Opinions

Leek nog even een innig liefdesdansje, de romance die het bal opent, maar al gauw zit je naar twee tere zieltjes te kijken die elkaar wollige dingetjes vertellen (my atoms have always loved your atoms..) en als ze even niet op één lijn zitten, van die verbolgen gezichtjes opzetten.

Het zijn mensen die ik niet wil kennen en daarbij ook nog eens opzichtig gebruikt worden om het thema van de film te voeden. Weinig subtiel van Cahill, die na een uurtje voor- en tegenspoed een mysterie uit de mouw schudt, die de boel even doet opleven.

Maar al snel vervalt het weer in penetrant gedoe rondom religie en wetenschap dat meer en meer gaat tegenstaan. En dat tot en met de aftiteling. De track van Radiohead schoot ook niet bepaald in het juiste keelgat. Het koppie van Salomina is heel wat sympathieker dan de film.

Remake die op de meeste vlakken geen stap verder komt. Visueel wel. Met blurry achtergrondjes, wat drukkere camerabewegingen en vale kleuren wordt er een sfeertje gecreëerd, maar ondanks (of misschien wel dankzij) die schmink wordt het er niet barbaarser op. Eerder koeler. De vertolkingen en toevoegingen in het scenario bieden ook al weinig soelaas. En zo blijft er eigenlijk niet veel meer over dan hetgeen dat op voorhand al in het concept zat opgesloten: afschuw over de verkrachting(en) en voldoening voor de wraak. Dat eerste lukt natuurlijk wel. Tot op zekere hoogte, want optimaal is andere koek.

Een onhandige en omslachtige opmaat haalt er meteen al wat venijn uit. Het gesar is dan wel grof en wreed, maar vooraf is het effect toch beduidend minder. De manier waarop de sheriff in het gebeuren terecht komt is bij lange na niet zo uitzichtloos als in de moederfilm. Sowieso vormt zijn aanwezigheid eerder een probleem dan een meerwaarde. De wraak werkt beter. Niet qua impact, daarvoor legt Monroe veel te weinig gevoel in z'n film. Als ongezouten, gore martelhap is het wel te verteren, maar veel meer dan een zuinige compensatie voor iets dat diep onder de huid had kunnen kruipen, wordt het niet.

Niet iets dat je bij de lurven pakt. Normaliter een goed teken wanneer een horror het beste voor het laatst bewaart, maar met dit concept had het al eerder moeten prikken. Monroe laat bij de verkrachtingsscènes te veel aan de verbeelding over en weet er niet zoveel impact uit te persen. Dat zet zo'n film dan meteen op achterstand, temeer omdat er weer eens iemand veel te driftig aan het scenario heeft gesleuteld.

De overgang naar de stad is geen verkeerde keuze, maar bij de volgende stap krab je je al achter de oren, het gestoorde gezelschap is ronduit flauw en er lopen twee personages rond waar de film niets aan heeft. Zo'n rape and revenge flick heeft veel meer baat bij een meer kale benadering. De verhuizing maakt het grauw en kansloos, maar geeft het ook een goedkope vibe. Daarbij duurt het eerste deel ook te lang.

Net als de film. Dit moet je kunnen afklokken op 80, maximaal 90 minuten. Hoe bozer de kleine muis kijkt, hoe moeilijker het is om het serieus te nemen, maar desondanks pakt het wraak segment beter uit. Vieze toiletten is iets te gemakkelijk, maar voor iemand bewust aan een muur laten wegrotten, gaan de duimen omhoog en de notenkraker laat zien wat het eerder naliet. Daar had Monroe meer mee moeten doen.

Proyas in de grote Will Smith Show. Je krijgt al snel de indruk dat het meer om hem draait dan iets anders. Ik ben al bepaald geen fan en dan krijg je ook nog een zooi van die typische, schijtlollige opmerkingen om de oren. Helemaal irritant wanneer dat ook nog eens tijdens de actie gebeurt. Hopeloos.

Het verhaaltje heeft in de basis wel wat haken en ogen waar je mee aan de haal zou kunnen gaan, maar de opgelepende eenvoud waarmee het zich bedient, nodigt daar niet toe uit. Het babydrama rondom Spooner bereikt z'n dieptepunt in als die droom duidelijk wordt. Save the girl! Gatverdamme, zeg.

