Opinions

Statham met lang haar. Eventjes dan. Daar moet natuurlijk een grapje over worden gemaakt en die komt er dan ook. Het is te voorzien, zoals zoveel in Homefront. Neem de openingsscène en het dochtertje en je kan de rest zo ongeveer uittekenen.

Elk vooroordeel over small town America wordt ook weer bevestigd, al is New Orleans en haar bayou vaak goed voor mooie plaatjes. Fijne locatie voor een ander soort film dan de platgereden paden die Fleder en Statham hier steevast bewandelen.

Allemaal niet zo erg, maar de actie is tamelijk schaars. Zeker in de wetenschap dat dit ooit bedoeld was als eentje in de Rambo reeks. Bovendien, de kloppartij bij het pompstation is best hard en furieus. Daar krijg je honger van, honger naar meer.

Om die te stillen moet je eerst nog wel door hele kluwen plot heenworstelen. Met Franco en Ryder, dat wel, maar ook met een kindje en bijbehorend drama. De verhoudingen liggen op die manier wat te scheef om er een voldoende van te maken.

Niet onaardig. Een soort slow burner die iets teveel z'n best doet om de twee te leren kennen. Zo leuk vond ik dit stel niet en dan duurt het vrij lang voordat er wat spanning op de relatie komt te staan. Dat komt beter uit de verf. Bea verandert na een nachtje wandelen en aangezien je als kijker zo'n beetje in dezelfde positie verkeert als Paul, wordt dat steeds een beetje ongemakkelijker. Het soort onmacht dat tastbaar is en het heeft nog iets walgelijks in het verschiet. De finale is misschien net iets te mak, maar de slotsom pakt goed uit. Nog een brok uitleg had het filmpje echt de nek omgedraaid. Wat Janiak nog wel kwalijk valt te nemen, zijn enkele korte flashbacks naar iets dat eerder in de film te zien was. Een beetje meer vertrouwen in je publiek mag wel, Leigh.

Niet te pruimen. Dat zijn hooligans sowieso al niet, maar het scenario doet er nog een flinke schep bovenop. Een Amerikaanse Harvard student die in no time wordt opgenomen in een firm, waarvan nog expliciet wordt aangegeven dat men buitenstaanders haat. Zijn verblijf bij zijn zus duurt één (!) dag om daarna bij Pete in te trekken. Het is een voorbode op nog (veel) meer van dit soort plotproppen om maar een zo beladen mogelijk slot op gang te trekken, dat vervolgens ontaardt in drama van de bovenste plank. Ik moest lachen toen Shannon kwam aanrijden. Bespottelijk. Ook nog met verlenging.

Visueel best een ruw sfeertje, maar veel verder dan doelloos op elkaar in hakken, veel bloed, snelle cuts en agressieve muziek, komt het niet. Het geweld heeft geen andere context dat wij tegen hen, omdat het nou eenmaal zo is, maar 'wij' zijn wel toffe jongens. Want 'wij' staan op voor ouderen in de metro, hebben een baan, gezin en er schijnt iets van eer in te zitten. Aldus het iets te hoge stemmetje van de voice over, die ergens halverwege in de pub aandacht krijgt van meisjes, want kennelijk ben je iemand als je mensen met een ander sjaaltje in elkaar slaat.

Terwijl het niet eens over voetbal gaat. Afgezien van wat gebrul geeft Matt niet of nauwelijks blijk van enige verwantschap met het spelletje of de club. Dat vooroordeeltje is bij deze bevestigd. In feite draait dit om niet veel meer dan een mietje die ruggengraat teelt, waarbij de GSE slechts als decor dient dat alleen maar verliezers kent. Oftewel losers in het Engels. Alweer een vooroordeeltje bevestigd, zoals de slotscène nog maar eens bevestigt wat voor een leeghoofd deze film is. Met een dubieuze boodschap.

