon ijzig. Het even vindingrijke als onderkoelde bloedvergieten levert venijnige prikken op, de meest in het oog springende scène is die met de honden. To is in gangsterkringen een geweldenaar.

Als er iets blijft hangen van dit werkje, dan zal het het idee rondom zo'n hall pass wel zijn. Of een nogal spetterende grap met een muur als doelwit. Drugs en drank doen het ook nog aardig. Verder valt er niet zo gek veel te beleven. Wisselende grappenmakerij, van subtiel tot grotesk en soms ook wel erg gemakkelijk met nogal zouteloze hoofdrollen.

Op zich wel begrijpelijk gezien de karakters, maar ze worden er na verloop van tijd ook niet echt levendiger op. Zelfs niet na de teleurstellende verschijning van Coakley. Daar verwacht je toch iets meer van. Beide dames vallen in positieve zin eigenlijk nog het meest op. Jenna Fischer is sowieso onweerstaanbaar. Dit filmpje helaas niet zo.

Sympathiek filmpje. Visueel heeft het best wat in huis, de indie soundtrack draait lekker mee, hier en daar wat droge humor en als dat het niet is, dan is het wel de hoofdpersoon die het met gemak aan de praat houdt. Interessant ventje met z'n merkwaardige, vastbesloten gedrag. Iemand met een donkere kant, maar bewapend met een aanstekelijke gedrevenheid.

Innemend vertolkt door Jamie Bell en de rest van de cast weet ook te overtuigen. Naarmate het vordert krijgt het verhaaltje het wel steeds iets moeilijker. Het wordt allemaal wat onwaarschijnlijker nadat Hallam en Kate samen een nacht doorbrengen. Richting het einde barst het wat dat betreft dan ook wel een beetje uit z'n voegen. Desalniettemin goed te doen.

Nooit een devoot fan geweest van Michael Myers en z'n Halloween, maar de waardering neemt zowaar toe. Geen gehannes met een lang voorspel, maar meteen de geboorte van het icoon via point of view shots, gehijg en een tingelende score die door de hele film spookt. Carpenter bouwt daarna rustig verder aan z'n gevaar door hem steeds te laten opduiken, terwijl de dokter het nog eens onderstreept.

Wat dat betreft doortastend genoeg om niet te gaan zeuren, alhoewel er een meisje is dat er natuurlijk wel om vraagt. Nauwelijks gore, maar dat wordt feilloos gecounterd door de blik op het resultaat van Myers' talenten net iets langer vast te houden. Maakt het nog behoorlijk onaangenaam. De fotografie in het donker is net zo prachtig als verontrustend. Met name de scène in de kast mag er zijn. Totally.

War on its worst. Men at their best. Helaas geldt dat niet voor de cast. Ja, Cheadle is er bij, maar die krijgt niet zoveel te doen. Dylan McDermott kan het spul niet op sleeptouw nemen en de Doc is al snel een ronduit vervelende kerel. De interactie tussen de soldaten wil nergens indruk maken, waardoor de spanningen in de groep niet overkomen en de aanloop vrij weinig weet te bewerkstelligen. Eenmaal op de heuvel wordt het er niet beter op.

Het wapengekletter en alles wat daarbij komt kijken, imponeert niet, maar wat vooral erg tegenvalt, is hoe geforceerd Irvin er daar (Vietnam) drama in verwerkt. Een gevecht wordt steevast afgewisseld met een praatsessie die duidelijk moet maken hoe de zaken er voor staan. De tape en het briefje van de vriendinnetjes, eentje die zijn situatie thuis opdreunt; het is allemaal erg doorzichtig. De muziek bij de laatste bestorming is zelfs afschuwelijk.

Dit mag je gerust een horror-drama noemen. Er vloeit het nodige bloed, maar naast het raadselachtige gedoe in de kelder heeft het via de jongste telg ook zo z'n beslommeringen op ander niveau. Alhoewel de soundscapes hier en daar nóg wel iets bescheidener hadden gemogen, is het sfeertje zo beheerst dat het voor een aardig contrast zorgt tussen een soort idyllische schijn en een onbedwingbare venijn dat daaronder schuil gaat. Twee aspecten die het filmpje net aan staande houden.