Het spoor met de broodkruimels heeft ook al niks om het lijf dat boeit. Eigenlijk het enige dat er een beetje toe doet, zijn de de decors en designs. Glad, strak en klinisch, best mooi, al gaat er te weinig dreiging van uit. Wat dat betreft jammer dat uitgerekend de NS-5 zo'n suf gezichtje heeft gekregen.

Straalt niks uit, die robot. Ja, kleurtjes. Een karig bedenksel al met al en de finale vervalt al snel in een soort utter silliness. Slechts omwille van de actie dat het enigszins door te komen is, maar de film wordt er geen tel beter op. Een lichtgewicht sci-fi voor fans van Smith, zoiets. En daar hoor ik niet bij.

Als je van films houdt waarin personages het liefst in auto's tegen elkaar lullen, is dit het helemaal. Tot diep in het slot vertelt de cast elkaar wat ze er van denken, om vervolgens dit slepende filmpje in amper vijf minuten af te ronden. Het zal iets met sfeer en een gebroken man te maken hebben, maar er zit zo weinig leven in deze brouwerij, dat al vrij snel niets meer indruk maakt.

De meest gedurfde scène zit ergens in het begin, waarna een droevig scenario Owen op het spoor brengt van de dader. Afgewisseld met stroperige en duffe dialogen tussen Will en de mensen uit z'n verleden. Na de zoveelste ijzige blik van Owen wordt het allemaal echt te mal. Hodges perst er hier en daar nog eens een leuk plaatje uit, verder is de man heel diep weggezakt na z'n debuut.

In mijn herinnering een bescheiden toppertje, nu na herziening toch net iets minder. Nog altijd een aardige Koude Oorlog-thriller met een passend sfeertje, maar de aflevering is een beetje kaal. Niet qua beelden. Die zijn zeker rondom de onderzeeër nog altijd wonderschoon. De poolvlakte valt wel iets tegen, maar erg storend is dat nou ook weer niet.

Het had best wat puntiger gemogen. Film zit oerdegelijk in elkaar, maar daardoor sluipt er soms een monotonie in, het mist dan ook een zekere flair. Jammer, want Sturgess heeft toch een bekwame cast tot z'n beschikking. Voordeel is wel dat de film nergens de rode draad loslaat, zodat het nergens verveelt. Het kleine beetje extra ontbreekt, maar nog altijd goed te doen.

Bitter en cynisch portret van de zeventiger jaren, waarin de seksuele revolutie is overgewaaid naar welgesteld suburbia. Speels, subtiel en onderkoeld genoeg om als zwarte komedie te dienen, want er valt voldoende te lachen met dit gezelschap. Volwassenen die vooral met zichzelf bezig zijn, allemaal op zoek naar iets meer uit het verveelde leven en uiteraard mislukt elke poging daartoe. The Negative Zone, zoals onderweg door iemand wordt opgemerkt.

Hilarisch hoe Janey, een steenkoude Sigourney Weaver, reageert wanneer ze haar zoontje samen met het buurmeisje in de wc betrapt. Tekenend voor de stemming van de film is het wanneer en hoe Ben iets soortgelijks tegenkomt. Zo zijn er meer van dat soort ongemakkelijke, doordringende momentjes en opmerkingen. Met dergelijke ouders en nog wat rondslingerende drank en drugs gaat het met de kinderen uiteraard niet veel soepeler.

De één heeft iets met moleculen, de ander met explosies, Wendy is een regelrecht enigma en Pauls plannetje kan niet anders dan, laten we zeggen, naar de kloten gaan. Toch blijft de cast van vlees en bloed waarmee de film tastbaar blijft. Een fraaie scène als die op de duikplank tilt het naar een hoger plan, de zogenaamde key party zet de verhoudingen nog eens op scherp en de ijzige storm heeft een harde les in petto. En die is nog eens raak ook.

Kijkje in de carrière van een familieman en huurmoordenaar. Iemand die blijkbaar een indrukwekkend CV bij elkaar heeft gemoord. Je kan wel merken dat Vromen z'n best heeft gedaan om de film te voorzien van een specifiek signatuur. Het resultaat is een sober portret, verstoken van glamour en sensatie, maar ook een nogal stugge en stroeve film. Imposante verschijning, deze Pool, dat wel. IJskoud in z'n opdrachten, intens wanneer z'n gezin op het spel staat.

