Opinions

Heeft alles voor een splijtende horror en toch komt het er niet helemaal uit. De cast is prima voor een film als deze, niets mis met de serene opbouw en de toch al ideale locatie heeft een keukenraam dat de patiënten één voor één voorstelt. En daar zitten een paar sinistere koppen tussen. De combinatie van beide levert qua dreiging ook nog eens een zinderend kookpunt op.

Daarna lijkt Courtes op één of andere manier wat steekjes te laten vallen. Zo komt het gespartel in het duister, afgezien van wat afleiding hier en daar, al met al nogal eentonig over en verliest het daar aan intensiteit. Het veert wel weer op wanneer George te grazen wordt genomen en het nog eens z'n ruwe, agressieve kaart kan uitspelen. Het slot had wel iets bescheidener gemogen.

Ah, Emmerich met z'n schaamteloze bombarie en andere onzin. Heel veel onzin. Te gek voor woorden wat hier allemaal de film heeft gehaald. Een piloot die nog tijd vindt om te trouwen, een president die de lucht nog eens opzoekt, een lokale dronkaard die zich nog eens nuttig maakt en dat is allemaal nog maar het topje van een ijsberg die wordt bevolkt met een heel resem aan irritante typetjes en oliedomme humor.

Beste grap van de film is er eentje van een nieuwslezer die meldt dat de politie aan de burgers vraagt om vooral niet op het buitenaardse schip te schieten. Voordat je het weet start je een interstellaire oorlog. Dat soort kleinere grapjes werken doorgaans het beste. In tegenstelling tot het geouwehoer tijdens de actie. Toch de voornaamste reden om dit op te zetten. Van al die flauwe opmerkingen is er niet eentje raak.

Vreselijk. Alles wat Smith hier uitkraamt, valt ook onder die noemer. De SFX houden nog een beetje stand, maar het beeld van een kapotte stad is lelijk en als het in de lucht echt los gaat, is het beste er inmiddels wel van af. Het is ook niet zo dat men erg hun best heeft gedaan op de aliens en wanneer iedereen gaat samenwerken (hoi, motto van de film) is dat vooral lachwekkend. Hopeloos en ongenietbaar, dit vehikel.

Een typisch Indiana Jones filmpje. Als liefhebber van de eerste drie delen zou deze er dan wel redelijk vlot in moeten gaan, maar daar komt om een of andere reden niet zo gek veel van terecht. Ik zie de charme, drive en bevlogenheid nog wel, maar ik ervaar het niet meer als zodanig. Deels een ongrijpbare factor.

Maar het heeft, vermoed ik, ook iets te maken met het gat tussen deze en de vorige. Dit vierde deel komt te laat. Ford doet het nog wel leuk, maar op deze leeftijd had hij het stokje al moeten hebben overgedragen. Een rolletje dat meer in de richting gaat van Connery's eerdere bijdrage was passender geweest.

Ook voor film heeft de tijd niet stilgestaan. Waar Indy groot werd in een wereld van handvaardigheid, om het zo maar eens te zeggen, is het nu ineens vergapen aan de wonderlijke resultaten van de computer. Zoiets kan op zich best iets leuks opleveren, maar binnen Indy's universum is de stap te groot.

Kon me in ieder geval niet aan de indruk onttrekken dat een geleidelijk proces van dat soort veranderingen de franchise beter had gedaan. Wat je nu krijgt, is een hedendaagse actie en avonturenfilm die desperate pogingen doet om het ludieke sfeertje van weleer te behouden. Het werkt maar mondjesmaat.

De succesformule in ere hersteld met in dit geval een jonge Indy als startschot en een meer speelse invalshoek. Een geschiedenisje met wat verklaringen die voor mij niet zo had gehoeven, al is het leuk om te weten dat Henry Jones Junior toen al een impulsief baasje was. Toch een rode draad door de trilogie. In elk deel staat hij immers wel ergens aan te geven dat hij eigenlijk geen idee heeft wat hij gaat doen. Ook hier ziet hij wel hoe het uitpakt.