Een zombiefilm waarin de eerste ondode de coolste is. Een flinke mispeer dus. Het zal allemaal wel heel stoer bedoeld zijn, maar de wijze waarop personages zich hier manifesteren is zó potsierlijk dat het je tenen doet krommen. En erger. Het constante gebrul (nee, niet van de zombies, van de mensen) is al erg genoeg, maar als het spul dan ook nog eens wat dramatisch laagje krijgt opgesmeerd, schieten de tranen je in de ogen. En niet van ontroering. Ook niet van het lachen. Daar is een oorlogsveteraan voor ingeschakeld, die inderdaad op een geslaagd grapje te betrappen is.

Met nog een conciërge die zich blijkbaar heimelijk op een stadsguerilla heeft voorbereid, is het wel zo ongeveer duidelijk: Van het scenario moet La Horde het niet hebben. Helaas is de rest ook tamelijk ruk. Op sfeer of spanning is het nauwelijks te betrappen en na die eerste zombie zit het fijnste gespetter er wel op. Er is nog wel wat actie te ontwaren, waarbij de kloppartijen nogal opvallen. ADHD montage met versnelde beelden. Zelden zoiets onnozels gezien. Het geheel komt ook niet veel verder dan dat. Een aanfluiting voor het zombie genre. Zo bekeken snap ik die ene scène wel.

Jammer. Aja kan bij mij een potje breken, met Horns wil dat niet echt lukken. Eentje met vele gezichten. Van geflipt sprookje tot lubby dubby drama, een in duistere fantasy gedrenkte thriller op zoek naar de dader en wie tijdens de flashbacks terugdenkt aan Rob Reiners Stand By Me of een vergelijkbare film, zal ik niet voor gek durven verklaren. Alsof dat niet genoeg is, mag je er ook nog om lachen.

Zoals rondom de twee agenten, maar op deze wijze komt het er niet helemaal van. Dat soort momenten pakken toch wat onhandig uit, de drugsscène had dan weer iets flamboyanter gemogen. Aan Radcliffe ligt het niet, ik heb nauwelijks last van zijn imago. Het aparte koppie van Temple past hier ook perfect, maar het blijft bij een stamppotje dat hardnekkig weigert om aan de kook te komen.

De wapperende toon van de film ligt me niet en wanneer je niet mee bent in Iggy's gehoornde reilen en zeilen, ontstaat de indruk dat het na anderhalf uur zo goed als op is, terwijl het toch nog wel wat onder de pet heeft. De SFX zijn ook wat aan de povere kant, maar als het briefje niet aankomt, is dat een veel groter bezwaar. Het voornaamste teken dat Aja hier onvoldoende een brug weet te slaan.

Overdreven gedoe dat hardnekkig weigert grappig te worden. Tenzij een seksueel agressieve Jennifer Aniston op je lachspieren werkt. Verder drie kerels waarvan Jason Bateman het minst irritant is (in combinatie met de bijna altijd hysterisch gillende Charlie Dale is dat nu ook weer niet een enorm compliment) en zo soms met z'n droge mimiek nog een glimlachje scoort. Leuk hoe Colin Farrell er bij loopt, maar de rol is klein en ook al te uitbundig om er iets van te maken.

Kanonnen in de cast (want zowaar The Bunk komt nog even langs), maar losse flodders in de film. Het uitgangspunt van we gaan onze bazen even omleggen, levert ook al geen grappige situaties op. Het wordt zelfs al snel nogal armoedig wanneer er een zeikerd verschijnt en dan moet Motherfucker (met uitleg) Jones nog in de film verschijnen. Dat niveau ontstijgt het ook niet meer echt. Een geforceerd, gevoelsmatig haastig in elkaar gezette en ronduit suffe bromance.

Eentje die wat blijft hangen in z'n ambiance. Noem het maar stemmig. Wingard is druk in de weer met een wiebelende camera, focus en lichtjes, de score doet er nog een schepje bovenop, maar ondertussen blijft het vooral koel en afstandelijk. Er wordt behoorlijk wat tijd genomen om Sarah's problemen op poten te zetten, terwijl ondertussen het relaas van de moordenaar via allerlei omwegen wordt verteld. Hij komt eraan, maar dat is het dan ook wel. Nogal lauw allemaal. De onvermijdelijke finale is ook niet enerverend genoeg om het gebrek aan aantrekkingskracht te compenseren.