Maar wanneer zijn verleden enkele keren aan bod komt, komt dat geforceerd over. Een povere poging om iets van z'n psyche bloot te leggen. Verder valt er op dat vlak vrij weinig te beleven. Visueel nog minder. De film gaat kopje onder in vale, doffe kleuren. Daar valt wel wat voor te zeggen, maar het pakt vooral lelijk uit. Shannon doet wat hij kan, maar krijgt te weinig om handen. Kuklinkski zal wel een legendarisch figuur zijn in misdaadkringen, de film is een grijze muis.

Eentje met meer potentie dan wat er uiteindelijk uit komt. Als mysterie werkt het lange tijd nog wel, maar de film is te losjes om ergens beklemmend te worden en te oppervlakkig om eens lekker in de psyche van de moordenaar te wroeten. Mangold brengt het spul vlotjes bij elkaar, onder meer een aantal freeze frames geven het wat flair en het woeste weer spreekt voor zich.

Eerste probleem dat zich aandient zijn enkele overdreven aangezette personages en eenmaal in en rond het motel is het gezelschap nog wel eens op onlogische acties te betrappen. Je zou kunnen betogen dat de film zich later wat dat betreft nog wel corrigeert, maar het zit al met al toch niet helemaal lekker. Dat neemt niet weg dat het stilaan kan teren op de vraag hoe het nu precies zit.

Eigenlijk een soort whodunnit, maar Mangold geeft hier en daar wat aanwijzingen en als je ze oppikt, krijg je een effect wat ook bij bijvoorbeeld Shutter Island de kop opstak. Identity is alleen een pak minder en gaat bovendien kopje onder nadat de waarheid aan het licht gekomen is. Het laatste kwartiertje kon me gestolen worden, daarvoor is het al met al best een aardig, onderhoudend thrillertje.

Kleine foutjes met desastreuze gevolgen. Een politiek drama (annex thriller) met slachtoffers, waar idealen de voornaamsten lijken te zijn. Clooney weet er wel raad mee. Bovendien heeft ie een uitgekiend plot en buitengewoon sterke cast tot z'n beschikking. Meeste plooien worden dan ook wel gladgestreken.

Alhoewel het rond Molly even wat wankel is. Het andere draaipunt is dan weer ijzersterk, waar het politieke gekonkel onder meer piekt via een even doortrapte als geraffineerde win win logica. Een strak politiek steekspel dat net iets meer houvast had kunnen geven wanneer ook Gosling het op z'n scherpst gaat spelen.

Nee, niet voor mij. Op z'n sterkst eentje met een ferme greep, op z'n zwakst een onuitstaanbaar onding. Het vliegtuig, het geluid, de kogelregen; allemaal ijzersterke elementen, maar wel in een film die mij op dat moment niets positiefs doet. Dat theatrale gedoe staat me vooral tegen, ik heb dan ook niks met de twee die de film in het eerste uur moeten dragen. Niveautje straattheater, bij dat dansje waan ik me in een Oerol nachtmerrie, het gespartel in het moeras lijkt ook helemaal nergens op.

Ik hoor Klimov bijna schreeuwen dat het meisje haar hoofd onder water moet doen. En dan duwt hij ook nog met enige regelmaat de camera in hun snufferd. Geen gezicht. Het herpakt zich enigszins wanneer het duo even minder aan bod komt, de Duitsers gaan huishouden en er vuur aan te pas komt. Een soort lugubere oorlogsdocu daar in het dorpje, waar de ruwe stijl het best past, maar verder houdt het mij op te grote afstand om hier in op te gaan. Dan werkt zo'n slot natuurlijk ook niet meer.

Burleske toestanden in een onbehouwen satire. Misschien een beetje raar om een film in dom dystopia van domheid te betichten, Judge kan zich per slot van rekening altijd z'n concept verschuilen, maar daar komt het wel op neer. Best zonde, want het biedt alle gelegenheid om stevig de draak te steken met de populaire wansmaak, maar dat komt er niet echt van.

Iets als een Dildozer is me toch wat te gemakkelijk en met een TV show als Ow, My Balls! weet je wel hoe laat het is. Over 500 jaar is ass het nieuwe fuck en als Crews komt brullen zie ik daar de humor niet van in. Niet het enige volkomen mislukte typetje en Rudolph loopt er maar wat verloren bij. Wilson doet het tenminste vrij droog als Average Joe a.k.a. Not Sure.

