Opinions

Geen jeugdsentiment om het sentimentele gebeuk mee op te vangen en dat wreekt zich natuurlijk in het pakweg laatste half uur. Spielberg smeert het daar wel erg breed uit. Gelukkig zit er iets met crossfietsjes bij. Daarvoor best een sympathieke familiefilm. Schattig, avontuurlijk en de eigenlijk veel te bombastische muziek gaat er redelijk gemakkelijk in.

Ook weinig op de kinderen aan te merken, de kleine Barrymore is zelfs leuk bezig. E.T. zelf en Spielbergs lichtshowtjes kunnen er mee door. Wat me nog het meest opvalt is de bijna stiekeme wijze waarop de overheidsagenten in de film worden gebracht. Heel aardig gedaan. Totdat het, in tweevoud, ontroerend wil zijn. Dan houdt het voor mij op.

Gelikt verpakte hi-tech actie thriller die zichzelf onderweg uitput. Met de grootste mogelijke onzin, maar dat hoeft een leuke film niet in de weg te zitten. Zodra de twee geactiveerd worden, heeft Caruso het in de juiste versnelling staan en pakt-ie uit met tomeloze capriolen. Dwaas, ja natuurlijk, maar dat met die kraan, de botsende auto's en de sloop, het ziet er stiekem allemaal best tof uit.

Die glijbaan op het vliegveld is ook niet verkeerd. Minder is dat tussen die taferelen door de teneur aan de ernstige kant blijft en het maar aan blijft klooien met z'n dolle verhaaltje. Niet echt een aansprekend duo, LaBeouf en Monaghan, maar je kan ze het hier nauwelijks kwalijk nemen. Alleen Thornton mag af en toe leuk voor de dag komen. Het had allemaal best wat uitzinniger gekund.

Zeker wanneer duidelijk wordt hoe het zit met die mysterieuze stem. Zeg maar het kruispunt in de film. Het wordt nu echt te gek, maar in plaats van snel te schakelen naar een kinetische, spetterende finale, krijg je te veel rompslomp voor de kiezen die alleen werken wanneer personages en het doemscenario daadwerkelijk iets zouden voorstellen. En dat is overduidelijk niet het geval.

De boodschap aan de hand van drie grote dieren die meer en meer in het nauw worden gedreven. Erg drammerig is het gelukkig niet en het kan merendeels teren op bloedmooie beelden. Met uitzondering van de aanval van de leeuwen en het watertrappelen vormen de olifanten wat dat betreft het minste onderdeel. Niet zo gracieus en verder ook niet echt een interessante tocht.

De ijsberen en vooral de bultrug walvissen komen veel beter uit de verf, het leven in de oceaan spreekt me sowieso wel aan. Er komen nog een paar fraaie dieren aan bod in een docu die flink uitpakt met zijn HD technieken. Seizoenen koppelen aan time-lapse fotografie kan iedereen bedenken, maar het werkt natuurlijk wel en het vindt een nette balans tussen ons bolletje en z'n inwoners.

Het liefst draai ik de volume knop flink open om die prachtige beesten en kletterende watermassa's om me heen te horen, maar daar staat een symfonieorkest de boel te vergallen. Dat mag voortaan echt een paar onsjes minder. Ik had Stewart als plechtige verteller. Zodra je door z'n intonatie heen prikt, wordt het een beetje lachwekkend. De klankband staat een hogere score in de weg.

Harde docu die op z'n best is gedurende de 5 onderwerpen. De voor- en nababbel zijn niet zo aan mij besteed. Pedant schoot al dan niet terecht te binnen. Als dat het niet is, dan is het wel ietwat zijig. De beelden, die zijn dat niet. Allesbehalve. Gruwelijk wat hier allemaal voorbij komt. Ik ben niet erg naïef als het gaat om hoe wij met dieren omgaan en heb wel eens vaker wat van dit soort ellende gezien, maar het hakt er hoe dan ook in.

Neemt niet weg dat ik er ook zo m'n bedenkingen bij heb. Geen idee hoe Monson aan deze beelden is gekomen, maar het komt een beetje over als een lukrake greep uit van alles en nog wat, verschillende jaren en diverse bronnen waar vervolgens op afgrijselijk is geselecteerd. Ik heb niks tegen dit soort raw en uncut footage, als het zo gebeurt, moet je het zo laten zien, hoe kwalijk ook, maar op deze manier wordt het beetje een janboel.