Want met te dik aangezette typetjes is het van tijd tot tijd aan de wankele kant. Met name het hoofd van het gezin staat te vaak op overdreven of zelfs cabaresk. Meest frappante daaraan is dat wanneer hij normaal mag doen, het ineens wel lukt. Het blijft ook allemaal net wat te bleek om er eens echt voor te gaan zitten, maar wanneer het einde nadert hebben The Butcher Brothers nog twee aardige troefjes in handen die het filmpje iets hoger in de middenmoot laten landen. Lenny is geweldig.

Een brave comedy voor het hele gezin met de gebruikelijke ingrediënten; ruzies en vriendschappen ontstaan met sympathieke, gemene en veranderende karakters, ondersteund door soms flauwe en soms grappige momenten en dialogen. Het leidt allemaal tot een min of meer aandoenlijke feel good film die nergens over the top gaat. Niet hilarisch, maar best wel redelijk onderhoudend.

***

Herhaling van zoveel zetten dat het op een gegeven moment een beetje gênant wordt. De transfer naar Thailand is wel een plusje waard, toch mist het de drive die het eerste deel nog wel had. Het hapert meteen al in het begin, maar als het eenmaal op stoom is, zitten er ook nog wel wat flauwigheden in de voortgang. Verder dezelfde ergernissen als in het eerste deel (met name Chow) met slechts af en toe iets leuks. Iets meer Giamatti had dan ook niet misstaan. De Bangcock grap zie je van mijlenver aankomen, maar het behoort tot één van de betere.

Chow met een prominente rol. Ik was al geen fan van hem in de vorige delen en ook hier is hij te vaak te onuitstaanbaar. Een paar rake grappen ten spijt, want hier en daar is Galifianakis erbij betrokken en de meeste lol van deze katers is toch in de buurt van zijn baard te vinden. Weer verreweg de leukste met zijn laconieke, afwezige en absurde gedrag en opmerkingen.

Hij neemt de film het eerste kwartier ook meteen op sleeptouw. Verder ook een kolderiek verhaaltje wat al snel nergens meer over gaat, maar Goodman, altijd leuk, mag even komen blaffen. Zoals vaak met dit soort komedies maakt de meeste pret stilaan plaats voor de plot, al zit er nog een kleine toegift in het vat. Het is niet eens zo'n gek deel, al mag het nu wel finito zijn.

Drijvende kracht is hier toch wel dat het the day after onder de loep neemt, want verder is het allemaal ook weer niet zó bijzonder. De prijsscène, wanneer ze wakker worden, zit meteen al in het begin, daarna is het toch een beetje hit and miss. Het gehannes met de tijger vind ik dan nog wel leuk, maar wat daar op het politiebureau gebeurt, neigt naar kluchtig. En zo vliegt het, behalve Doug, wel vaker uit de bocht.

Met name Chow is in toenemende mate een storende factor. In de cast loopt ook niet echt iemand memorabel te zijn. De veelal vervelende tandarts is alleen leuk wanneer ie zich kapot ergert aan Alan. Met Galifianakis is meteen de enige genoemd die over de hele speelduur voor een glimlach zorgt. Vitaal blijft het allemaal ook wel, zodat het nooit helemaal wegzakt, maar de muziek is dan weer kut tot en met de trouwerij.

Oogt net zo wankel als fijn, waarbij het laatste de doorslag geeft. Verhalend niet de meest gladde rit en zo soms krijg je het idee dat het qua timing en tempo ook niet helemaal lekker zit, maar ondertussen voltrekt er zich met o.a. leuke locaties wel een stijlvol filmpje, dat net zo gemakkelijk gaaf als bizar is. Alleen jammer dat Wright niet helemaal weet te overtuigen in sommige knokscènes. Verder genoeg fraais om het aan de gang te krijgen en uiteindelijk ook wel te houden.

De start is in ieder geval erg dynamisch. De vaart zit er aardig in, vlotjes geknipt met een score die ook wel bevalt. Die energie raakt het wel wat kwijt als de focus wat meer komt te liggen op Hanna en de voor haar nieuwe wereld om zich heen. Soms best gevoelvol, bovendien trekt Wright er al snel een geweldige scène uit via een waterkoker, maar de vriendschap met het meisje slentert wat voort. Er zit daar ook een vrij zwak plotelement aangaande haar plannen.

Ondertussen sijpelt er met de komst van Isaacs en zijn gevolg wel wat absurditeit in het geheel. Vond het hier wel passen, het onderonsje rondom de haven mag er ook zeker zijn. De finale is zelfs in letterlijke zin een sprookjesachtig gebeuren. Het is allemaal wat onevenwichtig, Wright laat hier en daar ook wel wat steekjes vallen en het had gerust nog wat gekker gemogen, maar het is al met al best een aantrekkelijk en in zekere zin zelfs betoverend filmpje geworden.