De kitscherige aankleding van de toekomst past dan weer wel, maar verder blijft het veelal bij heel fout en nog flauwer met een hoog hit and miss gehalte, waarbij het laatste duidelijk de overhand heeft. Toch is het wel een paar keer raak. Hoe dat autootje (en meer) aan flarden wordt geschoten is lekker lomp en de Brawndo discussie iseen opleving. Net als The Un.

'Actie' lijkt me enigszins misleidend. Er is wel wat geweld, maar zoveel boem valt er niet te beleven. Daarvoor hoef je het niet te doen. Het spitst zich toe op het wel en wee van dubbelagent Lim, die langzaam verstrikt raakt in het spionageweb. Verhaal is gesitueerd in de tachtiger jaren en dat weet Hyeon-jeong Kim best aardig over te brengen. Paar leuke shots in de stromende regen ook. Muzikale ondersteuning is daarentegen wel erg uitgekauwd.

Film opent sterk met de introductie van Lim (die militaire parade is leuk gedaan) en hoe hij infiltreert in de hogere regionen van de Zuid Koreaanse Intelligence. Laat meteen ook een beeld zien van de brute methoden die het Zuiden destijds toepaste. Goed versus slecht speelt dan ook niet echt een rol. Daarna zakt het in. De verhouding tussen Lim en Yun is niet erg boeiend (sowieso is Yun's aandeel nogal karig) en een erg inventieve spy-fi en/of ontknoping volgt ook niet meer. Het word een beetje saai.

Het glipt Lim uit de vingers, ook zijn moederland, en dat is het eigenlijk wel zo'n beetje. Het mist het nerveuze sfeertje dat het kan laten climaxen. Vertolkingen zijn best in orde, maar de film wordt op een gegeven moment wat lauw. En blijft dat ook.

Of het wel of niet origineel is, boeit me niet zoveel. Dat doet de film immers al vanaf de start. Het weet vervolgens grotendeels te teren op niet veel meer dan suggestie en de reactie daarop. Wat dat betreft helpt 't dat beide hoofdrolspelers niet storend werk afleveren. Beeldvoering, lichtgebruik en omgevingsgeluiden maken het knap nerveus waarbij de locaties uiteraard ook meewerken. Film blijft ook nog eens in beweging door z'n koers en korte speelduur. Met ook nog een waardige afsluiter in petto, heb je 't al gauw over een straf filmpje. Klein maar heel fijn.

Deze kan zo in het rijtje van A Beautiful Mind, Cinderella Man en dat soort overgedramatiseerde, kleffe bio brol. Alles in het teken van het beroeren van de argeloze kijker, het is zo doorzichtig als de pest. Het begin is nog wel aardig. Geen fan van Cumberbatch, maar de stuitend arrogante bolleboos waarmee hij vertrekt, is goed te doen. Paar leuke momentjes daar. The odd duck, al schiet Sheldon te binnen.

Als Knightley komt binnenhuppelen, wordt het allengs minder. De ontwapenende factor. Je kan het zo uittekenen. Idem voor Denniston, de baddy, de scènes met hem worden steeds dommer, zoals wanneer het clubje het ineens gaat opnemen voor Turing. Dan komt Desplats muziek natuurlijk flink zeuren. De rest van de score voelt nog wel eens opvallend misplaatst voor iets dat met oorlog aan de haal gaat.

Onzin die zich maar blijft opstapelen. Er gaat nog net geen lampje branden boven Turing's hoofd als hij de code breekt. Dieptepunt is dat gedoe met die broer op zee. Dat je een creatief loopje neemt met de geschiedenis in dit soort films, oké, maar zo nadrukkelijk de boel flessen om een reactie te ontlokken, is echt beschamend. Christopher heet dat ding. Ook niet waar, maar goed voor de zoete flahbacks.

Geen idee waarom Turing opent met de opmerking dat je goed moet opletten. Sleutelzinnetjes worden simpelweg herhaald en opgelepeld. Iets over geweld? Komt nog eens terug. Iets van iemand van wie je het niet verwacht? Ja, hoor, ook dat. En dan dat met het bijbeltje. De link tussen de machine en Turings brein, op zich een aardige invalshoek, wordt gewoon voorgelezen. En dat dit slot. Nee, laat maar.

Een niet te harden stortregen aan (maffia) clichés met een leeghoofdig verloop en actie die de middelmaat nergens overstijgt. Film ziet er best goed uit en het begint nog wel bruut met de afrekening, maar eenmaal aangekomen bij een warrig gemonteerde achtervolging met Reno op een motor is de film inmiddels in lachwekkende sferen terecht gekomen. Zowel qua voortgang als enkele personages.