Dan toch liever iets dat inzoomt op een bepaalde misstand en dat aan de kaak stelt. Liefst ook met een weerwoord, want die ontbreekt natuurlijk. Zat er ook niet in, in de wetenschap dat zowel maker, spreker, muzikant als producent uitgesproken veganisten zijn. Niet dat daar iets mis mee is, maar dat voel je wel aan de docu. Onbetrouwbaar is misschien niet helemaal het juiste woord, maar ook dat is er eentje die te binnen schoot. Net als bar en boos.

Moeizaam. In de eerste plaats vanwege de infiltratie. Je zou hopen dat zo'n film start wanneer dat al heeft plaatsgevonden, want vaak komt het niet al te plausibel over. Zo ook hier. Dan kan het zich nog herpakken, maar hoe dieper Moss in The East verzeild raakt, hoe problematischer het gaat. Een enigszins stemmige thriller met op zich interessante vraagstukken die zouden kunnen vechten om de sympathie van de kijker, maar het blijken haken en ogen die grotendeels verdwalen in de nogal zwaarbeladen plot.

Het richt zich met name op het dilemma van de hoofdrol. Marling heeft de blikken om dat over te brengen, maar het scenario blijft daar ver op achter. Ik heb niks met de zweverige gewoontes en omgangsvormen van deze activisten, dus dat helpt niet, maar de film gooit gaandeweg ook steeds meer nuance overboord. Wanneer de bazin van Hiller Brood plompverloren meldt dat haar loyaliteit bij haar clientèle ligt, is er zelfs zo goed als niks meer van over. De zogenaamde jams zijn van hetzelfde laken een pak.

Een te zwart-witte voorstelling van zaken waar ook nog eens allerlei persoonlijke motieven achter schuil gaan. Uiteraard wordt daar dan een flinke portie drama uitgeperst. Wanneer de rol van Page op dat vlak duidelijk wordt en er ook nog eens een romance aan te pas komt, speelt de film zo nadrukkelijk in op het gemoed, dat het effect vooral averechts is. Van Marlings personage is uiteindelijk weinig meer over en dat de film besluit met een wel erg ordinair thriller segment, voelt eigenlijk volledig misplaatst.

Juno motortje met John Hughes benzine. Zoiets. Vlot, gevat en cheeky, maar ook allemaal net wat te uitbundig om innemend te zijn. Zo moet je bij het feestje van Melody Bostic door heel wat overdreven gedoe heen wroeten om bij die vrij aardige grap uit te komen. Die overigens wel landt.

Dat geldt niet voor alles rondom het Cross Your Heart clubje. Erg flauw, net zoals de protestbordjes en Kudrow's waardeloze rol. Easy A en Emma Stone zijn eigenlijk op hun best als het hooguit quirky probeert te zijn. Emma Stone is charmant, de ouders oké en Thomas Haden Church droog.

Vrijheid blijheid, zowel in wat er achter de film schuil gaat als wat het weergeeft. Ronkende motoren, een dikke soundtrack en Amerikaanse vergezichten gecombineerd met een zweem van vrijblijvendheid en geestverruimende rookpluimen. Beeldende symboliek en filosofisch gemompelde beeldspraak schetsen het gedachtengoed van toen. De muffe geur van de sixties komt bijna uit je speakers waaien. Een vrijheidsdrang die wel nooit verloren zal gaan, maar als het op impact aankomt, moet het inmiddels toch wel wat terrein prijsgeven.

De aanpak uit de losse pols brengt met zich mee dat het sowieso al lastig om in de huid van de film te kruipen, maar de eerste drie kwartier maken het er wat dat betreft niet bepaald gemakkelijker op. Zeker het gedeelte in de commune laat zich moeizaam verteren. Pas vanaf Nicholsen begint de roadtrip te ontbolsteren. De intrede van George brengt de nodige flair met zich mee en de betere scènes (bijv. het restaurantje) en interessantere dialogen (We blew it, man) stapelen zich op. Nog eens gevolgd door een ijzersterk slot. Al met al in ieder geval waardevol.

