Opinions

Boeiend zolang het leunt op het spanningsveld tussen John en z'n buurvrouwen met een opvallend gewelddadige scene als climax. De plot bevat absoluut interessante elementen in de wisselwerking tussen de bewoners, maar die leggen samen met een flashback uiteindelijk ook redelijk gemakkelijk bloot wat er zo ongeveer aan de hand is. Dan vallen ook wat veilige muziekkeuzes op. Wat rest is de ontrafeling van John's fantasie. Alhoewel onderhoudend, minder sterk dan de opmaat, maar wel met een macabere finish.

Interessant onderwerp dat ook wel een paar leuke scènes oplevert, zoals het van binnenuit gefilmde geweld jegens een taxi. Best aardig. Toch is de manier waarop Dennis zich in de nesten werkt, te kaal om olie op het vuur te krijgen. Met name ergens halverwege, wanneer er in een mum van tijd zomaar enkele cruciale beslissingen doorheen gejast worden. Ook niet een karakter dat, ondanks z'n droopy uitstraling, erg veel sympathie opwekt.

Sowieso lopen er nogal wat vervelende figuren rond, alhoewel de prijsvechters nog wel eens leuk uit de hoek komen. Net zoals Van Huet het heel aardig staat te doen, maar de privé beslommeringen maken het er uiteindelijk ook niet echt pakkender op. Eerder gestuurd. De taxi oorlog had zich wel geleend voor iets gewichtigers, dit heeft in ieder geval niet zoveel om het lijf. Dan doet zo'n slotscène, die op zich best goed kan zijn, ook niet veel meer.

Zuid-Koreaanse stamppot van van alles en nog wat. De opening is wild en stijlvol geschoten, grimmig en vurig van karakter. Een paar tijdssprongetjes later waan je je af en toe in een onnozele klucht. Het vliegt alle kanten op. Van thriller via actie naar mysterie en weer terug, een psychologische drive afgewisseld met moderne slapstick en 24 karaats melodrama.

Er is geen touw aan vast te knopen. Vrij lullig voor Jung Jae-young, die de hele film een serieus verbeten indruk maakt. Geldt ook voor Kim Young-ae die een statige, grievende vrouw met de uitstraling van een Godmother neerzet. Ze verzuipen in de onzin die de rest kenmerkt. Ergens wel een begrijpelijke keuze, want als je de twist ontleedt, is het precies dat.

Het verhaaltje doet ook geen moeite om dat te verhullen, je voelt het van mijlenver aankomen met deze gladde schrijver. Animo kan je het niet ontzeggen. De film jakkert meestal flink door en ach, je wilt toch weten hoe het gaat uitpakken, maar de wispelturige toon smoort de obsessieve thriller die het in zich heeft. Het komt over als Zuid-Koreaans Hollywood.

Gave classic. De stad is een personage en de voice over even wennen, maar dat cynische ondertoontje wordt leuker en leuker. Sowieso is het wel op de nodige humor te betrappen. Midden in de zaak krijg je ineens een hele melige, idyllisch scène met een gezinnetje van een van de agenten voor de kiezen. Het slaat eigenlijk nergens op, past niet, maar ik kon er wel om lachen. Net als om Lt. Muldoon. Inderdaad, een snuf Columbo. Met wat peper erbij. Luchtigheid die mooi matcht met het houterige karakter van de docu stijl en het procedurele aspect. Het mysterie stelt niet zo gek veel voor, maar genoeg om het aan de praat te houden en de smakelijkste krent in de pap bevindt zich in het slot. Qua actie, qua fotografie en qua decor. De naakte stad.

Hier zou Scorsese iets van drie uur voor uittrekken. Lenzi propt z'n misdaadrelaas in anderhalf uur. Dan blijft er weinig over van de nevenkarakters, maar de drie kanonnen staan als een huis. Inspecteur Betti is een bloedhond die er zo z'n eigen opvattingen op na houdt. Type loose cannon. De maffia baas wordt Commandante genoemd, hij regeert met harde hand en John Saxon is John Saxon, want zo is John Saxon nu eenmaal. De vierde opvallende rol is weggelegd voor de gladde bankovervaller. Die is goed voor een enerverende race met de camera op en naast de brommer. Heel veel geknok, de delicten worden steeds zwaarder en het tempo ligt onverminderd hoog. Een aantal ferme actie scenes en er zijn twee moorden die zomaar in toplijstjes kunnen voorkomen. De finale had wel iets grootster gemogen, maar verder een fijne, harde, snelle poliziottesco.

