Opinions

Valt toch wat tegen bij herziening. Film heeft ontegenzeggelijk flair, drive en in de basis ook een prachtplot, maar het vertoont hier en daar toch wat haarscheuren. Zo hebben de personages wat last van overtypering. Valt nog te bezien als een knipoog, maar dat idee verdampt wanneer de ontwikkelingen zich opstapelen. Bovendien komen enkele daarvan nogal gestuurd over.

Dat geldt niet voor een van de sterkste momenten, de moord op Jack, wat jammer genoeg een schril contrast vormt met het sluitstuk. Het droge schot past heel wat beter dan de nogal overdadige manier waarop dit verhaal wordt uitgeblazen. Onderhoudend is het allemaal nog wel, er zit genoeg in om je dik twee uur bezig te houden, maar het trekt soms iets te nadrukkelijk van leer om bijzonder te zijn.

Doorstaat met gemak een herkijk. Sowieso is het wel eentje die zich daarvoor leent. Zo zitten er redelijk wat details in bijvoorbeeld de achtergronden die het voor liefhebbers de moeite waard maken. De hoofdmoot blijft ook stevig genoeg voor een kleine twee uur genieten. Het blijkt toch een bijzonder sterke mengeling van fascisme en fantasie.

Het laatste brengt het beste in de film naar boven, maar del Toro verslikt zich niet in een omvangrijke geschiedenis. De verzetsstrijd is redelijk simpel van opzet, maar daarom erg effectief, terwijl Vidal als onverbiddelijke kapitein een schot in de roos is, waarbij een aantal gruwelijke, gemene momenten niet worden geschuwd. Hard en grimmig op z'n tijd.

Soepel hoe beide lijntjes langs elkaar schuiven en uiteindelijk in elkaar kronkelen. Met doordachte overgangetjes, kleurencontrasten die de verschillende werelden benadrukken en een sounddesign dat het piepende en krakende sfeertje versterkt. De pluisjes zorgen voor een dromerig accent. en Ofelia's opdrachten zijn de krenten in de pap.

En daar is The Pale Man het absolute hoogtepunt. Er zit verhaaltechnisch eigenlijk een slippertje, maar zijn vormgeving en introductie zijn te indrukwekkend om daar verder nog bij stil te staan. Zonder meer een klassieker, die scène. De dubbelzinnigheid van het slot en het epiloogje vormen een waardige afsluiter van een nog altijd voortreffelijk sprookje.

Met weinig budget is zo'n faux docu geen gekke keuze. Met het oog op de cast althans. Het zullen niet de beste acteurs zijn, maar in de stoel van de geïnterviewden blijkt daar niets van. Erg naturel gedaan. Dat voordeel heeft het dan, nadeel is dat het een horror tag heeft, terwijl het op dat vlak vrij weinig te bieden heeft. Eigenlijk doet het niet veel meer dan een verschijning gebruiken om een mystery drama uit de grond te stampen. Iets over rouwverwerking en meer. Gelukkig is Anderson oprecht genoeg om dat zonder goedkope schrikkertjes en dergelijke te doen. Het pleit voor hem.

Semi lollige jacht op een grote krokodil. Het beest ziet er nog niet eens zo gek uit. Miner probeert vooral met humor een brug te slaan. De Golden Girl voert haar gebruikelijke act op, maar via Gleesons gevecht tegen sarcastische repliek en een maffe professor, lukt het nog best redelijk. Dat zou een soort charme kunnen opleveren die de film van een motortje voorziet, ware het niet dat Fonda en Pullman nogal duffe rolletjes te pakken hebben. Hier en daar wordt er eens wat afgebeten en dat is het dan wel qua horror en dergelijke. Toch, met amper vijf kwartier op de teller is het allemaal gemakkelijk verteerbaar.

