Opinions

Daar liet Roberts me toch een keertje flink schrikken. De geluidsmix is er dan ook naar. Verder een filmpje dat met wat te veel van het ene en te weinig van het andere aan de slag gaat. Wat mij betreft eentje waar iemand, ondanks de beperkte speelduur, iets te enthousiast in de pen is gekropen.

Er is nogal wat te doen rondom de leraar. Had wat mij betreft best beperkt mogen blijven tot zijn verknipte relatie met leerlingen, maar er komt nog een hele slok familiedrama en meer achteraan. Dat leidt dan tot van die afgezaagde misverstanden en gesukkel met personages, zoals die bewaker.

Vond het wat overtollig, de film valt en staat toch met z'n belegering. Een groen velletje (ijzig blauw heeft mijn voorkeur, maar vooruit), hier en daar een gemeen kinderdeuntje en schimmen van lichtvoetige capuchons die de ene na de andere in de school aanvallen. Dat gaat allemaal wel.

Al ontstaat wel het idee dat Roberts na verloop van tijd een wat stevigere horrorkaart had mogen trekken. Slechts een keer dat het scoort op dat vlak. Dat kapotgeslagen gezicht ziet er afschrikwekkend uit. Beetje tam met een bot einde, maar dat kennen we nu ook wel. Al met al ietwat te mager.

Smeulend liefdesdrama, elegant, ritmisch en delicaat. De voyeuristische camera past bij het tijdsbeeld en de situatie waarin ze zich bevinden. Twee fijngevoelige, fragiele hoofdrollen die hun wederzijdse hunkering op stemmige en ongemakkelijke wijze weergeven in een film met de geur van een melancholische herinnering aan vervlogen tijden en kansen.

Aankleding en decors zijn majestueus en de muzikale intermezzo's met slowmo's vormen misschien wel de mooiste momenten. Het mist een bepaald magie om helemaal tot volle bloei te komen en wanneer Wong Kar-Wai het verzegelen van een geheim iets geraffineerder in de film had verwerkt, waren de gesmoorde woorden in het slot nog mooier geweest.

De magische wereld van Jeunet. Met een vlotte voice-over. Een rijke, fleurige beeldenstorm badend in de meest warme kleuren, maar hoe leuk, grappig, lief, charmant en vindingrijk het ook is, de vonk moet nog wel over slaan. Daar schort het bij mij nog wel eens aan bij zijn films. Amélie Poulain lukt het uiteindelijk met al haar goede bedoelingen. Hoe zoet ook, ergens onderweg wordt het vertederend en ontroerend.

Zo wordt het cafeetje ineens wel erg verleidelijk, is het geinig hoe ze de groenteboer over de kling jaagt en de reizende tuinkabouter is goud waard. Zo zijn er nog wel wat zaken die even de tijd nodig hebben, maar stilaan op hartelijke wijze toeslaan. De videoboodschap is raak, om maar wat te noemen. Het kat en muis spelletje kan zich meten met het meest onweerstaanbaar romantisch geschuifel ooit op film vastgelegd.

Rodriguez aan het body snatchen met een test en nog wat prietpraat over science fiction e.d. Net als de rest verre van subtiel, maar het is allemaal ook niet opgeblazen genoeg om het echt te laten swingen. Desalniettemin best vermakelijk met een reeks bekende koppen die een stereotiepje doen. Het mag, het heeft een paar opvallende scènes (o.a. eentje in de douche en iets dat kruipt), Josh Hartnett is de coolste van het stel, de koningin is lief en binnen deze ietwat luchtige setting zo gek nog niet.

Redelijk voor iets dat draait om het uitgekauwde gedoe rondom massavernietigingswapens, ietsje minder voor iets dat draait om Valerie Plame. Film komt in ieder geval aardig uit de startblokken. Liman flitst door z'n dossier heen, al had het irritante gezwaai met de camera wel wat minder gemogen. De opmaat heeft dan ook wel wat schwung, maar als Plame's identiteit eenmaal onthuld is en de personages hun posities hebben ingenomen, zit er eigenlijk weinig beweging meer in.