Blijft toch een gaaf filmpje. Een redelijk plotje, niet meer dan dat, maar het is vooral het grimmige, rauwe karakter van de film dat het 'm doet. Carnahan komt visueel wat dat betreft aardig voor de dag met drukke, agressieve scènes en flashbacks. Het is grauw en guur in zijn Detroit met ronduit smerige types. En een rapper die eens niet irriteert. Sterke hoofdrollen ook.

Liotta heeft met sik ook een intense kop en Patric is het soort relikwie uit de zeventiger jaren dat hier helemaal past. Mooi duo. Jammer dat er wat te lang wordt stilgestaan bij Oak's herinneringen en tegen het einde wordt het allemaal net wat te praterig, maar dat mag de meeste pret niet drukken. Binnen z'n genre wat mij betreft nog altijd eentje die de grote middenmoot ontstijgt.

Anarchie en lang leve de lol met met de jongens van ΔΤΧ. Klassieker die voelt als een slachtoffer van zijn eigen status en succes. De kans bestaat dat, ook als je 'm nog niet gezien hebt, het gevoel ontstaat dat je alles al eens gezien hebt. Maar goed, dan weet je in ieder geval waar het toga feestje vandaan komt. Leuk optreden van Otis Day and the Knights daar. Verder komt het tijdsbeeld wat moeilijker uit de verf. Het is even fronsen als blijkt dat het zich in de zestiger jaren afspeelt.

Ander minpuntje is dat, afgezien van Belushi (alleen die kop al), de cast enkele grijze muizen heeft als het gaat om de wat grotere rollen. Valt toch ietwat tegen in de wetenschap dat de film veel te danken heeft aan de herkenbaarheid van z'n personages. Neemt niet weg dat het in elke vezel plezier uitstraalt en met een aantal grappen nog altijd aardig scoort. Zoals het paard en het meisje met de handschoentjes, om maar te noemen. Een sympathieke film, veel verder komt het niet (meer).

Meer vermakelijk dan iets anders. Ietwat eigenaardig ook. Neem de scène in het restaurant. Die opent als kluchtige ongein, maar stilaan wordt het meer en meer een ongemakkelijke zit met Bodnia die het hoertje steeds meer onder druk zet. In zekere zin tekenend voor de film. Het heeft wel wat humor en is zelfs wat theatraal, met name de blonde hoofdrol heeft daar last van. Een toontje dat doet denken aan een thriller van andere tijden, maar dan in een modern jasje. Zo gaan er onderweg wat smerige zaken opspelen in een plotje dat zich ondertussen ook toespitst op wie de viespeuk is. Beetje wisselvallig, ik kon er in ieder geval nooit helemaal in mee, maar alles wat zich in het mortuarium mag er zijn.

Stone's ideeën over media, geweld en alles wat daarbij komt kijken. Een wervelende satire die alle subtiliteit overboord gooit, maar vol overgave te werk gaat met onnoemelijk veel visueel geklooi, kinetische editing en een aantal geweldige vondsten. I Love Mallory is nog altijd om te gieren.

Casting kon niet beter, tot en met de bijrollen. Lekker vet aangezet, over the top met een aantal opvallende koppen. Rodney Dangerfield (vaak een flauw vent, hier niet), Robert Downey Jr., Tommy Lee Jones, allemaal goed, maar toch maar even een speciale vermelding voor Tom Sizemore.

Die gozer kon er wat van. Druk bezette soundtrack ook, met heel wat voltreffers erop. Een film boordevol uitzinnig, niets ontziend en tomeloos geweld dat met gejuich ontvangen wordt (Murder Me, Mickey!). Een kleine clusterbom. Ollie heeft een paar spetters op z'n naam, dit is er één van.