Abel Turner, een man van de wet en strak in de leer. Intimiderend rolletje van Jackson en dat zonder te blafffen, terwijl hij dat zo goed kan. Hij ziet het niet zo zitten in zijn nieuwe buren met de verschillende kleurtjes, die op hun beurt ook weer niet al te sympathiek zijn. Of er althans ongelukkig mee omgaan.

Dat leidt dan tot een mid tempo burner waar toespelingen, ongemakkelijke situaties en pesterijtjes over en weer de onderlingen spanningen laten toenemen. Zonder meer het beste deel van de film. Met een opvallend ingetogen muzikale omlijsting borrelt de film stilaan richting een onvermijdelijk kookpunt.

Met de naderende natuurbranden heeft het alles om het flink te laten knetteren, ook op raciaal gebied, maar het scenario laat het gaandeweg toch wat afweten. Wat een vileine thriller had kunnen zijn, gaat met narratieve kunstgrepen aan de haal en zo sukkelt het naar een te brave, makke climax. Jammer.

Zomaar een zombiefilm. En dat is met Romero aan het roer niet echt goed nieuws. Hij heeft nog wel wat te zeggen, het ligt er zelfs dik bovenop, maar wat hij laat zien, laat een vluchtige indruk achter. Met drie succesvolle voorgangers is het natuurlijk ook een beetje vechten tegen de bierkaai.

Vooral het sfeertje wil maar niet loskomen. Ietwat extravagant en van tijd tot tijd mikkend op al dan niet bloederige gein, maar het komt vaak nogal dommig over. Die grote Samoaan bijvoorbeeld. Niet erg leuk. Net als het ideetje om de trage ondoden een vorm van intelligentie mee te geven.

Dan zit je te kijken naar een brullende Neanderthaler op ontdekkingstocht. Hopper valt tegen, te timide. Veel bloedvergieten en daar zit af en toe wel eens iets aardigs tussen, maar met een oninteressant plot, saaie personages en een overdaad aan gunplay, treedt stilletjes aan verzadiging op.

Leuk en lekker niemendalletje. Gelet op het bronmateriaal gelukkig niet erg gewichtig aangepakt. Luchtig zelfs, met een cheeky Sisley.

Erg veel heeft het niet om het lijf, maar wat het wel heeft, wordt in ieder geval adequaat benut. Het corporate gekonkel wordt opgeleukt met een paar leuke actie shots en gave locaties. Ondanks nogal wat flashbacks zit er voldoende vaart in met een Bondish sfeertje, nog eens versterkt door de muziek. Hier en daar misschien wat lichtvaardig aangepakt, maar niet dusdanig dat het stoort. Daarvoor is het te avontuurlijk.

Al met al niet zozeer een verrassend, maar wel een fris ogend, sympathiek filmpje. Ruim voldoende om het volgende deel t.z.t. te gaan bekijken.

Toch schrikken als je Sharon Stone in de opstelling ziet staan. Een belofte die ze middels een bedroevend optreden met verve inlost. Zoals er wel meer in de cast rondlopen die het tweede deel meer kwaad dan goed doen. In zoverre dat ook Sisley dit keer minder uit de verf komt, ook al omdat het script minder strak en meer gezwollen uitpakt. En dan krijg je zo'n halfbakken, slappe romance plus dito dramatiek begeleid door grote muziek. Meer dan iets anders een onderbreking in tempo met uiteraard een averechts effect.

Bovendien levert het een frappant contrast op met wat luchtige c.q. flauwe zaken. Een mix die dan ook niet helemaal werkt, terwijl bij de actie een hysterisch zwaaiende camera een hoofdrol vervult. Het springt nog wel vlotjes van de ene naar de andere fraaie locatie en heeft van tijd tot tijd ook nog wel het frisse van z'n voorganger, maar het kan toch niet verhullen dat veel van de flair en schwung van dat eerste deel verloren is gegaan. Het weet z'n zwakkere elementen niet meer te omzeilen en dat laat zich in toenemende mate voelen. Jammer.

