Opinions

Groezelig. Zeker tijdens nachtscènes druipt de grauwheid van de stad af. Muzikale ondersteuning en andere geluiden doen er nog een schepje bovenop. Toch komt het nooit helemaal in prikkelende sferen terecht. Er ontspint zich dan wel een luguber verhaaltje waardoor het nooit helemaal wegzakt, maar Shankland excelleert ook nergens. Dader en daden imponeren niet echt en wie als laatsten zullen worden getest, zal niemand verbazen.

Hooguit prikkelend. Film is op z'n scherpst als het speelt met feitjes en verdenkingen en op die manier het idee van de gefingeerde oorlog met Albanië stuwt. De koele en enthousiaste wijze waarop Brean en Motss beginnen aan hun massamanipulatie mag er ook nog zijn, maar stilaan probeert het steeds iets geforceerder grappig te zijn. Motss' entourage, de liedjes, enz.

Film wordt, net als Hoffman met zijn repeterende war stories, dan ook steeds flauwer. Op het moment dat Schumann wordt voorgesteld, gaat het wat dat betreft definitief kopje onder. Er zit best wel wat fun in de absurde logica die de twee hoofdpersonen volgen, maar wat een bijtende satire had kunnen zijn, ontaardt in een overdreven aangezet, kluchtig knipoogje.

Skylines van Hong Kong met diverse gezichten in een smakelijke horrorhap met een gedurfde draai. Het begint in ieder geval allemaal vrij serieus met een bikkelharde moord en een back story bestaande uit een kinderwens die uitmondt in een obsessie. Dat snoept nogal wat aandacht op, ik had soms het idee dat de balans een beetje aan het doorslaan was, maar het is een onderdeel dat zich gaandeweg bewijst.

Zeker wanneer blijkt dat Pang een pikzwarte, genadeloze satire onder de pet heeft. Het bloedvergieten is meteen al smullen en wanneer er ook nog een scheut humor wordt toegevoegd, is er geen houden meer aan. Tijdens de flashbacks, die meer en meer gaan fungeren als een plagende adempauze, laat Cheng zich ook niet onbetuigd, maar alles wat er bij de horndogs thuis gebeurt, is om je vingers bij af te likken.

Wokkietokkies en zo. Het is wat met de talen en accenten hier. Die van Petit was ik op voorbereid en ik kan niet zeggen dat Gordon-Levitt het slecht doet, maar hij speelt wel die arrogante kwast. Dan besluit Zemeckis ook nog eens om hem, staand op het Vrijheidsbeeld, de hele boel aan elkaar te laten praten. Geen gelukkige keuze, al probeert hij het daar omheen gelukkig wel frank en vrij te verpakken. Dat wil dan wel eens flauwtjes uitpakken, dat gedoe met die kist gaat ook nergens over, maar toch. Het helpt.

Vond het wat dat aangaat, met de docu redelijk vers in het achterhoofd, niet eens zo slepend uitpakken, terwijl Zemeckis toch ruim de tijd neemt richting de dans. Een geweldige stunt, al is het effect in de film niet navenant. Spannend als je hoogtevrees hebt, misschien, maar het wollige gezever leidt alleen maar af en over die digitale vogel zullen we het maar niet hebben. Een soort Ocean's Eleven, maar dan in een ander jasje en een mindere executie. Waardeloos is anders, maar veel waarde heeft dit na de docu niet.

Weer eentje van Stone in oorlogssferen, Sun Tzu is niet voor niks de leidraad, al is het slagveld dit keer het financiële district met informatie als voornaamste wapen. Probleem van de film zit vooral in de wat gemakkelijke, afgeraffelde derde akte. Daarvoor heeft het best wat leuks in petto.

De drukte op de Wall Street vloer weet Stone met zijn wilde stijl wel te vangen en wanneer Douglas ten tonele verschijnt, is het spel van het snelle geld op de wagen. Alhoewel Sheen lang niet altijd kan overtuigen, is zijn melkmuil wel een perfecte tegenhanger van deze Gordon Gekko.

