Opinions

Verbolgenheid en waanzin verpakt in een merkwaardige mix van ludieke humor en bittere ernst. Jewison laat geen spaan heel van het rechtssysteem met een soort alle remmen los-aanpak. De stemming schiet dan ook heen en weer, maar wat blijft staan is het woedende ondertoontje waar Pacino in de persoon van Arthur Kirkland mee aan de haal gaat. Het script draaft uiteindelijk her en der wel wat door in haar doel.

Zo is het weinig subtiel hoe Kirkland's directe omgeving zijn rechtsmoraal op alle mogelijke manieren tart, maar dat zorgt er wel voor dat dé scène tijdens het slotproces precies op z´n plek valt. Pacino mag heerlijk tekeer gaan, maar ook Jeffrey Tambor en Jack Warden staan zich uit te leven. Sowieso heb ik me wel vermaakt met die markante rechter. Niet al te evenwichtig, maar vol overgave gebracht. Topvermaak met een rand.

Geweldige viespeukerij van Fulci die bijna alle registers opentrekt. Pracht van een opening in sepia, die meteen duidelijk maakt hoe de rest gaat verlopen. Dikke doei voor wat betreft een verhaaltje, dit is een surrealistische nachtmerrie in grungy sferen. Dat is al bah en zo, maar zodra de jongens van de FX zich ermee gaan bemoeien, is er helemaal geen houden meer aan. Erg smerig met diverse sappen die uit allerlei openingen stromen, ogen zijn sowieso niet veilig bij Fulci en alsof het bovennatuurlijke nog niet genoeg is, komen er ook nog van die verrotte zombies aan te pas. Klassiekertje inderdaad. Ook nog eens met een sterk slot.

Heftige tijden daar in Belfast tijdens The Troubles en dat weet Demange precies zo vast te leggen als de pleuris uitbreekt. Wild en woest camerawerk, maar je zit zo wel middenin de chaos van de rellen. Net zo overzichtelijk als het voor de soldaten zal zijn geweest. De stenen vliegen je om de oren en het staat bol van de agressie. Plus een doffe, droge knal. Een film kan minder starten.

Als de ontploffing niet overkomt, dan is het wel wat volgt, als Hook ontredderd en aangeslagen door de straten slingert. Erg fraai in beeld gebracht en bovendien voorzien van een sterke elektronische score. Spannende drones. Fans van bepaalde Carpenter werken zullen er wel wat mee kunnen. Werkt ook erg goed wanneer Quinn en zijn volgelingen de flats betreden.

De machtsstrijd en alles wat daarbij komt kijken geeft het wat extra jeu voor het verder redelijk rechttoe rechtaan verhaaltje. Jammer dat de climax toch een beetje te wensen overlaat. Ik kreeg althans nergens het idee dat er een kansje in zat dat Sean, Demange of wie dan ook de trekker zou overhalen. Dat zit er niet in. Desalniettemin, een intense actie thriller met een prima hoofdrol.

Suf kluchtje in suburbia waar je je kan afvragen wie de zonderlinge figuren zijn. Dat op de hak nemen lukt dan ook wel, maar de humor die daaruit voortvloeit, is te flauw en zouteloos om aan te slaan. Sfeertje is wel passend voor dit soort koddig bedoelde typetjes, maar een paar rake, scherpe opmerkingen zitten er niet in en hun fratsen op Mayfield Place houden ook niet over. De Klopeks zijn samen met dat orgeltje nog wel de grootste afknapper. Niet leuk.

Op zich een aardige insteek om de herinneringen zo te versnipperen en af te wisselen. Geeft het samen met bijvoorbeeld die retro beelden wel wat schwung. De split screen tussen realiteit en verwachting is ook een leuke. Het zit al met al redelijk vol met ideetjes en aardigheden om een (non) love story als dit tot leven te brengen. Mits je iets met de hoofdrollen hebt, veronderstel ik. Ik kan er niet zo veel mee. Gordon-Levitt's droeftoetertje jeukt en Summer heeft wel iets eigenaardigs, maar dat pakt uiteindelijk nogal truttig uit. Deze 500 dagen gaan hier rechtstreeks richting vergetelheid.

Blijft ijzersterk. Minder gepolijst en rauwer gefilmd dan een Cloverfield, daarmee iets natuurlijker en het Spaanse temperament maakt het nog wat hysterischer. Speelduur is wat dat betreft een plus, al had het naast de interviewtjes met de bewoners nog wel een extra adempauze mogen hebben.