Gave optiteling. Visueel sowieso wel een aantrekkelijke worp. Aangenaam kleurenpalet, het ontwerp van het huis mag er zijn en Siri wil het rondom Mars nog wel eens een lichte horrortoets meegeven. Als zijn gezicht en blaffer vanuit het donker opdoemen, maar ook de achtervolging door de ventilatieschachten bijvoorbeeld. Foster heeft de kop er ook voor.

Zet een prima psycho neer. Ondanks dat het scenario hem kapot schrijft. Iets dat eigenlijk geldt voor de hele film. Hoe meer er aan de hand is, hoe moeizamer het gaat. Elke vorm van spanning wordt acuut de nek omgedraaid en met een toon die alsmaar op ernstig staat, weet het ook op die manier geen ijs meer te breken. Veel te veel geschreven rotzooi.

Dan staat Willis ook nog eens als een drama queen te acteren. Doe mij die van het intro maar. Met ruwe baard, lekker nonchalant gedrag (dat kammetje!) en bulkend van het zelfvertrouwen. Als vat vol emoties is het niet te harden. Ondanks dat het nog wat actie en een vlammenzee in petto heeft, is de film al vrij voor het einde opgerookt. Een kaartenhuisje.

Het gebruiken van eighties attributen en referenties wil nog niet zeggen dat je ook meteen een dergelijk sfeertje creëert. Ik heb het er althans niet in kunnen ontdekken, voor zover dat überhaupt de bedoeling was. Ordinaire onderbroekenlol voert te vaak de boventoon, de rode draad komt ook niet met iets fijners op de proppen en drie van de vier hoofdrolspelers doen er simpelweg niet toe.

Vooral de brulaap is irritant, terwijl Duke maar wat meehobbelt en Cusack de suffe lul speelt. Robinson heeft z'n uitstraling mee en is ook (samen met de aanwezigheid van Glover en zijn arm) verantwoordelijk voor de beste momenten. Met nog een paar aardige one-liners is dat het wel zo ongeveer. Verder weet het niet zoveel te bewerkstelligen. Iets als charme is ieder geval ver te zoeken.

Bijzonder en bewonderenswaardig. Zit 'm uiteraard vooral in de wrange wending die het neemt op het moment dat de twee bij hun tante verblijven. De keuze laat eigenlijk al het zielige en zoete dat aan een verhaal over kinderen in oorlogstijd kleeft, grotendeels verdampen. Wat rest is toch een behoorlijk bittere mix tussen persoonlijk en oorlogsleed; een bikkelharde afrekening.

Het Home Sweet Home zomaar misplaatst had kunnen zijn. Hier legt het je definitief op die pijnbank. En dat voor een tekenfilm met aquarelletjes en poppetjes met grote ogen en grote tranen. Klinkt wat badinerend, maar veel menselijker dan HNH komen ze niet. Pet af voor Isao Takahata én Akiyuki Nosaka.

Met zo'n thema wordt het al gauw aangrijpend, tenzij een filmmaker wel heel nadrukkelijk en vaak op zoek is naar een traan. Daar valt George eigenlijk niet echt op te betrappen, al lijkt hij soms wat weinig vertrouwen in z'n publiek te hebben. Zo wordt er enkele keren aangestipt dat het leven van een Rwandees in de ogen van de rest van de wereld kennelijk niets waard is.

Begrijpelijke kritiek, daar niet van, maar ook bekend commentaar en het valt uit de voortgang van de film ook wel op te maken. Drie personages die het opdreunen, terwijl het slechts binnen de karakterontwikkeling van Paul Rusesabagina van toegevoegde waarde is. Je hebt ook geen personage nodig om je af te vragen waarom mensen zo wreed kunnen zijn.

