Opinions

Film met wellicht enkele onvolkomenheden, maar bovenal een fantastische setting. Het idee van zo'n pretpark spreekt meteen al aan en biedt ook nog eens een bevallige structuur die diverse genres met speels gemak aan elkaar bindt. De menselijke fascinatie voor geweld en sex in de vorm van een grappig aandoend meerdaags uitje in een pretpark waar de 'doktoren' eigenlijk niet zo goed weten hoe de humanoids werken. Waarom ook niet?

Leuk, alhoewel de verhouding tussen het eerste en tweede deel iets scherper had kunnen worden afgesteld. De overgang naar een sinistere finale verloopt best soepel en de Gunslinger is inderdaad een opmerkelijke verschijning. Vervaarlijke cowboy met markante kop, gaaf zicht en een geweldige houding. Fraai shot ook als hij door de gangen loopt. Het slot is ook best acceptabel. Beetje gammel hier en daar, maar zeker een geinig filmpje met een duister randje.

Goodman die een film over zichzelf maakt en daar een behoorlijke cast voor bijelkaar heeft gekregen. Hij doet het zelf ook niet onaardig als Ierse kingpin. Geharde en kordate vent, je ziet het meteen. Het blijkt ook uit z'n film. Het ging niet bepaald over rozen daar in in het grauwe en winterse Boston Zuid, waar misdaad de gewoonste zaak van de wereld lijkt.

Het voelt allemaal een beetje aan als een flinke slice of life, een beetje uit de losse pols en zonder veel opsmuk. Aan opgeklopt drama doet hij niet, de muziek is redelijk subtiel en Ruffalo, Hawke en de rest spelen het vrij naturel. Iets over een kleine crimineel en vader die zich ook maar staande probeert te houden, faalt en weer probeert op te krabbelen.

Goodman spaart zichzelf niet, al weet je natuurlijk niet wat hij nog meer heeft uitgevreten. Hij schakelt vrij snel door veel gebruik te maken van korte scènes. Dat geeft z'n film wel een prettig ritme en zonder dat het een bijzonder levensverhaal wordt, heeft het genoeg haakjes om de aandacht vast te houden, alhoewel het begin c.q. einde wat flauwtjes uitpakt.

​Niet onaardig. Mits je er blanco induikt. Film werkt beter als mysterie dan als horror, daarvoor is het allemaal wat te tam. Toch weet Zemeckis ondanks enkele cheap scares met breed uitgesmeerde scènes, lange shots en een soundtrack die ook eens stil is, wel wat suspense op te roepen.

Pfeiffers ogen trekken de aandacht en een verklaring voor de gebeurtenissen houdt de plot binnen deze vrij forse speelduur nog redelijk draaiende. Enige echte misser op dat vlak is de gemakkelijke wijze waarop een kistje tevoorschijn wordt getoverd. De finale is erover, maar vermakelijk.

De dagelijkse beslommeringen en problemen van vampieren in pofbloesjes of hoe die dingen ook maar mogen heten. Kleding is niet het enige dat ze door de eeuwen heen zijn blijven behouden, blijkbaar zijn ze hun accent ook nooit kwijt geraakt. Alsof je naar verwijfde versies van Werner Herzog zit te luisteren. Eerder hinderlijk dan grappig. Het heeft wel wat droge humor aan boord, maar landen is er met deze typetjes nauwelijks nog bij.

Petyr is de leukste van het stel. Zal er wel mee te maken hebben dat-ie niks te melden heeft. Verder is het in het flatje veelal een flauwe bende. Het gaat wat beter als het spul de stad ingaat en een nieuwe rekruut zich meldt. Stu is een droge, maar het ontaardt in een gemaskerd bal, met The Beast wordt het niks en volle maan zet ook niet veel zoden meer aan de dijk. Best een aardig idee, zo'n mockumentary, maar niet met deze invulling.

Eentje die lijdt onder z'n eigen structuur. De eerste ca. 25 minuten zitten dusdanig goed in elkaar dat je het verplichte kost zou kunnen noemen voor hen die nog wat kunnen met de spannende en griezelige filmpjes van toen. Walton weet het daar in beeld en geluid vakkundig naar een kookpunt te brengen, al doet de muziek af en toe wel heel erg z'n best.