Desalniettemin lekker agressief en hectisch, ik schrik me elke keer weer de pleuris van het vallende lijk en juist enkele normaal gesproken onschuldige typetjes jagen de stuipen op het lijf. Met nog een ijzingwekkende finale mag het wat mij betreft tot het betere horrorwerk worden gerekend.

De kale aanpak zoals in het eerste deel werkt toch het beste bij dit soort filmpjes. Hier meer geplot, iets meer filmisch en de speciale troepen die hier opdraven zijn wat minder interessant dan het over de kling jagen van ongelukkige burgers. Hun camera's vormen dan wel weer een toegevoegde waarde.

Verder grotendeels een herhalingsoefening, iets wat dus ook geldt voor wat het eerste deel zo sterk maakte. Het lijntje met de kibbelende kinderen lijkt een koude douche, maar bewijst zich naarmate ze dieper het gebouw in gaan. Met een gewéldige vuurpijl-scène en een nerveus slot toch weer een prima horror.

[REC] met humor. Een wisselwerking die verrassend genoeg nog werkt ook. Ik zit niet echt te wachten op iets met ridders of dat melodramatische gedoe rondom het bruidspaar, maar de droge momentjes rondom royalties- en sponsmeneer maken het ruimschoots goed. Het staat de chaos, de razernij en het bloedvergieten verder ook niet of nauwelijks in de weg.

Net als de switch naar een vaste camera. Zelfs een momentje als die van de videobeelden rondom een bus slaat nog aan. Wat het mist is iets dat er echt bovenuit steekt (of het moeten Dolera's ogen zijn), maar daar staat een behoorlijk over the top festijn tegenover wanneer de bruidsjurk wordt gekortwiekt. Weer eentje die grotendeels draait als een tierelier.

Een commercieel trucje dus, om dit te koppelen aan Cloverfield. Daar heb ik niet zoveel moeite mee, maar zeg dat dan gewoon. Probleem is wel dat je met deze associatie, ook al blijft het hinten naar een chemische of nucleaire aanval, een film lang zit te wachten op een of ander groot monster die de boel op stelten komt zetten. Dat werkt dus niet echt en zo is er meer dat niet helemaal lekker uit de verf komt. Rondom Michelle vooral.

Het slot schijnt de grote boosdoener te zijn, maar daarvoor gaat het ook niet je van het. Het schuurt al vanaf het moment dat ze wakker wordt. Met wat goede wil valt daar nog wel wat voor te zeggen, maar het wordt wat te gek als ze een pak gaat ontwerpen. Ook zo ongeveer het moment waarop Howard om zeep wordt geschreven. Tot dan een glansrol voor Goodman. Rare, mysterieuze vent waarvan je het heel ongemakkelijk krijgt.

Alles wat er in de bunker gebeurt, zet hij met zijn geweldige mimiek onder stroom. Totdat iets uit zijn verleden duidelijk wordt. Haalt al het mysterie uit de man en alle sluimerende spanningen vliegen zo het raam uit. Wat rest is een ordinaire thriller die nog aansluiting moet vinden bij die andere film. Iets dat inderdaad niet al te overtuigend wordt afgesloten, maar dan is het meeste kwaad al geschied. De punten gaan naar Goodman.

Onaangenaam relaas omtrent een seriemoordenaar. Eentje die geen druppeltje bloed nodig heeft om akelig te zijn en door een beheerste toon realistisch van karakter blijft. De grauwe, smoezelige locatie maakt het benauwend en samen met de mimiek, eloquentie en lust die Attenborough aan de dag legt, weet de film meteen onder de huid te kruipen. Het spanningsveld openbaart zich als vanzelf met de intrede van het onfortuinlijke gezinnetje.

Christie's methodes, opvallend genoeg niet bepaald feilloos, maken het dan nog eens ijzingwekkend. Wanneer het scenario tijdelijk het macabere adres verlaat, gaat dat jammer genoeg ten koste van die aantrekkingskracht. Het breekt de geladen sfeer en zet de film bovendien in een ander daglicht. Niet echt funest, want dat het nog lading heeft, blijkt wanneer Ethel haar man op koele, ijselijke wijze van repliek dient. Een verbale messteek.