Penn komt niet verder dan een verbeten idealist die en passant nog een paar geforceerde scènes krijgt toebedeeld om dat nog eens te onderstrepen, waar de politieke kant net zo gedecideerd fout blijft. Plame moet voor wat beroering zorgen, maar die focus, zowel professioneel als privé, weet geen vuist te ballen. Een krampachtige vertolking van Watts, al krijgt ze ook niet veel om mee te spelen. Interessant, maar uiteindelijk toch wat te duf om een blijvende indruk achter te laten.

Mij ietwat te tam, deze bovennatuurlijke thriller in copland. Meer een krimi met een demoon als dader dan iets dat kan bogen op sfeer, mysterie en/of spanning. Af en toe een leuk shotje van een in nevelen gehulde straat en tot en met de eerste moorden gaat het nog wel, maar een zinderende atmosfeer valt er niet van te maken. Net als enkele muziekkeuzes komen Azazels gefilterde blikken wat knullig over.

En daarmee is ook al vrij snel duidelijk hoe de vork in de steel zit. Op zich geen probleem, ware het niet dat de scènes die het onder stroom horen te zetten ook niet helemaal van de grond komen. Zodra Time is on My Side weer terugkomt, zou dat kippenvel moeten opleveren, maar daarvoor mist Hoblit dan toch een bepaalde finesse. Bovendien wordt het raken daarna min of meer een herhaling van zetten.

Desondanks is het nog wel onderhoudend. Circa driekwart van de film schiet behoorlijk op, maar net als je een versnellinkje op naar de finale verwacht, komt er nog wat drama om de hoek kijken. Het ging dus allemaal om dat foefje in het slot. Nou ja, toe maar. Afgezien van die rare broer een film met een stevig bezette cast, maar de beste demoon? Elias Koteas. Jammer dat hij in het begin de boel op stelten zet.

Sterke film van Schumacher die een hete dag ook echt heet laat worden. Bijzonder sterke opening in de file waar waar de sinistere muziek en de zweetdruppels voor zich spreken. Het in woestijnkleuren getooide L.A. is een toepasselijk decor om het eens flink te laten koken. Dat lukt net niet helemaal. Wel levert D-Fens' ongewilde strooptocht enkele heerlijke ontmoetingen op die steeds een beetje harder worden.

Ook wel aardig is de ontwikkeling van Duvall's karakter die zo ongeveer parallel loopt aan hetgeen D-Fens allemaal uitspookt. De maatschappijkritiek is herkenbaar, maar de ironische ondertoon die Douglas meebrengt, maakt het ook nog eens effectief. Tot op een punt waarop je 'm gaat toejuichen. Het is gemakkelijk identificeren met die arme drommel, wat best een wrang aspect is.

Want D-Fens is in de eerste plaats een ongeleid projectiel die naast zijn ex-vrouw (Did you know, Beth, that in some South American countries it's still legal to kill your wife if she insults you?) zelfs zijn eigen moeder de stuipen op het lijf jaagt. In het slot geeft Prendergast nog eens aan wat waarschijnlijk zou zijn gebeurd, als hij niet op de pier was verschenen.

Een dergelijk slot had Falling Down ongetwijfeld in de buitencategorie geschoten, nu blijft het bij een misdaaddrama dat eigenlijk nogal zielig is, maar erg leuk verteld wordt. Met een vrij hoge herkijkwaarde. Mijn favoriet: die met de bazooka.

Interessant brokje WOII geschiedenis dat Ruzowitzky hier middels korrelige beelden vrij vlot en compact verteld. Zie je niet zo vaak bij dit soort films en je zou verwachten dat er daarmee de nodige impact verloren gaat, maar dat valt eigenlijk reuze mee. De douche scène komt er misschien wat karig van af en het korte optreden van Herzog's (te) naïeve vrouw is niet echt overtuigend, maar verder draait het grotendeels allemaal vrij soepel. Uiteraard laat Ruzowitzky de min of meer gebruikelijke horror van de oorlog de revue passeren, maar ik kreeg niet echt de indruk dat hij te nadrukkelijk op effect aan het mikken was. Al loopt er wel een enorm nazi zwijn tussen.