Wat volgt is een volbloed drama van een sociaal onhandige, eenzame en geesteszieke man die worstelt, terwijl ondertussen een verbeten detective op hem jaagt. Het is niet zozeer van een lager niveau, het is meer van een andere orde en dat vormt hoe dan ook een ongelukkige combinatie met het voorgaande. Toch werkt die structuur nog wel een keertje.

Wanneer de moordenaar tot een broze prooi wordt gedegradeerd. Er is ergens een moment dat de film al dan niet bewust speelt met de gezindheid van de kijker. Dat geeft het toch een apart en eigenzinnig smaakje. De finale is niet opgewassen tegen de ijzersterke opening, maar het kan er wel mee door. Blijft gaaf, de schimmige nachten in zo'n grootstad.

Een belabberd sounddesign. En dat kan een thriller behoorlijk, zo niet geheel verneuken. Zoals hier het geval is. Oeverloze herrie, het weet echt van geen ophouden, steeds op dezelfde manier ingezet en ook nog eens op de meest bespottelijke momenten. Zelfs het sluiten van een koelkastdeur, het openen was het 'spannende' gedeelte, krijgt een geluidsvlaag mee. Overdaad en zo. En het slaat nergens op. De film is dan ook allang kopje onder als de boeman belt en zich er eindelijk eens serieus mee gaat bemoeien. Ook bepaald geen vlammend onderdeel (dat inzoomen op de killer, tsjongejonge..), maar dat heeft veel met het voorgaande te maken. De nabrander, nou ja, laat maar. Meest brute moment? Chester die een vogel vangt. Chester is een kat.

Informatief en sfeervol. Met name dat laatste valt op. Veel aandacht voor Ali uiteraard, een beetje voor Foreman (iets meer had gemogen), maar ook voor het spul dat meereisde naar Zaïre. Met James Brown en B.B. King heb je dan ook meteen een aardige soundtrack te pakken. Echt Afrikaans wordt het als de succubus in beeld en ter sprake komt. Don King moet je zien om het te geloven. De opbouw naar het gevecht had iets grootser gekund, maar soit. Hoe Ali voor en tijdens de wedstrijd zijn eigen angst afbluft en de hele (boks)wereld verbaast laat toekijken, is werkelijk geweldig. Ali, boma ye!

Een verademing tussen alle aanstellerige kinderfilms die je zo links en rechts tegenkomt. Voor zover je dit als zodanig kunt typeren. Jonze pakt het heel wat intiemer aan met weliswaar een vrolijke noot, maar ook een ondertoon die wat verder gaat dan het zoveelste avontuurtje met kinderlijke onschuld. Uit de opmaat blijkt dat Max het wel lastig heeft, maar helemaal zonder blaam is ie nu ook weer niet.

Sowieso al een bewonderenswaardige insteek, die ook nog eens sereen en subtiel wordt uitgewerkt wanneer de fantasie de film overneemt en Max zichzelf letterlijk en figuurlijk tegenkomt. Natuurlijk af en toe een dolle boel daar op het eiland (zie ze springen en gooien), maar er sluimert steeds een emotionele spanning tussen de monsters onderling en jegens hun pas gekroonde koning.

Prachtig opgemaakte Wild Things, allen behept met zo hun eigen menselijke nukken. Het maakt ze tot volkomen acceptabele en herkenbare wezens die nergens overdrijven. Idem voor de lichtvoetige soundtrack. Jonze weet er uiteindelijk een happy end aan te breien, maar wel zonder definitief af te rekenen met dat donkere, sombere accent. Het maakt z'n toch al hartelijke film er nóg wat oprechter op.

Bloed, zweet en tranen op de drums. Good job. En wie de film gezien heeft, weet dat dat niet direct een compliment is. Ik ben althans niet helemaal mee in de jazz wereld die Chazelle hier schetst. Zijn keuze om Fletcher op te schalen tot een vuilbekkende beest pakt ongelukkig uit. Beetje een dubbel gevoel bij wat Simmons hier zoal aan het doen is. Vlammend, dat zeker. En hij boezemt angst in.