Vond het zo gek nog niet. Hooper heeft nog duidelijk wat van z'n Texas Chainsaw Massacre vorm te pakken, al raakt hij in dit moeras niet de toppen die hij in Texas haalde. De vibe zit er nog wel degelijk in. Voor een verhaaltje en dergelijke moet je hier natuurlijk niet zijn. Wat er zoal rondloopt, zeurt, murmelt en gilt en met die krok wordt het ook nooit wat. Hij eet af en toe iets op en dat is het wel. Maar goed ook, zo'n nep beest wil je niet ook niet al teveel in beeld hebben.

Eaten Alive moet het vooral hebben van z'n aftandse redneck sfeertje met dampige fotografie rondom het hotel en de troosteloze muziek die daar wordt ingezet. Judd draait door en als hij er dan eens eentje vastprikt, is dat nog best smerig. In al z'n kilheid althans. Verbaast me niks dat deze tot het lijstje van de video nasties heeft geschopt, al heeft dat niet zozeer met de onscreen viezigheid te maken. Die valt best mee. Het is de ronduit akelige ambiance.die het 'm doet.

Doffe ellende en niet eens vanwege een gebrekkig budget. Veel viezigheid, dat wel, waarbij de zombies er niet altijd even geweldig uitzien. Dat had visueel iets beter kunnen worden ondervangen, zoals ook wat knipwerk hier en daar stroef oogt en de muziekkeuzes lang niet altijd meevallen. Onguur en asgrauw is het allemaal wel, maar het loopt voor geen meter.

Ellenlang gezwets van irritante personages zetten de film keer op keer volledig stil en de toon vliegt van serieus naar gestoord, wat in beide gevallen dan ook belachelijk overkomt. Uiteindelijk lijkt het dan toch te kiezen voor bloedpulp, maar tegen die tijd is dit wankele kalf allang verdronken en is de finale nu ook weer niet schuin genoeg om het nog eens op te laten veren.

Vilein filmpje dat tijdens een herkijk gemakkelijk overeind blijft. Het idyllische begin is nog een bekend gegeven en de sociale noot was zonder het radiobericht ook wel te kraken, maar al snel sijpelt er een dosis venijn in het natuurschoon. Het eerste gesprekje met het gespuis is wat dat betreft erg verhelderend. Brett is meteen al het type en accent dat je door merg en been gaat.

Zo'n steekpartij is meteen ook ongemakkelijk kijkvoer. Vanwege het geweld, maar een furieuze blik en een steenkoude opmerking over schoenen maken het nog wat extra misselijkmakend. Een soort voelbare, verontrustende en bittere horror die eigenlijk in de hele film verweven zit. Als dat je bloed nog niet doet koken, dan is het wel de climax van dit hachelijke avontuur. Krachtige film.

Dan eens gewichtig, dan eens patserig. Niet dat het pretentieus is, maar het lijkt niet echt te willen of kunnen kiezen tussen een complot-thriller en een wraakfilm. Erg in elkaar gepropt, als een soort uittreksel van de serie.

Wel opgeleukt met wat botte momenten, zoals de manier waarop Robinson een paar klappen krijgt te incasseren. De mysterieuze Jedburgh is een interessante verschijning, maar in z'n totaliteit blijft het wat onevenwichtig. Suf slot ook. Vluchtig filmpje dat iets meer gung-ho had gemogen.

Die Liman. Zomaar ineens een fijn filmpje van zijn hand. Met een beetje hulp van buitenaf, zo blijkt. Zag pas op de aftiteling dat Christopher McQuarrie heeft meegeschreven en dat verbaast me niks. Die weet wel raad met dit soort kaskrakers. Tenminste iemand die begrijpt dat je zoiets maar beter een dosis fun kunt meegeven in plaats van het met een (te) serieuze pet te benaderen.

L'histoire se répète dus. De Tweede Wereldoorlog in een futuristische jas met het foefje van Groundhog Day, een Full Metal Bitch, gave exoskeletons en tentakelvlugge aliens. Iets meer body had best gemogen, maar het design is slick en ze komen voldoende aan bod om iets voor te stellen zonder dat ze onderweg ergens gaan vervelen. Dat gevaar zit meer bij het resetten van de dag.

