Opinions

Klassieke spookhuis horrortje. Jammer dat Watkins zich aan zo'n uitgeput subgenre waagt. Hij mag zich wat mij betreft nog wel eens uitleven met bittere Britse hoodies. Laat dit soort stijloefeningen maar aan anderen over. Neemt niet weg dat het op dat gebied, eigenlijk in alles, wel een oerdegelijke worp is. Zo heeft de film al behoorlijk snel een adequaat sfeertje te pakken.

Het is er niet pluis in het dorpje, zoveel is duidelijk, en dat gaat gepaard met zoveel mogelijk griezeltjes en schrikkertjes. Bizar gedrag, schimmen, een handafdruk, enge speeltjes, zelfs een schommelstoel en meer van dat die de boel enigszins onder stroom krijgen. Een prachtige locatie natuurlijk met het huis en de weg daarnaartoe. Met de muziek is ook weinig mis.

Radcliffe is nog een beetje te droog achter de oren voor deze rol, Hinds past hier veel beter, maar ik heb gelukkig geen last van zijn imago. Watkins doet er van alles aan om het zo spannend mogelijk te maken met plaagstootjes en soms bijna (maar niet helemaal) tergend langzame opbouw, maar het is te bekend terrein om er echt mee te scoren. Vakkundig zonder te beklijven.

That is NOT civilized behaviour! Foei. Veel lijkt papa zich er niet van aan te trekken. Blanco ingegaan en dat zit je een hele tijd naar een familie te kijken waarvan je je serieus afvraagt wat ze in hemelsnaam allemaal bezielt. Hoe het zit met de dochter is vrij snel duidelijk, maar de rest spookt door de film heen met merkwaardig gedrag en een dito houding. Vooral vader is een geweldig personage, zo'n zoontje zie je ook niet elke dag en dan is er nog dat wilde wijf in de kelder die de Cleeks onder hoogspanning zet.

Dikke lading zwarte, deadpan humor en ook raar van toon (hoi, lekkere lerares!), maar tegelijkertijd bijna hypnotiserend. Ik had in het begin nog wel wat moeite met de soundtrack, maar gaandeweg gaan die rocknummers steeds cynischer klinken en net als je denkt dat de film wel toe is aan een sappige scheut horror, kletst McKee een wilde, woeste en razende finale uit. Vreemd, ja, ruw en soms ook een beetje te slordig of iets te simpel wat McKee laat zien, maar in het licht van al het andere zij het hem vergeven.

Dat gedub is inderdaad spijtig. Ziet er ook niet uit.

Verder niet lullen, maar poetsen. Verhaal is bijzaak, Yuen gaat in razend tempo van ene na de andere clash. Misschien maar beter ook, want verder heeft het niet zoveel om de hakken. Grapjes blijven ook problematisch.

Film heeft wel een lekker foute eighties action-vibe, ook qua muziek. Donnie Yen, hier -heel handig- Donnie Yan genaamd, is een plus, net als het gevecht op het dak. Jammer dat het inmiddels nogal brak en gammel oogt.

Zo'n uitbraak blijft een dankbaar onderwerp voor een film. Om originaliteit geef ik bitter weinig, zeker niet zolang de uitwerking naar behoren is en dat gaat een uurtje lang best goed. Lekker felle geïnfecteerden die als roofdieren op hun prooi duiken, heftig in beeld gebracht en zo herpakt Forster zich, in ieder geval ten dele, na z'n vorige fiasco. De diverse locaties zijn op zich een toegevoegde waarde, ware het niet dat eenmaal in Jeruzalem de valkuilen van de blockbuster meer en meer dichtklappen.

Zo'n massale aanval ziet er vrij gaaf uit, maar het is dan al wel duidelijk dat dit iets met zo'n heldenrolletje wordt, die telkens op miraculeuze wijze weet te ontsnappen. De volgende confrontatie is er zelfs flink over. Een tikje vermoeiend en wanneer het vaccin wordt ontdekt, is het zonneklaar hoe dat verder uitpakt. Enige echt vervelende onderdeel is het gedoe rondom het gezinnetje, dat soort emotioneel getouwtrek mogen ze voortaan wel eens integraal schrappen. Al met al vluchtig vermaak, meer niet.

Kroegentocht met een extraatje. Nodig ook, want zo leuk zijn Gary en z'n oude kameraden het eerste half uur niet. Te veel geforceerde lol, te snel, te vaak en te gemakkelijk mikkend op een grap. Peggs opgefokte gedrag komt akelig dicht in de buurt van onuitstaanbaar. Bedenkingen genoeg in deze opmaat, die het in het vervolg ook niet allemaal meer weet goed te maken. Dat neemt niet weg dat de vierde pub een stevig keerpunt is voor de film.

Wrights visuele benadering valt daarvoor al op, maar komt daarna nog beter tot z'n recht. Energiek, fris en hip, al schakelt hij toch iets te vaak terug op z'n lallende cast. Zo'n elbow drop is toch heel wat grappiger. Zo wordt het een beetje een mengelmoesje tussen de twee eerdere delen uit de Cornetto trilogie en zijn vorige film. Richting de finale wordt het allemaal wel een lekkere onbeteugelde bende, maar helemaal mee ben ik niet meer.