Hij speelt het voortreffelijk, dat is het niet, het is meer de rol an sich die niet echt lekker zit. Grotendeels in dezelfde stand met geselende dialogen, allemaal onder het mom van een werkwijze, maar wel in die agressieve mate dat het teveel overkomt als een geschreven personage. Vrij dodelijk voor een drama. De scène waarin hij vertelt over een overleden student werkt dan ook niet meer.

Daar komt die in de jazzclub nog eens bij. Vijf kwartier lang krijg je links en rechts aanwijzingen waarom hij doet zoals hij doet en toch voelt Chazelle blijkbaar de noodzaak om het nog eens letterlijk op te laten dreunen. Niet de enige keer dat z'n film een nogal lompe indruk achterlaat. Ook rondom Teller wil dat wel eens het geval zijn, maar zijn gepassioneerde drummer heeft wel een haakje.

Obsessief, alles moet wijken, iemand die van zich afbijt en samen met de maniakale drumsolo, heeft dat alles bij elkaar voldoende in zich om er iets meer dan een overwinning in te zien. Neemt niet weg dat je in de kern eigenlijk naar een sportdrama zit te kijken waar de talentvolle quarterback brouilleert met de te fanatieke coach en in de wedstrijd van het jaar alsnog uitblinkt. Het werkt gedeeltelijk.

Mooi beestje dat er bij tijd en wijle behoorlijk griezelig uitziet. Nou ja, het schijnen er vijf te zijn geweest, maar goed. Knuffelig, terwijl het rood van het bloed heftig contrasteert met de witte vacht. De scènes rondom de hond zijn dan ook de moeite waard, die met het kind is inderdaad de fraaiste. Dat Fuller z´n film de nodige inhoud meegeeft, is mooi meegenomen, al is de wijze waarop misschien niet de meest subtiele.

Op zich niet zo'n probleem, met zo'n white dog is er in wezen geen ontkomen aan. Wat wel erg stroef uitpakt, is het scenario. Dat het wat randzaken, zoals een politieonderzoek, negeert, kan nog, maar het verloop komt erg houtje touwtje over. Neem alleen al de aanloop naar de verkrachting. Film mist nogal eens een bepaalde flow. Morricone's muziek vond ik ook niet erg gepast. Het zijn de dieren die 't 'm doen in deze.

Niet best. Het eerste half uur levert zelfs plaatsvervangende schaamte op met een weeïge voorstelling van personages die, mede getuige de zijige muziek, allemaal ergens moeite mee hebben. Met een vervelend kind en een geschiedenisles is er bijna geen doorkomen aan. Als het dan eindelijk losbarst, word je nog eens getrakteerd op een enorme snor die de boel staat te versjteren met z'n driftige gedrag. Toch fleurt het wat op wanneer Emmerich pogingen tot humor de film in gaat slingeren. Van bedenkelijk niveau, dat dan weer wel. Het lijkt soms wel een spoof op het recent verschenen Olympus Has Fallen en soortgenoten.

Zoals rondom de Jordans. Tatum en Foxx missen ook de flair om zoiets af te leveren. Aan de andere kant is het wel het tegengif voor dit soort onzin en ontstaat het idee dat die Duitser stiekem de Amerikaanse inborst in de maling zit te nemen. Daar had hij best volle bak op mogen inzetten, want veel meer wapens heeft deze belegering niet. Het gejakker op het gazon is leuk, maar net als het dan gaat draaien, wordt dat weer verprutst door gezeur met het meisje en lelijke CGI, die samen met de baldadige editing de meeste actie om zeep helpt. Niet zozeer beter dan eerdergenoemd onding, wel iets gemakkelijker verteerbaar.

Zo ongeveer hetzelfde effect als wanneer er nog eens een aflevering van The Fresh Prince of Bel-Air voorbij komt. Waarom was dit ook alweer leuk? Rare vergelijking misschien, maar dat schiet dan zo te binnen. Het zal wel iets met het tijdsbeeld te maken hebben. Geinig, die kleurrijke outfits van toen.