Maar daar slaat Liman zich heel aardig doorheen met deze luchtige aanpak. Er hangt althans wat milde humor rondom Cruise, die zich als boksbal laat gebruiken en steeds moet worden afgeknald om verder te komen. Zeg van hem wat je wilt, maar hij is cheeky bastard genoeg om ermee weg te komen. Iemand als Paxton is natuurlijk ook goud waard als blaffende Master Sergeant.

Mettertijd verandert die toon dan wel, maar op deze manier zeurt dat niet en het concept keert zich ook niet helemaal tegen de film. Behalve wanneer er op weg naar het slotstuk nog een schijn van spanning moet worden opgehangen. Dat gaat stroefjes. Die bloedtransfusie zie je van mijlenver aankomen, maar daar staat dan nog wel het nodige sci-fi spektakel tegenover. Ook leuk.

Eentje die al enige rekbaarheid vraagt van de kijker, maar daarna weet het ook nog eens van geen ophouden. Genoeg is blijkbaar niet genoeg. De start in India verraadt z'n intenties, we gaan iemand een lesje leren, eenmaal op de bruiloft gaat het draaien. Bier geeft de toch al vurige confrontaties een extra lading mee via een energieke stijl met allerlei close-ups en driftig geknip, daarbuiten komt dat nogal eens overdadig en drammerig over.

Enkele rustige en sfeervolle shots werken beduidend beter. Het blijft lange tijd wel een onderhoudende zit, totdat de laatste troef middels de onthulling wordt uitgespeeld. Vanaf dat moment is de film eigenlijk goeddeels opgerookt, maar Bier vult nog een half uurtje door drama op drama op drama te stapelen. Alsof ze het er wil inpeperen. Met die gedachte heeft iets dergelijks al gauw een averechts effect en zakt haar film stilletjes door z'n hoeven.

Best leuk. Niet helemaal mijn soort humor, maar het filmpje is wel voorzien van een dikke dosis fun en een avontuurlijke drive die me wat deed denken aan bepaalde films uit de tachtiger jaren. Het zal het menneke zijn. Of de dolle muziek. Oude monsterfilmpjes in een nieuw jasje en dat met alle clichés die erbij horen en grote, malle CGI spinnen die de boel op stelten zetten. Buiten het webben van de slachtoffers is er jammer genoeg niet iets dat er écht bovenuit steekt, maar ik heb me ook niet verveeld met deze jolige, gemakkelijk verteerbare nonsens. Voor wat het wil, komt het een heel eind. Weinig mis mee.

Leuke komedie die politiek, school en suburbia op de hak neemt. Gelukkig niet met de ene grap na de andere, Payne heeft timing en vertelt ondertussen op vlotte wijze een aardig verhaaltje met personages die je snel kent. Voice overs en flashbacks willen wel eens gemakkelijk overkomen, hier vormen ze een vloeiend geheel. De freeze frames van Reese zijn geweldig. Die kleine opdonder haalt niet alleen arme McAllister het bloed onder de nagels vandaan, die ook thuis een cruciaal foutje begaat. Je kan het hem nauwelijks kwalijk nemen als je hem bezig ziet met zijn vrouw. Had misschien iets scherper c.q. bitser gemogen, voor mij althans, maar zo is het ook goed. Plezierig filmpje.

Uitzonderlijk vanwege van Sant's stijl en aanpak. In feite doet hij niet meer dan het volgen van zomaar wat leerlingen op, wat lijkt, zomaar een dag. Levert een aantal zeer fraaie tracking shots op, met hier en daar schimmige achtergrondcomposities in beeld en geluid.

Zoals wanneer leerlingen niks meer doen dan door een lange gang lopen. Het herhalen van de scènes vanuit een ander perspectief maakt het, in de wetenschap van wat gaat volgen, ook nog eens extra wrang. Best effectief, ondanks het gegeven van alledag.

De twee daders ondergaan een iets andere aanpak, maar wel zo subtiel dat het er niet echt uitspringt. Allemaal erg naturel en zonder verklarend vingertje. Het blijft bij enkele flarden en de opmerking Most importantly, have fun, man. Zo gewoon dat het griezelig wordt.

Knap om zoiets met een cast zonder acteurs te bewerkstelligen. Samen met de herfstkleuren, de donderwolken en de willekeur een bijzondere verfilming van een trieste dag.