Sadistische spelletjes gepresenteeerd doorrr.. Jeffrey Combs. En die staat zich kostelijk te amuseren als spelleider. Daar zit humor. Dat lees je hier niet veel en de film maakt er ook niet zo'n punt van, maar het is er wel degelijk. Zo laat Shep zijn kandidaten de meest vreselijke beproevingen ondergaan en keuzes maken, terwijl hij ondertussen rustig op iets zit te knabbelen of op gedistingeerde wijze een verse koffie naar binnen slurpt. De butler die bij MI5 heeft gewerkt. Of de dokter met een geweten. Daar verwacht je wat van, maar hij wordt simpelweg afgeknald. Lollig. Met een pikzwarte rand, maar lollig niettemin.

Minder is de karakterisering van enkele aanwezigen. De zoon bijvoorbeeld. De film mist de toon om met zo'n figuur weg te komen. Sasha Grey is ook wat te druk in de weer om een kille bitch neer te zetten, de volgorde van slachtoffers had beter gekozen kunnen worden en als je je best doet, kan je waarschijnlijk smerigere spelletjes verzinnen dan deze. Maar toch, het is gemeen en als kijker ga je je toch afvragen wat jij zou kiezen. Meer dan genoeg voor een fijne 90 minuutjes horror met wat oh shit-momenten. Het einde is wat te getelefoneerd en ook niet echt nodig, maar dat mag de pret niet drukken. Jeffrey Combs!

Game Central Station. Leuke vondst zoals er wel meer zijn. Hero's Duty ziet er dan weer leuk uit, Reilly is een gouden zet als Ralph en zo start het allemaal voortvarend, maar ergens in Sugar Rush verliest het concept het van het verhaaltje en wordt het allemaal stilaan wat minder.

Best jammer dat de film niet meer omgevingen verkent, want er was elders vast nog wel wat te halen. Andere karaktertjes zijn niet vervelend, dat is al heel wat, en soms best aardig en zelfs grappig, maar het avontuurtje wordt wat te dol en de kleffe momentjes stapelen zich op.

​Aronofsky weer terug op aarde. Het moet een stevige landing zijn geweest getuige dit wel erg authentieke, sobere portret. De schwung van weleer is gelaten voor wat het is. Deze film zwelgt uitsluitend in tristesse zodra de gloriedagen achter de rug zijn, als een rochelende Ram twintig jaar later en de herfst van zijn carrière inluidt. Inmiddels worstelend in de marge en zelfkant van de samenleving.

Aronofsky moet flink in zijn handen hebben gewreven toen hij Rourke wist te strikken. Wat betreft uiterlijk voorkomen zo ongeveer alles wat je voor zo'n rol kan wensen en bovendien uiterst ingetogen en naturel geacteerd. Net zoals de hele film in grote lijnen een beheerste worp blijft. Dat levert dan een pijnlijk en ronduit zielig drama op, maar ook een beetje lijdend onder z'n eigen ramkoers.

Wanneer het dochtertje wordt opgevoerd, weet je wel hoe laat het is, terwijl Tomei eigenlijk wat te weinig om handen krijgt. Ook jammer dat je gedurende ruim negentig minuten in werkelijk alles duidelijk wordt gemaakt dat Randy buiten de ring meer wordt gekwetst dan binnen de ring en dat zoiets dan toch nog even hardop moet worden gezegd. Zo vliegt er toch nog wat bewogenheid de film uit.

Geen cameo, maar een heuse introductie van Hitchcock. Alsof hij z'n publiek wil waarschuwen. The Master of Suspense op de drama toer in een film die zich niet zozeer richt op het bewijzen van onschuld, maar op de gewone man en wat domme pech met een dergelijk leven en gezin kan doen. Niet spannend, maar treurig van toon met een ijzersterke Fonda. De gezichtsexpressie als hij wordt verhoord en voorgeleid is alleszeggend.

Hoogtepuntje wat dat aangaat is de blik wanneer de deur naar de cellen opengaat, Hitch haalt daar ook nog wat aardige camerafratsen uit. Jammer dat de gevolgen voor mevrouw Balestrero heel wat minder indruk maken, waardoor de film richting het einde aan kracht inboet en, afgezien van de overgang, de zaak ietwat lullig wordt afgerond. Met wel een opvallend religieuze noot. De schrijnende slotscène is er dan wel weer eentje die staat.

Fris ogend filmpje met dames die voor de gelegenheid maar iets straks hebben aangetrokken. Jammer dat Chriqui het irritante wicht staat uit te hangen, de muziek is drie keer niks en de muffe Mountain Men zijn niet de meest indrukwekkende wezens. Taai zijn ze zeker, maar verder eerder hardhandig dan smerig en zelfs een beetje kolderiek.