Zeperd. Eentje die zich volledig vertild aan z'n scenario, volgepropt met van alles en nog wat waardoor de problemen zich blijven opstapelen en geen van de ingrediënten nog ergens naar smaakt. Met de plot wil het nergens vlotten. Veel te omslachtig en vergezocht allemaal, al vanaf de opening. De tweede akte is nauwelijks doorheen te komen en daarna kan je je afvragen of het überhaupt nog ergens op slaat.

Film is erop gebrand om een psychologische strijd tussen de hoofdrollen op gang te krijgen, maar met oeverloos en afgezaagd gedoe als een agente die op een zijspoor beland, wordt dat al bijna in de kiem gesmoord. Irritant en doorzichtig rolletje daar voor Liotta. Opzichtig wordt het wanneer Lecter tijdens een opera een punt probeert te maken. Niet de enige keer dat hij of wie dan ook je suf staat te lullen.

Hopkins blijft ook ver verwijderd van de icoon die hij eerder creëerde. Hoe gevaarlijker Scott hem probeert voor te stellen, hoe moeilijker het is om hem serieus te nemen. Het is nog net geen parodie (tata, H.) en van een spanningsveld is tot en met het slot totaal geen sprake. Het voelt in alles als een wanstaltige poging om eerder succes uit te buiten door het maar zoveel mogelijk op te kloppen. En dat werkt niet.

Een zoektocht naar geluk in Amerikaans suburbia met een wel heel cynische, bijna hatelijke ondertoon. Een heilloze weg die een bij vlagen hilarische, maar ook dramatische film oplevert met zwartgallige humor en tragische typetjes. Beetje karikaturaal en vrij veel verhaallijntjes die langs en soms door elkaar kronkelen, maar zonder meer effectief.

Neem alleen de manier waarop Bill via diverse scènes wordt voorgesteld. Tegen de tijd dat je zo'n beetje alles de man weet, wordt het telkens heel ongemakkelijk met hem in beeld. Zo schommelt de gemoedstoestand van de film heen en weer, van gênante gein tot pure walging. Maar hoe zuur het voor iedereen ook is, de muziek blijft alsmaar opgewekt. Gluiperig.

Probleem is wellicht dat dat de sterkste momenten en/of verhaallijntjes dusdanig goed zijn, dat sommige anderen er wat bekaaid van afkomen. Wat er zoal rondom Joy gebeurt is ontegenzeggelijk pijnlijk, maar het haalt het toch niet bij de keren dat Philip Seymour Hoffman voorbij komt. Ik heb me kapot gelachen om de rare fratsen van die viespeuk.

Let op de kop die hij trekt wanneer Kristina hem iets opbiecht. Solondz weet er ook nog eens een fenomenaal slot aan vast te plakken. Of je het laatste gesprek tussen vader en zoon nu akelig of stuitend vindt, opmerkelijk is het zeker. Het slot aan tafel is de kers op de taart. Lenny strooit letterlijk nog wat zout in de wonden en het laatste zinnetje.. Onbetaalbaar.

Thonggrrrl14 versus Lensman319. Twee acteurs die op elkaar zijn aangewezen, een prikkelende vertelling en een kleine locatie waar optimaal effect uit moet worden gesorteerd. Ik heb een zwak voor dit soort één op één duels waarin met minimale middelen iets moet gaan tintelen. Een kwetsbare aanpak, want alle elementen liggen onder een vergrootglas waar een gebrek aan talent, op wat voor vlak dan ook, niet meer valt te verhullen.

Slade heeft naast zijn twee personages eigenlijk alleen de woning van Jeff tot z'n beschikking, maar hij heeft ook niet meer nodig om stijlvol te imponeren. Een hele rits aan visuele registers worden opengetrokken. Een camera die van kop tot kop draait en ondertussen de kleuren van de kamer meeneemt, sierlijke achtergronden, scherpe kadrering en vakkundig gebruik van licht(inval). Veel shots om van te smullen.

Wanneer het eens onrustig wordt, is er een shaky cam om dat aspect nog eens te accentueren. Suggestie is de grootste troef, een hallucinante sequens het zinderende hoogtepunt. Ook één van de weinige momenten dat er gebruik gemaakt wordt van muziek. Voor de rest teert het vooral op ambient sound, wat 't nog net even intiemer maakt.