Boekverfilming. Dat schiet dan te binnen bij het zien van de ietwat stoffige, doch sluwe inspecteur met zijn trekjes. In de film hangt het er een beetje bij, fans van Coben zullen het wel herkennen, gok ik. Het maakt verder niet uit, het scenario doet wat het moet doen. De kijker hier en daar wat (des)informatie voeren en, samen met de hoofdrol, achter de feiten aan laten hollen.

Cluzet staat zo ongeveer symbool voor de film. Solide zonder franje, adequaat en doelmatig, maar geen bijzondere uitstraling en niet iets dat zal bijblijven. Soms ook een tikkeltje té. Het is allang duidelijk hoe sterk de relatie tussen de twee was, daar heb je geen brandende oven voor nodig. Zelfs Lilac Wine kan dat niet pareren. Op het eind zit nog zo'n scène, die mij iets te gortig is.

De ontknoping zelf pakt ook een beetje knullig uit. Een vertelbeurt met flashbacks die nog een addertje onder het gras herbergt. En die ruis was al zo flauw. Dat werkt niet echt op film en ook wel vergezocht, maar soit. Opvallendste onderdeel is die vrouwelijke killer, ook hoe ze de film verlaat. Canet houdt z'n moordpuzzeltje grotendeels aan de praat en dat is al met al afdoende.

Prominent aanwezige soundtrack van Tangerine Dream en die is soms wat overdadig, maar kent ook buitengewoon sterke momenten met een lekker lome, dromerige sfeer tot gevolg. De surrealistische mix van americana en de vampierenfamilie werkt wonderwel met als hoogtepunt het gebeuren in de bar. De schiettent mag er ook nog zijn, maar dan begint het verhaaltje zich meer en meer te roeren en dat rijdt de meeste stemming van de film in de prak. Jammer om een bijzondere gewaarwording als het eerste uur weg te schrijven tot een in zekere zin conventioneel niemendalletje.

Een schat van een film. Sideways sloeg bij mij niet volledig aan, dat ging wat beter bij About Schmidt, Nebraska is de tragikomedie die me vanaf de start in z'n greep heeft en niet meer loslaat. Misschien maar goed dat ik vooraf niet doorhad dat het om eentje van Payne ging, de hype en de lof was me ook alweer ontgaan, als het me eerder al was opgevallen. Met dat soort dingen in het achterhoofd ge ja er toch in met bepaalde verwachtingen.

Nicholsen, knorrepot, zoiets, want die film schiet onderweg natuurlijk wel te binnen, maar tegen die tijd heeft Dern zijn Woody allang gestalte gegeven. Dwarse vent van weinig woorden, al dan niet verward, en gezegend met een geweldige dorst en karakterkop. Hij hoeft niets iets te zeggen om iets duidelijk te maken. Het gesprekje over hoe het tot vrouw en kinderen is gekomen, is goud waard. Niet de enige keer dat ik me werkelijk kapot heb gelachen.

De begraafplaats is er ook zo één, waar Dern het mag overlaten aan een al even wervelende Squibb om de show te stelen. Wat een tang. De pijn is van z'n gezicht af te lezen, maar ook vrouwlief heeft meer te bieden dan alleen de zeur waarmee ze van start gaat. Met de twee neven balanceert Payne even op het randje, zeker tijdens die klungelige overval, maar hij houdt het binnen de perken. Net als Forte, die zich knap staande houdt als reisgenoot.

Stilaan dat Payne het verleden van Woody uit de doeken doet, zonder daar overdreven een punt van te maken. De mensen in Hawthorne zijn om van te smullen. Met Keach voorop, beter kan je ze niet casten. Alles subtiel genoeg om te raken. Niet dat Payne zo zwierig met z'n camera staat te zwaaien, maar de plaatjes zijn mooi, de kleine muziek past en het slot is wat het zijn moet. Dat petje. Prize Winner. Het kon niet treuriger en mooier. Hulde.