Die smoel heeft de film en haar personages dan ook wel. Veel ongein en lingo per seconde, maar dat is al minder grappig. Zeker in deze hoge mate en zo is het op meerdere vlakken nogal repetitief van karakter. Met een nagenoeg verwaarloosbaar plot wordt het nog een behoorlijk vermoeiende zit.

Het geluid dat Perez maakt gaat ook al snel door merg en been. Dom rolletje voor Harrelson, Snipes is hier meer in z'n element. Het gehossel gaat nergens over, maar de basketbal scènes kunnen er mee door. Toch spijtig dat je met zo'n soundtrack de boel niet wat meer aan het swingen kunt krijgen.

Eigenaardig, wispelturig en uiteindelijk volkomen krankzinnig. Pittige moorden, een detective die er kort op zit, sensuele ontmoetingen, geroddel en een relatie die z'n beste tijd heeft gehad. Cammell is druk in de weer met muziek en flashbacks om het verleden aan het heden te plakken, die evenredig aan elkaar naar een soort delirium toewerken. Wankel, dat is het, in die mate dat het vanzelf eens moet omvallen, maar er gaat een intensiteit achter schuil die het toch op de been houdt. Zelfs als het gaat doordraaien richting een van de pot gerukte finale. Een nachtmerrie in vol daglicht. Met een hilarisch hoogtepunt. De kiekeboe in het stoffige gangetje. Dat geluid ook van die gozer.

Thriller met een plotje dat zich er wel erg gemakkelijk van af maakt. Zelfs zo eenvoudig dat het nergens mysterieus en/of spannend wordt. De magere CGI, geforceerde flashbacks en warrige actiemomenten helpen uiteraard ook niet. Karig, ongeïnspireerd werkje van Sena. Zonde als je zo'n mooie locatie (en Kate Beckinsale) hebt.

Truth or fiction in een gepromoveerd toneelstuk. Totale oorlog. Verbaal vooral en dat met een spervuur aan vlijmscherpe, vinnige dialogen. Lekker vitten, elkaar het leven zo zuur mogelijk proberen te maken, spelletjes die het bloed onder ieders nagels vandaan halen en gaandeweg komen er vanzelf waarheden boven tafel die het daglicht eigenlijk niet kunnen verdragen.

Ingrediënten waar ik absoluut iets mee kan. Een soort flipperkast van emoties en rake opmerkingen van te theatrale aard, maar met name Burton en Taylor vuren ze af als snerende kogels die op grappige en tragische wijze inslaan. Nichols last een paar adempauzes in, verder is er altijd wel iemand vlammend aan het woord en staat z'n praatfilm op volle kracht vooruit.

Dat geeft het z'n broodnodige vitaliteit, maar wordt op den duur ook z'n handicap. Je loopt het risico suf te worden geluld en dat lukt ergens onderweg dan ook. Dan gaan de finesses meer en meer verloren in een brei van woorden en kan ik uiteindelijk ook niet meer zoveel met wat er daadwerkelijk speelt tussen George en Martha. Veel impact heeft de onthulling dan ook niet.

Where is Rowan Morrison? In ieder geval ergens in een sektarisch dorpje waar de meest afgrijselijke liedjes voorbij trekken. Film die zich moeilijk in een hokje laat stoppen en behoorlijk vol zit met bizarre trekken. Samen met de afschuw van de religieuze agent zijn er enkele die op een (glim)lach kunnen rekenen, maar het blijft lange tijd een werkje waarvan het dubbeltje net goed of net verkeerd kan vallen. Het wordt uiteindelijk het laatste. Dat openlucht theater is niet aan mij besteed.

Merkwaardige misser. Als je optitelt met West, Yuen en Statham, schreeuwt dat om actie. West lijkt iets anders van plan te zijn. Zeker het eerste uur. Iets meer met zijn hoofdrol in ieder geval en dat heeft dan te maken met een zeilboot, Las Vegas en een gokverslaving, maar als je de angstaanval en de blackjack tafel daarna neemt, komt er bitter weinig van terecht.

