Opinions

Kraak noch smaak. Vond het toen al niet veel, al is Wolverine wel blijven hangen. Jackman ziet er tenminste nog enigszins stoer uit, alhoewel zo'n You're a dick nu ook niet direct een geweldige one-liner is. Hij valt eigenlijk vooral op omdat de rest ontzettend saai is. Rassenhaat, ja, verder een dommig verhaaltje dat best voor lief te nemen valt, mits daar iets tegenover staat. De X-Men zijn dat in ieder geval niet; een suffe kliek acteurs en mutanten. Het gaat wel iets beter bij de tegenstanders.

Mystique met name, maar, ik kan er niks aan doen, ik moet lachen als Magneto met die malle helm in beeld komt. De actie en effecten zijn ook niet al te denderend. Niet al te gracieus vliegwerk en het onderonsje tussen Wolverine en zichzelf, mja, memorabel of zelfs spectaculair is het niet te noemen, terwijl de metamorfose van Kelly eenmaal op het droge wel wat explicieter had gekund. Zomaar wat scènes die toch het verschil kunnen maken. Nu is het tot en met de finale én daarna echt te karig.

Op de boerderij. Eindelijk eens een scène die een aardig contrast geeft tussen de gewone wereld en die van de mutanten. Stuk interessanter dan de zoveelste confrontatie tussen het spul onderling met al hun krachten en wat kansloos kijkende militairen in de buurt. Het uitstapje in Afrika is ook niet verkeerd.

Toch een hele andere toon dan elders in de reeks. Hood doet het hier en daar nog eens cool met patronen, zwaarden en kaarten, maar de film is te wisselvallig om het daaraan op te hangen. Luide actie, maar voordat het heftig wordt, is er al geknipt. Of je krijgt een niet al te denderende slow motion.

Het steeds brakker wordende verhaaltje is nog niet zo storend, maar dat is zo'n bokspartijtje natuurlijk wel. Wat een klucht. En dan dat slot. Dat zou het toch moeten zijn met de machtige Deadpool, maar het houdt op bij een lelijk en saai gevecht. Braaf, kleurloos en doorsnee, ondanks de afwijkende start.

Mystique, mijn blauwe stoeipoes. Jennifer Lawrence is een stap terug, suf koppie en zo, maar nog altijd een van de leukste mutanten. Grotendeels in mijn geliefde zeventiger jaren, dus dat kan wat worden, maar nee. Weer een zwakke beurt, al is het eerste uur nog te doen. We mogen er af en toe om lachen. Lukt niet echt, maar toch. Met Wolverine als kapstok heeft Singer het draaiende.

Ook via een aardige scène in het Pentagon. De slowmo rond Quicksilver. Grappig en cool. Verreweg het beste idee dat in de film zit. Schril contrast met de rest ook, waar het vaak weer op dezelfde manier de mist ingaat. Is het niet potsierlijke overdaad, een stadion dit keer, dan is het wel de chaotische rommel die je krijgt als je een aantal mutanten bij elkaar brengt en elk hun trucje laat doen.

Zoals in de duistere toekomst hier met de niet al te creatieve Sentinels. Donker is het wel, maar Singers dystopia is zeldzaam zielloos en plichtmatig. Met afstand het beroerdste onderdeel van de film, al heeft het ook een ondankbare taak binnen dit verhaaltje. Binnen dit universum is het bijna onmogelijk om daar een spanningsboogje of iets dergelijks te creëren. Niet erg clever geschreven.

Zodra Charles begint te, eh, worstelen en Cerebro er aan te pas komt, is het over met de milde pret. Dat serieuze gezeur werkt voor geen meter, trekt het ook meteen in belachelijke sferen en blijkt bovendien het startschot voor iets waar je een enorme portie onzin krijgt voorgeschoteld. Met uiteraard die malle helm en zijn oeverloze fratsen. Om metaalmoeheid van te krijgen. Arme Mystique.

Een potsierlijke aflevering met een scenario dat naarmate de film vordert steeds kinderachtiger wordt. Film speelt met twee plotlijnen die beide hopeloos falen en te vaak stilstaan bij lauw sentiment. Je zou wat spektakel verwachten rondom zo'n krachtige mutant als Phoenix, maar al dat gestaar levert bitter weinig op. Wolverine's rol wordt daar ook nog eens belachelijk met een hilarische What have you done? Kom er maar eens op. Rondom het genezingsmiddel gaat het zo mogelijk nog beroerder.

