Opinions

Veranderende tijden, ook Leone's benadering is anders dan bij de Dollars. De overeenkomst is dat het mij inmiddels lang niet altijd meer weet te boeien. Once Upon a Time in the West heet als bijkomend nadeel dat dat na verloop van tijd begint op te spelen, zonder dat het nog ergens echt opleeft.

De inleidende beschietingen zijn in ieder geval sterk genoeg om er eens heel goed voor te gaan zitten, daar werkt het (gebrek aan) tempo van de film ook verreweg het beste. Stelletje ongure koppen in de woestenij met repeterend gepiep en gekraak van van alles en nog wat. Ja, dat zet de toon wel.

En dan heeft het een voelbaar effect wanneer de cicaden ineens stil zijn. Idem voor de enscenering. Er gaat toch een bepaalde dreiging uit van hoe Leone zijn gave jassen in het beeld en landschap positioneert. Het fundament wordt nog wat massiever met de genadeloze entree van Henry Fonda.

En de harmonica. Al wordt dat riedeltje wat te vaak ingezet. Morricone's inbreng pakt sowieso weer eens wisselvallig uit. Met name rond Cardinale wordt het bij tijd en wijle te pompeus. Niet erg bevorderlijk voor haar rol in het geheel en uitgerekend daar gaat het steeds een beetje moeizamer.

Leone sleutelt met dezelfde lome houding aan zijn verhaal en zo interessant is dat daar niet. Hoeft ook niet per sé, maar zijn personages en de zwangere sfeer krijgen het ook niet voor elkaar. Bepaalde nuances missen zo hun toegevoegde waarde en het slot kon me eerlijk gezegd gestolen worden.

Jambers maar dan anders. Wat excentrieker bijvoorbeeld. Een pikzwarte satire met een interessant thema dat genadeloos wordt afgemaakt, zoals Ben dat doet met de meeste van zijn slachtoffers. Het is even wennen aan het lelijke zwart-wit en aan de man zelf (een geniale maar soms ook bloedirritante Benoît Poelvoorde), toch is het met de gortdroge opening meteen al raak.

En zo staat het al snel bol van even schokkende als hilarische momenten. Ik had het niet meer tijdens het bezoek aan dat omaatje. Ben's malle rijmpjes en veel van zijn geneuzel kan me gestolen worden, maar het past natuurlijk wel binnen deze stijl. Uiteindelijk blijkt het een mockumentary te zijn waarbij je je stilaan gaat afvragen of het nog wel zo leuk is om naar te kijken.

Het draaipunt lag bij mij wanneer Ben buiten zijn eigen regels treedt en een wat rijkere buurt opzoekt. De achteloosheid waarmee daar een kind wordt gesmoord, is het moment dat de film echt een vuist gaat maken en even later ook een tik uitdeelt. Want de makers hebben hier en daar nog wel wat in petto. In ieder geval aardig wat momenten die je gerust memorabel mag noemen.

Met weinig voorkennis gekeken, eigenlijk niet veel meer dan een rode poster met veel sterren er op en de tekst 'scary as hell'. Laat dat het nou net niet zijn. Daar is het sfeertje veel te knullig voor. Met een cast vol irritante typetjes en een script vol bezopen acties -die echt nergens op slaan- wordt het er ook niet erg grappig op.

Wel wat viezigheid, maar afgrijzen is er al snel niet meer bij. Leuk dat Roth speelt met films van weleer en dat virus is een sterk gegeven, maar meer dan een aaneengeplakt samenraapsel dat geen toon weet te zetten én te houden kan ik er niet van maken. Wellicht dat een lading bier erbij beter werkt, zo dacht Jeff er per slot van rekening ook over..

Begint hoopvol met de aanrijding, die malle agent en een geanimeerde optiteling, maar wanneer het zich naar school verplaatst, wordt het ook meteen zo'n type film. Via een nageltje dat de kriebels geeft, komt er gaandeweg aardig wat viezigheid voorbij. Jammer dat het grotendeels verzuipt in puberale ongein als pissen, kotsen en spugen. Dat laatste heeft dan nog wel een aardig vervolg, maar zo'n scene als die in het zwembad is uiteindelijk toch vooral teleurstellend. Net als dit filmpje, dat ook nogal merkwaardig afsluit.