Die vraag rijst vanzelf wel in de wetenschap van wat er zich afspeelt. Zonder dat het een echt valse toon wordt, zijn er daarmee toch wat momentjes die iets te bedacht en/of gestuurd overkomen. Een rol als die van Gregoire is het ook niet helemaal. Dat alles neemt niet weg dat Hotel Rwanda als geheel wel werkt. Het verhaal is simpelweg te krachtig om er niet in mee te gaan.

George heeft er zelfs opvallend weinig expliciete beelden voor nodig. De focus ligt veel meer op wat het met zijn hoofdrol doet. En Cheadle doet het fantastisch. De scene na de mistweg is dat wat dat betreft vermeldenswaardig. Sophie Okonedo perst er ook een aantal blikken uit die je nauwelijks onberoerd kunnen laten. Het slot geeft dan wel weer een ietwat misleidend gevoel.

Alsof Fran Dreschers gekraak nog niet erg genoeg is, ook nog een grapje over haar stem. Belegen in een verder vermoeiend overdreven animatiefilmpje. Ik was na vijf minuten wel klaar met de Dracula van dienst. Verhaaltje staat ook niet bol van de inspiratie, maar dat wordt nog enigszins goedgemaakt door de monstertjes en verschillende fratsen. Spijtig dat de meeste grapjes, leuke ideetjes en verwijzingen verzuipen in deze niet te harden drukte.

Norm! En VHS, ja. Typisch een filmpje dat ik daarmee associeer. Ook de poster helpt erg mee. Ik zal 'm destijds wel meerdere malen gehuurd hebben. Tegenwoordig doet 't me toch wat minder. De aandacht wil nog wel eens verflauwen. Ondanks (of misschien wel dankzij) het dartele sfeertje. De rubberen creaturen zijn schattig. maar het gedoe in de jungle is dan weer vrij gammel. Geluk bij een ongeluk, daar wordt wel de troef uitgetrokken. Het slot heeft dan ook wel iets van de glans van toen.

Nogal wat gemopper op de voorspelbaarheid hier. Daar valt wel iets voor te zeggen. In een film waar de firma List & Bedrog direct toeslaat, kan je er donder op zeggen dat er meer aan de hand is. Volgens mij heeft Mamet dat zelf ook in de gaten gehad. Hij speelt er mee, bluft zelf ook. De 'tell' die Dr. Ford krijgt aangereikt, is niet de enige die de film uitdeelt. Ook de kijker krijgt er hier en daar eentje toegespeeld.

Meer dan iets anders, gaat het er lange tijd om of en hoe ze er mee weg komen. Dat klinkt best boeiend, maar zo enerverend is het niet met deze (opzettelijke?) monotone stemming. Nogal harkerig en houterig geacteerd, waar zelfs de op zich niet onaardige dialogen hol klinken. Het resulteert in een film die nogal gekunsteld overkomt. Dat kan ook opzettelijk zijn, valt wat voor te zeggen, maar ik kan daar weinig mee.

Foeilelijke jeans, typische kapsels en een walkman. Niet het enige dat het tachtiger jaren schilletje markeert. De film wordt dan weer gekenmerkt door een ellenlange opbouw richting het satanistische kookpunt. Onderweg wel een klap die een daalder waard is, maar verder veelal shotjes die net even langer blijven hangen, inzoomen op al dan niet onbeduidende dingen, pov shotjes en meer van dat.

West lijkt te plagen, dan te sarren en uiteindelijk te teisteren met z'n uitgebreide exercitie in opbouw van spanning. En het werkt ook nog. Het sleept niet, heeft een nuchter sfeertje met een beheerste score, Jocelin Donahue is geknipt voor dit rolletje en zo rolt er zonder al teveel grafische horror een behoorlijk zenuwslopend filmpje uit de koker. Net geen homerun, maar wel een mooie drie honkslag. Zoiets.