De diversiteit in locaties is terug, we zien de leraar Jones weer, de nazi's vormen weer een ideale tegenstander en zelfs Sallah komt de boel weer opvrolijken. Vergeleken met het eerste deel is Sean Connery de enige wezenlijke en wat mij betreft ook sympathieke toevoeging. Frivool dus en boordevol plezier, al wil de humor hier en daar wel eens wat flauw uitvallen. Tegelijkertijd zorgt het er wel voor dat het nooit al te sentimenteel wordt rondom vader en zoon.

Spielberg heeft zich wat dat betreft aardig onder controle. Film komt iets minder onstuimig over dan voorheen, de actie lijkt wat meer verspreid c.q. gedoseerd, maar die is er nog altijd volop. Er zitten weer een paar enthousiaste achtbaanritten tussen, al mist het misschien een echte blikvanger. Het is het soort film waarin hoofddeksels in een open vliegtuigje niet wegwaaien tijdens een woeste luchtrit. En zo hoort het in de wondere wereld van Indiana Jones.

Luid, grimmig, turbulent en bloedirritant. De cocktailopening is een aardige, de race door de straten van Shanghai wervelend en het jochie is daar nog best leuk. Dat wordt gaandeweg wat minder, maar ik ben na een kwart film al helemaal klaar met het gezeur, gejammer en gegil van mevrouw Capshaw. Ik kan me geen scene heugen waarin ze niet het bloed onder m'n nagels vandaan krijgt. Zelfs het etentje, die had zó goed kunnen zijn, gaat om zeep. Een vreselijke vertoning (had haar lekker laten koken, Indy!) en absoluut debet aan de iets mindere score, want zo gaat er heel wat humor en vooral plezier, de ronkende motor van het eerste deel, verloren.

Goed, dat is dan zo, verder valt er gelukkig nog genoeg te genieten met een eigenaardige draai, wanneer het spul bij de ceremonie uitkomt. Wat tot dan toe soms tegen het kluchtige aanleunt (of het gewoon is), wordt ineens een duistere film met scenes die best als hard zijn te omschrijven. Zo lopen daar kindslaven rond en Thugs die de zweep ook weten te hanteren. Opvallend, maar nodig. Sommige actie effecten zien er niet meer zo best uit, maar het is nog altijd veel en knetterend, waarbij het einde zelfs uitpakt met een hattrick aan spektakelscènes. Die in het mijnkarretje is inderdaad nog altijd de beste en vanwege de remmen meteen ook de leukste.

Geinig met uiteindelijk een licht onweerstaanbare Mark Whitacre. Film is in meerdere opzichten merkwaardig te noemen. Uiteraard vanwege de hoofdrol, zijn voice-over en de tragikomische aanpak van Soderbergh, maar ook vanwege de sfeersetting. De look van de film (zie ook het lettertype) suggereert een ander tijdsbeeld dan de negentiger jaren waarin het zich afspeelt, wat nog eens versterkt wordt door de vrolijke retro muziek. Niet storend, wel opvallend.

In het begin ís het dan ook vooral merkwaardig en er zitten ook wel wat flauw momentjes in, maar hoe meer Whitacre van zichzelf prijsgeeft, hoe leuker het wordt. De leugens stapelen zich op (de miljoenen trouwens ook) en de maffe redeneringen van de voice over geven een opmerkelijk beeld van een man die varieert van een naïeve klokkenluider tot een doortrapte fraudeur. Leuk is ook hoe de hele support cast van de ene verbazing in de andere valt.

Een soort worst informant ever over een man die ongetwijfeld aan allerlei stoornissen heeft geleden (of lijdt). Ik ben geen groot fan van Matt Damon, maar hij komt er mee weg, met gemak zelfs. Het snorretje en brilletje passen perfect en je wilt 'm graag geloven. Zijn vrouw ook. Wat meer Melanie Lynskey had vast en zeker geen kwaad gedaan. Desondanks een hele aangename film van Soderbergh, die ik zeker nog een keer ga bekijken.

Beter dan de ontvangst wilde doen geloven. Liefhebbers van de eighties-vibe kunnen hun hart ophalen. De film baadt er in. Zelf vind ik dat sfeertje vreselijk, vooral de muziek, maar als het past dan past het, hoe lelijk ik het oog mag vinden. Lelijk heeft per slot van rekening ook wel wat.