Andere pijler is de opvallende hoofdrol. Sorowitsch is toch iets meer dan weer een Joods slachtoffer. Een crimineel en niet de meest sympathieke man. Sluw en zelfs arrogant, met een moraal waar weinig ruimte voor principes is en persoonlijk gewin de boventoon voert. Iemand die ambivalente gevoelens oproept, net zoals dat geldt voor de plaats die ze in het kamp innemen en de werkzaamheden die ze verrichten. Het wordt stilaan de drijvende kracht van de film, geaccentueerd door zijn strijd met de idealistisch aangelegde Burger. Oorlogsdrama is al gauw aangrijpend, maar het slot heeft nog wel degelijk een onvervalst zwaar momentje in het kamp.

Fun met een liefhebbende maffia familie op de vlucht met elk zo hun psychopathische trekjes. En dat op het Franse platteland. Fris verpakt, spelend met tegenstellingen en clichés, ontspannen en wanneer er iemand dwars ligt of moeilijk doet, schakelen de Manzoni's met speels gemak over op furieus geweld. Leuk wanneer Belle met een tennisracket tekeer gaat, maar stiekem is het momentje met de auto in de achtergrond nog net iets leuker. Lekker droog.

Ondanks dat je het verhaaltje en de toon verder niet serieus hoeft te nemen, is het wel jammer dat haar lijntje met de leraar zo bloedeloos dooft. De Niro neemt het leeuwendeel voor z'n rekening met zijn missie om schoon drinkwater en die filmbespreking kon natuurlijk niet uitblijven. Toch is het allemaal net iets te lauw om echt te scoren. De basis is vaak grappiger dan wat volgt. Een fraai ogend filmpje van Bresson, dat nog best een beetje uitbundiger had gemogen.

Over Gil, a true fan en #11. Scott herpakt zich weer na het verschrikkelijke Crimson Tide. Niet met een grote film, maar wel eentje die je snel aan hem linkt. Menig regisseur zou hier een soort slow burner van maken, veronderstel ik, Scott geeft vooral vol gas middels een energieke regie in beeld en geluid.

Ook geen oeverloos geouwehoer tussen personages, maar vlot, een tikkeltje grofgebekt en to the point. Zo raast hij bijna door z'n scènes heen. Subtiel is het allemaal niet, verre van zelfs, en het scenario laat af en toe ook wat te wensen over, maar je krijgt zo wel een doelgerichte film voorgeschoteld.

Een thriller met het motortje van een actiefilm, iets in die richting. Dat gaat dat wel een beetje ten koste van De Niro's obsessie, dreiging en dat soort zaken, maar Scott weet er uiteindelijk wel een paar scènes uit te persen die de moeite waard zijn. Geen nagelbijter, maar zeker ook geen vervelende film.

Hartelijk avontuurtje in een knus sfeertje. Vooral dat laatste geeft de doorslag. Wat dat betreft knap dat alles zo naadloos op elkaar aansluit. Afzonderlijk van elkaar zou je best wat gebreken kunnen vinden in de houterige stop-motion, de bijna monotone c.q. droge voice cast en de hier en daar tokkelende score (die verder overigens wel érg leuk uitpakt). Bij elkaar vormt het al gauw een hartverwarmend geheel dat op één of andere manier ook wel past bij de herinnering aan Roald Dahl's verhalen.

Genoeg verbale grapjes, maar ook de gezichtsuitdrukkingen (die ogen, hun grijns) en de lompere dingen (zie ze vreten en graven) zijn simpel doch effectief. Qua stijl dus erg geslaagd waardoor het scenario ook veel beter uit de verf komt. Enkel het sullige zoontje versus het handige neefje voelt wat gezocht aan. De stoere ontmoeting tussen de vos en de wolf is daarentegen vermeldenswaardig in positieve zin, net als whackbat. Al met al een prachtig gemaakte beestenboel. Sluwe vos, die Clooney.