Vooral de aanwezigheid van Kad Merad als Zacchia, één van de bazen, is gênant. Ik moest aan een criminele Louis de Funès denken. Merad blijkt achteraf inderdaad een professioneel grappenmaker te zijn. De beide politiemensen zijn te dom voor woorden en de pop met de dope is zo'n oppervlakkig moment waar L´Immortel bomvol mee zit. Stel je voor dat we vergeten dat zij de bad guys zijn..

Niet dat een actiefilm iets nieuws of een daverend verhaal moet hebben, maar het zou wel fijn zijn als er íéts is dat aanspreekt. Deze film is niet interessant, cool, grappig, stoer of imponerend. Het is nogal bespottelijk, met lastig prikkeldraad als bonus. Dertien in een afgekeurd dozijn.

Seidl's grauwe wereld. Die eerste statische shots van ijzig Oekraïne, brrr. Daar is geen geluk te vinden. Zijn Oostenrijk is ook allesbehalve een lustoord. Een bitter portret van twee jonge mensen met een uitzichtloos, marginaal bestaan en weinig perspectief. Seidl kent niet of nauwelijks mededogen met zijn personages.

Schaamteloos hoe Olga te kijk wordt gezet tijdens haar webcam avonturen, maar ook Pauli, een op het oog stoere, fysiek weerbare jongen, wordt meteen tot op het bot vernederd. Tussen dat soort uithalen waart er dan ook nog eens een wrange, pikzwarte vorm van humor rond. Neem dat schaduwboksen bijvoorbeeld.

Of die sollicitatie cursus. Ik moet daar hartelijk om lachen. Jiskefet is nooit ver weg bij dat soort scènes en ondanks dat, weet Seidl toch een geladen sociaal drama te schetsen. Wanneer het meisje wordt ontslagen, voel je het onrecht borrelen. Pauli's ongemak en afgrijzen is daar wanneer een hoertje te kijk wordt gezet.

Een film over Westerse uitbuiting met twee zielen in omgekeerde richting. Afzichtelijk en ongemakkelijk, de scènes met de bejaarden zijn echt moeilijk om naar te kijken, maar het zijn de jongeren die tenminste nog over een bepaald moreel besef beschikken. Een sprankje hoop. Het is een dunne deken in deze vrieskou.

Layton zal wel in zijn handen hebben gewreven toen hij Frédéric Bourdin voor de camera kreeg en hij zijn verhaal begon af te steken. Wat een figuur. Hij zit er natuurlijk in om te zwetsen. Hunkerend naar ouderlijke liefde, want nooit gekend. Ja, dat zal het zijn. Hij weet het leuk te vertellen, zoals die grijns wanneer hij over een gele bus begint. Het ís ook grappig.

Maar goed, in de kern schijnt het te kloppen en met de interviews biedt dat Layton de gelegenheid om met feit, fictie en de bereidheid om iets te geloven te spelen. Het zaakje stinkt aan alle kanten en met nog een wending mag je het een docu thriller noemen. Het verhaal is eigenlijk zo ongelofelijk bezopen dat je met verbazing zit te kijken. En blijft kijken.

En dat naar een beetje archiefmateriaal, aangevuld met reconstructies waar in ieder geval een poging wordt gedaan om het ietwat sfeervol te maken. En dus die vraaggesprekjes waar je mond van openvalt. De rare reacties van de familie, maar ook de FBI truffel. Oei. Dan is zo'n privé detective zo gek nog niet. Een bizar bedrog, ik heb me er kostelijk mee vermaakt.

Wordt gezien als een van Bogarts grootste rollen ooit. Als geen devoot fan ga ik eerder voor interessant dan iets anders, want dat is deze Dix Steele wel. Zou je hem ontleden, krijg je een complex en duistere vent. Lekker cynisch en gevat, uiterlijk onbewogen, maar een broos ego, een brok dynamiet en nog wat meer. Met deze hoofdrol, een moord en wat gekat richting Hollywood komt de film gemakkelijk op stoom.

Wanneer Bogart en Grahame elkaar in de armen vliegen, gaat het allemaal moeizamer. Sowieso komen filmromances van toen meestal houterig tot stand. Die magie gaat althans aan mij voorbij, ik neem ze dan ook maar voor lief. Probleem is hier dat het tot de kern van het scenario behoort. De film draait niet zozeer om de moord, maar veel meer om de implicaties die het voorval heeft op de verdere relatie van de twee.