Terwijl het script al behoorlijk intens en in zekere zin ook provocerend is. In ieder geval pikant en ongemakkelijk, zoals de chat waarmee de film opent. Bedenkelijk natuurlijk, een internetdate tussen tiener en een dertiger. Gelet op de bedeesde reacties op wederzijdse flirts iets wat beide zich ook lijken te realiseren. Slade laat het niet al te lang smeulen, na ca. 20 minuten kantelt 't al en is het psychologisch spel op de wagen. Niet alleen tussen beide hoofdrolspelers, maar tevens om de sympathie van de kijker.

De castratie is op zich al genoeg om het zweet van de in de handen te krijgen, maar dan is er nog de manier waarop Hayley te werk gaat. Dat bijdehante heeft ze de hele film, maar haar bijtende ironie (eunuchsquestions.com) in bezorgdheid en begrip laat het hele gebeuren helemaal duizelen. Minimaal memorabel. De finale rekt de zaken wellicht een beetje op, maar is desondanks een kroon op al het voorgaande. Een bepaalde mate van voldoening valt in ieder geval absoluut niet te ontkennen.

En dan zijn er nog die twee formidabele acteurs. Ik heb het gevoel dat er vaak, al dan niet positief, alleen naar Page wordt gekeken, terwijl Wilson hier toch een serieuze tour de force aflevert. Elke grimas, elke druppel zweet lijkt gemeend. Subliem gespeeld, iets wat (mij betreft) grotendeels ook geldt voor Page. Het enige moment waar ze op overacting is te betrappen, is de scène waarin Hayley voor het eerst haar intentie toont. Verder volledig aannemelijk binnen de context van de film. Buitengewoon koel, rap van tong (haar teksten zijn een genot) en feilloos in aflevering.

De transitie van beide personages, halverwege staan de zaken er iets anders voor dan in het begin, verloopt zo soepel dat je 't nauwelijks merkt. Beide gaan zelfs vaak letterlijk onder dat vergrootglas door de vele close ups die worden gebruikt. De onberispelijke mimiek, het knetterende spanningsveld en Slade's kleurrijke garnering; alles valt perfect op z'n plaats. Die kwetsbaarheid wordt simpelweg overklast. Hard Candy is verre van broos, het is precies dat, hard candy. In zijn segment wat mij betreft buitencategorie.

Wildwaterbaantje plus extra's. Met Freeman als crimineel en wat comic relief, zo is er een Golden Girl, een vrij luchtig thrillertje dat het meer van spektakel dan van spanning moet hebben. De humor werkt niet zo goed bij de deputies en Jim's handlangers, maar regen en water leveren al gauw fraaie plaatjes op en het tempo ligt over het algemeen behoorlijk hoog. Zo'n jetski race is zo gek nog niet, sommige effectjes laten daarentegen weer te wensen over. De Dear Penthouse scène is wat ongepast en het blijft ver verwijderd van een kraker, maar vervelen doet het nou ook weer niet.

Frappant dat een film met een paar grote namen in de cast pas weer te binnen schiet wanneer de kale topvechter in beeld komt. Enfin, Hill weet het New Orleans tijdens de Grote Depressie heel aardig te vangen. Bronson is zwijgzaam, mysterieus en staat ze flink te raken, terwijl Coburn het van wat flair voorziet als flamboyante sjacheraar en lutser. Verhaaltje stelt niet zoveel voor, het is in die zin ook een beetje een matte film die moeilijk tot leven komt, maar het heeft fijne koppen en lompe knokpartijen.

De titel is stoerder dan de film. Begint allemaal nog hoopvol met wat lompe vechtpartijen in barretjes en de introductie van de kevlar jassen past ook wel bij zo'n foute vibe, maar dat sfeertje wordt ook net zo gemakkelijk weer losgelaten met malle karakterscènes en niet al te beste (repeterende) grapjes.

Zoveel indruk maken beide hoofdrolspelers eigenlijk niet. Hun entourage is stiekem leuker en het vliegtuigkerkhof is meer oogstrelend dan welke uitwisseling van kogels dan ook. Zoals Rourke's leren pak strakker is dan de vertolking van het personage dat er onder schuil gaat. Gezapig. Net als de film.