Charme. Voor de rest strompelt deze reis anno nu richting einde. Wat destijds als fantastisch zal zijn ervaren, ziet er nu eigenlijk niet meer uit. Zeker in het begin is het wennen. Het verkleiningsproces doet ongewild denken aan iets uit vroege Bond films. In het lichaam gaat het al niet veel beter. Je zou wensen dat ze het interieur van het bootje wat dichter zouden hebben gemaakt, zodat je niet steeds tegen die malle achtergrondjes aan zit te staren. Niet fair om de film daarop af te rekenen, maar je zit er ondertussen wel mee.

Ook het hele avontuur heeft wat stroeve elementen. Het bootje hobbelt plichtmatig van probleem naar probleem, de sabotage is in het begin al weggegeven en erg levendig wordt er niet geacteerd. Weinig flair in deze crew, met name Stephen Boyd valt op als stijve hark. Oké, m.u.v. Raquel Welch dan. Het wordt gaandeweg allemaal wel wat aantrekkelijker. Eenmaal in ´t oor aangekomen, worden de beste momenten (met een grappige draai aan de witte bloedcellen) er uitgeperst, maar samen met die charme is dat het vandaag de dag wel.

Als ik de poster zie, ben ik alweer om, maar één blik op de sneeuwlandschappen, het horen van de accenten of even sfeersnuiven bij een willekeurige scène (het overhead shot op de parkeerplaats mag wel genoemd worden) is ook ruim voldoende. En anders is er nog een fenomenale William H. Macy, die met elke plooi in z'n gezicht zo'n sukkelaar neerzet, dat wat voor smerige plannetjes hij ook heeft, je van start tot finish toch met 'm te doen hebt.

De overdreven vriendelijkheid die McDormand en haar omgeving meedragen, contrasteert natuurlijk geweldig met de kille manier waarop Stormare tekeer gaat en de toenemende drift bij Buscemi. De laatste heeft dan ook een paar prijsscènes te pakken, maar ik kan net zo goed genieten van de manier waarop Marge en Lou de plaats delict inspecteren. Haar man is ook al geweldig. En echt. Fargo is al met al een magistrale mix van tragiek, misdaad en komedie. Yah.

Forse verbetering ten opzichte van de tienerfantasie die Lin hiervoor maakte. Uiteraard mede vanwege de terugkeer van Walker en zeker Diesel, die met zijn voorkomen en monotone brom nog wel eens de reddingsboei van dit soort licht verteerbare onzin wil zijn. Geknipt voor het norse muscle rolletje dat het deels is. Als er wat meer komt kijken, hoeft dat voor mij niet zo.

Iets waar de film op een gegeven ook last van krijgt. Gelukkig wat volwassener van toon, maar het plotje valt niet mee. Te futiel om iets voor te stellen, te aanwezig om het te negeren. Na ca. een uurtje zou het eigenlijk stevig moeten doortrekken, maar dan nog is er allerlei romplomp dat vooral zand in de motor strooit, terwijl het tot dan toe nog best aardig voor de dag kwam.

Zoals de opening, totdat Lin z'n hand overspeelt als het gaat stuiteren. Dat zag er echt te hoekig uit. Het frivole GPS gedoe waarmee de straatrace wordt opgeleukt, bevalt heel wat beter dan de macho bullshit uit eerdere delen en die tunnels vormen een geweldig parcours. Blijf het wel jammer vinden dat er zo drastisch in wordt geknipt. Toch, het begint er op te lijken in F&F.

Snel, maar niet furieus. Straatraces, autogeweld; het ligt me wel. De tienerfilm die Cohen ervan brouwt beduidend minder. Boeiend concept dat al snel wordt afgeserveerd met een balans die doorslaat naar een pover plotje en alles wat daarbij komt kijken. Ik heb het bij wijze van spreken liever over de casting van de auto's dan die van de acteurs, maar zo ontkom je er bijna niet aan.