Halfslachtig. Afgezien van de thema's die het aansnijdt, zit het scenario, naast een nogal onnozel verhaal, dusdanig vol met stereotypen, clichés en platitudes, dat een term als fout vanzelf te binnen schiet, maar Blomkamp durft het toch niet helemaal aan om daar vol op in te zetten. De film mist in ieder geval de flair, een bepaald elan of wat dan ook om dat allemaal afdoende te tackelen. Deels ook te wijten aan de cast.

Fichtner lijkt zich nog enigszins te realiseren wat er van hem gevraagd wordt, Foster heeft geen idee waar ze mee bezig is. Dat accentje helpt ook niet echt, net zoals Damon in de hoofdrol (what if?). Niet veel aan. Zo is met name het eerste half uur vooral doorbijten. Het komt op stoom wanneer de Zuid-Afrikaners zich er mee gaan bemoeien (jasses!), Copley blijft een attractie in dit soort onzin, en de film overgaat tot actie.

Het smerige, stoffige L.A. steekt scherp af tegen het blinkende Elysium en Blomkamps robotics, designs en dergelijke mogen er weer zijn. Met District 9 en z'n mecha in het achterhoofd vallen deze exoskeletons wel wat tegen, maar het gaat af en toe tenminste lekker wild en woest tekeer. Niet genoeg om de minnen volledig weg te poetsen. De volgende keer maar weer wat meer Afrikaans bloed in de filmaderen, Neill.

Beetje wilde en onbehouwen horrorfilm, waarvan de structuur niet echt mee zit. De opening is iets om er eens goed voor te gaan zitten, ik schrok me ook even de pleuris, maar daarna vervalt het in een iets te eentonige jacht van op hol geslagen sekteleden, die met een dolk hun missie proberen te voltooien.

Dan wordt het zo'n afvalrace van een onbeduidend groepje die moet teren op de moorden. De blonde creep en de oude vrouw geven het wel wat jeu, echt opzienbarend wordt het met dit snij- en hakwerk daarentegen niet. Met een baby is het natuurlijk al snel scoren, maar dat had best wat groffer gekund.

Niks mis met de setting, maar veel sfeer weet Devereaux het niet mee te geven. Daarvoor is het wat te druk. Meer demonen had het middenstuk beslist goed gedaan. Ik zie dit ook niet zozeer als spannend, maar vermakelijk met een licht komische toon is het wel. Ik heb me er in ieder geval niet mee verveeld.

Rauw portret van patrouillerende agenten in South Central Los Angeles. Een oord waar confrontaties tjokvol adrenaline zitten. Het wint nog eens aan intensiteit door de hand-held cameravoering. Ayer is daar niet zo consequent in. Hoeft ook niet, al had hij dan de momentjes met personages en (gezeur over) hun cameraatje ook wel achterwege mogen laten. Beetje vervelend.

Dat geldt niet voor de shoot-out en zo'n drive-by die op deze manier lekker heftig en dichtbij overkomen, terwijl de grote shots van L.A. er mogen zijn. Stoere muziek ook, twee acteurs die een ingespeeld duo vormen en een film die losjes lijkt te opereren. Uiteraard is er enige samenhang, maar het tweetal reageert op willekeurige oproepen die verschillende situaties opleveren.

Van hectisch tot luguber. Draagt duidelijk bij aan het realistische karakter van de film. Spijtig dat het toch nog afslaat naar een geijkt pad. Je voelt het al aankomen via een aantal zoete scènes, er worden ineens surveillance beelden van het kartel uit de hoge hoed getoverd en het slot heeft nog een flauw onderdeel. Een smetje op een verder vrij sterke filmschets van de LAPD.

War Games in de ruimte en dat met kinderen. Dan reken ik op iets met de drive die jeugdfilms van weleer kenmerken. Iets dat zorgeloos begint, lekker een beetje aanklooien met een dosis plezier en charme erbij om het ijs te breken. Niets van dat alles. Het is het tegenovergestelde.

Hood komt meteen bloedserieus voor de dag en voordat je het hoofdrolspelertje goed en wel kent, staat-ie al moeilijke bekken te trekken. Geen idee of het de rol of de acteur is, is, maar ik heb het ventje de hele film niet op enig charisma kunnen betrappen. En hij is niet de enige.