Verhalend ietwat kaal, wat evenzeer geldt voor de personages, maar ook dat past wel bij de scene waarin zich dit vooral afspeelt. Het lijntje van Rourke brengt wat lower class-afleiding, de rest bestaat uit decadent LA van toen met een aantal apathische, narcistische figuren die hun dagen vullen met drank, drugs en willekeurige sex. Dat kan als saai of onpersoonlijk overkomen (gelet op de reacties zal dat ook wel zo zijn), maar ik vond de ingetogen manier waarop Jordan en Bret Easton Ellis hen bijna geniepig de afgrond in laten glijden best wel listig uitgewerkt.

Vervelen deed het in ieder geval niet, voornamelijk vanwege de toch wel intrigerende figuren die hierin ronddolen. De goed/kwaad-monoloog van Graham had voor mij niet gehoeven. Past totaal niet, maar verder is dit kille sfeerportret goed te doen. Prima afsluiter ook. Film met cultpotentie.

Frappant dat een film met deze titel zo weinig doet en voor elkaar krijgt met de Basterds. Pitt is nog wel even leuk met dat mauwende accent en hoe Stiglitz, die tenminste gezegend is met een vileine kop, wordt geïntroduceerd is helemaal Tarantino, maar afgezien van enkele gewelddadige uitspattinkjes is het maar een suf gezelschap dat slechts in beperkte mate mag komen opdraven.

Een schril contrast met de rest van de (main) cast, waar Tarantino wel het uiterste uit weet te persen. Met Hans Landa wordt inderdaad een fantastisch personage gecreëerd, maar iemand als Mélanie Laurent mag ook niet onvermeld blijven. Geweldige uitstraling en florerend tijdens de strudel scène. Tegen die tijd heeft Waltz zich al bewezen in het ijzersterke eerste hoofdstuk.

Een zinderende opening waar Tarantino het inclusief grap (een elegante pijp) onder hoogspanning zet. Nagenoeg briljant en hij flikt het nog eens in La Louisiane, maar gaandeweg gaat het wringen tussen die breed uitgesmeerde scènes en de rest van de plot. Het ritme van de film breekt, de set-up naar de première draait niet lekker meer en daar gaan ook wat dingetjes mis.

Bowie's Cat People schoot hier in het verkeerde keelgat, maar het meest zwakke moment is zonder enige twijfel het Italiaanse onderonsje. Slapstick waar iedereen uit de bocht vliegt en zo gaat er nogal wat flair verloren voordat het losbarst. Dat mag er dan zeker zijn, al had het nog wel even flink mogen knetteren tussen Landa en Raine. Al met al een comeback, maar met bedenkingen.

De ontberingen van een muzikant. Om ooit eens succes te vergaren in dergelijke muziek, is het een pré om lange tijd geen succes te hebben, om onderweg in of op de rand van de goot te belanden. Dat gaat bij Llewyn niet gepaard met drank en drugs, maar op elk ander vlak is z'n leven een puinhoop. Een mooi geschreven personage. Sympathieke en lelijke trekjes met een gezicht dat steeds meer op zuur komt te staan, maar ondertussen mag je er stiekem ook om lachen.

Ik heb me in ieder geval kostelijk vermaakt met de typetjes die hij tegenkomt. En de kat. Ook zijn reactie is goed voor een grote grijns als Johnny Five ineens geluid maakt. Alles met Goodman is smullen, verder is het ook veelal raak. Zo zijn de afslag naar Akron en Pappi's late bekentenis om verschillende redenen goud waard. De Coens steken de draak met de (oude) folk scene en de afsluiter, na een film badend in grijs, guur en melancholie, is ongetwijfeld een optimistische.

Een Spike Lee Joint. Wat je ook van z'n films mag vinden, het klinkt toch altijd als iets bijzonders, iets dat echt van hem is, maar Inside Man voelt meer aan als zo maar een thrillertje waar hij toevallig achter de knoppen zit. Dan wordt er wel eens een raciaal onderwerpje met de haren bijgesleept en zijn er her en der nog wel wat vingerafdrukjes van de regisseur te vinden, maar verder gaat het over niet veel meer dan Denzel Washington versus een listige bankovervaller.