Geweldige arrogante kop met een paar vlammende opmerkingen (the oldest myth running!). Dat shotje waarin het donker wordt en zijn verbeten blik wordt geaccentueerd mag er ook zijn. Verder allemaal zo geraffineerd als een kettingzaag, maar dat geeft de film wel z'n aantrekkingskracht.

Neem alleen al die foute nachtscène in Buds nieuwe optrekje. Daar komt Stone dan nog wel mee weg. De keerzijde van de jacht op het grote rijkdom gaat er via onder meer Bluestar, Fox sr., het sigaretje en het geweten beduidend minder soepel in. Dat is me al met al iets te glad geschreven.

Een Pixar die zich niet kenmerkt als hap-slik-weg. Er zijn zowaar wat dingetjes die blijven hangen. Die zitten dan wel in pakweg het eerste half uur. Het is echt genieten geblazen met de wijde en hoge shots van de bijna fotorealistische, apocalyptische vuilbal die aarde heet. Het doen en laten van het robotje is al even onweerstaanbaar en aantrekkelijk. De muziek werkt ook nog eens mee. Het is eigenlijk niks minder dan adembenemend, dat grotendeels wordt doorgezet met de introductie van en de interactie met EVE.

De aantrekkingskracht neemt wat af wanneer het spul de Axiom bereikt, alhoewel het idee van computers die mensen besturen er wel mag zijn. Niet dat het nieuw is en subtiel is het ook niet, maar het prikt tenminste een beetje. Jammer dat het daarna dooft in het verplichte avonturennummertje met allerlei min of meer standaard capriolen. Ondertussen beginnen de kreetjes van het duo ook al behoorlijk te irriteren en verzandt het uiteindelijk in doorsnee Disney werk. Doet geen recht aan die prachtige start. Het begint en eindigt op moeder aarde, maar het verschil is jammer genoeg vrij groot.

Weer een sympathieke worp van Aardman. Daar weten ze ze hun animatie van energie te voorzien zonder de beheersing te verliezen. Monsterfilms en soortgenoten dit keer als bron van inspiratie. Noem het maar kinderhorror met misschien een woordgrapje te veel, maar het bekakte Engels is weer een meerwaarde.

Beide hoofdpersoontjes zijn ook een fijn duo. Veel lol rondom de exorbitante uitvindingen van Wallace en z'n stille hondje houdt de gekte in bedwang. Lachen om het kerkorgeltje en de reactie als de dominee los gaat, het ondergrondse ritje is enerverend en als dat met de muntjes landt, doen Box en Park iets goed.

Een autoachtervolging in San Francisco met Statham in een ronkende bak van toen. Dan gaan de gedachten al gauw terug naar de race in Bullitt. Leuk, alhoewel deze het natuurlijk niet haalt het bij die klassieker, zoals vrij veel elementen ver weg blijven van iets dat zich kan meten met het betere genrewerk. Je kan je sowieso afvragen wat vechtjassen als Staham en Li überhaupt in een achtervolging of met kogels doen. Talent verkwanselen ligt het meest voor de hand.

Het valt dus wat tegen qua martial arts en het bottere beuken. De actie die er dan is, niet bepaald een terrein waarop een film als deze zich veel verlies kan permitteren, heeft hier en daar ook nog eens te lijden onder een irritante montage. Een paar leuke ideeën en fraai gekleurd (de scène bij de betonnen buizen verraadt iets positiefs), maar Atwell laat vooral veel potentieel liggen met zijn quasi interessante plotterij. Statham versus Jet Li had een beter lot verdiend.

Verontrustend en eng. Dat moet het destijds helemaal geweest zijn, dit docudrama over een kernoorlog. Blijkbaar verteld door toenmalige nieuwslezers van de BBC. Dat klinkt nu dan wat houterig en formeel, toen zal het het ongetwijfeld nog iets realistischer hebben gemaakt. Het maakt ook korte metten met de naïviteit rondom het onderwerp en hoe overheden het voorstelden.