Daar zou de dreiging van Bogarts personage iets moeten doen. Ray zet twee dikke scènes in en laat het verder aan zijn hoofdrol over om dat spanningsveld op te roepen. Toch komt dat er niet helemaal van. Het onbesuisde karakter werkt beter ten opzichte van zijn eigen breekbaarheid. Zo staat het slot niet compleet droog, maar Dix is niet de enige scenarist die moeite had met het plaatsen van de befaamde woorden.

Typisch een fimpje dat je het beste maar blanco in kunt gaan. Zelfs een omschrijving als horror kan zomaar verkeerde verwachtingen scheppen. Dat is het wel, maar wie voor bloeddorstige taferelen en dergelijke gaat, is er aan voor de moeite. Noem het maar een psychologisch thrillertje met de titel als leidraad.

En een vrij sterke ook. Klein en eenvoudig van opzet met bescheiden middelen, maar bijzonder effectief in z'n uitwerking. Audiovisueel van start tot finish een kleine uitblinker die geweldig gebruikt maakt van z'n setting. Een Iers platteland dat als een doolhof fungeert, waar de uitweg in rook lijkt te zijn opgegaan.

Claustrofobisch heet het dan. Is het niet de bebossing, dan is het wel de auto die steeds kleiner, krapper en benauwder lijkt te worden, terwijl de frustratie en angst het tweetal in toenemende mate gaat beheersen. Lekkere teaser wanneer het alarm een paar keer afgaat. Dat takke geluid gaat door merg en been.

Ik heb er ook wel wat mee, films waarin iets of iemand slachtoffers kiest en ze stilaan over de kling jaagt en in de prak rijdt. Lovering doet dat dan nog eens op tamelijk geraffineerde wijze en weet z'n punt te maken, al heeft het z'n beste kruit verschoten als de climax zich aandient. Niettemin een verdienstelijke film.

Valt wat tegen. Sterk uitgangspunt met wat herkenbare zaken zo rondom het kantoor. Gemeen en ook zielig als blijkt dat ze een doof meisje uitkiezen, er zitten een paar harde opmerkingen in, Eckhart heeft de uitstraling van de ultieme office prick en toch ontbreekt er iets. Het zal niet veel gekost hebben, dat valt er wel aan af te zien, maar dat is geen excuus voor het gebrek aan animo. Wat een vlotte, scherpe zwarte komedie had kunnen zijn, slentert wat te vaak voort zonder te prikkelen.

De 102 minuten-versie gezien.

Broos en sfeervol. Op audiovisueel vlak een genot. Louisiana staat er prachtig op met warme beelden van de drassige natuur en het klamme leven, nog eens ondersteund met passende Cajun- en bluesdeuntjes. Ondanks de brute moorden houdt Tavernier het veelal bij een ingetogen aanpak waar hij meer oog voor ambiance dan voor adrenaline lijkt te hebben. Zo weet hij ook de gevolgen van die orkaan nog even onder de aandacht te brengen. Southern comfort door de ogen van een Fransman, het lijkt wel een ode.

Verhalend bloeit het wat minder. Het voelt alsof er enkele zaken verloren zijn gegaan tussen boek en film en/of wellicht tussen lange en korte versie. Niet alles wordt even logisch aan elkaar geplakt, het komt wat brokkelig over. Wie een denderende klopjacht op de dader(s) verwacht, zal sowieso bedrogen uitkomen. Het gaat hier vooral om een drama dat zich toespitst op een agent met een nogal wankel karakter en verleden. Echt ontbolsteren wil dat dus niet.

Niettemin heeft het in combinatie met de fraaie setting en een paar interessante acteurs, een sluimerende aantrekkingskracht die de film blijft beheersen. Wat mij betreft genoeg om 102 minuten geboeid door te komen. Dat kwartiertje extra pik ik zeker nog eens mee.

They call me MISTER Tibbs. Interessante film die inderdaad niet herinnerd zal worden vanwege z'n niet al te sterke moordmysterie. Dat aspect start nog wel enigszins voortvarend, maar tegen het einde is de fut er wel uit. Waar de dader snel vergeten is, blijft de klap legendarisch, maar ook het onmiddellijke vervolg. Tibbs' venijnige I can pull that fat cat down, I can bring him right off this hill! is net zo goed kenmerkend.