Samen met flash forwards en de introductie van de grote baas is het wel zo ongeveer duidelijk waar dit heen gaat, maar de overvallers houden er een interessante tactiek op na dat het allemaal redelijk op scherp houdt. De humor vond ik daarentegen wat buiten de toon vallen en de veelal aanwezig muziek is zo soms nogal storend. De film jengelt ook wat te lang door. Het resultaat is dan ook eigenlijk niet meer dan een ordinair kaskrakertje. Zeker binnen het oeuvre van Spike Lee.

Pixarrr. Technisch steeds beter, wat het niet direct aantrekkelijker maakt, maar los daarvan. Ook op het creatieve vlak valt het hier niet tegen. Interessant basisidee en onderweg kom je ook nog wel eens iets leuks tegen, in of buiten Riley's koppie. Toch haak ik alweer snel af. Vanwege Joy. Ontzettend vervelend typetje, alsmaar in een vermoeiende overdrive, dat veel te veel haar best doet om leuk of wat dan ook te zijn. Voor m'n gevoel eentje die te vaak in dit soort werk voorbij komt. En dan moet Bing Bong nog gaan meedoen. Het avontuurtje is hetzelfde laken een pak. Misschien dat iets meer outside en minder inside het goed had kunnen doen, alhoewel de emo meter in het rood schiet rondom arme Riley. Af en toe een grapje dat wel landt, die enorme clown is een voltreffer en er is nog iets gedurende de aftiteling, maar op enige magie, charme of iets in die richting valt het wat mij betreft niet te betrappen.

Het dossier en het menselijke drama. Dat wil wel eens een statige film opleveren, maar Mann laat altijd wel wat leuks los op de kijker. Hoe hij Wigand en zijn min of meer eenzame worsteling met close ups en grote shots onder de loep neemt bijvoorbeeld. Het is natuurlijk makkelijk om in zijn strijd mee te gaan, maar het is niet zo dat hij op overdreven wijze als de grote held wordt geportretteerd.

Veel meer een kwetsbare man, slachtoffer van zijn eigen moraal. Veel van de soundtrack is beheerst en gepast, al komt er af en toe wat gejodel voorbij dat mij teveel aan een klaagzang doet denken. Ondanks het grote onderwerp, de duimschroeven die langzaam worden aangedraaid en enkele thriller aspecten, schiet Mann rondom Crowe eigenlijk een intieme film.

Als het gaat om CBS pakt hij de zaken groter en feller aan, maar ook daar vliegt de film niet uit de bocht. Het kost wat tijd om dit soort mechanismes uit de doeken te doen en die wordt dan ook genomen. Toch voelt dat nergens als een last. Mann heeft een aangenaam tempo te pakken en levert een fraaie film af, grotendeels waardig van toon en tot en met de bijrollen (Philip Baker Hall!) goed gevuld.

Horror om kippenvel van te krijgen. Verhaal is natuurlijk niet zo opzienbarend, zeker de opbouw niet, maar Wan weet hoe hij dit materiaal moet aan- en verpakken. Dan is een tikkende klok of een druppende kraan al griezelig. De camera beweegt alsof het de boel aan het bespieden is, uit welke ooghoek dan ook, en de op hol geslagen viooltjes geven de kriebels.

Alhoewel je weet dat je op zeker moment een bak herrie over je heen krijgt, is Wans timing dan blijkbaar toch effectief genoeg om het over te laten komen. Zelfs dat alarm is snijdend en Tiptoe Through the Tulips is voor eeuwig gebrandmerkt. De tijdelijke verhuizing naar The Further spreekt mij niet zo aan, waardoor de film in het slot toch nog iets aan kracht inboet.

Inmiddels een routineklus voor Wan, maar in zijn handen is dat nog altijd een nagelbijter van formaat. Zijn audiovisuele aankleding is voor dit soort horrors echt smullen geblazen. Neem alleen al de interieurs die hij gebruikt. Alles tot in detail uitgewerkt, alles tot in de puntjes verzorgd. Film ziet er gewoon geweldig uit en staat meteen onder stroom, waar zijn timing dan ook nog eens nagenoeg perfect blijkt te zijn.