Een soort misdaaddrama dat ook luchtig probeert te zijn en soms doet denken aan iets dat Guy Ritchie zou liggen, maar die motor krijgt West nooit draaiende. Warrig scenario ook, althans dat deel dat de film gehaald heeft. Bijrollen komen en gaan alsof het niks is. Een paar aardige one-liners, maar nooit iets dat de boel doet ontbranden. Het heeft geen elan, geen schwung.

Het loopt vaak voor geen meter. Yuen is ook wel eens frivoler voor de dag gekomen, maar als Statham in slow motions iets met een credit card mag doen, is dat zo gek nog niet. Er gebeurt tenminste wat en dat doet het meer in het laatste half uur. Met een mes bijvoorbeeld. Best grof, maar Ventimiglia als baddie krijgt niks voor elkaar en Tucci krijgt nauwelijks iets te doen.

Een stijve hark wiens tot in de puntjes verzorgde leven overhoop wordt gegooid door een irritant wicht, terwijl hij ondertussen een onhandige leerling op sleeptouw neemt. De laatste hangt er maar wat bij, de gangsters komen maar mondjesmaat tot iets leuks en met de introducerende woorden van moeders is het wel zo ongeveer duidelijk waar dit naar toe gaat.

Hij ontdooit en zo. Het kluchtige karakter van het eerste half uur raakt het onderweg gelukkig wel wat kwijt (net zoals het kleptomane gedrag van Rose en de toespelingen op Victor's seksuele voorkeur, wat dan weer jammer is), maar met de humor die het verder meebrengt valt het niet echt mee. Het blijft nogal duf met personages die het ook niet aan de gang krijgen.

Weelderige typetjes daar in Blue Bay. Of juist niet. En als het niet Clinton's score is, dan is het wel de wasbeurt van de jeep die aangeeft dat iemand hier een foute en, vooruit, ondeugende film heeft gemaakt. Broeierig zou ik het niet willen noemen, spannend al helemaal niet, maar het is geinig genoeg om wat charme op te bouwen.

Zeker wanneer moeder Van Ryan, haar advocaat en Bill Murray aan het werk worden gezet. Wanneer deze naar de achtergrond verdwijnen, wordt het dan ook wat minder. Een paar leuke momentjes nog wel, zoals de bloedspetters, maar wanneer McNaughton plottwists op de hak gaat nemen, boeit het me pas weer tijdens de aftiteling.

Agressieve jeugddelinquenten, een bebost eiland en een getrainde killer. Ingrediënten voor een enerverend bloedbadje, zou je zeggen, maar Bassett maakt er bijzonder weinig van. Of beter gezegd te veel, want het constante gekibbel (en meer) tussen de kids blijkt vooral een vervelende afleiding, waar zo'n typetje als Lindsay natuurlijk een doorn in het oog is.

Op zich niet erg, maar zó veel stones heeft het scenario nou ook weer niet en het wordt nooit een keertje echt zenuwachtig. Met een bos moet je toch het nodige kunnen bewerkstelligen, maar Bassett laat het hier behoorlijk afweten. Camouflage alleen is te weinig, het is bijna toonloos.

Het wordt zelfs even lachwekkend als eentje de killer probeert te foppen. Gelukkig is het ook een bloederige scène, iets wat de film nog een beetje op koers houdt. Die vallen zijn per slot van rekening klemvast. Met nog wat spareribs heb je dan wel het beste gehad van deze wildernis. Matig.

Strakke thriller met een komisch nootje. Wellicht dat het anno nu allemaal wat sjofel overkomt, je zou het fout en stout kunnen noemen en het doet hier en daar wat Amerikaans (B) aan, maar het heeft wel zo'n beetje alles dat dit soort films aantrekkelijk maakt. Het is spannend, grappig, grof en sexy, beschikt over een paar markante koppen en heeft bovendien een behoorlijk tempo.

De toon wordt onmiddelijk gezet bij een pompstation, waarna meteen de gijzeling begint. Alhoewel er, afgezien van de soldaten, weinig te klagen valt over de cast, springt Hidde Maas er toch wel bovenuit. Sterke vertolking van een eersteklas smeerlap. Niet alleen dat, hij spuwt ook nog allerlei stoere en gevatte one-liners uit. Samen met de baby verantwoordelijk voor de beste momenten in de film.