At the Mount Kisco drive-in, daar waar Bullitt op het witte doek te zien is. Een eerbiedig knikje naar een film die nog altijd de toplijstjes haalt is als het gaat om een deftige jacht op vier wielen. Deze Need for Speed zal je daar niet in terug vinden, al lijkt Waugh wel van plan te zijn om op dat gebied ook iets voor elkaar te krijgen. Dat heeft het dan voor op veel van de The Fast and the Furious franchise.

Want daar werd meer geknipt dan gereden. Hier liggen de verhoudingen iets anders, getuige de eerste race. Daarna gaat het, net als met de hele film, bergafwaarts. Met één blik op de cast weet je dat je een glad en inwisselbaar verhaaltje voorgeschoteld krijgt, maar waarom daar dan ruim twee uur voor wordt uitgetrokken, is een groot raadsel. Het legt alleen maar nadruk op z'n vele, vele gebreken.

Suf en niet te harden drama met pogingen tot humor, waar je de kriebels van krijgt, zo onbeholpen. Met Keaton als dieptepunt. Die mag zich tenminste lekker aanstellen, maar bakt er helemaal niks van. Het is echt snakken naar de De Leon. In plaats van eens flink gas te geven, komt de politie erbij kijken en krijgt het plotje een boterzachte punt. Daar zit je dan zeven kwartier op te wachten. Wat een sof.

Aardige thriller, zeker nadat het meeste drama wordt afgesloten na het eerste half uur. Dat steekt dan nog een enkele keer de kop op, Gary Gray is niet bepaald de subtielste verteller, maar dan is de film op stoom en neemt het z'n hobbeltjes een stuk gemakkelijker.

Alhoewel het complot enigszins faalt als het gaat om de schuldvraag, vliegt de speelduur voorbij. Een rolletje als die van Morse is natuurlijk helemaal niks, maar Spacey is solide en een brullende Jackson die hier en daar wat theater mag maken, gaat er altijd wel in.

Tegenvaller, helemaal als je de stal in ogenschouw neemt. Paar dagen geleden gezien en nu al bijna het meeste weer vergeten. Het mag er dan uitzien als een Ghibli, het voelt te weinig als een Ghibli. Vaak iets dat met hart en ziel een brug slaat, maar ik kon het er hier niet in ontdekken.

Het komt allemaal een beetje over als een haastig in elkaar gedraaid, verplicht nummertje. Het gebruikt weinig tijd om z'n schattige sfeertje uit te spelen en van deze karaktertjes blijft zo ook niet veel hangen. Misschien zou het helpen om eerst Whisper of the Heart te kijken, maar toch.

De dikke witte bromkat heeft z'n momentjes, maar dat is het dan ook wel. De ontvoering is aangaande het avontuurtje een kleine opleving. Daar staat dan weer tegenover dat er weinig terecht komt van de scène in het labyrinth. Beetje gemakzuchtig, iets dat vaker te binnen schiet.

Neon licht en aangename kleurtjes om het er allemaal wat leuker uit te laten zien. Zoals wij op sociale media ons leven wat opleuken. Toe maar. Als ik me goed herinner is er een Thaise film die ook met zo'n soort spelletje van start gaat. Nerve is dan de online versie waar je niet alleen geld, maar ook aandacht kunt verdienen. Bewondering op het web, dan ben je blijkbaar iemand. Een kritiek waar Nerve lof voor schijnt te krijgen, maar de film gaat er zo opzichtig mee aan de haal, dat het me al snel de keel uit hing. Het slot is wat dat betreft niet te harden. Het eerste uur gaat nog wel, niet onaardig met al die dares en zo, maar het spelletje ontspoort daarna volledig (niet op een lekker uitzinnige manier, jammer genoeg), terwijl de subplots nergens meer over gaan. Voor zover dat eerder het geval was. Geen idee wat Juliette Lewis hier komt doen. Ze staat volledig voor paal.

Bijtende satire op het fenomeen TV en het Amerika waarin het floreert. Lumet walst door een propvol scenario heen met dialoog als voornaamste munitie en laat de ene na de andere acteur op uitzinnige wijze tekeer gaan. Een brullende Duvall is altijd leuk, de monoloog van Ned Beatty is goddelijk, maar vooral Peter Finch natuurlijk als de doordraaiende messias Howard Beale.