Als het gaat om griezelen tenminste, want de comic relief past niet zo goed. Film mist een grote engerd, al heeft het daar niet veel last van. Dat is weggelegd voor een vorm van verzadiging die zowel in dit hoofdstuk als in Wans oeuvre de kop opsteekt. The Further sprak me in het vorige deel al niet zo aan. Met het nodige geplot om daar te komen komt de finale toch weer iets te lauw over voor een uitmuntende score.

Verrassend om Robin Williams hier op deze manier te gebruiken. Misschien nog verrassender dat hij er redelijk mee weg komt. De zachtaardige uitstraling maakt hem in deze rol toch interessant en in een bepaald opzicht huiveringwekkend. Memorabel is het dan weer niet, verre van zelfs. Al Pacino zit zo ongeveer in hetzelfde schuitje. Interessant vanwege zijn gevecht tegen slapeloosheid en moraal, het knettert ook een beetje tussen de twee tijdens het verhoor, maar dat is het dan wel zo ongeveer.

De achtervolging op de boomstammen mag er nog zijn, maar de scène waarbij ze elkaar tegen het lijf (dreigen te) lopen in de woning, valt bijvoorbeeld tegen. Te snel afgeraffeld, te snel gevlucht. De in mist gehulde katalysator van de film is het ook niet helemaal en de waanbeelden vervelen al snel. Wel een prachtige locatie voor een koel sfeertje en het script laat de film nergens helemaal door het ijs zakken, maar tegelijkertijd is het ook allemaal wat te lauw om een blijvende indruk achter te laten.

Banaal en onbenullig cop thrillertje met wat kogels. Erg goedkoop gemaakt. Visueel een dorre vlakte met af en toe een erg slordige montage. Plot en personages zijn een waterval aan clichés met een hoofdrolspeler die het charisma van een bolgewas heeft. Te midden van wat gezapige dramatiek rondom de commandant wordt een drugsgerelateerd misdaad verhaaltje opgedreund, dat bitter weinig om het lijf heeft en eindigt in een vrij armetierige shoot-out. Niet best.

Het zit er allemaal wel in, hè. Keurige familie, foute vrienden, problemen met vader, de grote liefde(s) en noem maar op. Nadeel is, zeker het eerste uur, dat het veelal in sneltreinvaart voorbij sjeest, waarbij sommige aspecten niet zo interessant zijn en andere iets breder hadden mogen worden uitgemeten. Een scène waar iets meer tijd voor wordt genomen, zoals die in de auto met Jacky, Guido en Ahmed, is bijvoorbeeld wel meteen raak. Vincent Cassel doet het leuk als roekeloze, agressieve gangster, maar de keuze voor Gérard Depardieu valt beduidend minder uit.

Malle verschijning vanaf zijn kennismaking met Jacky. Had het dan wat excentrieker gedaan. Wanneer het spul verhuist naar Canada komt het voor mijn gevoel in beter vaarwater. Een wat aangenamer ritme, Cassel krijgt daar ook wat meer te doen, de scènes in en rond de gevangenis mogen er om verschillende redenen zijn en de dubbele overval is geweldig. Afgezien van de sterke opening en wat losse momenten blijft het eerste gedeelte van dit eerste deel een beetje hangen bij lullig voorspel. Wanneer de gangster definitief doorbreekt, doet de film dat ook.

Beetje té. Ik ben niet zo kapot van Gere hier. Niet zozeer de acteur, vooral het personage dat hij speelt. Dat hij aan allerlei touwtjes trekt, oké, maar alsof dat nog niet genoeg is, komt hij overal aan z'n trekken en klust hij ook nog bij als beul. Iets dat in een flinke roman nog kan werken, in de beperkte speelduur van deze film komt het weinig overtuigend over. Een scène als die met Penny, als manlief belt, schiet bij mij dan ook in het verkeerde keelgat. Dat poster boy imago is er al af, voordat het wordt aangestipt.

Gooi er nog wat obligatie relatieprobleempjes van de agent bij (inmiddels nogal ergerlijk, die zeurende wijven in dit soort films) en de basis voor het duel tussen Gere en Garcia heeft zo'n deuk opgelopen, dat er van het verdere verloop niet veel meer terecht kan komen. Ik zat in ieder geval niet op het puntje van m'n stoel. Jammer voor de score die inderdaad aardige dingen laat horen. Verder kan ik er niet veel van maken dan een ordinair, niet zo geslepen thrillertje die door twee grote namen meer lijkt dan dat het is.