Dom heeft een motto, daar zou je alleen al een even knetterende als fascinerende film omheen kunnen bouwen, maar dat zal wel te riskant zijn geweest. Het is ze zelfs niet gelukt om Vin en de rest een paar stoere one-liners mee te geven. Vederlichte kost, deze undercover operatie, de tenen krommen als de FBI bazen aan bod komen en bij het zien van Rodriguez' chagrijnige kop.

Nog erger is de selectie tracks die de revue passeert. Afgrijselijke troep van toen. Zodra het met de fris gekleurde speelgoedautootjes in de weer gaat en de motoren gaan ronken, gaat het wel. Cohen is qua actie vooral wisselend. Af en toe iets aardigs voor de speed en crash junks, zoiets. Meer en beter van dat in het vervolg graag. Coolste auto? De custom-built 1970 Dodge Charger.

Nul uit drie voor de franchise, al legt Lin wel wat meer flair aan de dag. Komt in ieder geval de actie ten goede. Zo'n eerste race is best hoopvol en dat driften heeft wel wat, maar ondertussen zit je nog steeds te kijken naar een hemeltergend flauwe, gladde tienerfilm. Ken, Barbie en meer van dat soort poppetjes met speelgoedautootjes, zoiets, maar ook niet fout of gek genoeg om zo te scoren.

Gerecycled plotje uiteraard dat al gauw potsierlijk wordt wanneer er eentje komt vertellen hoe het leven in elkaar zit. Als zich dan eens een sierlijke scène aandient, meerdere wagentjes die in het holst van de nacht door de bochten glijden, wordt dat in de kiem gesmoord met een babbelend duo. Hoe Black in de film terecht is gekomen, is mij een raadsel. Uitstraling van een gepeld bolgewas.

Alleen Sung Kang die enige indruk maakt. De scène met de mensenmassa valt ook op, maar Lin verknalt z'n finale met roekeloos geknip. Dat kan best iets opleveren, maar het zou ook fijn zijn als je tijdens zo'n afdaling een coureur eens een meter of dertig achter elkaar ziet rijden. De enige poging daartoe ziet er niet uit. Tekenend. Het wordt tijd dat deze reeks volwassen trekjes gaat vertonen.

Onbestendige actie met teveel geklieder. Kennelijk is er nog steeds niemand die kan racen en dus maar weer korte flitsen van rijdende, botsende en stuiterende autootjes, afgewisseld met wegpiraten die hun stuur krampachtig vasthouden en ondertussen wat onnozele dingetjes uitkramen. Lin weet vooral goed te verbloemen dat dat eigenlijk niet zoveel voorstelt en gooit het daarnaast maar op lompe capriolen.

Dat met die gestripte truck is best een aardige vondst, het slepen van een brandkast zal dat ook wel zijn geweest. Op papier althans, op beeld is het weinig meer dan loos lawaai. De blitse verpakking ten spijt, een echt spektakel wil het maar niet worden. Ook al omdat er allerlei rompslomp bij wordt gehaald. Of het nu op serieus of grappig inzet, het niveau van een marginale soap of sitcom ontstijgt het niet.

Ergens onderweg doet het denken aan een belabberde Oceans film en dat ouwe jongens krentenbrood sfeertje dat af en toe de kop opsteekt, zal voor fans ongetwijfeld leuk zijn, maar ik kan er niks mee. Wat wel een prima toevoeging is, is The Rock die komt blaffen en bikkelen. Een beetje scenarist had hem en Diesel tergend lang tegen elkaar laten grommen. Voordat je het weet liggen ze echter te rollebollen.

Gezellig en ontspannen high-school tripje dat zich niet al te veel van de wijs laat brengen door een plot en een clou. Alsof het om zomaar een schooljaar op zomaar een school gaat. Geeft 't een prettige cadans, dat nog eens wordt versterkt door een aantal personages die zich scherp op het netvlies nestelen.

Penn jat uiteindelijk de film met zijn stoner/surferaccent, dampende pretbus en nemesis, maar ook Ramonus (die lijzige spraak) en Reinhold (de mimiek van een pechvogel) zijn er om te onthouden. Enige stevige puntje is de abortus, waar Crowe en Heckerling (ook al) relaxt mee omspringen. Valt te prijzen. Een aantal muziekreferenties (en buttons!) geven het eighties sfeertje nog wat meer cachet. De Benatars, maar ook zo'n Led Zeppelin geintje kan ik wel waarderen.