Scott en het typische actiefilmpje van toen. Hier en daar wat vuurwerk, beetje knokken en redelijk kleurrijk geboefte. Daar had het wel wat voller op in mogen zetten. Weinig mis mee voor een avondje onzin, maar deze loopt gaandeweg nogal wat averij op. Vooral de one liners willen maar niet landen.

Ondanks dat Willis nog aardig op dreef is als knorrende schooier, is echt scoren er niet meer bij. Wayans is drie keer niks, maar gelukkig ook niet al te nadrukkelijk grappig aanwezig. Behalve als hij het bewustzijn verliest. Forse misser. Al met al geen duo dat nog een onuitwisbare indruk achterlaat.

De grofgebekte dochter is even leuk, maar net als bij de rest is ook daar de lol er op een gegeven moment vanaf. Zo is het eerste mopje van Joe beduidend beter dan de tweede. Bovendien is het stevig kut als het met achterliggend drama op de proppen komt. Het mist de drive voor een voldoende.

Met nul voorkennis ingegaan. Vaak een pré en dit is er zeker eentje die daar baat bij heeft. Het kan zo enige tijd teren op z'n setting, crew en geheimzinnige gedrag van één van hen. Gelukkig geen al te flashy, gladde designs, maar zakelijk en effectief, net als de muziek die vaak een sfeervol rolletje in de achtergrond speelt.

Vrij koel en beheerst. Zo is het best een waardig geheel dat abrupt wordt ontregeld door de gevolgen van de vondst. Nog geen onprettige verrassing, maar het blijkt een afslag naar een dertien in een dozijn zombie variant met infectiegevaar dat niet meer doet dan plotelementen van vergelijkbare films bijelkaar graaien.

Meest zinloze onderdeel moeten wel die aanvalletjes van Schreiber zijn. Onnozel gedoe dat iets als dit echt niet enerverender maakt. Alhoewel het niet erg vervelend wordt, heeft Robinson niet meer iets bijzonders in petto. Zo komt de landing met de rode stof niet helemaal uit de verf en blijft het aan de (te) lauwe kant.

Grofgebekt en een new high voor Nicholsen. Oftewel een paar van de ingrediënten die destijds de nodige impact veroorzaakten. Nu is die appeal een tikkel minder. Het is uiteindelijk het aandoenlijke karakter van de film, opgesloten in Quaid's vertolking, die het wint.

Een zielige blik, een aanstekelijke dronkemanslach en een innemende vent die het leven ontdekt, vlak voordat 'ie er tijdelijk mee op moet houden. Nicholsen mag dan staan hengsten, het is de ontwikkeling van Meadows die het kloppende hartje vormt. Mooiste scène; die met hoertje.

Jammer dat Stamm de finale, nou ja, niet verprutst, want die mag er op zich best zijn, maar er niet iets meer uithaalt. Uitgelezen mogelijkheid om je film, je cast en je kijkers eens diep onder te dompelen in een gierende nachtmerrie. Deze is wat te snel voorbij. Daarvoor heeft hij het best goed voor elkaar. Het docu stijltje houdt het redelijk naturel, Cotton is een leuke vent en als hij de boel besodemieterd voor en tijdens die uitbanning, is dat best grappig.

Daarna blijkt Stamm over een aardig script te beschikken dat je in ieder geval bezig houdt over wat er nu precies mis is met dat meisje. Netjes hoe bepaalde facetten van religie daarin zijn verwerkt en het heeft nog een even scherpe als dappere bocht in petto. Voor die uitsmijter een paar creepy krakende scènes die je hier mag verwachten, alhoewel die de poster nooit helemaal waarmaken. Mede daarom had die finale best nog even langer mogen duren.