De corpulente Dukes of Hazzard-sheriff mag dan wat lollig overkomen (plusje voor zijn country deuntje), spannend is het wel als hij bij de hoeve aankomt. Mooie vent die ook wel past in het exploitatie sfeertje dat Wildschut oproept. Er valt best wel het nodige op aan te merken, maar dat geeft toch wel de doorslag. Hard, schaamteloos en met veel overgave gebracht, het is simpelweg een coole film.

Merkwaardig dat dit alleen als komedie te boek staat. Er zit wel wat lol in, waarbij de wat subtielere humor beduidend beter werkt dan bijvoorbeeld zo'n scene als die tijdens het joggen. Op zich best goed, maar een beetje onnozel hoe daar op de lach wordt gemikt. Gelukkig vliegt McCarthy niet al te vaak uit die bocht en weet hij ondertussen bijna stiekem een behoorlijk sympathiek en bekoorlijk filmpje op te bouwen.

Aanvaardbaar ook, wat zich vooral uit in de rol van Kyle. Geen overdreven troubled kid waar de problemen zich blijven opstapelen, maar een echt ventje dat onder normale omstandigheden precies dat is; normaal. De katalysator van alles, Mike's problemen, wordt ook al nergens tot potsierlijke proporties opgepompt. Giamatti doet het maar weer eens voortreffelijk met ook een verdienstelijke support cast (Paulie!).

Het mag dan allemaal wat voorspelbaar zijn, met dergelijke personages en sudderend drama draait het allemaal wel erg soepel en innemend. Vanaf de introductie van Kyle's moeder begint het wat meer te prikkelen en richting ontknoping zit McCarthy op het randje van overkoken, maar met het daarvoor opgebouwde krediet houdt het allemaal nog wel stand. Al met al een fijn indie filmpje met charme als voornaamste pijler.

Allereerst de synthesizer score van Maurice Jarre maar. Leek me meer iets voor een sci fi. Misschien dat je het ook kwijt kan in een betonnen jungle vol neon licht, maar met deze plattelanders matcht het voor mijn gevoel totaal niet. Tweede horde is de romance tussen de harde inner city cop en de vrome Amish moeder. Typische Hollywood romantiek. Onbeholpen, vergezocht (helemaal als je de openingsscène in het achterhoofd houdt) en eigenlijk volkomen overbodig. Dat gaat er bij mij dus niet in. Plat gedoe met cultuurverschillen ook, waardoor het middendeel een behoorlijk slepende kwestie wordt.

Het duurt maar en het duurt maar. Ik kon er niks mee. Je krijgt het idee dat Weir z'n Amish wel degelijk serieus neemt, maar dat blijft lastig met zo'n ridicuul gezelschap. Dat rare Duits helpt ook niet echt als je er wat van verstaat. Derde obstakel, noem dat dan maar een hobbeltje, is dat de film ineens wel erg abrupt opschakelt richting climax via een nogal geforceerde scène met toeristen. Het valt zo uiteen in twee brokken waarbij het corruptie gedeelte voor en achter in de film er wel mee door kan, graan blijkt gevaarlijk te zijn, maar dat is het dan ook wel. Uitblinkertje is de kleine Samuel.

Lichtvoetig rechtbankdrama dat nogal op z'n uitkomst leunt getuige de disclaimer. Andere steunpilaren zullen de pionnen van de moordzaak dan wel zijn. Het zijn vooral vervelende typetjes, zodat de film ver voor z'n grote moment al kopje onder is. Wilfrid The Fox is de uitzondering en daarmee de gangmaker, maar hij moet meteen al opboksen tegen gezeur van de zuster. Dat is wel even leuk, met het emmert maar door en door. Ze is niet de enige pin van de cast.

Het gaat draaien als Dietrich op die manier de film komt binnen wandelen, maar ook zij zakt er op den duur doorheen. Het cockney vrouwtje is zelfs een verschrikkelijke tussenkomst. Verder blijft het vooral een flauw steekspel. Humor die niet aanslaat, enkele theatrale reacties in het getuigenbankje trek ik niet en tijdens de rechtszaak schiet een term als hoorspel te binnen. Laughton blijft een rots in de branding, maar hij en de schuldvraag redden het niet.