De zelfmoord aankondiging is samen met de reactie van het spul achter de schermen heerlijk droog, maar zijn hoogtepunt is uiteraard de mad as hell-speech. Faye Dunaway heeft een ander soort climax, Mao-Tse Tung Hour is om andere redenen een giller en zo heeft ze stiekem de meest mannelijke rol te pakken. Hoe achteloos het lot van Beale bezegeld wordt, is het toppunt.

Vreselijk. En dat voor een film die met nog wel positieve steekwoorden in de herinnering was blijven hangen. Het blijkt een bouwval te zijn, propvol plotelementen die samenhang lijken te pretenderen, maar niet verder komen dan houtje-touwtje knoeierij. Geen verhaallijntje dat weet te overtuigen. Van Pookie's (vervelende) handel en wandel, de droevige maffia kliek tot CMB's ontmanteling, waar toch maar mooi wat vrouwenvlees aan te pas komt; het zit allemaal wel heel armoedig in elkaar.

En het gaat van kwaad via erger tot nog erger. Stoer is het allerminst, een paar aardige punchlines zijn zo goed als vergeten. Alles na de maffia hit voelt als extra rompslomp. Ice T's knipoog naar Shaft is nog het beste aan de confrontatie met Nino. De rechtszaak is sowieso al belachelijk, maar valt bovendien nog eens volledig uit de toon. Veel te veel hooi op een vork die afgezien van de muziek e.d. bitter weinig te bieden heeft. Judd Nelson is hier net zo verdwaald als New Jack City bedorven is.

Little thieves stealing from the big thieves en meer van dit soort holle frasen. True crime filmpje in het begin van de vorige eeuw dat weinig om het lijf heeft. Linklater gaat voor een vlot en jolig avontuurtje. Niks mis mee, ware het niet dat deze Newton b(r)oertjes een nogal vervelend, onnozel stel vormen met veelal flauwe streken. Bankovervalletjes als kattenkwaad, uiteraard is er een dame die een obligate rol speelt en het komt vanzelf eens uit bij wat verplicht en vederlicht drama. Alles volgens de formule. Een kleurloze film, ondanks deze cast.

Circa tien minuutjes, daarna is het wel zo ongeveer néxt voor Next. Na een overval en een achtervolging is de rek er voor wat betreft de gein omtrent een kijkje in de nabije toekomst wel uit. Wat volgt is een herhalingsoefening, die ook nog eens zo wordt opgeblazen dat je je wel in de maling genomen móét voelen. Als je 'm tenminste niet zag aankomen, want Tamahori blinkt hier niet bepaald uit in subtiliteit. Eigenlijk in niets positiefs.

Tussendoor loopt Jessica Biel de film in, waar dat geintje nog eens fors wordt opgerekt, om de rest van de tijd te vullen met mooi zijn en glazig in de ogen van Cage kijken (inclusief zeikerige muziek), die er ook al niks van bakt. Of goochelt. Het wordt zelfs een beetje gênant als Julianne Moore met strenge blik iets over een nuclear attack brabbelt. Nog wat obligate actiekost en Cage in veelvoud (...) ronden dit armetierige bedenksel gelukkig vrij snel af.

Vrijheidsdrang. Het schijnt het nodige los te maken in de mens. Zo ook bij de scenaristen van dienst, want er wordt nogal wat begrip van de kijker gevraagd wanneer John aan zijn plan begint te werken en het begint uit te voeren. Jammer genoeg is die drang dan ook weer niet zo heftig om hem helemaal te transformeren in een obsessieve klootzak die over lijken gaat. Neeson hintte in zijn korte optreden nog wel even in die richting. Bij het horen van de aanwezigheid van een kind (en nog iets dergelijks in dezelfde scène) is daar toch weer die goedzak. Jammer.

En zo blijft er eigenlijk niet veel meer over dan een braaf ontsnappingsthrillertje met ontwikkelingen, zowel bij John als bij de jacht op hem, die je normaliter voor onmogelijk zou achten. En toch, geen idee waarom eigenlijk, werkt het tot op zekere hoogte nog wel binnen de realiteit die Haggis creëert. Misschien een bepaald charisma van de cast en/of de wijze waarop de film gestructureerd is. Hoe dan ook, ik wilde na die wat te lange aanloop nog wel even zien hoe het zou uitpakken. Al had het beantwoorden van de schuldvraag natuurlijk niet gehoeven. Ook jammer.