Alsof je überhaupt op iets dergelijks voorbereid kunt zijn. Het wordt vooral heftig wanneer de aanval en de onmiddellijke gevolgen aan bod komen. Qua uitleg, maar de beelden liegen er ook niet om. Rauw en wild door een handheld camera en in dit zwart-wit komt het nog wat groffer en angstaanjagender over. Zoals die firestorm. Zonder meer het meest imponerende onderdeel.

Watkins zal wel wat aannames hebben gebruikt om tot deze griezelige voorstelling te komen, maar hij is wel zo handig om het te koppelen aan wat onder meer Dresden en Hiroshima eerder is overkomen. Dan gaat het er toch wat gemakkelijker in. En hij gebruikt enkele opmerkelijke statements van onder andere een bisschop en een strateeg. Ronduit bizar wat die twee uitkramen.

Een gitzwart kijkje op het huwelijk (de man met de buikwond in het ziekenhuis heeft het ook al zwaar) en de ontbinding daarvan. DeVito's aankondiging maakt de idyllische start meteen al cynisch en het duurt niet lang eer het gezinnetje z'n droomhuis te pakken heeft en het stilaan begint te borrelen.

In m'n herinnering had het iets meer elan dan dat ik er nu in ontdek, maar het heeft absoluut z'n leuke momentjes van irritatie, desinteresse, onenigheid en pesterijtjes met twee onuitstaanbare personen. Idem voor de niets ontziende oorlog die volgt. De ijskoude Turner is geknipt voor dit rolletje. Woof.

Sterk begin, mooie shots van de stad en de buitenaarde aanval, maar ergens halverwege vond men het kennelijk weer eens nodig om een overdosis familiedrama door je strot te duwen. Hopeloos. Alsof Dakota niet genoeg op de zenuwen werkt.. De tweede helft is ok, maar de ontsnappingsscene en het slot verpesten veel. Al met al veel te braaf en te sentimenteel.

Wisselvallig en hooguit redelijk. Dat is met Carpenter aan het roer toch wat te mager. Jammer dat hij de muziek niet zelf voor z'n rekening heeft genomen. Z'n naam mag nog zo prominent op de poster staan, ik heb me wat dat betreft eigenlijk nergens in een Carpenter film gewaand.

Zal ook wel komen omdat het overkomt als een gooi naar een eigentijdse, zeg naar gerust veilige horror. Best aardige setting natuurlijk, maar erg veel tijd om er een zinderende ambiance van te maken, wordt niet genomen. Het zijn de meer gebruikelijke elementen die het moeten doen.

En daar blijft het aan de lauwe kant. De verschijning is het gangbare werk en de behandelingen zijn ook weer niet al te schokkend. Wat het zoal doet, is elders al eens beter gedaan, dat gevoel. De film mist een echte troef en de ontknoping, nou ja, soit, maar dat laatste shot? Flauw hoor.

De dreiging van de Koude Oorlog en onbetrouwbare supercomputers. Met z'n avontuurlijke, onbevangen bravoure en tijdgebonden charme (brandmuren en prehistorische hardware!) onmiskenbaar een kind van de jaren tachtig, zoals Sheedy en Broderick dat ook zijn. Er mag dan soms wel eens een moraaltje de kop opsteken, maar dat is geen al te grote hindernis. Verder puur entertainment dat er erg gemakkelijk ingaat. Tenzij je de sci-fi van toen bloedserieus neemt natuurlijk.

Aardige draai aan de zomedy dat met het perspectief van een ondode best ontwapenend aftrapt. De wat drogere humor werkt het beste. Zodra het wat nadrukkelijker voor de lach gaat, wordt het dwaas, maar die momentjes zijn schaars. Een verzorgd filmpje dat z'n charme weet te behouden tijdens de eerste verwikkelingen tussen R en Julie.

Meestal gaat het dan mis wanneer het in een verhaaltje wordt geperst. Dat valt hier eigenlijk nog best mee, maar in plaats van het de nodige flair mee te geven, lummelt het mettertijd maar wat aan tussen de twee. En dan moeten de weke momentjes (inclusief mierzoet moraaltje) nog komen. Zo sterk is het allemaal niet en de Bonies stellen teleur.