En het is ook wel grinniken om het ontstaan (?) van de term wuss te horen. Net zoals het Ohhh, narly van Penn die en passant een iconische status bereikt met zijn Spicoli. Het pleit allemaal voor Ridgemont High. Grappig, of noem het maar tijdgeestig, en een erg joviaal filmpje. Met een stomende Phoebe Cates.

Verrassend aardig actievehikel, al moet het na verloop van tijd wat terrein prijsgeven. Van het verhaal hoef je uiteraard niet veel te verwachten, maar het opent in ieder geval veelbelovend. Fraai camerawerk, dito gekleurd, lekkere muziek en zolang Johnson niet al te veel tekst, drama of iets soortgelijks krijgt toebedeeld, is 'ie imposant en meedogenloos. Jammer dat het eigenaardige sfeertje nogal eens plaats moet maken voor de nodige plotterij.

Wat dat betreft net iets teveel vet om het lijf. Killer lijkt een markante verschijning, maar blijkt uiteindelijk toch niet zo'n succes te zijn en richting einde wordt het steeds een tikkeltje moeizamer. Het zijn de momenten wanneer Johnson aan het werk wordt gezet, die 't 'm doen. Misschien niet al te spectaculair, maar Tillman Jr. neemt het op best coole wijze onder de lens. Levert een aantal sierlijke duels op, waaronder een paar op wielen.

Kan er wel een klein viertje aan kwijt. Niet vanwege de boksscènes, die gaan niet zo lekker, maar dat past dan weer wel bij het troosteloze bende waarin Tully zich bevindt. Wat dat betreft raar dat de film enige tijd bij Ernie en, in mindere mate, de trainer blijft hangen. Goedmakertje is het moment waarop een avond voor hem zijn pupillen niet zo succesvol is verlopen. Balen, maar met de kin omhoog.

En dat is het. Fat City is op z'n sterkst, als het allemaal tegen zit en het lelijkste naar boven komt. De blikvanger op dat gebied is ongetwijfeld Susan Tyrell. Dat in het barretje is hier in het verleden al eens aangehaald, ik vond de scène aan de etenstafel nog pakkender. Het haalt het bloed onder de nagels vandaan, maar is ook hilarisch. Ook dat is de film; somber en treurig, maar met een soort glimlach.

I'm not gonna be ignored, Dan! Dat klopt in ieder geval in deze redelijk nette thriller. Gelukkig geen al te grote fratsen of rare wendingen in de voortgang, dat had het onmiddellijk de nek omgedraaid, maar het is de karakteropbouw die iets tekort schiet. Met name Douglas' personage is te veel en te snel vooral een slachtoffer. Iets meer een gladjanus had de film ongetwijfeld beter gedaan, ook al omdat het verder een min of meer uit te stippelen koers volgt.

Het dubbele geintje in het park zet het wel al rap op ongemakkelijk, Glenn Close is uitstekend als enge psychoot, een paar aparte camerahoekjes onderstrepen het gevaar en hoe Lyne een aantal keren de partijen tegenover elkaar monteert is ook best aardig. Idem voor de stilte na de vechtpartij in het appartement van Alex. Het slot kent een mooie opbouw, maar de laatste klap is niet meer een daalder waard. Mijn voorkeur gaat uit naar het originele einde.

Geschift en destructief in een interessante tijd en alles wat daarbij komt kijken. Een speech, maar met name drugs en bijbehorende trips. De eerste is meteen een leuke met die bewegende vloer en de beestenboel. Misschien meteen ook wel de beste en dat tekent de film een beetje. Ik heb 'm althans wel eens leuker gevonden.

Het schichtige gedrag, hun uiterlijk de paranoia, de gejaagde camera, de voice over; allemaal prijzenswaardig en passend, maar het is net zo vaak melig en soms vervelend. Zeker na verloop van tijd is de rek er wat uit en moet het het van momentjes hebben, zoals een gesprekje over Lucy's lot. De hele trip valt wat minder uit.