Zelden zo blij geweest met een kill. Had best nog wat groffer gemogen.

Verder obligaat. De aanloop duurt te lang en is, onder meer door enkele castleden, ook nog eens behoorlijk vervelend. Sfeertje is onnozel, dat ook niet geheel wil verdwijnen als het balletje dan eindelijk gaat rollen. Enkele kills zijn wel ok, maar dreigend wordt het nergens. Muziekkeuze laat ook nogal te wensen over. Het wordt nog wel een tikje wreed met de waxjobs en het smeltende huis in het slot is mooi meegenomen. Desalniettemin een schrale oogst op 7 kwartier film.

Ook weer niet zó slecht. Eentje die je met opgeblazen karakters probeert aan te haken. Janssen is bitchy met Rush als sparring partner, terwijl Kattan meteen al staat te bibberen. En dat werkt. Aan de rest heb je niet zoveel. Ook aan Combs niet, maar die zit wel in de griezelige flashbacks. Misschien wel het beste wat deze remake te bieden heeft, alhoewel het onderweg nog wel uitpakt met electroshock therapy (die scène gaat maar door) en iets in een kamer waar het behoorlijk geflipt tekeer gaat. Dan heb je het beste wel zo'n beetje gehad. Waardeloze muziek die maar blijft tetteren, de ene draai na de andere en als het dan eindelijk bij de duisternis aankomt, krijg je een behoorlijk gezapige, in povere CGI verzopen finale, voor de kiezen. Met een teleurstellende einde. Toch, dat eerste uurtje is best oké.

Een niet onverdienstelijke mix van genres met een aantal knipogen en een cast die zonder overdreven aan te zetten best grappig uit de hoek komt. Beetje gek, maar niet gek genoeg om voor gek door te gaan en qua humor misschien niet helemaal in balans, in het slot wordt er forser op ingezet dan daarvoor, maar vaak wel lekker droog en soms passend onnozel. Met het gezinnetje dat niet zo goed functioneert heeft het een rijke basis voor wat lol en dat komt er met enige regelmaat ook wel uit. Amos doet in ieder geval leuk mee. Het duurt iets te lang en heeft halverwege ook een dipje, maar de vreemde buurman krijgt het weer aan de praat.

Leuk monster filmpje dat het weer net even iets anders doet met de weerwolf. Niet al te serieus nemen, dat lijkt Hyett's bedoeling ook niet te zijn. Vrij veel lolletjes in het begin, wat zwartere humor verderop en af en toe gedraagt de film zich zelfs als een soort parodie. Clichés en zo. Gelukkig kun je je heerlijk ergeren aan het spul dat zich in de trein bevindt, de meesten zullen per slot van rekening ergens gaan dienen als spare ribs voor de huilers in het bos. Rare beesten, de eerste is een behoorlijk verschijnsel, sommige anderen doen een beetje denken aan de hongerige gappies van Wrong Turn. Niet geweldig, maar met de juiste houding vermakelijk genoeg voor wat het wil zijn.

Geen fan van weerwolven en dat laat zich merken als de eerste pontificaal in beeld komt. Als het dan om één of andere reden verder wel draait, hoeft dat niet zo'n probleem te zijn, maar dat is hier totaal niet het geval. Zeker vanaf de kolonie vervalt het in een wel heel beroerd ritme. Film hakkelt maar wat van scène naar scène. Meest onhandige moment is misschien wel wanneer duidelijk wordt dat er eentje is gebeten en er meteen op gekunstelde wijze uitleg wordt gegeven. Niveautje Scooby Doo.

Het loopt voor geen meter meer en van sfeer is geen tel sprake met de alsmaar tetterende score als mede schuldige. Niet te harden. Zo'n transformatie is nog wel oké, maar het shotje van twee wolven bij een kampvuur ziet er niet uit en de climax daar verzuipt in koddigheid. Neem alleen al de reactie van het spul wanneer er eentje overhoop wordt geschoten met een zilveren kogel. Het heeft het meest weg van een slechte sketch. Wat dat betreft werkt het komische slot beter. Verder kan ik er niks meer mee.