Smerige horror die z'n kracht uit z'n eenvoud haalt. Grootste probleem blijf ik houden met de twee politieagenten die al slapstickend de terreur onderbreken. Onverenigbaar met het overige. Dat gaat beter bij de soms zelfs vrolijke muziek die vaak volledig haaks staat op de lugubere ontwikkelingen. Een zure tegenstelling die het geweld gewoon maakt. Het lijkt een wake-up call. Het kwaad zit in de samenleving en je hebt het er maar mee te doen. All that blood and violence. I thought you were supposed to be the love generation. Craven rekent genadeloos af met die naïviteit.

Het radiobericht doet wat overdadig aan. Zonder zijn de misdadigers ook wel te duiden. Junior mag dan nog een sprankje hoop op betere tijden zijn, de rest van de gang bestaat uit een stel smeerlappen pur sang. Onverschillige blikken, cynische opmerkingen en koelbloedigheid tekenen hun aanwezigheid. Zo'n shotje van killers die onbekommerd gras van hun bebloede armen plukken na een gruwelijk tafereel, is zo gevoelloos, dat het beangstigend werkt. Of een slijmspoor dat verkrachter en slachtoffer nog net even aan elkaar bindt. Niet de beste acteurs, maar afstotelijk zijn ze wel.

Pakweg het eerste uur zit daarmee prima in elkaar. De parallelmontage van de aanstaande verjaardag en de ontvoering zet de toon richting een (toen althans) ongekende ruwheid. De kille executie gaat door merg en been. Onthutsend hard, dat beeld in het water. Jammer dat er zo veel in is geknipt, wat zich ook wel laat voelen in de overgang naar de laatste akte. De ontdekking van de ouders werkt daarentegen prima als fundament voor een al evenzeer ongekende razernij. Een furieus slot dat aan al die onschuld een einde maakt. Verdorven, wreed en ongepolijst. Vooral dat laatste telt.

Ja, fan van het origineel, als een van de weinigen, geloof ik. Als je dan gaat vergelijken heeft zo'n remake vaak geen schijn van kans. Dat sfeertje komt er toch niet van. Daar begin ik dan ook maar niet aan, al is het bijzonder spijtig dat het scenario eigenlijk volledig is afgeborsteld.

Een soort horror voor het hele gezin dus. Dat neemt niet weg dat als je het verhaaltje uitbeent, het in de kern een stevige troef in huis heeft, die de film halverwege onder hoogspanning moet kunnen zetten. Ondanks de mankementen blijft dat aspect ook wel redelijk overeind.

De aanloop daarnaartoe kent een aantal momenten van grof geweld die ook als zodanig overkomen. Die messteken bijvoorbeeld. Zo koud en harteloos dat het beangstigend wordt. Waarom Iliadis kort daarna met slow motions en grote muziek uitpakt, is dan ook verwonderlijk.

Ik vond de ontsnappingsscène op deze manier vooral een spelbreker. Veel te groots aangepakt. Zo heeft hij wel meer fratsen die uit de toon vallen. Neem alleen al de manier waarop hij Mari, een op het oog normaal meisje, voorstelt door langs haar lichaam te glijden. Vreemd.

Het afsluitende deel kan enige tijd teren op z'n spanningsveld en gore, maar de ouders spelen daar een wel heel merkwaardige rol. Kruger is een behoorlijke klootzak, aardig gecast, maar met dit zoontje wordt het nergens wat en het einde.. Kan lollig zijn. In een ander type film.

The eternal dance of Africa. Informatief is het allemaal niet echt, het volgt vooral de beginselen van de speelfilm door alles in een afgepast plot te gieten. De natuur zorgt voor het drama, spanning is er met een zilveroog en een litteken. Het heeft zelfs een loeiende twist in huis. Ik vind het prima, die creatieve vrijheid, al moet je het natuurlijk niet overdrijven.

Bovendien begeef je je zo op het dunne koord van oprecht dan wel geforceerd sentiment en dat van de vermenselijking van dieren. Dat laatste proef je wanneer emotie aan bod komt. Irons geeft nog aan dat we geen idee hebben van wat er rondgaat in zo'n leeuwin, maar we zien het zo graag en stiekem maakt de docu daar vervolgens handig gebruik van.