Film die alle planken misslaat door een bijzonder banaal plot. Vanaf het moment dat Harrison verdwijnt (hij wordt dood verklaard, maar dat weerhoudt vrouwlief, die er om gekunstelde redenen van overtuigd is dat Harrison nog leeft, er niet van om een kijkje te nemen in het oorlogsgebied, enz.) neemt de film een belachelijke wending, die maar op één manier kan eindigen. En zo eindigt het ook. Het gebruik van achteraf-interviewtjes met enkele hoofdrolspelers, die Chouraqui in de film verweven heeft, voegt niets anders toe dan een averechts effect. Geen idee wat de gedachte hierachter kan zijn geweest.

Het oorlogsaspect biedt de beste kant van de film, maar ook dat laat een nare smaak achter. Vanwege het leed, maar ook vanwege de manier waarop Chouraqui die beelden in zijn film integreert. Fraai geschoten en spijkerhard, maar geforceerd en weinig cohesie met het onderliggende verhaal. Naarmate de film vordert krijg je steeds meer het gevoel dat hij met meer schokkende beelden op zoek gaat naar meer effectbejag i.p.v. de waanzin van oorlog écht een gezicht te geven. De zwart-witte benadering van alles wat rondom Vukovar gaande is, onderstreept dit nog eens. Chouraqui neemt dan wel weer tijd om nog eens aan te geven dat Yaeger een oogje heeft op Sarah die nog zoekt naar Harrison. Waar gaat je film dan over?

Als oorlogsdrama over voormalig Joegoslavië heeft dit dan ook niets te bieden. Ik zou het eerder een belediging aan het adres van de slachtoffers willen noemen. Flut romannetjes en oorlog gaan niet samen, dat blijkt hier maar weer.

Een film met twee gezichten waarbij Barber er niet in slaagt om deze samen te laten smelten tot één daverend geheel. Daar kan de glansrol van Caine weinig aan veranderen.

Met de agressie op straat (prima openingsscène) en het mistroostige leven van Harry Brown weet Barber te imponeren. De transformatie van Brown tot iemand die het heft in eigen hand neemt (de moord op de overvaller in benevelde toestand) weet hij ook nog wel aannemelijk te maken. Toch knarst het dan al als bijv. Brown's marine verleden een paar keer wordt opgedreund, een smerige junk in een keurig café opduikt en de bijdrage van de politie in het geheel bedroevend is (en blijft).

Als Harry eenmaal de rug recht en zelf actie gaat ondernemen, raakt de film weliswaar in een stroomversnelling, maar ook uit koers. Ondanks toffe scènes bij de pistolenboer (alhoewel de opmaat hiervan nogal bedenkelijk is) en in het tunneltje wordt het meer en meer een wezenloze crowd pleaser met hinderlijke heroïek van een longpatient. Het slot is dan ook armoedig. Van de oorspronkelijke toon is uiteindelijk jammer genoeg helemaal niets meer over en dat hakt er flink in. Bij mij.

Een (g)rauw portret van een Britse probleemwijk enerzijds en een doorzichtig vendetta-filmpje anderzijds, maar samen is het bepaald geen yin en yang.

Alle goede bedoelingen ten spijt, de oogst is nogal schraal. Vanaf de eerste flashback is wel zo ongeveer duidelijk wat er met Jim aan de hand is, maar Ayer draait nog vrij lang om de hete brij heen. Ook nog eens zonder ergens een interessante invalshoek te kiezen. Het theatrale ghetto-gedrag is al meteen een doorn in het oog, Mike's huiselijke leven -dat veel te veel aandacht krijgt- neigt erg naar belachelijk, maar ook Bale's karakter krijgt lange tijd niet veel meer te doen dan het zijn van een onmiskenbare klootzak.

En ondanks z'n traumatische achtergrond gaat dat op een gegeven moment averechts werken. In die mate dat het sterkste ingrediënt van de film, een uitstapje naar Mexico, niet meer het effect haalt wat er mogelijkerwijs in had gezeten. Geldt evenzeer voor het slot, dat, net als zoveel, behoorlijk overdreven aandoet. Geen indringend relaas, daarvoor wordt er te weinig gedaan met de psyche van de voormalig soldaat. Wel een opleving, maar die wordt weer ontsierd door een nogal pocherig einde. Net aan verteerbaar, maar dat is het dan ook wel.