Onderhoudend. Denk dat die term de lading het beste dekt. Over een nacht in een slaapstadje waarin van alles misgaat voor eenieder die zich op straat begeeft. Lullig wat Forster overkomt, maar bijna iedereen is op een of andere manier de klos. Stomme pech, toeval en noem maar op.

Dat hint naar een zwarte komedie, maar daar komt het niet helemaal van. Iets te lichtzinnig wat dat betreft. Vooral de jolige muziek in de eerste helft wil het wel eens parten spelen. Het is even vreemd opkijken als blijkt dat Clint Mansell verantwoordelijk is voor de bijdrage op dat vlak.

Het blijft zo al met al bij een filmpje dat het vooral moet hebben van z'n verhaspelde plot en tijdlijn. Handig trucje om de kijker erbij te betrekken, je bent toch nieuwsgierig hoe ze de gebeurtenissen telkens weer aan elkaar plakken. En dat is voldoende om deze 80 minuutjes door te komen.

Dampend acteergeweld met Lumet die ze, als een soort ring referee, op een gegeven moment maar close up-duels laat uitvechten. Ook mooi hoe de dag loeiheet begint en het uiteindelijk benauwder wordt tijdens een plensbui en een ratelende ventilator. Stereotiepen, ze zijn er, willen nog wel eens hinderlijk zijn, maar op een enkele uitzondering na wordt het hier best gedienstig uitgespeeld. Met name Lee J. Cobb staat te beesten.

Ook de onderliggende inhoud vormt weinig belemmering. Natuurlijk niet erg verrassend hoe het uitpakt, maar het ritje naar de eindbestemming weet de cast verdomd vurig te maken. Pluimpje voor het feit dat de film niet nog eens verklapt hoe het nu precies zat met het iets te zielig kijkende ventje en die moord. Twelve Angry Men heeft iets te vertellen, maar is los daarvan ook simpelweg een verbale kloppartij waar de vonken van afvliegen.

Minder interessant dan McQueens vorige films. Heeft vooral met het onderwerp te maken. Het relaas van Solomon bestaat uit de min of meer gebruikelijke elementen en is verder ook niet iets dat een ander licht schijnt op de slavernij of iets dergelijks. Onderscheidende factor is zijn beheerste stijl.

Toch vaak dat je dit soort films snel ziet verzuipen in opgeklopte dramatiek, maar dat valt hier reuze mee. Zelfs Zimmer houdt zich redelijk koest. Z'n geluidsomlijsting is van tijd tot zowaar eens van toegevoegde waarde. De film is eigenlijk niet of nauwelijks op zo'n valse noot te betrappen. Een pré.

Al valt het slot niet echt gelukkig uit. Zo'n hereniging doet het natuurlijk goed bij de snotteraars. Wat mij betreft had het mogen stoppen wanneer Patsey in de achtergrond verdwijnt, wetende dat het voor haar nog lang niet voorbij is. Zo'n film moet bloeden, dit doekje pakt me iets te groot uit.

Ergens zit daar natuurlijk ook een rare gelijkenis in met wat Clemens in het begin flikt. Hoe dan ook, beste scène is die aan de galg waar de andere slaven schijnbaar onbekommerd verder gaan met hun dagelijkse werkzaamheden. Daar is de hand van McQueen in te herkennen, al werkt die niet altijd.

Een langdurig shot op het getormenteerde gelaat van Ejiofor maakt minder indruk. Dan merk je toch dat de vorige hoofdrollen van McQueen iets meer te bieden hadden. Hij vliegt niet uit de bocht, het scenario trekt niet al te zwart-wit van leer en de film voelt oprecht, maar indrukwekkend is iets anders.

Niet onaardig voor een film die toch al niet veel kanten op kan, waarvan de afloop al bekend is en de climax al verklapt is. Swingend gestart, enkele fraaie omgevingsshots, mooie scène in het meertje en geen gelummel met een te lang intro, maar een snelle duik in de ellende. Vanaf dat moment zijn het Boyle's audiovisuele trukendoos en Franco die de kar trekken. Aron's conditie is in ieder geval van z'n uitdrogende lippen af te lezen.

Maar ondanks de dynamische manier waarop het voorbij komt, blijven de mijmeringen toch wat obligaat aanvoelen. Het noodweer is overweldigend, maar had iets eerder mogen worden afgekapt. Allemaal net niet helemaal overtuigend, wat wel geldt voor dé scene. Erg veel wordt er niet gedaan met de psyche in een dergelijke situatie, zenuwslopend wordt het ook niet echt, maar Boyle heeft je wel geruime tijd klem in het gesteente.