Wreed en zielig was het ook zonder die gier. Joubert weet het wel meer allure mee te geven dan zomaar een Nat Geo Wild programma, zeker in de aanloop toont hij een aantal kleurrijke en sfeervolle beelden. De nabrander komt wat knullig over, maar zal nodig zijn. Pijnlijke cijfers. Onderhoudend, dat wel, maar ook iets te doorzichtig om er echt in op te gaan.

Neo noir met veel jazz op de achtergrond, bitse dialogen op de voorgrond, een ijzige Fiorentino als femme fatale, een naïeve Berg als katvanger en een sarcastische Pullman als slachtoffer die het er niet bij laat zitten. Aangedikt dus en dat maakt de vele en ook ruime bochten die het scenario hier en daar neemt gemakkelijker verteerbaar. Voortgang is daarmee een prominente factor, voor een klam sfeertje is beduidend minder ruimte en zo is het vooral volgen wat de doortrapte Wendy Kroy allemaal uitvreet. Amusant, maar het slot gaat eróp.. En erover.

Lauw actievertier met sporadische opwellingen. Luchtig genoeg om niet te gaan slepen, te slap om de aandacht op te eisen. Ik heb me vaak prima vermaakt met die gigantische, lompe Oostenrijker. In z'n vorige termijn. Vandaag de dag ontstaat al snel de indruk dat niet alleen de spieren strammer zijn geworden. Zelfspot is in ieder geval niet iets dat per definitie leuk is.

Of misschien is het iets dat inmiddels niet meer zo leuk is. Hoe dan ook, met andere one-liners die te vaak voorbij waaien als losse flodders, wordt het eigenlijk zelden lachen. De reactie op Mrs. Salazar mag er zijn en ergens in het slot zit er nog eentje die er mee door kan. Verder steekt er voornamelijk sullige humor de kop op, waarbij met name Luis Guzmán de klos is.

Knoxville brengt vooral ongein, maar mag tenminste nog de beste kill op z'n naam schrijven. Het dorpje biedt zo niet al te veel soelaas en de bad guy die de meeste indruk maakt, is de Corvette. Lijkt me ook niet helemaal de bedoeling. Het ziet er allemaal wel gelikt uit en met een zooi kogels en inslagen ratelt het vrolijk door, maar de grote fun ontbreekt in Sommerton Junction.

Geweldige omgeving, afgelegen, wit en desolaat waar de film enige tijd mee op de been blijft, maar dat is het dan ook wel. Als je je personages langzaam laat doordraaien, moet je de cast er voor hebben en een paar interessante rolletjes schrijven. Dat eerste gaat nog enigszins, het tweede beduidend minder. Perlman is de corporate dick, Le Gros de voice of reason en Britton, ach gut, het meisje tussen de twee.

Suffe dynamiek die over de gehele speelduur door blijft zeuren. Ook wanneer Moeder Natuur zich dan eindelijk begint te roeren, tilt dat de film nauwelijks naar een hoger plan. Er smeult wat, veel verder dan dat komt Fessenden lange tijd niet. Dat moet dan tijdens de finale gebeuren, maar de verschijningen die je daar krijgt voorgeschoteld, maakt het er al met al niet bepaald beter op. Te kleurloos en te knullig.

Mooi vormgegeven film. Aantal prachtige shots en de muziek zit als gegoten, maar de bloedeloze ambiance haalt de angel er na verloop van tijd uit. Ideaal sfeertje om een tere relatie op poten te zetten, maar buiten het initiële aftasten weet het maar weinig aantrekkingskracht op te roepen. Met name Oskar blijft, afgezien van een oplevinkje hier en daar, bijna apathisch door de film wandelen. Wat meer kleur op de wangen had wat mij betreft niet misstaan.