Over een vampierachtige die zich in een stoer vliegtuigje verplaatst en zich onderweg voedt. Dat zal wel blijven hangen, net als Ferrer die al mopperend de eikel van de film uithangt. Verder valt er niet veel te halen. Het oogt goedkoop voor eentje uit 1997, de rest van de cast acteert als een stel houten klazen en voordat Dees z'n onderwerp ontmoet, is het allemaal nogal voorspelbaar en soms zelfs een tik onnozel. Geen straf om uit te zitten, je wilt toch weten wat er onder die mantel schuil gaat, maar het heeft al met al ook niet veel om het horror lijf.

Wie hier komt voor die mystery thriller met een detective die het zaakje wel even zal oplossen, gaat hier onderweg struikelen. Moseby weet het zelf eigenlijk ook niet zo goed. Een volbloed karakterdrama als je het mij vraagt en dat over een gebutste vent, die nog een dreun van zijn vrouw krijgt en verstrikt raakt in een zaak waar hij de hele film lang min of meer achter de feiten aanloopt. Penn vertikt het ook om de zaken uit te leggen of te verhelderen, hij is vooral in de weer met het perspectief van zijn hoofdrol.

En die is nogal troebel. Hackman in een rol die hem op het lijf geschreven is. Zachtaardig, maar ook een ijzervreter, beetje ouwehoeren om het ijs te breken en dergelijke, maar vol venijn als het er op aankomt. Hij ziet het alleen niet, zoals de schaker, wiens potje hij naspeelt, het ook heeft gemist. Ik deel de kritiek op de montage, er zijn enkele slordige, abrupte cuts, maar verder een absoluut boeiend portret met een drastische finale en treffend laatste shot. Onder het laagje vernis gaat een donkere film schuil.

The Omega Man was het eerste dat me te binnen schoot. Maar dan met meiden. Zo'n film die van alles probeert, buiten de oranje plaatjes van de lucht en de lege stad nergens echt goed in is, maar je kan er ook moeilijk een hekel aan hebben. Deels een komedie, die wel eens een glimlach weet te scoren, maar meer ook niet. Toch is de luchtige toon die daaruit voortkomt, de steunpilaar van de film. Samen met de charme van die jaren, want daar kan je niet omheen. Met de zombies en de wetenschappers wordt het nooit echt enerverend, maar dat geeft eigenlijk niet. Het heeft nog een lollige afsluiter in huis.

Leuke hommage aan eerdere onzin, verpakt in tachtiger jaren onzin met namen die iedereen wel zal herkennen. Niet dat alles nou zo grappig is, maar het heeft zo wel een enorme dosis charme om het aan de praat te houden. Is ook wel nodig, want met al die verwijzigen en dergelijke heeft de film een niet al te soepel ritme. Gelukkig kan het bouwen op detective Cameron, die staat te lullen zoals alleen een filmpersonage dat kan. Pak een paar quotes van hem en je hebt de film zo ongeveer samengevat. Het had qua zuivere horror iets sappiger voor de dag mogen komen, maar verder doet het wat het behoort te doen. Vermakelijk.

Vijf vignetten aan de hand van taxichauffeurs op diverse locaties. Met de muziek van Tom Waits en de vele fraaie shots van de grootsteden is het lekker meedeinen op de flow van de film die in alle plaatsen een mild grappige toon als vertrekpunt hanteert. In L.A. is het ontspannen, New York heeft de oersympathieke Mueller-Stahl, Parijs is een soort eye opener en in Helsinki is het treuren troef. Rome is de dissonant met de afgrijselijke, alsmaar tetterende Benigni. Jammer, want daar was een forse grijns uit te peuren. Verder een fijne film van Jarmusch. Vrij plotloos allemaal, maar zo zijn de nachten nu eenmaal op deze wereld.