Als dit de Thaise humor is, dan is het niet aan mij besteed. Bovendien kan je je afvragen wat het hier überhaupt te zoeken heeft. De eerste ca. 20 minuten lijkt het nog wat te gaan worden, maar zodra het spul opzichtig grappig probeert te doen, de aangifte bij de politie, is voor mij de lol er grotendeels af. Net als de mafketel bij de bushalte, het soort aanstellerij dat de film bijna in z'n eentje om zeep helpt.

Er zit best een interessant ideetje achter en het spel biedt ook genoeg potentie voor iets leuks, maar op deze manier blijft er van alles maar bitter weinig van over. Funest voor een thriller, maar ik kon ook niks meer met de morele aftakeling van de hoofdrol en met die flashbacks trekt het nog eens een bezopen finale op gang. Wie de circusmuziek gekozen heeft, mag van mij ook eens aan zo'n maaltijd beginnen.

Die was smerig, een lachje kan eraf rondom de stoel, want droog, en de waslijn is een lichtpuntje. Toch mist het ook dan een soort bevlogenheid om het nog eens aan te laten slaan. Het lijk in de put deed me nog het meest denken aan iets uit The Return of the Living Dead, waar ook weer die kluchtige scherts is om het definitief de das om te doen. Niet te harden, die onzin, een sfeer- en spelbreker in deze film.

Oninteressant vooral. Willis heeft een oersaai personage te pakken en Mos Def lult natuurlijk veel te veel terwijl het scenario nauwelijks op een snedige dialoog is te betrappen. Wel op wat actie dat hier en daar via een aardig overgangetje voorbij komt, maar dat is het dan ook wel. Plotje van niks, karakterscènes gaan nergens over, geen spanning, geen spektakel en geen cool. Een fletse vertoning.

Zonnig Miami, frisse kleurtjes, strakke lijven en witte tanden die geregeld bloot worden gelachen. Als er wat gewonnen wordt of zo. Er zit inderdaad iets in dat je humor zou kunnen noemen, laten we het daar maar op houden. Minstens zo glibberig als de eerste, Singleton maakt het eigenlijk nog bonter dan dat en bakt er verder ook bijzonder weinig van.

De scène op het woonbootje bijvoorbeeld. Zuiver broddelwerk. Plotje is weer om te huilen, maar dat zou allemaal nog niet zo'n probleem hoeven zijn. Ze zijn immers te snel en te furieus volgens de titel, al zie je dat nergens terug in de races. Dusdanig gemonteerd dat het vooral lijkt alsof ze een flink gebrek aan creativiteit en stunts proberen te verhullen.

Gas geven en af en toe scherp bochtje, veel meer gebeurt er niet op het asfalt. In de speelgoedautootjes des te meer. Hoe diep de coureurs de pedalen ook indrukken, ze hebben altijd iets te melden voor wie dan ook. Move, bitch en dat soort mislukte stoerdoenerij. Ongetwijfeld pure straatpoëzie, maar ik hoor toch liever piepende banden en dergelijke.

Gibson is een complete ramp, maar bijna iedereen staat als een paspop te acteren. Nota bene Ludacris is zo'n beetje de leukste. Dat met de rat is een aardig idee, net als de vele wagens die ineens opduiken en de film ontvangt in het slot nog een insane stunt bonus. Toch is het te hopen dat Lin in ieder geval qua actie heel wat beter voor de dag komt.

Vermoeiend scenario. Er is zoveel aan de hand dat het na verloop van tijd allemaal nauwelijks nog boeit. Temeer omdat het op andere vlakken ook niet bepaald bol staat van de franje. Veel is afhankelijk van het centrale duo, maar Washington maakt een ietwat fletse indruk. Wahlberg heeft nog wel eens iets leuks te zeggen en te doen, kan dat ook gewoon goed en heeft zo verreweg de aardigste rol te pakken.

Vrouwelijk schoon is er in de vormen van Paula Patton. Als ze dan eens even gaat acteren, blijkt dat ze er niet veel van kan. In het Umfeld moeten Olmos en Paxton het dan doen, maar daar krijgen ze niet iets om handen dat een blijvende indruk achterlaat. De film probeert op allerlei manieren cool c.q. grappig voor de dag te komen, maar het is meestentijds onvoldoende om de aandacht klemvast te houden.