Die dosering valt voor wat betreft de vampierenstreken heel wat gunstiger uit. Voor horror-begrippen wel tam, maar zeker binnen deze context passend droog afgeleverd. Het zijn de stroomstoten van de film, want tussen Oskar en Eli wil het maar niet echt knetteren en de rest doet er eigenlijk niet zo gek veel toe. Het gebrek aan beleving is uiteindelijk toch een kleine afknapper. Dan is zo'n fraai in beeld gebrachte zwembad-scène ergens ook een beetje een sof.

De lekkerste kaas tussen de gaten. Je kan wel een lulverhaal houden over dat plotje, maar als kapstok voor Woo's actiecapriolen werkt het in ieder geval prima. Het is meteen al lekker bikkelen in het theehuis met een sierlijke afdaling en een bepoederd hoofd. Sowieso een fijne kop, die Chow Yun-Fat. Met Anthony Wong en diens grimmig uitgedoste henchman Mad Dog als tegenpolen, dé figuren om een film als deze kleur mee te geven.

Wanneer Tony kort na de openingskogels, begeleid door typische muziek, in een sportautootje de film in komt rijden, heeft Woo de vibe helemaal te pakken. De steeldrums in de score zijn wat dat betreft ook een welkome aanvulling. Het vuurwerk blijft uiteraard de grote blikvanger. Lomp, grof, omvangrijke vonkenregens, ontploffende motoren en een krankzinnige finale met o.a. een shotgun die alles aan barrels schiet. Een volbloed knalfestijn om U tegen te zeggen.

Van dit soort politiefilms zijn er nogal wat en deze verzuipt ergens laag in de grijze middenmoot. De kille busmoord legt een aardige basis, maar verder weet het zich op geen enkele manier te onderscheiden en doet het met allerhande zaken die elders al eens (veel) beter zijn gedaan. Zoals bij het centrale duo. Dern heeft z'n cynisme tenminste nog mee.

Maar Matthau, die toch een aardig CV bij elkaar heeft gespeeld, bakt er maar weinig van als brommende senior cop met een krasje. Film mist iets dat achter het netvlies haakt en dan boeit zo'n onderzoek maar mondjesmaat. Zelfs de achtervolging op wielen -we zijn in San Francisco, dan is dat dus verplichte kost- is aan de lullige kant. Teleurstellend.

Misbaksel waarin kennelijk een dodelijke injectie niet voldoende is. Het opent meteen al dom (de overtypering van de moordenaar is om te huilen) en dubieus (wat er in dat verlaten gebouw gebeurt is blijkbaar best bon-ton) en weet dat gedurende de volledige speeltijd vast te houden. Bovendien is er plaats voor enige ontroering, in dit geval middels een cello en vooral een armbandje. Snif. Zelfs scènes met enige potentieel worden met speels gemak om zeep geholpen.

Er zal best iets te maken zijn van de onderhandelingen tussen Shelton en Rice in de gevangenis. Het gedoe in de rechtbank kan ook voor wat peper zorgen, maar Foxx en Butler krijgen hun smoelwerk maar niet op iets dat er toe doet. Het moet ook een hele opgave zijn met zulke infantiele dialogen, maar toch. Shelton's afsluiter tegen de rechter spreekt wat dat betreft boekdelen. Iets met up en ass van iemand die net een pleidooi voor gerechtigheid heeft gehouden.

Het verloop is te gek voor woorden, helemaal vanaf de eerste deadline. De werkwijze van Shelton is al bespottelijk, de tussenscène waarin even snel wordt uitgelegd wat voor een gevaar hij eigenlijk is, is zelfs onbedoeld grappig. Want dat is het, als je je realiseert dat men dus echt heeft nagedacht over het geven van een, ehm, plausibele verklaring voor Shelton's talenten. Het is nog serieus ook en dat in een film die grotendeels volslagen ridicuul is. Het maakt het onuitstaanbaar.