De rest van het jonge spul krijgt ook niks voor elkaar. Bonzo is zelfs een verschrikking, terwijl Ford, Davis en Kingsley meedoen. Laten we het daar maar op houden. Grootste probleem blijft dat de blik maar steeds op ernstig staat, terwijl het scenario de doelgroep niet ontstijgt.

Al zal je met wat goede wil er wel iets uit kunnen halen en het slot heeft iets verrassends in petto. Verder is het een beetje koekeloeren naar de futuristische fratsen die er bij tijd en wijle best fraai uitzien. Veel zoden zet dat echter niet aan de dijk met zo'n schrijnend gebrek aan animo.

Intrigerend, fascinerend; dat soort termen. Althans wanneer het gaat om het mysterieuze gegeven van een dubbelganger en hetgeen daar allemaal uit voortvloeit. Ging Villeneuve in z'n vorige films nog wel eens ten onder aan diverse plotperikelen, hier heeft hij veel betere balans te pakken.

En dat leidt dan tot een sluimerend psychologisch steekspel tussen twee karakters dat met die weinige narratieve drang ook grotendeels stand weet te houden. Soms misschien wat lastig te peilen, maar dat kan. Eigenlijk alleen de wijze waarop Mary wordt opgeëist, pakt een beetje stroef uit.

Ben dan weer niet zo kapot van de symboliek aan de hand van de spin. Je moet van goede huize komen wil dat niet als pretentieus of iets dergelijks overkomen. Villeneuve komt er hier ook niet altijd mee weg. Ik heb wat dat betreft meer met indicaties uit het gangbare, het op het oog alledaagse.

Anders gezegd, de poster ín de film spreekt me meer aan dan de poster ván de film, waarop dat beest is afgebeeld. En toch, het zij hem vergeven, want net uit dat onderdeel tovert hij dé scène tevoorschijn. Zonder meer de beste van Villeneuve tot nu toe. Met deze aanpak mag hij doorgaan.

Het ziet er niet zo best uit, deep space en de ruimteschepen. Eenmaal op de planeet zit je opgescheept met goedkope studio decors en rubber beestjes. Als er dan eentje iets verorbert en vervolgens luidkeels boert, lijkt het uit te draaien op een behoorlijk cheesefest. Was het maar waar. Zodra Petersen begint te prutsen aan de interactie tussen mens en Drac (rrr..), moet je het blijkbaar serieus nemen. Binnen deze setting en met dit duo lukt dat geen moment. Lachwekkend en dan niet op een leuke manier.

De film heeft al meer dan genoeg mankementen, aanstellerige muziek om nog iets te noemen, maar het is vooral de kleffe, wollige rommel tussen de twee, die het volledig de nek omdraait. Quaid acteert alsof hij tien liter sterke koffie in z'n mik heeft en de arme Gossett, Jr. moet zingen, huilen en, jawel, bevallen, waarna het nog veel zoeter wordt. Die tijd had Petersen beter kunnen spenderen aan z'n finale, die nu nogal afgeraffeld en dommig overkomt. Naast glibberig natuurlijk. Zum kotzen, Wolfgang.

Fijne actie nonsens, nog altijd actueel met de afluisterpraktijken en privacy, al moet je het verder natuurlijk niet serieus nemen. Scott doet het op zijn vermakelijke manier en voegt er een stootje adrenaline aan toe. De achtervolging met Zavitz en de satellietbeelden is meteen al lekker wild en energiek. Wanneer Dean het doelwit wordt, gaat het met enige regelmaat op die voet verder.

Met daartussen wat plot om het aan elkaar te lijmen. De humor is niet altijd raak. Vooral bij Smith en King zitten enkele missers. Bij de jongens van de NSA gaat dat allemaal vlotter. Kleurrijk clubje ook die met speels gemak de advocaat en meer in de gaten houden. Onzin uiteraard, maar van het lekkere soort en dat maakt het door de bank genomen tot een vitaal en bruisend filmpje.