Iemand als Christopher McQuarrie zou met dit materiaal waarschijnlijk wat beter uit de voeten kunnen dan Kormákur, die z'n film maar geen eigen smoel of enige bravado weet mee te geven. Zelfs over het geweld kan je alleen maar je schouders ophalen. Russisch Roulette is allang niet meer spannend. Zonder dat het ergens echt vervelend wordt, blijft het al met al bij een modaal en onbeduidend actiefilmpje.

Stoere ooglap, Robert. Flauwe vertoning zolang de kinkels niet toeslaan, daarna gaat het zowaar stukken beter. Oma met een paar ridicule opmerkingen, de twee muzikanten die Malcolm jennen en wat jolig geweld zetten het filmpje op de kaart. Niet dat alles werkt, het had hier en daar ook best wat ranziger (de beugel) en pittiger (het vuurgevecht) gemogen, maar voor een film met deze insteek al met al redelijk te doen.

Die Russen, die 'grapjes', de anti-heroïek, de preek, de clichés.. Ik heb bijna te doen met mensen die hier enthousiast van worden. Dialogen en karakters zijn om te huilen, zo leeg. Emmerich doet van alles en presteert het om overal de verkeerde toon aan te slaan, wat resulteert in een film die niet grappig, niet spannend, niet ontroerend en niet onderhoudend is. Het houdt op met een bonte verzameling aan shock and awe-effects. Gaaf hoor, daar niet van, maar na 2½ uur bombasme heb ik toch sterk het idee dat de makers denken dat de kijkers een stel malloten zijn..

Claustrofobische horror in de sauna. Dubbel zweten dus. Lastig om hier 90 minuten mee te vullen. Dat lukt dan ook niet helemaal, alhoewel het niet direct verveelt of ergert. Het ziet er allemaal best aardig uit, de score doet z'n best met wisselend succes en het wordt gelukkig niet kapot geschreven met allerlei al te rare fratsen. Toch mist het uiteindelijk wat overtuigingskracht om echt tot de verbeelding te spreken.

IJzersterke Spike Lee Joint die zowaar de kansel even laat voor wat het is en de regisseursstoel midden in zijn geliefde en getraumatiseerde New York plant om drama van de bovenste plank af te leveren. Dan mag je refereren aan 9/11, bovendien wordt het, net als de flashbacks, effectief en mooi geïntegreerd. De scène voor Franks raam (ook een reflectie) knettert vanwege de muziek en de dialogen, maar Ground Zero sluit daarbij nog eens naadloos aan bij de emotionele staat van het drietal. Net zoals de audiovisuele pracht dat doet tijdens het hele gebeuren in de club.

Het is per slot van rekening niet alleen Monty die op het randje balanceert. De Fuck You-monoloog mag dan de blikvanger zijn, het zijn deze scènes die eigenlijk veel meer tekenend zijn voor de film. De toon blijft ook beheerst en zuiver met een kalme vertelling van de voorlopig laatste vrije 24 uur van iemand die verraden is. Norton speelt het sterk en sympathiek, maar Lee laat het niet na om aan te stippen dat het gaat om een ordinaire drugsdealer die zich onbewogen verrijkte aan de ellende van anderen. Voor zover Brogan spijt heeft, heeft dat te maken met het feit dat hij gesnapt en veroordeeld is.

En dat maakt het een oprechte worp die geen tierelantijnen en dergelijke nodig heeft om drie uiterst krachtige personages op te bouwen en z'n drama tot leven te laten brengen. Lee doet het o.a. met ingebouwde stiltes die imponeren, zoals tijdens de laatste ontmoeting in het parkje. Knap gespeeld ook, iets wat evenzeer geldt voor de meeste bijrollen. Gedurende de dromerige sequentie in het slot heeft Cox alleen zijn stem nodig om nog eens te onderstrepen wat voor een geweldig innemend acteur hij is. Het shot dat volgt en de boel op slot gooit, wint daarmee nog eens aan impact.

Moet het iets afleggen tegen de herinnering. Wanneer het definitief van locatie wisselt, verliest het toch wat impact. Film opent wel ijzersterk. De reden van de uitbraak is melig, maar de manier waarop er vlot geschakeld wordt naar furieuze apen maakt daar korte metten mee. Net als met het eerste slachtoffer, waarmee de toon wel gezet is. De shots van de verlaten stad met de zacht aanzwengelende score doen daar nog een schep bovenop en ook op dramatisch vlak heeft het wel wat body.