Ooit eens op Hillcoats The Proposition gestuit, eveneens met een scenario van Nick Cave. Zo taai als die (in m'n herinnering) hier en daar was, zo gewoontjes trekt deze geschiedenis van de bootleggende Bondurants voorbij. Troefjes zijn er in de vorm van scenery, muziek en twee acteurs. Pearce is lekker op dreef als smerige ijdeltuit en Hardy is in elke scène een imposante verschijning. Je had hem meer screentime en plotlijn gegund.

Iets dat spijtig genoeg in toenemende mate is weggelegd voor LaBeouf. Niet bepaald een innemende acteur, helemaal niet binnen deze setting, maar zijn rol is daarbij nog eens vervelend en doorzichtig met z'n maatje en meisje. Film heeft enkele behoorlijk gewelddadige momenten, maar ook dat laat het naarmate het vordert grotendeels achterwege. Na driekwart film is de fut er eigenlijk helemaal uit, de climax bevestigt dat nog eens.

Het stiefbroertje van de drie. Alhoewel net niet zo bevlogen als elders, wel met de gebruikelijke markante koppen, scherpe dialogen en een flexibel plot, maar ook met een serieuze noot. Zo is de kwelling met enkele close ups van Craig's gezicht te scheppen. En dat valt eigenlijk nog het meeste op; de manier waarop Vaughn het in beeld brengt. Enkele fraaie shots met soepele overgangetjes en zijsprongetjes. Zo loopt het als een trein wanneer een kidnap via een dak en een lulverhaal over Timboektoe in no time de film op z'n kop zet. Die elan heeft het wel, al wordt het wat te gehaast afgerond. De slotscène mag er dan wel weer zijn.

Anderhalf uur vanuit een tank. Het levert een ietwat wankele, maar tegelijkertijd ook intrigerend filmpje op. De speelduur laat niet al te veel toe waardoor de (opvallend veel bakkeleiende) personages zeker in eerste instantie nogal geforceerd en geschreven overkomen. Hetzelfde geldt voor de min of meer ongegeneerde wijze waarop Maoz het oorlogsgeweld laat voorbij komen.

Toch werken die shotjes vanuit het vizier wel om het oorlogsgeweld dichtbij te laten komen, al had de schutter het niet letterlijk hoeven opdreunen. De brullende motor, de bezoekjes van buitenaf en het verval van de tank maken het wat intenser, terwijl in het slot de desoriëntatie en bijbehorende paniek best aardig tot uiting komen. Al met al vooral een interessante beleving.

The Mount Everest of haunted houses. Echt nagelbijten is er natuurlijk niet meer bij, maar het sfeertje is wel lekker muf en drukkend in het Belasco optrekje. De boel staat meteen onder stroom en Hough wil nog wel eens wat leuks doen met zijn camera. Een wetenschapper en een paar mediums, dat wordt uiteraard botsen, terwijl het huis, of wat dan ook, ze ondertussen stevig onder druk zet. De tijdnotaties en het bijbehorende dreigende deuntje doen het wat dat betreft ook goed. Niet echt een scène die er bovenuit steekt qua bovennatuurlijke horror, het moet meer van de cast komen. En dat lukt een paar keer. Het giecheltje van Florence bijvoorbeeld, nadat ze Daniel wat beter heeft leren kennen. En Roddy McDowall mag zich uitleven in het slot. Onderhoudend spookhuisfilmpje.

Erg mooi. Althans wat animatie betreft. Harde kleuren en fraaie verenpakken. De slow motions doen misschien wat overdadig aan, het ziet er wel prachtig uit. Vooral die in de regen boven zee. Ook de gevechten zijn fraai vormgegeven. Helaas blijft de rest wat achter. Het rechttoe rechtaan verhaaltje is op zich nog wel te doen, maar de uilen en hun voicecast zijn daardoor niet zo interessant. Ook al omdat het kennelijk nodig is om enkele malle beestjes op te voeren. Had wat mij betreft iets donkerder en/of creatiever gemogen, maar gracieus is het wel.