Het is al tandenknarsen als Magneto mutanten gaat rekruteren, maar daarna wordt ie meer en meer een parodie op zichzelf. Vooral op de brug en wanneer hij gaat speechen. Driekwart van de tekst die McKellen krijgt toebedeeld, is niet te harden. Hier is de keyphrase What have I done? Ja, kom ook daar maar eens op. De militairen, een paar simpele, doorzichtige plotmanoeuvres en het onzinnige geleuter van enkele mutanten helpen de finale nog eens om zeep. Zelfs een I love you word je niet bespaard.

Een ontstaansgeschiedenis die qua flow lange tijd wel wat weg heeft van het tweede deel. Het schakelt best vlotjes door de jaren en plaatsen heen en de opmaat heeft ook enkele leuke momenten. Bacon als nazi, maar vooral Fassbender neemt de film even bij de hand in het Argentijnse café. Het schip biedt het nodige spektakel, hier is het rekruteren wél te doen en de split screens tijdens de training geven het zowaar een dosis flair.

Zo heb je niet al te veel last van enkele saaie mutsen die de cast hebben gehaald en wordt het zelfs even serieus grappig tijdens Jackman's cameo. De kids daarentegen zijn me toch echt iets te suf en tijdens de voorbereiding op de crisis neuzelt het naar bedenkelijk niveau. De crisis zelf is natuurlijk al dwaas en met al die mutantentruukjes wordt het ook nog eens een enorm circus, maar vooruit. Als geheel nog wel redelijk verteerbare onzin.

Leuk om te weten dat Pyro het met me eens voor wat betreft die malle helm en dit twee deel is ook nog eens stukken aantrekkelijker. Typetjes als Storm, Grey, Cyclops, Rogue en Iceman blijven ronduit saai en het slot is wat te omvangrijk met al die Cerebro kul en de nabrander(s), maar met Stryker heeft X2 een aardig troefje in handen. Singer staat eigenlijk al op voorsprong als hij opent met die teleporteur en Mystique is wederom een fijne verschijning.

Als Wolverine z'n klauwen er in mag zetten, gebeurt het wat venijniger en dan heeft het ook nog wat spektakel in de lucht. Grootste plus is echter terug te vinden in het scenario. Er kronkelen wat lijntjes langs elkaar, waardoor Singer regelmatig kan schakelen en dat komt het duidelijk ten goede. Ondanks wat stroperig gelul, gedoe en geflikflooi krijgt het zo een dosis energie die de film op soepel zet en domineert tot aan de finale. Prima blockbuster.

Zaken doen is net schijten. Het moet soepel gaan. Die kan op een tegeltje. Dat en een lief hondje in een felle, woeste actiestamper met een heel resem aan bekende HK koppen. Cheesy as fuck natuurlijk, maar daarmee tackelt het wel de minnetjes die aan zo'n film kleven. Hysterisch gegil, bulderende lachsalvo's, soapy drama en kermend gitaargejengel. Om eens wat te noemen. Geeft niet, de meisjes dansen leuk.

Je mag er vast om lachen, dus dat doe ik dan ook maar. Bovendien heeft het vonkenregens, vuurzeeën, bebloede messen, zoevende kogels, stuiterende lichamen en geen genade. Het kan niet op. Stoer, sexy (oké, op een ranzige manier), zo ruig als de neten en Lam wil nog wel eens een maniertje vinden om het er ook fraai uit te laten zien. Het fladdert richting finale, maar haalt daar een paar keer schitterend uit.

Daar waar je nog wel eens een helicopter op straat kunt tegenkomen en toen Radiohead nog een toffe band was. Doffe ellende in zweterige, druk bevolkte straatjes, verloederde hokken die voor woningen doorgaan en een wereld waar de zwaksten van de samenleving zonder pardon of wat dan ook worden uitgebuit. En meer. Niet dat Tran een al te coherent verhaal vertelt, maar dat hoeft ook niet. De kracht van zijn beelden spreekt meestentijds voor zich.

Het spreekt me minder aan als hij op een andere manier communiceert. Leung heeft een fascinerende rol, maar ook een ietwat repetitieve en wanneer Tran zijn poëzie in gesproken en gezongen woorden de film inslingert, ligt mij dat beduidend minder. Doe mij het visuele maar. Ik zal wel wat symboliek gemist hebben, maar liever nog zoiets als dat met de modder, het aquarium of de blauwe verf dan een liedje of een voice over. Desalniettemin een bittere beuk.