Nicholson en Pfeiffer, toe maar. Wat dat bij elkaar in bed moet, is een ander verhaal. Zo zijn er wel meer zaken in het script waar de film weinig baat bij heeft. Misschien dat het destijds anders lag, maar anno nu zie je een finale als deze van verre aankomen. Het is wat te geschreven van karakter, deze Wolf. Hoe Will met zijn wolvenprikkels omgaat is eigenlijk veel leuker dan wanneer hij in volle beharing de boel op stelten zet. Morricone's bijdrage is te klassiek getint om op te vallen, de actie slomo's zijn niet bepaald denderend en met zo'n finale kan ik dus niks, maar desondanks is het, door wat bijna verborgen zwarte humor, nog redelijk onderhoudend . Jack huilend in Central Park!

Ietwat lange, maar bijzonder fraaie opbouw, die niet de executie krijgt die het verdient. Best gaaf hoe McLean zijn backpackers onder de lens neemt en met een mixje van prachtige shots en zoemende muziek stilaan overgaat naar een sfeertje waarin er iets naars staat te gebeuren. Griezelig, zo'n nacht bij een krater.

Daarna wordt het toch wat slordiger. Enkele dubieuze gebeurtenissen ontsieren het dodelijke spel en het hysterische meisje werkt flink op de zenuwen. Het bevlogen sadisme van de killer is wel een plus, net als het shot waarin hij Liz in de auto te grazen neemt. Een silhouet, een grom en een messteek. Lekker droog. Minder is dat men het kennelijk nodig acht om de geschiedenis van de killer via allerlei memorabilia op te voeren. Die tijd had men beter had kunnen besteden.

Had dus toch iets meer verwacht van de tweede helft. Het komt overal net iets te kort om echt indruk te maken. Desondanks best te doen.

Gezellig kantoortje daar met die geflipte Strattonites. Een film zoals Scorsese ze meer gemaakt heeft, zij het in een andere setting en met een andere toon. Niet verkeerd wanneer iemand in de herfst van z'n carrière nog zo'n buitensporige, losbandige en obscene komedie uit de mouw weet te schudden.

Een zeldzame hoeveelheid fucks, seks, pillen en poeder in een wereld waarin geld verdienen meer een doel dan een middel is. Het kan niet op in meerdere opzichten. Zelfs onder zware druk van de overheid weigert Belfort een stap terug te doen. Wellicht een van de meest tekenende scènes. Niet de leukste.

Die zitten veelal rondom de excessen en decadentie die deze levensstijl met zich meebrengt. Het gesprekje met de FBI agenten op de boot is goed voor een ferme grijns en hoe de infomercial uitpakt, is een aardige vondst. Toch gaat er, zoals dat wel vaker met humor het geval is, ook wel eens wat mis.

Op zich niet erg, maar de indruk ontstaat dat Scorsese deze mallemolen nooit helemaal zo draaiende krijgt als een Goodfellas of voor mijn part Casino. De forse speelduur, het repeterende karakter van de film en zijn verplichte narratieve boog helpen wat dat betreft ook niet erg mee. Het stokt af en toe.

DiCaprio is op de meest uitzinnige momenten ook weer niet zó overtuigend en zijn voice over gaat stilaan meer en meer op die van Liotta lijken. Wel een aardige toevoeging is wanneer hij zich direct richt tot de kijker, op dat soort momenten weet hij dan wel de benodigde flair aan de dag te leggen.

Verrassend genoeg blijft Jonah Hill met zijn hagelwitte tanden drie uur lang een bezienswaardigheid. Al met al veel ongezouten fun met hier en daar een dipje. De val klapt uiteindelijk ook wat lullig dicht, maar zonder belerend vingertje blijft good old Marty met speels gemak aan de goede kant van de score.