Tricky, zo'n horrorkomedie. Doorgaans iets waarbij mijn voorkeur uitgaat naar komedie die uit de horror voortkomt. Dat liever dan een groepje ongetalenteerden dat grappig probeert te doen, zoals hier nogal eens het geval is. Zelfs geintjes die op zich niet onaardig zijn, smoren bij dit irritante gezelschap.

Zoals een dom blondje, uiteraard voorzien van platte en schunnige humor. Pff. Verder te knullige typetjes met een kleine uitzondering voor Richmond. Ik kan er maar weinig mee en dan is zo'n setup nog flink doorbijten. Crowley die zich vervolgens voorstelt als een waggelende freak, helpt ook niet echt.

Dat Green niet één, maar twee keer domweg bloed en ingewanden tegen een boom kwakt, is eigenlijk te onnozel voor woorden, maar er gebeurt tenminste wat wanneer de killer van dienst zich meldt. Wel weer jammer dat de beste moord al vrij snel de revue passeert. De punten zijn voor de kaakchirurgie.

Dat valt dan toch weer tegen. Morricone's muziek, een grote koets, een paar premiejagers in de sneeuw, een duivels schatje dat ruw wordt behandeld en meer mysterieus gespuis in Minnie's Haberdashery. Ik had er wel zin in, maar al snel verzandt het in repetitief en oeverloos western geblaf over en weer. Met Russell voorop. Jackson gaat zoiets heel wat beter af, terwijl Goggins nog aan het opwarmen is. Eindelijk aangekomen in de hut, weet de rest ook niet te scoren, al hoeft Bruce Dern niks te zeggen om indruk te maken. Roth doet z'n stinkende best in een rolletje dat waarschijnlijk niet direct voor hem bedoeld was.

Het heeft wel wat leuke momentjes, maar die smoren in al het gemor en het voeden van informatie over dit zootje ongeregeld. Want zo opzichtig is het ook nog eens. En dan ineens is er The Bounty Hunter die het opneemt tegen The Confederate. De lont in het kruitvat. De herberg wordt ineens steeds meer een tombe. Misschien niet ze enerverend als het eerste hoofdstuk van Inglourious Basterds, maar voor mijn gevoel wel weer dat niveau. Ik heb in ieder geval met een dikke grijns naar de bloederige rest gekeken. Zelfs Zoë Bell kon dat niet verknallen. Laat die de volgende keer maar thuis, Q. Samen met Madsen..

Pff. Aan Hill House ligt het niet. Vooral binnen een prachtige, rijk gedecoreerde setting. Wise is af en toe bezig met spiegels en hun reflecties, doet z'n best met allerlei camerahoekjes en bewegingen om het er zo schots en scheef mogelijk uit te laten zien en, nou ja, noem maar op. De keren dat het huis tot leven komt, doen er op zich ook wel toe, maar er had wel wat meer van dat soort leven in de brouwerij mogen zitten. Heel veel meer.

Van bovennatuurlijke tot psychologische horror en dat vooral rondom Nell. Met een voice over die haar gedachten oplepelt. De hele film lang. Niks aan, een hopeloos karakter. Vanaf het begin bevend als een rietje en, zoals ze onderweg terecht wordt genoemd, een zeur. De anderen zijn gelukkig vlotter, al staat Dr. Markway wel heel veel uit te leggen. Te veel geneuzel en te wenig huiselijk geweld maken dit oudje maar een saaie bedoening.

Howl heeft een leuk slaapkamertje. Idem voor zijn steampunk kasteel. Het zijn dat soort designs die de toch al gave huisstijl van Ghibli naar een hoger plan tillen. Het verhaaltje is vergeleken met Miyazaki's vorige net iets meer in balans. Wat meer ruimte om te ademen, zeg maar. Daar staat tegenover dat het tweede uur niet het wervelende niveau van Spirited Away weet te halen.

Of je het wel of niet kunt volgen, is niet zo relevant. Ik vind het vooral een kwestie van op kunnen gaan in al dat getover en dat gaat me hier wat minder af. De beste momentjes zitten duidelijk daarvoor met de paleiselijke trap als hoogtepunt. Tot in de kleinste details raak, maar ik vind zo'n scène als wanneer de was wordt buiten gehangen ook goud waard.

Sowieso is Miyazaki op z'n sterkst als hij wat rust inbouwt en het sfeertje van z'n animatie laat spreken. Met Sophie en haar worsteling met ouderdom, uiterlijk en Howl heeft deze een kloppend hartje en dat maakt het, ook vanwege enkele andere leuke karaktertjes, wel weer een aangename, vindingrijke film. De vogelverschrikker, Calcifer en zeker het hondje; die is best grappig.