Punten voor de fysieke sci-fi, de rest boeit me totaal niet. Beste segment is op Millers planeet, die met het water. Wat zich daar afspeelt is misschien wat karig, maar zo'n grote oceaan weet wel indruk te maken. Idem voor enkele momentjes in de ruimte, het is er zelfs af en toe stil. Wat dat betreft jammer dat de ijzige planeet blijft hangen bij een grijze, onherbergzame klomp. Daar mag je meer mee doen.

Met Damon heeft het nog wel een aardigheidje in huis, maar een ontdekkingsreis op vreemd terrein zit er al met al niet in. Frappant genoeg iets dat Cooper voorop in de film nog vertelt. Minste onderdeel zijn die robots. Lompe blokkendozen voorzien van onder meer een humorstand. Tja. Dan zal Nolans film wel een tranenstand hebben, die door hem op 100% moet zijn gezet, want er wordt flink wat afgehuild.

En daar zakt het volledig in weg. De set-up is al magertjes, boertje vindt ultrageheim NASA complex en zit even later achter de stuurknuppel, het piept en kraakt ook meteen met een afscheid en zo volgt er meer van dat dik aangezette sentiment met averechts effect. Lullig voor Kip Thorne, maar zodra liefde ter sprake komt, weet je waar Nolan het om te doen is. Zo rond als de planeten zijn, zo plat is de film.

Props voor de locatiescout en degene die het onder de loep neemt. Tel daarbij de roadtrip op die leidt langs allerlei sympathieke buitenbeentjes en je hebt enkele troeven van de film te pakken. Dat ligt iets anders voor de hoofdrol. Enerzijds een fidele vrijbuiter die overal met open armen ontvangen wordt, maar anderzijds is het ook een zelfingenomen, betweterige wijsneus.

Met de wijze waarop de ouders worden geportretteerd, ben je geneigd om met hem mee te gaan, maar deze McCandless is soms lastig te peilen. Het is dat Penn er uiteindelijk doorheen prikt zonder een fors oordeel te vellen. Er is waardering voor zijn ideële acties en hoe hij in het leven staat, maar de hele onderneming is overduidelijk ondoordacht, overmoedig en roekeloos.

Ook een reis waar je een hele rits grote woorden aan kwijt kan. Wat dat betreft wel jammer dat de voice over die nogal eens bezigt. Je hoeft niet alles uit te leggen en het komt af en toe ietwat opdringerig over. De keren dat Penn het aan beelden overlaat, werken beter. Zoals het segment in de verstikkende stad. Dat zegt mij dan wat meer dan veel van wat de zus te vertellen heeft.

Hirsch doet het verder prima, maar je kan niet om de bijrollen heen. Vooral de ontmoeting met de oude Franz is innemend. Zoiets had zomaar kunnen ontaarden in sentimentele drab, maar die Holbrook laat even zien hoe het moet. Met dat aan het eind van de tour, wordt het slot er ook nog wat indringender op. En Penn heeft nog een troef in handen. De soundtrack van Vedder.

Sympathiek filmpje. Vooral positief dat het niet te nadrukkelijk op zoek gaat naar beroering via allerlei gekunstelde geplot, maar leunt op z'n twee hoofdrollen. De ene een warme man die geen medelijden wenst, de andere een goedlachse kerel die geen medelijden toont. Ontwapenend is dan een term die al snel te binnen schiet, helemaal met de aanwezige chemie en komische momentjes. Het wordt alleen na verloop van tijd wat meer van hetzelfde en is het wachten op een draai. Er moet immers nog een baard op. Dat doet me dan allemaal niet zoveel meer.

The film was nearly ruined by those in charge at Allied Artists who added a preface and ending that I don't like, aldus de regisseur van dienst. De epiloog kan nog. Het originele einde was weliswaar de perfecte afsluiter geweest, maar dat werkt nog wel. De proloog is problematischer. Het zet de film in flashback en hoe je het ook wendt of keert, je krijgt zo toch het idee van een afvalrace. Verder blijft het toch wel iets om de kriebels van te krijgen, al was het alleen al vanwege het griezelige uitgangspunt.