Geen fan van deze reeks. Ik kan me de eerste twee delen eigenlijk niet of nauwelijks herinneren. Dacht dat daar wat humor in zat. Hier zitten ook enkele grappig bedoelde opmerkingen in, maar landen is er niet bij. Niet het enige waar het nogal aan timing schort. Ook de muzikale ondersteuning heeft er onder te lijden.

Het begint en staat af en toe zo nadrukkelijk te loeien, dat het effect averechts is. Nu verwacht ik niet direct iets om de rillingen van te krijgen, maar lachen om bloederige fratsen is er ook niet bij. Of in ieder geval te weinig. De eerste poging rondom het meisje is met al wat horrors achter de kiezen niet leuk en niet vies.

Weer zo'n cast met veel jong spul waar je niks mee kan, maar met nul sfeer en andere minnen ontstaat ook snel het idee dat het talent achter de camera niet veel hoger ligt dan dat er voor. Het zit allemaal zo knullig in elkaar dat de lol er al van af is voordat het goed en wel gaat beginnen. Andere weg, hetzelfde resultaat.

Herken de horror-spoof die je blijkbaar zo blanco mogelijk in moet gaan. Misschien dat de film niet zoveel kan doen aan die waarschuwing, maar het loopt er wel een deukje mee op wanneer het concept al tijdens het intro wordt prijsgegeven. Dan nog is het uitgangspunt genoeg om er eens goed voor te gaan zitten. Spijtig dat de executie behoudens een kleine opleving niet verder komt dan flauw, lauw en uiteindelijk ook potsierlijk. Het spelen met clichés behelst volgens mij iets meer dan, zoals hier, het louter tonen daarvan, want dan wordt het al snel behoorlijk vervelend. En dat is het dan ook.

Van de tieners valt niet veel te verwachten, maar zo'n pothead is wel erg droevig en ook het spul achter de knoppen weet nergens eens leuk uit de hoek te komen. Qua humor al een misser, maar ook de horror is nauwelijks de moeite waard. Suf gespartel met zombies die op geen enkele wijze indruk maken. Het lijkt zich allemaal wat te revancheren wanneer de lift wordt gevonden en het even helemaal los gaat. CGI mayhem, maar het is tenminste iets. Een bevlieging die al weer vrij snel de kop in wordt gedrukt en zelfs verdampt met de afgrijselijke entree van Sigourney Weaver. De zoveelste dwaling.

Haneke met zijn ultrastrakke composities en getemperde tempo. Ik hou er wel van. Er zit iets dwingends in z'n regie, iets dat de aandacht opeist in plaats van het vraagt. Fascinerend, dat is het dus wel, temeer omdat hij met de videotapes de bal onmiddellijk aan het rollen heeft en daarna vooral zuinig is met het verstrekken van informatie, terwijl z'n film kan steunen op twee pijlers.

Uiteraard de vraag wie op uitgekookte wijze het gezinnetje terroriseert, maar ook Georges' verleden dat geleidelijk aan wordt opgerakeld en hoe zich dat manifesteert in huize Laurent. Een op het oog normaal en succesvol huishouden, maar met als de dreiging toeneemt, kraakt het aan alle kanten. Dat heeft dan iets met schuld te maken, neem ik aan, in tweetal opzichten.

Waarvan er eentje niet wordt opgelost. Erg verleidelijk om daar op los te gaan, zeker met het oog op het laatste shot, maar het lijkt me dat Haneke het zo heeft geconstrueerd dat er geen eenduidige oplossing aanwezig is. Ik zie dit dit vooral een allegorie over Frankrijk, de Algerijnse invloeden zullen er niet voor niks zijn. Hoe dan ook, boeiende materie van de start tot aan de finish.

Na Vanishing on 7th Street weer een stap in de goede richting voor Anderson, al zou je wensen dat hij wat selectiever te werk gaat als het gaat om scenario's. Dit keer een thriller die zich op gang trekt door middel van het gebruikelijke trauma om daarna bijna te verzanden in iets waar je duizend en één dingen van kunt leren. Niet iets waar ik me veel van aantrek, maar ze maken het van tijd tot tijd wel erg bont. Bovendien is het alsof je je in het afsluitende deel in een totaal andere film waant. Best zonde, want Anderson weet het wel onder stroom te zetten en zijn heftige scènes zijn precies dat. Het meisje doet het ook vrij goed.