Van dat gejoel krijg je in ieder geval niet de kriebels of iets dergelijks. Nagelbijten is er dan ook uiteraard niet bij, maar met een aardig tempo, een bevallige speelduur en een paar leuke scènes in bosrijk gebied dribbelt het 'vrolijk' verder met nog een toetje na het slot. Hoogstaand is het nergens, maar het is ook geen crime om naar te kijken.

Vervolg waarbij wordt afgeslagen naar een meer humoristische toon met meer ranzigheid en betere misvormingen. Visueel ook iets dynamischer dan z'n voorganger. Een verbetering, ware het niet dat Lynch met een treurige cast op de proppen komt, ze te veel laat kletsen en hij soms net iets te zuinig is. Zo'n Jonesy bijvoorbeeld had een veel smeriger lot verdiend.

Komt misschien ook omdat de eerste kill hilarisch sterk is, ook vanwege het fluitende deuntje achteraf. Daarna is het rondom die flut show allemaal behoorlijk wankel. Oplevingen zijn er wanneer de kannibalen zich laten zien met een dosis vunzigheid. Beetje puberaal, maar vooruit. Het slot is eigenlijk wat de opening beloofde. Het kent wat missers, maar ook vrij veel fun.

Geen humor, geen dreiging en zelden vies. Dat dit wel eens een slecht deel zou kunnen zijn, was te verwachten, maar dat het dan nog enorm kan tegenvallen, is een prestatie op zich. Het begint nog wel aardig met goed gemikte pijlen, al ziet het snijwerk er daar al niet overtuigend uit. Daarna is het over met de pret via een oervervelend, infantiel scenario met 'stoere' (lees: onuitstaanbare) gevangenen die bijna de gehele film tegen elkaar staan te brullen en te grommen.

Hassan gebruikt zo ongeveer elke zin om iemand met de dood te bedreigen en na ruim een uur staan de heren nog te onderhandelen over een bepaalde buit, terwijl dit toch echt iets met hillbillies te maken zou moeten hebben. Sporadisch komt er eentje langs huppelen met flauwe boobytraps, maar meestal klooit O'Brien maar wat aan met domme vechtpartijtjes in het donker. Zelfs in de woning van de mutant is de dosis smerigheid marginaal. Al met al kut met misperen.

Dat begon nog wel aardig. O'Brien lijkt zelfs even de lolbroek aan te hebben als Strauss de nodige chaos siert en er wat sadistische trekjes opduiken, maar dat laat ie vervolgens jammer genoeg weer grotendeels varen. Enkele mankementen uit het vorige deel steken dan ook hier weer de kop op. Zoals uiteraard een bar slechte cast.

Op zich geen probleem, ware het niet dat ze ook hier weer tot diep in de film elkaar de oren van de kop kakelen en het scenario (die skiester..) verder ook niet bepaald meewerkt. Van sfeer is al snel geen sprake meer met de flauwe en afgezaagde verkenning van het gebouw. Een gigantisch ingesneeuwd sanatorium, maar het levert niks op.

Op het gebied van gore haalt O'Brien wel z'n revanche. Slechts drie pover opgemaakte kannibaaltjes, maar ze zijn tenminste handig met prikkeldraad en zo'n fondue scène is natuurlijk een schot in de roos. Wordt nog bijna om zeep geholpen door steeds te schakelen naar het dan nog altijd kibbelende slachtvee, maar die uitjes, die zijn goed.

O'Brien draait het vervolgens dan toch maar de nek om met een serie bezopen momenten (kijk ze eens inhakken op die.. oh nee!) met als uitschieter -daar gaan we weer- gebakkelei voor een celdeur. Nogal funest na 70 (!) minuten horror in nota bene het vierde deel. De resterende sneeuwpret is ook wel eens beter en leuker gedaan.

I hate talent! roept er eentje onderweg. Hij zal zich wel op z'n gemak hebben gevoeld, want daar valt het niet op te betrappen. Het is eigenlijk meteen al om zeep wanneer een huppelend meisje in een bos de giechelende hillbillies tegenkomt en een grapje over een hand de mist ingaat.

Toch hoop je dat ze soms wat vaker voor de komische noot waren gegaan, want zo knullig (verhaal e.d.), erbarmelijk (de vaderlijke zoutzak) en lachwekkend (het trio) is het. Wat rest zijn de kills. Niet dat ze ergens op slaan, maar de snuf sadisme daar is goed voor een half puntje.

Down Under, daar waar met enige regelmaat aardige low budget horror vandaan komt. Zo ook deze. Je moet met enkele creatieve vondsten op de proppen komen wil je nog opvallen met een zombiefilm. Met Brooke, de brandstof en die labrat (heerlijke mafketel) heeft het een paar te pakken en zo heeft Roache-Turner onderweg nog wel wat leuke streken in petto. Aan inspiratie geen gebrek in ieder geval.

Het zal niet veel gekost hebben, het valt er hier en daar aan af te zien, maar met een wilde camera en dynamische editing weet hij het meestal te maskeren. Zo staat z'n filmpje bovendien bol van de energie en weet het met wat zwarte humor nog wel eens toe te slaan. Hij wordt een beetje overmoedig richting het einde, iets bondiger had gemogen, maar verder een lekker, energiek en bloederig knallertje.