Sport verbroedert. Het heeft eigenlijk alles om de nekharen meer dan twee uur recht overeind te laten staan. Op sociaal en sportief vlak against the odds met scènes te over die onderstrepen om wat voor een verscheurd gezin dit gaat. En dan loopt er ook nog eens een Rus rond met een CV waarop staat dat ie iedereen binnen een ronde vermorzelt.

De plot lijkt flink aan te zetten, maar eenmaal in beeldtaal valt het allemaal nog best mee. O'Connor weet er met zijn cast, zeker buiten de ring, toch vaak met kleine nuances een draai aan te geven die het allemaal net verteerbaar maakt. Hardy maakt wat dat betreft best indruk als gesloten figuur en briesende stier. Nolte is zelfs steengoed.

Uiteindelijk wordt het allemaal uiteraard te kleverig, maar tegen die tijd is het sporthart al gaan kloppen en ben ik net zo fanatiek supporter als die schooldirecteur. Met harde MMA actie en commentatoren die de boel opleuken herleven tijden van Rocky Balboa, Frank Dux en Peter Aerts. Ik heb daar geen weerstand tegen. Met boter en suiker dus.

You got a medal, aldus iemand ergens in het tweede deel. Een schrijnende opmerking die ook als zodanig overkomt. Misschien wel het beste bewijs dat deze mini serie impact heeft. Vooral door de waardige manier waarop het gedurende drie uur de frustratie, onmacht en trauma's uitspeelt. Geen overdadig gedoe om de kijker te raken, ook geen woord teveel, maar een serie die oprecht en beheerst met z'n verschrikkingen en onderwerp omgaat. Zoals het hoort.

Blijft een geweldige sfeerimpressie. Verhaaltje heeft weinig om het lijf, bijna niemand die kan acteren en zo zijn er nog wel wat zaken die je prut met peren kunt noemen, maar zodra De Vorzons theme song start en het Wonder Wheel opdoemt, verkeer ik in een anderhalf uur durende roes. Beste optiteling ooit. Dan is dat maar gezegd. Quasi interessant prietpraat is verder niet nodig, al heeft Hill piekfijne slo-mo's in huis.

Deze film gaat over schier verlaten metrostationnetjes, een pistoolschot, sirenes, een zwoele nacht, turf, colors, graffiti, boppers, volle lippen, een zonnebril, politie- en honkbalknuppels, sfeervol verlichte straten, Union Square, 96th Street, een newsstand, Riverside Park, bankjes, een jukebox, rolschaatsen, Playland, reclamezuilen, Coney Island, neon licht, flesjes en survival in the city. En dat is dat. Can. You. Dig-iiiiiiiiiit?

Eentje met twee gezichten. De eerste is die van een gezapige komedie met vier weinig boeiende personages. Alleen Bob, die verder iedereen, inclusief de kijker, maar suf blijft lullen, is aardig op dreef wanneer zijn dochter in de buurt is. Via Lee Ermey slaat even de vlam in de pan, maar de platte humor is ook hier weer flauw aanwezig.

De buurman is te gemakkelijk en Evan's onvruchtbaarheid is ballast. Wanneer de alien gevonden wordt, komt het dan allemaal toch nog tot leven. Niet eens malle beesten, het wordt allemaal wat dynamischer en zo'n droog momentje als het maar blijven schieten op zo'n wezen, doet het goed, maar alles bijelkaar blijft het aan de te magere kant.

Of het nu nodig is of niet, dat McQuarrie ergens halverwege de film wat laat dobberen om diverse lijntjes op te pompen, schuurt toch een beetje. Een onderbreking van een verder fijne cadans, alhoewel de ontmoeting tussen Caan en Del Toro in het barretje er wel eentje is die helemaal in de ambiance van de film past. Ietwat onderkoeld, ietwat droog en ietwat vreemd. Net als de personages, waarvan er eigenlijk niet eentje erg likeable is.