Ook vanwege de reactie van Gillespie. Het feilbare duo vormt meteen ook de hoofdmoot van de film. De wijze waarop Steiger en Poitier elkaar bejegenen is een raciaal verhaal op zich. Vooral Steiger staat te hengsten. Mooie karakterkop ook. Met nog wat heerlijke muziek (ik ben al in the zone tijdens Ray Charles' titelsong) zal die dader me een zorg zijn. Het afscheid op het treinstationnetje is toch echt iets relevanter.

Whether it happened or not, is irrelevant. It's true. Sarcastisch kijkje achter de politieke schermen in docu-achtige sferen, over hoe een ongelukkig gekozen term een oorlog kan ontketenen. Knap dat ze ook over deze speelduur het motortje draaiende houden. Waar menig comedy over z'n rode draad struikelt, dendert het hier vrolijk door met een waar spervuur aan bijtende en blaffende dialogen.

Had eentonig kunnen zijn, ware het niet dat enkele vertakkingen in plot en personages voor de nodige afleiding zorgen. Het gedoe rondom de muur is net zo nuttig als het grappig is. Inderdaad knap geschreven, maar ook aan beide zijden vlijmscherp vertolkt. Van leuk tot naturel en niet te kluchtig. Capaldi is mijn uitblinker, zijn verbale showdown met Gandolfini het hoogtepunt. Dampende satire.

Strijd tussen fictie en realiteit. Spijtig dat Sam Neill niet echt kleur weet te geven aan die paranoia. Geen acteur om een film als deze aan op te hangen. Iets dat evenzeer geldt voor de openingsscène. Nog nooit iets gelezen van Lovecraft, maar deze informatie had op bewegend beeld wel wat later mogen opduiken. Qua toon ook een rare met Saperstein en The Carpenters. Toch is het daarna een gemakkelijke horror om in mee te gaan.

Met een mysterieuze verdwijning, vreemde gebeurtenissen, creepy figuurtjes en nog wat hocus pocus om Trent in het dorpje te krijgen en te houden heb je zo een uurtje horror gevuld. Cane's boekje doet het daarmee vrij goed, zijn verschijning iets minder en het sfeertje blijft te tam en kunstmatig om de boel eens flink op stelten te zetten. Van de monsters verschiet je ook niet van kleur, maar het verhaaltje blijft verder best aardig om te volgen.

Niet verkeerd. Heeft alles om een zeikfilm te worden, maar daar trapt Sheridan niet in. Wel jammer dat het drama het gaandeweg wint van de intensiteit waarmee het van start gaat. In ieder geval lekker ruig hoe het opent in de straten van Belfast met de huilende gitaar van Hendrix op de achtergrond.

Tot en met de rechtszaak houdt het dat gejaagde sfeertje ook wel vast. Een dusdanig idioot proces, dat het maar goed is dat de voice over het nog even onderstreept. Daarna krijgt de film het toch wat moeilijker. Eigenlijk alleen de aanwezigheid van de ware dader die het daar draaiende houdt.

Met name de scènes waarbij nadrukkelijk aan de vader-zoon relatie wordt gesleuteld, komen nogal gescript over. Vanaf Gerry's eerste uitbarsting zit dat onderdeel al niet helemaal lekker. Het komt zo goed als uit de lucht vallen. Het is aan Postlethwaite te danken dat de film daar niet in duigen valt.

Die het wat mij betreft ook wat fijner doet dan Day-Lewis. Of mag doen, want het zal ook wel iets met de rol op zich te maken hebben. Dat het vlammetje nog wakkert, blijkt als de brandende papiertjes langs de muur glijden en aankomen. Mooiste scène van de film en een boost voor de verplichte climax.

Indringend drama over de gevolgen van oorlog op de individuele soldaat. Tommy Lee Jones speelt op formidabele wijze de getormenteerde vader die ook zijn tweede zoon kwijtraakt. De ontluistering spat van zijn gegroefde gezicht af als hij stilaan het verhaal van de dood én het (soldaten)leven van zijn zoon achterhaalt. Ook Charlize Theron bevalt als de detective die zich vastbijt in de zaak, dat in tegenstelling tot de zaak van de hond...