Ah, meisjes die het letterlijk voor hun kiezen krijgen. Bijzonder concept met een hoge cult waarde, maar het blijkt met voorsprong de voornaamste troef. Zo weet het zich in het laatste half uur er niet van los te rukken door de boel eens flink op stelten te zetten. Qua bloed, vlees en pus blijft het allemaal binnen de perken en de doeken helpen de score ook niet. Het kalme sfeertje doet dat wel.

De muziek is wat dat betreft in orde en dat bordje in de tuin is een giller. Dr.. Heiter heeft een leuk optrekje waarvan de aankleding passend steriel en kil is en waarin Laser zich mag uitleven met z'n fanatieke kop, sadistische trekjes en spijsverterende duizendpoot. Dat trekt hoe dan ook de aandacht, maar wanneer dat achter de rug is, heeft Six niet meer iets in petto dat er nog echt toe doet.

Beter dan de first born. De indeling is sowieso al een vooruitgang. Waar het vorige deel vroeg piekte om daarna eigenlijk alleen nog te dalen, heeft het hier na de koppeling nog genoeg smerige ideeën in petto om het draaiende te houden. Dan duurt het even voordat dat punt bereikt, er zijn ook meer schakels nodig, maar Six heeft met de zwijgzame Martin en zijn obsessie, gedrag en omgeving een tweede smaakmaker in huis. Een zeldzaam verlopen figuur met ogen net zo bol als zijn grote buik.

Hij zal het eerste deel wel vijf sterren hebben gegeven. Met wat duistere humor een leuke invalshoek. Het zwart-wit maakt zijn wereld nog vunziger en bovendien camoufleert het zo de soms goedkope look van de eersteling. In de kern natuurlijk een een herhalingsoefening, maar Martin heeft letterlijk en figuurlijk zo z'n eigen walgelijke input en Six trekt simpelweg meer horrorregisters open. Afgrijzen is er niet echt bij, maar de film is ziek en ranzig genoeg om daarop te scoren. De uncut versie althans.

De vorige twee delen waren best aardig te doen, hier kan ik weinig mee. Het valt en staat met of je de geflipte Duitse tiran kan hebben of niet, vermoed ik. Prachtige kop, maar hij had 'm wat mij betreft wel wat vaker mogen houden. Dat geschreeuw kwam me al snel de keel uit. Wel weer een andere aanpak, dit keer in een goudgeel jasje, maar je moet door een hoop film heen, eer de duizendpoot aan bod komt en daar heeft Six niet veel meer aan toe te voegen ten opzichte van de vorige delen. Ja, zijn eigen aanwezigheid en er is wat opvallende viezigheid, maar dat is het dan ook wel.

Blijkbaar is een afschuwelijk onderwerp genoeg om goed te scoren, want verder is het armoe troef. Enkele zaken zijn nog wel voor lief nemen, zoals de vrij goedkope look van de serie of enkele acteurs die er niets van bakken, maar in een kleine drie uur moet je toch een redelijk doortimmerd plot uiteen kunnen zetten. Geen van de diverse plotlijnen weet te overtuigen. Het is zo slecht geschreven dat het niet serieus te nemen is en zo gekunsteld dat het nauwelijks nog effect sorteert.

Zaken waarvan ik onmiddellijk aanneem dat ze gebeuren, komen amper uit de verf en de bedenksels om het verhaal wat op te pompen en het nog wat dramatischer te maken, werken averechts. Zo vindt men het ondanks dit thema kennelijk toch nog nodig om een Amerikaans meisje te ontvoeren en een agente een bepaalde achtergrond mee te geven. Misschien was men bang dat verkrachte meisjes uit Oost Europa e.d. niet aangrijpend genoeg zouden zijn..