Eentje die in ieder geval bijna altijd onderweg is. Moet ook wel, want het beschikt niet direct over de meest imponerende figuren. Dat verandert pas wanneer de knorrige en snauwende Hackman zich meldt. Altijd leuk als hij mag ijzervreten. Wel jammer dat Sizemore zo weinig aan bod komt. Film heeft soms wat teveel last van z'n blockbuster mentaliteit, desondanks best amusant.

Draait door op de manier waarop het eerste deel afsloot. Het blijft al met al een wat oppervlakkige vertoning, want ook hier weer ontzettend veel gebeurtenissen en te weinig tijd om genoeg cement tussen de stenen te krijgen. Een erg stevige film is het daarmee niet, wel een leuke. Dit is toch de meest interessante fase in de criminele carrière van Jacky Mesrine. Cassel (zie dat buikje) krijgt ook wat meer ruimte om de man neer te zetten.

Zo is er de acteur, charmeur en provocateur, die van innemend naar megalomaan gaat, maar ondertussen toch vooral heel veel uitvreet. En zo raast het verder richting volgende locatie en delict met een iets te driftig zwaaiende camera als het weer eens los gaat. Richet weet er nergens een écht grote film van te maken, maar de criminele activiteiten, Cassel's vertolking en nog een paar ruige koppen in de cast staan garant voor boeiend materiaal.

Ergens onderweg, wanneer er jacht wordt gemaakt op Moeder Natuur, zie je hier en daar de potentie die het heeft. Blijkt een klein lichtpuntje te zijn in een film die zich verder bedient van een eco verhaaltje met gebruikelijke karaktertjes die volgens het boekje worden ingezet. De grotere rollen voor simpel sentiment, de wat kleinere rollen voor de grapjes. Die zijn al niet zo lollig, maar vaak ook nog eens geforceerd en behoorlijk beroerd getimed.

Met name de slakken hebben daar last van, de hond en zijn baas zijn ook niet zo leuk en het geintje met de fruitvlieg wordt er zelfs met de haren bijgesleept. De voice cast is tam en dat de Leafmen vooral lijken op speelgoedpoppetjes helpt ook niet bepaald. Verhaaltje kent een kleine opleving wanneer klein en groot elkaar tegenkomen, maar dat smoort weer net zo snel. Een banaal animatiefilmpje dat over bitter weinig charisma beschikt.

Ik heb het niet zo op die Fuqua. Aansteller eerste klas. Ook hier weet hij weer geen maat te houden. Hij heeft niks meer in handen dan een eenvoudig vigilante filmpje, waar op zich niets op tegen is, maar hij heeft er blijkbaar toch meer dan twee uur voor nodig om het te vertellen. Met de nadruk op het laatste, terwijl de verhoudingen via het hoertje meteen duidelijk zijn.

Vooral rondom die bolle collega weet hij van geen ophouden. Het zeurt maar door met allerlei onzin om McCall in de verf te zetten. Gooit een rem op de film die ook niet bepaald wordt weggenomen door het Russische spul. Csokas staat enorm z'n best te doen met z'n hese, kille stem, maar net als bij Fuqua (dat shotje van die tatoeages, meh) werkt dat vooral averechts.

Het zit zo dicht tegen potsierlijk aan dat het niet meer serieus te nemen valt. Washington heeft daar ook last van, maar hij heeft tenminste nog enige charisma om er enigszins mee weg te komen, al mislukt dat gesprekje tussen de twee in het restaurant volledig. Overigens, die meppende mannen op leeftijd hype mag nu wel stoppen. Zeker die met een keurige uitstraling.

Qua actie heb je er niets aan, al maakt Fuqua wel iets goed met z'n barbaarse, ruige geweld. Het gaat er hard aan toe en als hij de finale op bombastische wijze op gang trekt, zet hij ineens een (deels) aardige track onder de kletterende regen. Dat lijkt er tenminste op. Als de film bondiger was geweest, gestript van al die rompslomp, had het zomaar een knaller kunnen zijn.

Sci-fi allegaartje dat al snel geen stand houdt en ontaardt in potsierlijke rompslomp. Fnuikend wanneer een film die zichzelf bloedserieus neemt, niet serieus te nemen is. Het is gelijk al mis met dit totalitaire regime. Complete poppenkast met Vader aan het roer die regeltjes dicteert aan z'n geïndoctrineerde volk.