Niet bij na denken en dan is het, nou ja, nóg een hele idiote film. Best een aardig concept, maar verder dan apocalyptisch lawaai afgewisseld met gruwelijk saai drama komt het niet. De plot is een kaartenhuis dat meer vragen dan antwoorden oplevert. Nu hoeft niet alles verklaard te worden, maar enige structuur zou wel fijn zijn. Het is hier ver te zoeken. Engelen met machinegeweren, verzin het maar eens. De heilige aanval had soms meer weg van een plattelandsguerilla met een gedrogeerde tegenstander.

Stewart lijkt maar wat te doen, in de ijdele hoop dat zijn associatie (kwaad verpakt in goed) en zijn visuele technieken (wat dat betreft heeft hij een mooi CV) effect hebben. Niet echt. Zo'n aankomst van de ijscoboer, leuk, sterk, nú gaat het gebeuren, maar dan knallen ze hem gewoon neer. Weg effect. Ook zijn trucjes, zoals de stemvervorming, de tollende hoofden, zijn nauwelijks sfeerverhogend. De gezwollen muziek is zelfs erg irritant, helemaal als Gabriel geïntroduceerd wordt. Bummer. Erg dreigend wordt het nooit, ook al omdat er op krampachtige wijze iets van een verhaaltje op poten wordt gezet, maar hoe het nu precies zit? God only knows. Als laatsgenoemde iets zat zal zijn, is het deze film. Ik wel in ieder geval.

Donkere biopic over een hippe, provocatieve spreker die met open vizier de Amerikaanse normen en waarden van toen op de hak nam. Glansrol voor Dustin Hoffman die gedreven, cheeky en aangrijpend voor de dag komt. De vertelstijl is even wennen en een tikkeltje fragmentarisch, maar het geeft de film zo wel de nodige drive.

Net als het smoezelige zwart-wit pas het ook bij het turbulente leven dat hij leidde. Alhoewel Fosse er niet voor terugdeinst om ook de zwarte kanten van Bruce te tonen, slaat de balans toch wat door naar de komiek en zijn podium, waarvan de rechtszaal er ook eentje was.

Met wat uitgebreider aandacht voor z'n privé beslommeringen was er wellicht nog wat meer te halen. Neemt niet weg dat het zo ook nog aanvoelt als een oprecht portret van een bewogen bestaan, dat bovendien beschikt over enkele in het oog springende scènes.

De pikante act van Lenny's Shiksa goddess valt sowieso op, de kille registratie van een door drugs bedwelmd optreden staat bol van de tragiek en Hoffman's wanhoop en onbegrip jegens de rechter is een sterk staaltje onmacht. Zo hier en daar valt er ook nog wel eens wat te lachen. Let op de blik wanneer Lenny gefouileerd wordt.

Evenwichtiger dan Nikita vooral omdat de eigenaardigheden van Léon en Mathilda beter passen in Besson's excentrieke omgeving. Wel zo ongeveer hetzelfde stramien met hier en daar buitensporig geweld en de ene die de andere laat openbloeien, waarbij het laatste hier een iets andere insteek heeft. Net dat doet me niet zoveel. Het is me van tijd tot tijd allemaal een beetje te geforceerd schattig, waarmee er gaandeweg nogal wat magie verloren gaat.

Ook al omdat Serra's score veel te veel vervelend aanwezig is. Besson is op z'n best als hij overgaat tot z'n weelderige geweld. De introductie van Léon is wat dat betreft meteen al lichtjes briljant. Tijdens dat soort scènes weet ie er ook altijd wel een paar leuke shotjes uit te persen, terwijl Oldman de show mag stelen met z'n pilletjes en opgefokte gedrag. De kern van de film (en hun laatste gesprek) is me daarentegen wat te week om er volledig in mee te gaan.