Uiteraard heeft het enkele ongemakkelijke (overigens niet al expliciete) scènes, maar echt in de huid kruipen van de personages of de problematiek is er niet bij. De misdadigers neigen naar karikaturen (om over de advocaat maar te zwijgen) en de opsporing rammelt aan alle kanten. Zeker het tweede deel hangt met toevalligheden en dubieuze momenten aan elkaar. Via de dating site wordt het zelfs van een wel erg bedenkelijk niveau. Een oppervlakkige en zeer gebrekkige mini serie.

Kill all the men and rape all the women. Die Corman. Kan me voorstellen dat Peeters dat inderdaad niet zo kon waarderen. Een lollig filmpje wat dat aangaat. Vooral die scène in de tent met de buikspreekpop is goud waard voor dit soort onzin. De handenarbeid van toen levert nog een aantal aardige effectjes op en het monster design is op zich ook niet verkeerd, maar zodra ze gaan bewegen is er weer dat man in een rubber pak-idee. Wreekt zich met name in het slot, als het festival een chaos wordt. Niet zoveel aan op deze manier. Doe mij dan maar de slotscène. Je voelt 'm aankomen als blijkt dat Peggy nog ademt en daar wil je wel even op wachten. Peeters (of was het Corman?) delivers.

Burgerlijk Wenen door de mangel. Een bleke film die welig baadt in intense treurnis over een aantal min of meer willekeurige mensen, wiens verdrongen hartzeer en verborgen verlangens opspelen gedurende de heetste dagen van het jaar. Gedrag dat niet voor de buitenwereld bedoeld is, zo gaat er regelmatig een rolluikje omlaag, maar achter die façade staat Seidl klaar om al hun lelijkheid op ongegeneerde wijze te registreren. Hij laat eigenlijk geen spaan heel van z'n uit het leven gegrepen personages.

Want herkenbaar zijn ze zeker. Walter bijvoorbeeld wanneer hij zijn grasmaaier aanzet of in de supermarkt staat te klagen. Natuurlijk stuwt het scenario ze naar een iets hoger plan, maar in de kern bestaan deze mensen. Dat voorziet de film van een soort bitter realistisch karakter, dat nog eens wordt benadrukt door de banaliteit die Seidl aan de dag legt. Rijtjeshuizen en bedrijvenpanden langs de weg. Gewoner kan het bijna niet. De film heeft het uiterlijk van een documentaire zonder ook maar enige opsmuk.

Het levert allerlei trieste, pijnlijke, absurde, schrijnende, maar ook hilarische situaties op van mensen die elkaar al dan niet bewust het leven zuur maken. Anna is onbetaalbaar. Een immer kakelend wijf met liften zonder bestemming als dagbesteding, waarbij ze menigeen het bloed onder de nagels vandaan haalt. Je ziet voor iedereen de bui al hangen, die komt ook letterlijk en de film wordt na verloop van tijd steeds een beetje taaier, maar dit soort sociale afrekeningen zijn aan mij wel besteed. Ich geh' scheißen.

Laffe behandeling van een boeiende premisse. Want dat zijn dit soort Spelen wel, in welke vorm je het ook giet. Het zal wel te maken hebben met de doelgroep, maar daar kan ik natuurlijk niet zo veel mee. Dystopia dus, met District 12 waar men zich kleedt in hele doffe kleuren, een elite in felle, extravagante uitdossingen en een uurtje om het allemaal in de steigers te zetten.

Ruim bemeten, zoals de hele film als zodanig aanvoelt, al heeft het daar in het Capitool niet zoveel last van. Harrelson houdt de boel daar redelijk bij elkaar met een aardig rolletje. Bovendien kan het leunen op de aanstaande Hunger Games, maar juist daar gaat het de mist in. Vanaf de aftrap al. Geluid weg, muziek eronder en een shaky slash sloppy cam. Waardeloos.