De film dan weer wel. Erg geinig geopend, uitmondend in een vrij ludieke achtervolging waarmee het meteen z'n meerwaarde prijsgeeft. Dartele muziek, gekruide dialogen en situatief vernuftige scènes met met een (licht) komische noot. Zo krijgt het toch een min of meer eigen signatuur. Finale is om van te smullen (crotch shot!), zelfs de missers tellen. De kogelinslagen en gaten zijn nauwelijks te tellen. Al met al een prettige meevaller.

Sympathiek. Ik heb sowieso wel een zwak voor dit soort dramedies. Een verhaaltje dat waarschijnlijk al tig keer verteld is, maar met een indie motortje (het fietsje!) eronder komt het vanzelf tot bloei. Lekker zomers en kneuterig allemaal, zo'n vakantiepark waar gezinnetjes elkaar jaarlijks ontmoeten. Dat er meer speelt dan alleen een bordspel, moge duidelijk zijn. Met knusse muziek erbij kabbelt het allemaal prettig voort en met z'n doorgaans milde toon weet het altijd wel ergens een glimlach en een mooi zuchtje te scoren.

Ook omdat het om een of andere reden heel wat effect uit z'n cast haalt. De droopy van dienst, een drie op de schaal van tien, trekt zich op aan een geweldige Rockwell en Carell, die zich schikt in een vrij kleine rol waar hij de lul kan uithangen, is hier helemaal op z'n plaats. Als het blonde meisje dan ook nog eens lief gaat doen, is de weerstand gebroken. Net als in de glijbaan vliegt het nergens uit de bocht en wanneer Water Wizz wordt verlaten, is dat net zo balen als Duncan dat doet, maar hij is nu wel een zeven waard.

Zonder veel voorkennis ingegaan en dat levert een tamelijk fascinerende film op. Mickle praat meer met beelden dan via zijn cast, doet het met een zeer beheerste stijl, gebruikt een ingetogen score en creëert een ambiance die grijs, somber en gekoeld is. Bijna tergend langzaam hoe hij het relaas van de Parkers uit de doeken doet. Dat er met hen iets mis is, is meteen duidelijk.

Noem het maar een slow burner, zoiets. Wat dat betreft zal een (behoorlijk) deel van het publiek dat het krijgt toebedeeld ergens onderweg wel afhaken. Wie voor blood, guts, gore en andere groteske taferelen komt, is hier in ieder geval aan het verkeerde adres. Film gedraagt zich als een klein, intiem drama waar horror wel steeds op de loer ligt, maar niet of nauwelijks toeslaat.

Dat bewaart Mickle voor het laatst. Net op het moment dat je denkt dat het met een sisser gaat aflopen, slaat hij toe met een bizarre ontknoping, die nog wat aan kracht wint door het zijdezachte pianootje dat het schouwspel begeleidt. Zo is het toch maar mooi een geraffineerd hersenspoelsel dat bovendien kan profiteren van een adequaat acterend gezelschap. Boeiende film.

Ondanks wat zoetsappigheden en overbekende thema's een redelijk beheerst misdaaddrama. Net als bij Gray's vorige een degelijke opbouw, maar in tegenstelling tot The Yards gaat het hier, wanneer de ontwikkelingen zich opstapelen, net wat soepeler. Vadim's doen en laten is niet zo sterk geschreven, maar zo'n scène als die in het drugshol mag er wel zijn. De regenachtige achtervolging vanuit Bobby's perspectief en de zoektocht in het riet zijn ook vermeldenswaardig. Dat slot had verder best wel wat bescheidener gemogen. Gray's drama blijft flauw en slap, de rest is acceptabel politiewerk van de oude stempel.

Oorlogsdrama dat er prat op lijkt te gaan ook iets te doen met de achterblijvers. En dan krijg je dus een afscheid voor de kiezen. Een kus op de wang van z'n slapende vrouw, hij verlaat het huis en verdwijnt in een lange straat. Ze opent de ogen, loopt naar buiten, tuurt naar de verlaten straat en fluistert met betraande ogen: I love you. Zo'n film dus. Het is slechts het topje van de ijsberg die de aanloop vormt.