Dan heb je dus weinig special effects nodig om science fiction te maken. Duidelijk voordeeltje anno nu. Siegel weet daarbij ook al snel een gevoel van onbehagen en paranoïa te creëren. Door een aantal scènes, zoals het verzamelen op het pleintje en het gezang van de boerderij, verzandt het ook niet in zomaar een vluchtfilmpje, maar behoudt het een zekere reële dreiging. De piek moet dan nog komen en vindt plaats op de snelweg middels een geweldige uitbarsting. Wat mij betreft had en heeft Siegel gelijk.

They're coming! Het gaat me nog steeds door merg en been en dat in een film die eigenlijk meteen onder je huid kruipt, paranoïde aandoet en uiteindelijk uitzichtloos wordt. Niet in de minste plaats vanwege de macabere score die rondspookt, maar zeker ook door de camerastandpunten, bewegingen, hoeken en details die het brengt. Die silhouetten op de achtergrond bijvoorbeeld.

Enkele langgerekte shots zuigen je als het ware in de meer en meer beangstigende wereld van de hoofdpersonen. Kortgeknipte scènes, zoals die in Geoffrey's appartement, wanneer de politie poolshoogte komt nemen, onderstrepen het naderende onheil. Een simpele blik is hier net zo effectief als het snerpende gekrijs. Zelfs een telefoonkoord is al iets om de kriebels van te krijgen.

Naast alle sfeer heeft het ook nog eens voldoende tempo en verhaalkracht, zodat het over de volle speelduur z'n aantrekkingskracht nergens verliest. Een mix waarin alles op z'n plek valt en waar het beste tot het laatst wordt bewaard. Die kop, dat geluid. Kippenvel. In z'n totaliteit een riller van formaat die niets aan kracht heeft ingeboet.

Net als Invasion of the Body Snatchers uit 1978 en in iets mindere mate die uit 1956 eentje om de rillingen van te krijgen, maar dan vooral vanwege het erbarmelijke niveau dat hier wordt bereikt. Net dat wat die films zo goed maakte, een zeer zenuwachtig sfeertje, laat men hier vrijwel volledig achterwege. De dode blikken zouden het moeten doen, maar zeker het eerste half uur jakkert het maar door van scène naar scène en blijft er bijzonder weinig over van het gevoel van naderend gevaar.

De keer dat het dan even pas op de plaats maakt, wordt gebruikt voor duf geneuzel tijdens een etentje. Het wordt nog pijnlijker wanneer dat in het slot nog eens terug wordt gehaald. Stof tot nadenken dus. Nogal potsierlijk binnen zo'n dommig, routineus opgezet verhaaltje dat probeert te scoren via star power (Kidman toucheerde maar liefst ca. 17 miljoen dollar voor deze wanprestatie), een vervelend kind, een kleine romance en wat actie. Een financieel en, belangrijker nog, een creatief fiasco.

Een veelbelovend uitgangspunt dat snel in de kiem wordt gesmoord. Het niet kunnen liegen uit zich vooral in het opdreunen van waarheden. Ongemakkelijke waarheden, dat wel, maar ook erg geforceerd en gemakkelijk scoren. De lol is er wat dat betreft vrij snel af. Een van de betere momenten is wanneer Edward Norton om de hoek komt kijken en er een echt goede -want: vloeiend- grap uitgooit. Maar iets dergelijks blijft schaars.

Op de hoofdlijn blijft het ploeteren. De religieuze draai kent eigenlijk dezelfde krampachtige teneur als de opmaat en het gezeur over losers e.d. wordt na verloop van tijd behoorlijk vervelend. Wat Gervais aan thematiek meeneemt, is op zich best interessant, maar de manier waarop het hier door de strot wordt geramd, komt bij mij net zo snel die strot weer uit. Een botte exercitie, waar ik 'm liever (heel) wat scherper had gehad.

Hy kan een verkiesing wen, maar kan hy 'n land regeer? Aldus Die Kroniek. Leuk, dat taaltje. Helaas valt hetzelfde niet te zeggen over de film. Zo soms krijg je zelfs het idee dat Eastwood vergeet om er eentje te maken. Zeker de eerste helft bestaat eigenlijk louter uit het ophoesten van tegenstellingen tegenover Mandela's wijsheden. Zelfs z'n dochter ontkomt er niet aan. Niets dan lof over de man, maar als film werkt een dergelijke invalshoek hooguit mondjesmaat.