Niet dat ik stevige kills verwacht. Hoeft ook niet. Suggestie is voldoende met tieners die elkaar naar het leven staan, maar daar is Ross ook niet erg bedreven in. Daarbij loopt elk fascinerend onderdeel in de arena af met een behoorlijke sisser. Er is een schattig, 12 jarige meisje, die niemand daar wil zien. Erg flauw hoe dat uitpakt en ook nog eens een enorme tranentrekker.

De heldin beperkt zich tot verdedigen en hoe het scenario omgaat met Katniss en Peeta is uiteindelijk dubbel zo flauw. Met dat soort scherpe randjes netjes bijgevijld en wat slappe toevoegingen aan het slagveld (die wilde beesten, oef..) wordt het een wel erg mak en zoetsappig gebeuren. Als ik nog eens een deeltje meepik, is het vooral vanwege Jennifer Lawrence.

Netjes. Wat je zo ongeveer van een koude oorlog thriller van toen mag verwachten. McTiernan houdt het simpel en zet in op niet veel meer dan een spannend onderzeeboot filmpje. Tijd voor het creëren van wat claustrofobie aan boord neemt hij dan ook niet, het staat allemaal in het teken van Jack Ryan die Ramius en zijn sub probeert binnen te hengelen.

Geen spectaculaire rol van Baldwin, gelukkig niet, en Connery als grote en koele meester tacticus doet dit natuurlijk op z'n sloffen. Prettig tempo met, hoe kan het ook anders, veel te luide muziek, vooral dat Russische gejengel is een ergernis, maar sonar bliepjes weten het al gauw nerveus te maken. Wat dat betreft is de eerste torpedo aanval zoals het hoort.

Al ziet het er onder water niet altijd even gelikt meer uit. Leuk onderdeel is de Russische ambassadeur. Best een beetje grappig en die Ackland heeft echt een fenomenale karakterkop. Minpunt daarentegen is dat het scenario het rondom Tupolev laat afweten. Arme Skarsgård komt nauwelijks aan bod. Verder een prima film voor wie van Clancy's verhalen houdt.

Complimenten voor de locatie scout. Er zit wat dat betreft best wat moois tussen. Helaas geldt dat voor de rest heel wat minder. De wenkbrauwen gaan al fronsen bij de oorlogsscène waarmee het opent. Nogal buitensporig allemaal. Een confrontatie met twee jagers even later is ook al zo overdreven met Del Toro's uitdossing en schim. Prima acteur, maar als killing machine niet erg op z'n plaats.

Het is toch meer een guppy dan een haai, zoals iemand ergens opmerkt. TLJ maakt nog wel wat van z'n rol als tracker, al wordt het herhaaldelijk zoomen op sporen al snel behoorlijk vervelend. Iets dat tevens geldt voor het ongeïnspireerde, luie scenario. Het is wel heel karig wat hier uit de pen is gekomen en de Filipijnse krijgskunst met de messen kan het ook niet naar een hoger plan tillen.

Prachtfilm tot en met de confrontatie met meester Chin. Daarna valt het toch een tijdje stil om in het slot weer op te veren. In ieder geval een heerlijk actievolle start met grappige jochies en een bijzondere ontmoeting op het plateau. Heel soms net iets té nep, maar door de bank genomen toch fantastische martial arts. Met ook een erg grappige MC.

Het zwaardgevecht is van epische proporties. Qua decor (door de hele film overigens een lust voor het oog), belichting en camerawerk helemaal top. Een gevecht met impact, ook op dramatisch vlak. Dat effect wordt vervolgens toch wat uitgesponnen. Had wat bondiger gekund, mede omdat het verder een weinig verrassend verloop kent. Het gevecht met de kolos O'Brien lijkt daar ook wat onder te lijden.

Berouw leidt tot eer en een slot dat wel weer dik in orde is. Niet de meest subtiele manier om iets dergelijks aan te stippen, maar tegelijkertijd past het meeste wel. Spreekwoordelijke buiging voor het duel met Tanaka, zeker voor het deel met de Triple Staff. En natuurlijk voor Jet Li's overall performance. Mooi slot voor een zuivere film met wervelende wushu.