Tamme TV horror die het na een veelbelovende eerste moord vooral op suggestie en wat actie gooit. En daar komt het in dit geval mee weg, Voornamelijk door McGavin als de opdringerige Kolchak, journalist, verteller en hoofdpersoon. Een plaag voor alles wat law & order is in Vegas. Z'n baas is hem ook al liever kwijt dan rijk. Leuk geschreven en geacteerde kerel die de film met speels gemak draagt. De kogelrijke confrontaties met de moordenaar mogen er best zijn, de finale is zelfs griezelig leuk. Sterke interactie in een filmpje dat zonder omwegen z'n al snel boeiende verhaaltje vertelt. Goed TV spul. Nog steeds.

Keurig. Het maakt er bepaald geen geheim van waar het zoal tegenaan schopt, maar dat zit een lekkere film niet in de weg. Net als de timide muziek. Nachtelijk L.A. staat er bijzonder fraai op en Gilroy heeft een markant personage geschreven, die met zakelijk erkende, sluitende logica zonder blikken of blozen steeds meer de meest verderfelijke fratsen goedpraat en uithaalt.

Gefixeerde rioolrat, deze Louis. Dicht tegen een typetje aan, als het dat niet is, maar Gyllenhaal heeft de expressie en intonatie om daar mee weg te komen. Hij wil nog wel eens grappig uit de hoek komen met bepaalde reacties en al die formele onzin die hij uitkraamt, maar ondertussen zit er wel steeds dreiging in zijn karakter. Een gevaarlijke gek die over lijken gaat.

Toch sterk hoe hij een aantal keren de druk opvoert en Gilroy weet hem een paar keer ontegenzeggelijk eng vast te leggen, zonder daarin te overdrijven. Ondanks het gedrag van Bloom sowieso wel eentje die een beheerste indruk achterlaat. Droog, toon en tempo altijd onder controle en net zo gedecideerd als z'n hoofdrol dat is. Best een fascinerend debuut van deze Gilroy.

Toen de straten van New York City nog vies waren, Stallone wel eens een rokje droeg en terrorisme op Amerikaans grondgebied vrijwel ondenkbaar was. Een ingekorte versie van The Day of the Jackal, zoiets. Blijkbaar is er achteraf heel wat geknutseld aan Nighthawks en dan krijg je iets met een verminkt plotje die als actiethriller een net niet helemaal gevalletje wordt. Met een excellerende Hauer als genadeloze terrorist, dat wel.

Hij krijgt dan ook de sappige dingen te doen, waar Stallone een wat moeizamere rol heeft. Of wat er van over is gebleven. Brown Sugar van de Stones heb ik niet gehoord en dat is jammer, want de scène in de disco behoort tot een van de de hoogtepunten. Een soort startschot, want er komen er daarna nog een paar, zodat het in ieder geval op smakelijke wijze richting climax dendert. Een beetje gehandicapt, maar nog best aardig.

Ik vind het altijd nogal lullig om zo'n filmpje als voorspelbaar af te serveren, maar deze laat zich wel erg gemakkelijk in de kaarten kijken. Niet alleen letterlijk, dat met die tarot kaarten is inderdaad knullig, er is meer dat hint naar hoe het The Great Stanton zo ongeveer zal vergaan. Je kan de sleutelopmerkingen er zo uitpikken. Het werkt nogal opzichtig een cirkeltje af.

Dat mag dan opgesloten zitten in films als deze, maar dit is een beetje té doorzichtig. Daarbij heeft het verder ook niet iets dat in het oog springt. Goulding's regie is niet erg spannend en hij hakkelt zich een weg door het plot heen. Daar is dan wel van alles aan de hand, maar telkens als het lijkt te ontbranden, pakt het wat flauwtjes uit. Dat met Grindle bijvoorbeeld.

Om over het slot maar te zwijgen. Ook in de cast gevalletjes van net niet. Helen Walker maakt de meeste indruk, dat is meteen ook het beste segment van de film. Je ziet het van mijlenver aankomen, maar toch werkt het nog best aardig. Powers rol is weinig memorabel, als me iets zal bijblijven van deze noir dan is het de circus setting en alles wat daarbij komt kijken.