Er zit nauwelijks beweging in, personages blijven vooral vlak en gedienstig en voor zover er sprake is van enige voortgang, zit 'm dat met name in het verstrijken van tijd. Als eenmaal het toernooi op het punt van beginnen staat en Mandela meer in de richting van toeschouwer wordt geduwd, begint die flinterdunne set-up zich uiteraard te wreken. Het magere lijntje rondom de lijfwachten gaat nog net, maar gek genoeg is er geen Springbok die op dat moment iets voorstelt.

Van Chester wordt niet veel meer bekend dan dat hij zwart is en Matt Damon is volledig de klos als aanvoerder. Oersaaie rol en net als de anderen, volledig in dienst van. Het wordt allemaal veel te klef en kleverig met een liedje dat Colorblind heet, iemand die een kaartje voor de wedstrijd krijgt en visioenen in de gevangenis. Met overdadige slow motions en zo'n afgezaagde opmerking van Pienaar wordt de finale ook nog eens zo goed als onuitstaanbaar. Jammer.

From zero to hero. Leuk achterliggend verhaal natuurlijk, maar de film is bij nader inzien toch te zoete Disney koek om het allemaal zonder probleem te slikken. Het kleurenfiltertje is me wat te artificieel, zeker in zijn buurt, de comic relief gaat nog, maar met name het sociale drama is wat te nadrukkelijk aanwezig. Vooral vlak voor zijn doorbraak stapelt het zich op, terwijl de speler Papale beduidend minder aan bod komt. De verhoudingen liggen net wat te scheef om het echt boeiend te houden.

Beheerst in alles wat het doet. Vond 'm wel goed. Kusama vertilt zich alleen een beetje aan de balans tussen opbouw en climax. Met een twintig minuutjes minder had het wellicht iets puntiger voor de dag gekomen. Nu blijft het soms te lang aarzelen rondom Will, terwijl je als kijker zijn twijfel niet echt deelt. Er moet iets mis zijn met Eden, haar nieuwe man en de twee onbekende vrienden. Nette casting aldaar. Niet dat het grootse acteurs zijn, ook geen slechte trouwens, maar qua uitstraling precies wat je nodig hebt voor dit soort figuren. Mensen waar ik de kriebels van krijg. Levert alles bij elkaar een behoorlijk ongemakkelijk sfeertje op dat, meer dan iets anders, de film stevig in z'n greep houdt.

Mysterie, misdaad en verlies van onschuld met veel verhaalkracht en dat in kraakheldere, zonovergoten korenvelden. Een speeltuin zo groot dat het een scherp contrast vormt met de woelige periode waarin het zich afspeelt en, in het verlengde daarvan, de bijzondere ontdekking van Michele. Zijn perspectief is leidend waarmee de film zich aanvankelijk een kinderlijke naïviteit aanmeet, stilaan toewerkend naar een onvermijdelijk omslagpunt.

Dat zou als verklaring kunnen dienen voor de soms weinig subtiele aanpak en haperende vertelwijze, maar een pakkende mix wordt het op deze manier niet. Onderweg ontstaat het idee dat Salvatores beter natuurdocumentaires kan gaan draaien, want ook met de cast krijgt hij weinig van de grond. Met name de (latere) scènes rondom Filippo weten weinig medeleven in de film te leggen. Hoe het al met al uitpakt, laat dan ook vooral koud.

Opvallend gefilmd, ja, ik vond het wel wat hebben. Coole titel ook voor zo'n filmpje. Caine is natuurlijk de man met zijn vertolking van de sarcastische, ietwat roekeloze ladies' man Harry Palmer. Verder een typisch spionageplotje op eigen bodem met meteen een misdaad, vervolgens het voorstellen van de hoofdrol en dan gaat het z'n gangetje in de schimmige wereld van dubbelspel. Niet opzienbarend, maar wel onderhoudend met een aantal opmerkelijke scènes, zoals de ruil. Het hypnose gedoe komt inmiddels wat mal over, maar vooruit.