Zonde dat in uitgerekend één van de beter gemaakte slashers het minst interessante aspect ineens een prominente rol gaat spelen. Daarmee sijpelt wat venijn de film uit, terwijl het zo prikkelend begon met de orale uithaal en enkele teasers rondom de boerderij, gevolgd door een cru staaltje horreur met een fraai uitgedoste killer. Imposante verschijning, die Nahon.

Zoals ook de film fraai voor de dag komt met opvallende kleuren, tergende lichtschijnsels en verontrustende sounddesign. Grofheden genoeg, maar eenmaal voorbij de onthulling gaat het wat wringen. Het haalt toch wat jeu uit een spetterpartij die normaliter de slagroom op de taart zou zijn. Desalniettemin ruim voldoende.

Weer een aantrekkelijke worp van Soderbergh. Geen idee wat me te wachten stond of wie de dame in de hoofdrol precies is. Zonder die kennis vallen in ieder geval de vechtscènes op. Beduidend beter dan wat je op voorhand zou verwachten. Gina Carano kan uitdelen, maar buiten dat valt ze ook niet echt uit de toon. Verder is het uiteraard geen volbloed knokfilm, actie-thriller of iets dergelijks.

Soderbergh kiest toch vooral voor het ongedwongen, stijlvolle pad met allerhande buitengewoon fraaie locaties en dito shots. De score van David Holmes (van o.a. Out of Sight en de drie Ocean's, ongeveer zo'n soort sfeertje dus) krijgt zelfs even een prominent rolletje tijdens de bevrijding van een gijzelaar waarbij het overige geluid wordt weggedraaid en Soderbergh beeld en muziek laat spreken.

Het autoritje in het besneeuwde bos is eveneens vermeldenswaardig. Inclusief verrassende entree. Jammer dat het nogal wat plot met zich meesleurt dat ergens in de slotfase nog de nodige uitleg vraagt, waardoor het even pas op de plaats moet maken. Verder een lekker relaxed filmpje met een prettig tempo, een nette cast, een dosis MMA en een man diep verborgen onder een baard.

Wisselvallig. Kan ook bijna niet anders in een film met enerzijds een satirische blik op het sportmilieu en anderzijds een zwaar geladen verhouding tussen vader en zoon. Je verwacht dat Public Enemy het bal zou openen, maar het blijkt een orkest te zijn. Eentje die wel vaker hinderlijk aanwezig is. Wanneer Lee dan ook nog eens stevig aan z'n drama sleutelt, met name via de moeder, wordt het allemaal wat te sentimenteel. De aanvaringen tussen Washington en Allen zijn verder wel redelijk beheerst. Het zijplotje met de pooier en het hoertje lijkt er uitsluitend te zijn om Jake wat op te poetsen.

Veel zoden zet het niet aan die dijk, al is zo'n Sweetness een flamboyante verschijning en zijn veel van de scènes buiten het daglicht een lust voor het oog. Leukste aan He Got Game is toch de uitvergrote manier waarop de basketbalkeuze voorbij komt via de adoratie voor de speler, iedereen die hem ziet als melkkoe en enkele vlot gemonteerde intermezzo's. Met als hoogtepuntjes de NBA prominenten en de wijze lessen van Big Time. Tech U is verleidelijk, maar het drama blijf een beetje in het luchtledige hangen. Lee weet het wel netjes af te ronden en de afsluiter bevindt zich in poëtische sferen.

Prima noir die wat teveel prat gaat op waargebeurde zaken, maar dat geeft het wel een reden om het in een documentaire jasje te stoppen. Daar krijg je dan een houterige voice over bij, maar het levert zo wel een strakke, doelmatige film op. Verstoken van glamour en dergelijke, geen acteur die zich hier staat te profileren of andere onzin, alles in het teken van de jacht. Voor- en achterop heeft het actie met pit.

Het midden is hoofdzakelijk gereserveerd voor een tamelijk gedetailleerd politieonderzoek. Zo heeft het met deze korte speelduur toch nog behoorlijk wat tijd over voor het maken van een compositiefoto. Best een leuke scène. Een 'spannende' scène is hier nog muisstil. Een zegen. Oké, Reeves is een ei, maar het is een fraai geschoten film die mede daarom een toffe finale heeft. Boem, afgelopen, zo doe je dat.