Een afscheidsbriefje, een dak met emmers en een taxiritje gooien toch wat empathie en sympathie in de mix, zonder dat het wat dat betreft overkookt. Geeft het vervolg net dat beetje extra, alhoewel dan het beste wel zo ongeveer achter de rug is. Het is nog genieten wanneer Manchester opdoemt, maar ondanks een bittere draai en het enorme landhuis doet de finale wat obligaat aan, is de dreiging van de verder wel lekker felle geïnfecteerden wat ingezakt en sluit het ietwat soft af.

Ook hier een potsierlijke uitbraak, maar waar Boyle die klip vliegensvlug omzeilt, behelst het hier zo ongeveer de helft van de film. En waar Boyle enkele karakters enigszins liet bloeien, stuift het hier voort met een sentimenteel blèrende familie die en passant de rest uitstippelt. Met hulp van een hier en daar te spastische beeldencollectie en militaire bombast.

Allemaal dusdanig buitensporig dat de sfeer er zwaar onder te leiden heeft, enige betrokkenheid ver te zoeken is en een spanningsveld volledig ontbreekt, waardoor het al vrij snel aan kracht inboet. Het houdt op bij een paar individuele scènes, vooral rondom de razernij, die eruit springen in een verder vluchtig vervolg waar Fresnadillo z'n film maar niet op intens krijgt.

Taaie, ouwe mannen die zich al meppend door een film slaan. Dat mag wat mij betreft nu wel stoppen. Net als McG. Of beter gezegd, laat Besson dit soort onzin in het vervolg lekker zelf regisseren. McGinty hakt als een lompe boer door z'n materiaal heen met een bonte, onevenwichtige mix als gevolg.

Het gaat al mis bij de casting. Heard doet maar wat en Costner heeft z'n verlopen kop mee, laten we het daar op houden. Daar verliest het al het nodige plezier, terwijl running gags als de fiets, de kleding, enz, niet aanslaan. Soms een droog momentje dat de potentie laat zien, maar dat is het dan ook wel.

Zoals de krakers. Op zich best een leuk idee, maar daar wordt dan niet veel mee gedaan. De actie is van dik hout zaagt men planken en het is eigenlijk te gek voor woorden dat hier maar liefst twee uur voor wordt uitgetrokken. Zo had men rondom het dochtertje heel wat tijd kunnen en mogen besparen.

Sowieso al een vervelend kind waar het, ook nog min of meer serieus, maar door blijft jengelen. Had wat meer met Mitat of dergelijke bijrolletjes gedaan. Het is per slot van rekening typisch een filmpje waarbij de lol moet prevaleren, maar op deze manier komt daar nauwelijks iets van terecht. Een zeperd.

Het verhaal is idd niet echt origineel, maar dat hoeft niet erg te zijn. Locatie en concept zijn geweldig gekozen, absoluut pluspunt. Met de cast is niks mis en visueel ziet het er allemaal strak uit. Sfeer deed ook mij hier en daar wat denken aan 28 Days Later. De vampieren zien er best freaky uit en dat eigen taaltje is leuk gevonden. Helaas wennen deze happers na een tijdje, wat de punch er een beetje uit haalt.

Hier en daar wat gore, een paar schrikmomenten, wat onbeantwoorde vragen en, jammer genoeg, een onnodig overdreven heroïsch einde. Dat had wat mij betreft best wel wat subtieler gekund... Al met al toch een aardige zit, deze is in ieder geval beter dan de gemiddelde horrorcrap die ik de laatste tijd onder ogen heb gekregen.

3½*

Vrolijke jongens, die Spartanen. Normaal gesproken niet iets dat mij aanspreekt, zo'n era, deze setting en dat soort zaken meer. Riekt naar weer een muf historisch epos en daar heeft het ook wel wat van. Dan is het fijn dat iemand als Snyder, in navolging van Millers comic, het over een hele andere boeg gooit.

Dan zit je nog opgescheept met dat gezwollen gezwam, maar op deze gepimpte manier heeft het zelfs wel wat. Ik kon er af en toe wel om lachen. Geldt wat minder voor het politieke gekonkel. In eerste instantie hooguit setup en een adempauze, maar na driekwart film gooit dat toch nog wat zand in de motor.