Ik kan ook niks met zo'n typetje als DuPont. Moeilijk kijkend, strenge woorden en altijd in een grote setting aanwezig. Dat moet dan heel wat lijken, maar het werkt voor geen meter. Als het verhaaltje gaat borrelen, wordt het alleen maar gekker. Met zoiets nodig je je kijker uit om op zoek te gaan naar emoties.

Die blijken er verrassend genoeg volop te zijn, waar je het tegendeel zou verwachten. Het zijn dingetjes die nog harder opvallen omdat het rond Bale ook maar niet wil lukken. Wanneer z'n gevoelens komen boven drijven, is het toekijken met gekromde tenen. Beethoven. Het hondje. Het komt totaal niet over.

Wanneer tijdens een executie de deur op een kier staat, wordt het zelfs helemaal een foute boel. Gênante tranentrekkerij. Dikke min ook voor de idiote muziek die Wimmer inzet. Een halfje erbij voor de actie dan maar. Althans de poging daartoe, want helemaal af is het ook niet. Verder een enorme mispeer.

Gemengde gevoelens. Op z'n best wanneer het zich puur richt op de ontsnapping. Veel van het overige komt dusdanig gescript over, dat het niet zoveel voorstelt. Dat geldt ook voor het sfeertje. In de opening wordt Alcatraz nog gepresenteerd als een uitzichtloze stenen homp in het water, maar het barre, koude gevoel dat De Rots zou moeten oproepen, is in het verdere verloop onvoldoende aanwezig.

Siegel is vooral druk in de weer met het kweken van sympathie en antipathie in z'n meest simpele vorm. Nu zit zoiets altijd wel opgesloten in films als deze, maar hij maakt zich er wel heel erg gemakkelijk van af met hetgeen Doc overkomt. Even rap drie scènes achter elkaar gooien en klaar. Blijkbaar niet genoeg, want later moet er nog eentje aan geloven. Bloemetje, muisje, het ligt er erg dik bovenop.

Een soortgelijk effect wanneer de spanning enkele keren kunstmatig wordt opgevoerd, bijvoorbeeld met de papieren kop. Als je het zo opzichtig doet, dan werkt het niet. Of zelfs averechts. Zo is er meer dat de film niet kan of in ieder geval niet hoeft te gebruiken. Had het lekker gelaten bij de voorbereidingen, het verkennen en het uitvoeren van het plan. Dat zou op zich al meeslepend genoeg moeten zijn.

En dit was die gare opvolger.. Zo'n beetje alles wat NY zo fijn maakte, is in LA verdwenen. Het lijkt wel een stoffige kermis. Het verschil tussen de manier waarop Snake de stad binnenkomt, is eigenlijk meteen al veelzeggend; een stuntelig duikbootje die maar net een computerhaai kan ontwijken. De luide muziek is niet te harden en de typetjes zijn storend. Zelfs Buscemi, maar zeker de T-shirt held.

Slechte enkele dingetjes die nog een beetje werken. De vermoeide blik van Plissken bij Cuervo's speech is best geinig, maar als hij daarna moet basketballen is de lol er wel weer af. Niet het beste idee zullen we maar zeggen. Dat LA grotendeels een herhalingsoefening is, maakt het nog een tikkeltje erger. Mja, campy, het zal wel. Weg ambiance, weg charme, welkom malle vertoning. Nee, niet aan mij besteed.

Chock Full O'Nuts. En sfeer. Van die kenmerkende synthesizerklanken, antieke computer graphics en Jamie Lee Curtis als holle voice-over; Carpenter heeft mij voor New York al te pakken. Eenmaal ín New York -via een erg gaaf ritje met een glider- wordt het alleen maar fijner. Wanneer Snake de stad verkent, is het volop genieten van het dystopische decor met haar gespuis. Wát een ambiance.

Oké, er zit bij mij nogal wat jeugdsentiment opgesloten in dit New York, maar dat eerste uur is ook nu nog een geweldige brok film. Plisskin mag dan een iconische status hebben bereikt, ook Cabbie (zijn intro in het theater, de Bandstand Boogie) en The Duke (die kandelaars) hebben iets memorabels. Dat het plot ook nog iets wil, is eigenlijk bijzaak, al levert het nog wel een fraaie finale op. En een minzame grijns van Snake Plisskin. Cool.