Sympathiek filmpje dat het maximale effect uit het budget lijkt te peuren. Gevolg is dat de monsters weinig in beeld komen en het op zijn felste momenten nogal chaotisch overkomt, maar dat is hooguit jammer. Korte en grappige introductie van het slachtvee en daarna meteen alle remmen los. De eerste slachtoffers (Hero en het kind) zetten onmiddelijk de toon.

Verder misschien weinig origineel, maar het straalt veel plezier uit en heeft ook daadwerkelijk de nodige lol. 'They're humping!' neigt naar sleazy, maar als er daarna meteen een spruit uit dondert, wordt het ineens grappig. Net als het trutje dan iets probeert met een pistool, de loop en een kogel. Rollins heeft inderdaad het meeste komische personage te pakken.

Mooie mix van viezigheid en fun, lekker korte speelduur en gelukkig geen overbodig gehannes om iets van een plot op poten te zetten. Leuk.

Mja, de focus uit het eerste deel is er wel uit. Beetje uit de losse pols-werk waar lang niet alles aanslaat. De vervanging van de grappige introducties van het eerste deel is geen verbetering, de nieuwe personages zijn, zeker in het begin, ronduit vervelend en de humor komt niet verder dan plat, in hoofdletters. Eigenlijk is pakweg het eerste uur verre van leuk. Zelfs op het beste moment (Honey Pie's kop die gekraakt wordt tegen het toilet) weet Gulager zich niet in te houden.

En dan volgt zo'n beetje het meeste bezopen stuk film ooit gezien. Waarom ze 'sloppy' in de titel gebruiken is ineens helemaal duidelijk. Eigenlijk wordt het alleen maar flauwer en platter, maar wel in die hoge mate dat het weer heerlijk wordt. Er is geen touw meer aan vast te knopen, de smerige ideetjes van Gulager dondert hij links en rechts in de film met een enorme klerezooi tot gevolg.

Maar het werkt wel, met enkele scènes die op zeker je blik onmiddellijk veranderen. Uiteindelijk dan ook gered door een overdosis aan perversiteiten, maar het murmelende omaatje komt niet meer terug en hoe overtref je in godsnaam zo'n baby-toss..

Voor mij toch een pak minder, dit derde deel. De intro's zijn gelukkig weer terug en er zitten een paar geslaagde grappen (zoals de Shitkicker-kill) in, maar Gulager weet hier de flauw- en platheid niet meer te doorbreken met iets spectaculairs.

Leuk bedacht, maar qua uitwerking beduidend minder. De nieuwe typetjes halen het niet bij hun voorgangers en het geklooi in het riool valt behoorlijk tegen. Gulager's Feast blijft (letterlijk) onnavolgbaar, maar als onzin niet leuk uitpakt, is het meteen ook fors minder.

Ferris Bueller. A righteous dude. Duidelijk een kind van z'n tijd en ook duidelijk eentje van John Hughes. Een soort guilty pleasure, alhoewel het tegelijkertijd gewoon een schat van een film is. In het begin heeft het nog wel wat knullige momentjes en het is ook niet zozeer dat het allemaal zo enorm grappig is, maar het straalt ontzettend veel plezier en genegenheid uit. In die mate dat het wel heel erg dicht in de buurt komt van een permanente glimlach.

Bovendien is het ook heel aardig geschreven en voelt die vriendschap oprecht. Er is een hobbeltje met de zwaarmoedige Cameron, maar die weet het met deze innerlijke kracht gemakkelijk te nemen. De running gag wordt steeds sterker, Mia Sara is echt onweerstaanbaar, de verbeten kop van Jones is goud waard en wanneer Charlie Sheen de boel komt uitleggen, is het plaatje compleet. Wat normaal gesproken al snel onzin is, werkt hier: Twist and Shout.