Wanhoop, treurnis en ongeloof; dit is een juweeltje, maar wel een deprimerende. Ik begrijp de opmerkingen over traag en weinig gebeurtenissen niet zo. In the Valley Of Elah leent zich m.i. niet voor dergelijke opleukerij. Het zou de film iets spectaculairder kunnen maken, maar dat lijkt me juist níét de bedoeling. Dit verhaal heeft dat allemaal niet nodig, vertelt zichzelf door met name een veelal sobere, ingetogen TLJ. Wat mij betreft is de juiste format gekozen voor dit zeer droevige verhaal.

4.5*

Ongetwijfeld zullen er heel wat interessante ideeën door dit script krioelen, maar al snel blijkt dat In Time niet echt uitnodigt om daar verder lang bij stil te staan. Time is now the currency, iets dat na de voice-over tot vervelens toe wordt herhaald in aankopen en opmerkingen. Hetzelfde geldt voor de repeterende countdowns. Dan is het al snel niet meer intrigerend of spannend.

Stemmig is het ook al niet. Daarvoor roert de plot zich dan weer te veel en ook nog eens in de richting van een behoorlijk flauw, gemakkelijk en glad sci-fi thrillertje met een gulle versie van Bonnie en Clyde. De enige race tegen de klok die er echt toe doet, is die van de speelduur. Het meest opzienbarende moment is die van een car crash. Zo beroerd, het leek wel iets uit Thunderbirds.

Ergens zal hier wel een een aansprekende film in verstopt zitten, maar Villeneuve krijgt het niet voor elkaar. Enerzijds een onwaarschijnlijk mysterie, anderzijds hooghartig drama dat blijkbaar iets wil vertellen, maar gaandeweg vraag je je meer af waarom de moeder haar kinderen dit aandoet.

Het zal in de laatste brief staan, maar ik kon er maar weinig mee. Hoe dan ook, het bijt elkaar. Het scenario neemt nogal wat scherpe bochten. Die wil ik best voor lief nemen als dat het raadsel voedt, maar de toon van de film is dusdanig zwaar op de hand dat het zich dit niet kan veroorloven.

Dat geldt al voor het rare testament. Eerder een aftrap voor een avontuurtje dan de beladen geschiedenis waar Villeneuve mee aan de haal gaat. Daarbij het is vrij statisch in beeld gebrachte, stugge en klinische film die het relaas van Nawal maar mondjesmaat tot leven weet te brengen.

Het komt in ieder geval allemaal erg gekunsteld over. Slechts de scène met de bus die dat gevoel even weet te doorbreken. Wat wreed en wrang had kunnen zijn, strandt in een krampachtig spoorzoekertje dat steeds opzichtiger toewerkt naar een dramatisch bedoelde climax. En dat werkt niet.

Veel geschreeuw, weinig wol. Op zich natuurlijk een fascinerend concept, haken en ogen voldoende voor een prikkelende film, maar Nolan lijkt niet de intentie of finesse te hebben voor het creëren van een hypnotiserend doolhof. Meer dan een kapstok om een sfeerloze actiethriller aan op te hangen valt er eigenlijk niet van te maken. Al doet hij verwoede pogingen de aandacht daarvan af te leiden door middel van een omvangrijk, kras verhaaltje dat eerst uitgebreid moet worden uitgelegd en daarna nog enkele malen wordt bijgestuurd.

Als je personages daar maar steeds mee bezig zijn, kun je er donder op zeggen dat ze op andere vlakken niet veel zullen klaarspelen. Eigenlijk mag alleen DiCaprio iets voorstellen en binnen deze drukte lukt dat uiteraard niet. Het oeverloze gedoe rondom Dom en Mal komt vooral als goedkoop en publieksvriendelijk sentiment over. Het stort nog harder in elkaar dan de dromen dat hier blijkbaar kunnen doen. Als ik dan lees dat zijn emotionele reis de drijvende kracht van de film moet zijn, dan gaat Nolan hier wel erg hard onderuit.

De dromen dan. Alhoewel de werelden op zich vrij kleurloos zijn, vooral het winterlevel is een misser, valt daar nog wel eens iets leuks te ontwaren. Gek genoeg komen twee van de leukste momentjes in de opbouw al voorbij, daarna is er nog iets met een trein en het gezweef heeft ook wel wat. Spijtig dat de bulderende bijdrage van Zimmer daar echt niet meer te harden is, zoals veel van de rest helemaal smoort in apathische bombarie. Nolan boeit, bindt en intrigeert niet, de slotscène met het draaitolletje komt dan ook potsierlijk over. As if.