Een weerwolf film die niet over lycantropen gaat. Het is vooral een procedureel cop drama waar Finney z'n toen al verlopen kop erg geschikt voor is. De daders zijn alleen wat apart. Met een Predator kijkertje. Daar zag het er wel wat beter uit dan hier het geval is. Wie voor de horror gaat, zal enigszins bedrogen uitkomen. Verder zit het filmpje niet onaardig in elkaar. Zo heeft het nog dat smoezelige sfeertje van de zeventiger jaren. Het was een zootje daar in de Bronx destijds. Jammer dat het soms te prekerig wordt, de Indianen hebben namelijk iets te vertellen. Maar toch, een scène als die van Finney vs. Olmos op de hangbrug, dat mag er zijn.

Niet aan mij besteed. 'Klassiek' schoot ergens tijdens het kijken door m'n hoofd en afgaande op dutchtuga's bijdrage zal dat wel zo ongeveer kloppen. Met dat verschil dat het op mij een behoorlijk bedorven uitwerking heeft. Zelfs de mooi dromerige scenery begon te vervelen bij gebrek aan impact op, nou ja, welk ander vlak dan ook.

Del Toro's aanwezigheid en de weerwolven, dat zijn toch wel de grootste dompers van deze film. De ene een faliekante miscast, de anderen behoorlijke miskleunen. De transformaties zijn nog wel ok, maar zo'n half geklede wolfachtige met een kop van een razende Wookiee en een stotterende motoriek (zoals on all fours en op de daken), nee, niet voor mij. Wel wat gore, maar het blijft een onnozel beest in een film die zichzelf met enige ernst presenteert. Het scenario biedt ook geen uitvlucht en de plechtige score had wel een ons minder gemogen.

Het leeuwendeel valt daarmee erg tegen. Aberline is een leuke verschijning, ook punten voor het hele gebeuren in dat gesticht en wanneer de oude Talbot zijn zoon 'my young pup' noemt, is dat best geinig, maar veel meer kan ik er niet van maken. Een lange zit voor zo'n redelijk korte film.

Doorgaans heb ik het niet zo op Jackman, maar een betere veelvraat kan ik me amper voorstellen. Ook een van de leukere X-men. Geen gek pakje en rare fratsen, wel een lompe, cynische rouwdouwer die net zo gemakkelijk zijn tanden als zijn klauwen ergens in zet. Daar kan je een film of voor mijn part een reeks omheen bouwen, zoals Iron Man dat doet rondom de flair en humor van Downey Jr.

Komt nog eens bij dat de setting en invulling hier mee zit. Van X-Men Origins: Wolverine is de scène op de boerderij me altijd bij gebleven als een van de betere. Met weinig andere mutanten om er een freakshow van te maken, zou dat contrast in Japan met z'n Yakuza, ninjas en samoerai ook moeten kunnen werken. Hier zit een stoere, bonkende film in, maar daar komt weer bitter weinig van terecht.

Slechts een paar keer dat Kuzuri mag grommen. Verder is het zuchten en steunen met kleuterdrama rond innerlijke demonen (hoi, Jean) en een dom verhaaltje over sterfelijkheid. Allemaal niet zo'n punt, ware het niet dat het scenario er zo'n punt van maakt. Als er al een keertje gelachen mag worden, is het schrikken en fronsen kan wanneer de Japanners ineens Engels tegen elkaar gaan praten.

De ernst gaat helemaal kopje onder als Mangold aan z'n actie toekomt. Het lijkt wat te gaan worden op de kogeltrein, maar al snel wordt het een hele malle bedoening. Geen slippertje, het is een voorbode op nog meer kolder en dat vloekt zo hard met de serieuze toon dat de kern van de film naar de vaantjes is. Ik kan me ook enorm storen aan de toeterende muziek als de Black Clan zich meldt.

Zoiets hoor je in stilte te doen met slechts het geluid van zwiepende, inslaande pijlen. Dat het slotstuk kul ten top is, zal binnen zo'n Marvel wel onvermijdelijk zijn, dus dat neem ik dan maar voor lief. Dat geldt niet voor de blondine. Rila Fukushima heeft tenminste nog een passend koppie, Viper is echt een complete aanfluiting. Verplichte harakiri voor degene die Svetlana Khodchenkova heeft gecast.