Neemt niet weg dat het visuele velletje de film onmiddellijk op cool zet. Die gekke wolf en het orakel (als je zoiets gebruikt, ga dan ook all the way) vergeef ik dan maar gemakshalve. Zeker wanneer Butler mag gaan brullen, diverse misbaksels ten tonele verschijnen en dat smalle paadje als slagveld gaat dienen.

Leuk uitgedost ook, die Xerxes, maar het zijn vooral de battles die indruk maken. Elders vaak eentonig en vluchtig gehak, hier zwierig met variërende tegenstanders en focus waar gave slow motions en speed-ups ledematen laten rondvliegen en bloed laat spetteren. Een genietbare, stoere en aantrekkelijke film.

Het zal wel lastig zijn om aan zo'n creatieve uiting een vervolg te geven. Dat lukt Murro dan ook niet, al is het pas tijdens de finale dat het naar een onvoldoende schiet. Die valt niet mee. Te weinig vuurwerk, te veel een narratieve punt. In een vertoning als deze zou een plot niet veel meer moeten zijn dan een middel om aan spetterende actie toe te komen, verder is het weinig relevant.

Dat gedoe met die zoon gaat ook nergens over. In wezen geldt hetzelfde voor de dialogen. Het hoort er bij, dat gezwam, maar probeer het zo doelmatig mogelijk te houden. Te vaak dat je suf wordt geluld of dat iemand door het strijdgewoel heen staat te blèren. Ik blijf zoiets merkwaardig vinden. Net als de aanslag op Darius, die om een of ander reden twee keer aan bod komt.

Met de cast wil het ook niet echt lukken. Stapleton doet z'n best, maar haalt het niet bij wat Butler deed. Was nog wel benieuwd naar hoe Green zich zou manifesteren, maar het is een rolletje dat mij niet erg aanspreekt. Type mooimiep die boos en verbeten kijkt en snauwt, moeilijk serieus te nemen. Dat doet Themistocles dan wel goed. Xerxes loopt er daarentegen maar verloren bij.

Het zijn de visuals die het lange tijd overeind houden. Geen upgrade, maar toch. Er zit af en toe nog wel iets smakelijks tussen. Vond de zeeslagen er bij tijd en wijle goed uitzien en de battles zijn weer woest en bloederig, al missen ze jammer genoeg de cadans die Snyder het wist mee te geven. Verder niet veel nieuws onder de Griekse zon, het is vooral inhaken op en profiteren van 300.

​Dat je in racistisch gekleurde sportdrama's c.q. biopics als deze ergens onderweg, onder begeleiding van aanzwengelende muziek, een aanzienlijke brok sentiment door je strot krijgt geramd, is (jammer genoeg) onafwendbaar, maar wat Helgeland hier presteert, tart elke beschrijving. Ik vind dit soort verhalen normaal gesproken best interessant en het thema zou, mits een beetje subtiel gebracht, wel wat beroering teweeg moeten kunnen brengen. Dit is echter niks meer dan een verzameling lomp achter elkaar gezette scènes die allemaal in het teken staan van de problematiek. Eveneens op lompe wijze opgediend.

Het doet in wezen niets meer dan het springen van het ene naar het andere wrange feitje, elke narratieve structuur lijkt overboord te zijn gegooid. Dan is het ook nog eens eentje waarvan je de geschiedvervalsing, blijkbaar moet het nóg een beetje dramatischer, er zo uit kunt pikken. Wanneer in het gangetje de knuppel doormidden gaat bijvoorbeeld. Rondom de Pee Wee fans zal zo ongeveer het dieptepunt zijn, al is Fords lachwekkende optreden en geknauw wat dat betreft een stevige concurrent . Geen tel serieus te nemen. Deze simpele en kleffe film ook niet. De drager van #42 verdient ongetwijfeld heel wat beter.

Nostalgie. Twee vuilbekkende heren, de heuvels van San Francisco en de typische muziek van (Commando) James Horner. Eddie in betere dagen (zijn Roxanne intro is heerlijk) en de knorrige Nolte die ontbijt met een flinke slok alcohol; een gouden duo.

Qua verloop vooral rechttoe rechtaan met een zooi vliegende kogels, maar zo'n beetje iedereen die hierin opdraaft is gezegend met een overkokende voorraad testosteron en de beide hoofdrolspelers zorgen voor de nodige lol. Bijzonder leuk buddy-dingetje van Walter Hill.