Met een scherpe pen, strakke timing en een stel indringende acteurs -zaken die hier in voldoende tot ruime mate aanwezig zijn- ben ik wel te porren voor dit soort gepromoveerde toneelstukken, maar de Dogma 95 regels maken het er niet gemakkelijker op. Het levert een visuele stijl op die zo nadrukkelijk de aandacht trekt, dat de indruk ontstaat dat het z'n doel voorbij schiet.

Voor mij hoeft het dus niet zo, al heeft het wel een ruw- en lelijkheid die uitstekend past bij dit gedeukte gezelschap. De opening op de weg met beide broers spreekt wat dat betreft boekdelen. Dat is dan ook de enige toegevoegde waarde, de rest komt van de familie en hun feestje waar drama vermengd wordt met scheuten zwarte humor die als elektrische schokken worden toegediend.

Michael staat meteen al op ontploffen, maar exact op het moment dat de familiebijeenkomst z'n meest herkenbare trekjes begint te vertonen (vooral het geneuzel over soep), slaat Vinterberg meedogenloos toe. De speeches en reacties daarop blijven voltreffers, het liedje laat niets aan de verbeelding over en het ontbijt bewijst dat deze verjaardag hoe dan ook de moeite waard is.

Hadden Besson's vorige films nog excentrieke kanten, hier is het 100% extravagant en zo zie ik 'm (blijkbaar) het liefst. Van de pot gerukte onzin, maar wel allemaal vol overgave en drive gemaakt. Erg kleurrijke film met geweldige decors, uitdossingen, onzinnige sci-fi dingetjes en referenties. Zo'n scene als die rondom Korben's appartement, waar zo'n beetje iedereen bij elkaar komt; het gaat nergens over, maar het draait als een tierelier.

Boordevol aardige ideetjes en geintjes en dan gaat er wel eens wat mis, maar veel tijd om je er aan te ergeren is er niet. Zelfs de plot krijgt het spul niet aan het haperen. Serra's bijdrage is helaas weer te vaak stomvervelend (de taxirace ging nog bijna kopje onder door die Arabische muziek) en ik had zonder Leeloo's gedoe rond de W (en even later de L) gekund, maar ach. Het kan wat hebben na die witte poes en Mr. Kim's zwevende snacktent.

The Heavy in het junior weltergewicht; met de soundtrack zit het alvast snor. Wanneer het vanaf de introductie van het hele spul een vlot ritme te pakken heeft, lijkt dat ook wel te gelden voor dit zoveelste boksfilmpje. Niet dat de rode draad nu zoveel afwijkt van concurrenten (zie 'm trainen) en van Wahlberg zou je kunnen zeggen dat ie na verloop van tijd een beetje moet lummelen als goedzak tussen ellende, maar met de entourage van Mickey Ward is het smullen. Opvallend hoe ongegeneerd de familie wordt geportretteerd.

Een stelletje aso's pur sang met twee Oscar winnaars waarvan ik niet zou willen beweren dat ze 'm niet verdiend hebben. Het is soms op het randje, maar nooit er overheen en vol overgave. Samen met een wat luchtige insteek hier en daar slaat de emo-meter tijdens de wat zwaardere momenten nergens in het rood en de HBO registratie van het titelgevecht past prima. Russell geeft het zo toch een geheel eigen flair en dynamiek mee, waarmee het best een aardig plekje tussen die concurrentie weet te verdienen.

Begint als een slasher, gedraagt zich vervolgens als een milde college komedie om dan na bijna een uur toch maar te gaan slashen. Dat middendeel zal niet iedereen bevallen, maar ik vond het wel een lollig, sympathiek stel. Verre van irritant in ieder geval, zelfs de coach en zijn maatje doen leuk mee. Wildman is de uitblinker en ondertussen komt een killer dichterbij. Veel dreiging zit er niet in, alhoewel hij soms als een bulldozer op zijn prooi afgaat, en het is ook niet een creatieve moordenaar. De tweede, da's de beste, en er is iets met een pijl dat macht uitstraalt. Verder te weinig memorabel. Idem voor het filmpje dus, al heb ik me er ook niet mee verveeld.