Moore's gezin staat er griezelig ideaal op, het bezoekje aan de kerk met een soldaat die net vader is geworden is veel te klef en doorzichtig en de speech is, nou ja, ik moest lachen. Nog een tenenkruller is wanneer de vrouwen -keurige dames vol steun voor hun dappere én vrome mannen- over een wasserette gaan babbelen. Verschrikkelijk. Dan maakt hun rol even later ook geen indruk meer.

Op het slagveld gaat het, afgezien van wat wapengekletter, al niet veel beter. De laatste woorden van een stervende soldaat kunnen écht niet en het wordt zelfs erbarmelijk vertelwerk wanneer Wallace de tegenstander erbij betrekt. We zien een Vietnamees opdracht geven om via de flank aan te vallen, waarna er geknipt wordt naar Moore die meteen roept dat ze via de flank zullen worden aangevallen.

Wallace flikt zoiets een stuk of vier keer. Hoe hij de zaken van het begin weer terug laat komen, is ook al zó gemakkelijk. Grootste probleem blijft de grote brok goedkoop en strontvervelend heldensentiment waarin het gegoten wordt. Ook nog eens verpakt als eerbetoon aan gesneuvelde Vietnamezen. Het maakt het heidense grapje misplaatst, maar goed, dit hele gedrocht is om onpasselijk van te worden.

Close, but no cigar. Van Driel is wel zo visueel ingesteld dat hij op dat vlak puntjes scoort, maar opgaan in zijn film, thema's, symboliek en wat er al niet meer te zien is, is er niet helemaal bij. Terwijl het toch wel wat interessante elementen heeft op de rode draad. Minst boeiende onderdeel is veel van wat zich rond de asielzoeker afspeelt.

Bomen, nachtmerries en aan de andere kant iets met een rode vlinder, mja, oké. Rondom Eduardo blijft het bij harken. Met Ronnie gaat het gelukkig soepeler. Uitgezakte vent, harde crimineel en iemand die het kwijt is, of juist niet, na iets wat zich laat aanzien als een soort bijna dood ervaring. Fijne acteur, die Yorick van Wageningen.

Een aantal aardige dialogen, zo is er een anekdote die er toe doet, enkele kleurrijke figuren, er dwarrelt een dosis zwarte humor door de film en van Driel vertikt het om alles op te lepelen, maar tegelijkertijd blijft het me allemaal iets te zweverig en daardoor afstandelijk. Of zoiets. Enfin, de stofzuiger. Weer wat geleerd. En arme Sonnema.

Tja, Bentley kon dit werkje bepaald niet redden... Aan de hoofdrolspelers ligt het niet, het script is zelfs best wel interessant met de diverse kliekjes die steeds het pad kruisen van de 2 junks, maar de uitwerking… Nee.

De 'nietsnutten' stuiteren heen en weer tussen satanisten, dwergen, lokale gangsters en een rijke familie. Idd, weird. Alsof dat nog niet genoeg is, zijn al die omliggende karakters dusdanig zwaar over the top neergezet dat het vooral heel erg flauw wordt. En dat flauwe geldt ook nog eens voor de meeste dialogen. Wat vermaak had kunnen zijn, is bij mij irritatie geworden.

1½*

Todd Solondz en de zwarte komedie. Dit keer over een buitenbeentje dat door iedereen als vuil wordt behandeld. Wat mij dan wel aanspreekt is dat hij haar ook niet uitsluitend in een slachtoffer-rol duwt. Ze gaat, zeker in eerste instantie, zelf ook niet helemaal vrijuit, de kleine klikspaan. Niet lief. Matarazzo heeft in alles het uiterlijk en de maniertjes voor een rolletje als dit.

Ander pluspunt is dat Solondz zijn film als het ware boven de realiteit tilt, zonder het contact daarmee te verliezen. Het zusje is een engeltje (de muziek wanneer ze weer een dansje inzet!), de broer is een nerd van een andere orde, moeder is onuitstaanbaar en dat zijn dan typetjes, maar het wordt nergens een klucht en je krijgt hoe langer, hoe meer met het meisje te doen.

Als ze uithaalt naar Ralphy, ook niet lief, kan je dat haar nauwelijks nog kwalijk nemen. Het is een zelfde soort reactie als het gedrag van Brandon, zij het wat minder extreem. Daarmee heeft Solondz zijn punt, of één van, gemaakt. Met zijn volgende film kwam hij nog wat scherper voor de dag, maar Welcome to the Dollhouse is een behoorlijke vingeroefening. Pijnlijk, bitter, enz.

Strong doet z'n naam weer eer aan in deze best gestileerde, maar ook problematische actie thriller. Eentje die eigenlijk veel te veel intrige meesleept voor deze speelduur en dan blijft er van zoiets doorgaans niet zoveel over. Zo ook hier. Het scenario holt van hot naar her en dan krijg je onderweg van die doorzichtige momentjes dat personages worden ingeschakeld om de plot even uit te leggen.

McAvoy heeft hier sowieso niets te zoeken, maar de belabberde manier waarop zijn obsessie met Sternwoord wordt vormgegeven, doet hem helemaal de das om. Wat rest is een dosis kogels en dan valt zo'n laatste shoot-out toch echt tegen. Mannetjes die plots tevoorschijn komen en meteen worden neergemaaid, dat werk. De enige scène die er even toe doet, is die bij het moedertje thuis.

Sympathieke poging om de welbekende thematiek en dynamiek nog eens onder de aandacht te brengen. Jammer dat het slot nogal overdone is en dat het inhoudelijk wat heeft ingeleverd om doelgroepfähig te zijn. Zo heeft het wat last van stereotiepen met hun voor de hand liggende ontwikkelingen en ligt het tempo dusdanig hoog dat het verloop wat aan overtuigingskracht inlevert.

Sommige dingen blijven onderbelicht en komen (daardoor) enigszins mal over, terwijl ze wel aan een waarheid ontleend zijn. Neemt niet weg dat het toch enkele belangrijke (gedrags)zaken aanstipt, dat op een vlotte manier doet en uiteindelijk zijn punt ook weet te maken. Gansel's bevlogenheid mag er zijn.

Een verrassend aardige slasher. Wat al snel in positieve zin opvalt, is het sinistere sounddesign en het uiterlijk van de film. Vooral in het donker erg fraai. Niet verbazend dat daar een bekende naam achter schuil gaat. Verder profiteert het van z'n Belgische setting en alles wat daarbij komt kijken. Het is toch net even iets anders dan anders. Net als deze padvinders. Op het vlak van grafische horror weet het ook nog een aantal keren te scoren. Leuk, die boobytraps, dat met die truck is ook niet verkeerd en het pakt allemaal best smerig en grimmig uit. Bondig en puntig, dit debuut.

Wisselvallig zonder tegen te vallen. Hoe meer je vooraf weet, hoe moeilijker de film het zal krijgen, want het duurt even voordat de puzzelstukjes op hun plek vallen. Zo'n gruwelijk moordplotje gaat er vaak wel in, dus dat werkt wel, alhoewel er weer wat te veel geschreven is. Als schijnbeweging en evt. katalysator kan het er deels mee door. Hoe dan ook, Talan Gwynek is een imponerende verschijning.

Type Sébastien Chabal. Een gentle giant met een bite. Wanneer hij wordt onderzocht, voel je in alles dat het mis zal gaan. Dat kan geen verrassing zijn, maar het gaat wel dusdanig heftig dat het daadwerkelijk iets voorstelt. Sowieso wel aansprekend hoe hij tekeer gaat. Niet altijd even geweldig in beeld gebracht, maar de woeste, niets ontziende en beestachtige agressie spat ervan af als hij los gaat.

Film verdient ook krediet door z'n frisse benadering van een subgenre waar ik doorgaans niet echt voor te porren ben. Vind ze vaak een beetje onnozel, die weerwolven, maar op deze manier kan ik er wel wat mee. Het levert in ieder geval een paar lekker sappige scènes op. Minder is de rol van Gavin in het slot, hij had zich er beter niet mee kunnen bemoeien. Toch, een prima kennismaking met Bell.