Gooi twee films in de blender en je krijgt een varkentje als scream queen. Het gekrijs gaat in ieder geval door merg en been. Met nog een slachtoffer -een lulletje rozewater pur sang- die je ook niet overal tegenkomt, een fraaie beeldvoering en een stel lijpe dorpelingen heeft Calvaire alvast een paar sterke elementen te pakken. Leidt wel tot een nogal lange opmaat die niet echt zindert, maar er smeult wel degelijk iets.

Waar het ook tot leidt zijn een aantal taferelen die even bizar als geinig zijn. Met het dansje als gierend hoogtepunt, maar ook de wip op de tractor is lachen. Toch mist het een beetje een finishing touch. Best fraai hoe de camera van boven het geweld van de heikneuters registreert, maar er gaat daar wel wat impact verloren. Je zit toch wat te vlassen op een daverend slot, dat er niet meer helemaal uitkomt. Geinig filmpje, dat wel.

Het is geen dijenkletser, nee. Met The Guard in het achterhoofd en komedie als labeltje een film die wel wat tikken zal oplopen. Niet dat je er niet om mag lachen, integendeel, als ongemakkelijke humor je ligt, is het goed toeven in dit Ierland, maar ook wanneer het op de grap mikt of wanneer de situatie om een lach vraagt, gaat er vaak een bittere waarheid achter schuil.

Met nogal uiteenlopende typetjes die een eigenaardig sfeertje met zich meebrengen. Gleeson is de rots in de branding als, zoals ergens wordt gezegd, de goede priester met een kras, al gelooft bijna niemand meer in waar hij voor staat. Een paria in eigen parochie. Gewapend met kurkdroge opmerkingen en een schitterende kop waar zijn vaderlijke onmacht van afdruipt.

En dat vanaf de openingsscène, waar Father James weet wie het is, maar de kijker in het ongewis wordt gelaten. In plaats van het vege lijf probeert hij de verloren ziel te redden. McDonagh zal er ongetwijfeld iets mee willen zeggen, hij heeft het in ieder geval handig geschreven en durft er ook een stevige punt achter te zetten. Een straf drama met onverbloemde steken.

Redelijk en dat vooral vanwege de opening en het slot. Zodra de film zich letterlijk in het kanaal en het riool beweegt, is het op z'n sterkst. Tijdens het middendeel, waarin David's gedrag centraal staat, weet Kavanagh het wat te weinig (eigen) smoel te geven. Het psychologische laagje is aan de dunne kant en het schimmenspel is niet gehaaid genoeg om de rillingen van te krijgen. Iets te gemakkelijk. Aankleding is niet onaardig, geen al te goedkope scares, de editing valt op, maar echt aanslaan is er al met al niet bij. Wanneer het z'n beste locatie en wat viezigheid opzoekt, maakt dat weer wat goed.

Die blikken als dat opdringerige, alsmaar tetterende rooie tantetje zich ermee gaat bemoeien. Gewéldig. Een enorm irritant wijf dat iedereen het bloed onder de nagels vandaan haalt. Ook bij mij. Dan hoef je niet eens met een stel proleten te maken te hebben om van een explosieve situatie te spreken. Niet de enige keer dat Bava de camera bijna bijna in hun gezicht duwt. Bloed, zweet en tranen; het druipt bijna van je scherm af. Net als de mayo, ja.

Smeerlapperij, veelal in een benauwend autootje, met een waanzinnig energieke beeldvoering en een soundtrack die de boel nog eens extra opjaagt. Hard, gemeen, vernederend en sadistisch, maar ook vrij doortrapt als je het slot in ogenschouw neemt. Dan heb je een razende psycho sleaze thriller met het schuim op de bek, waar de adrenaline met enige regelmaat woest kolkt en een aantal figuren die je niet snel zult vergeten. Idem voor deze film.

Voor sfeersnuivers. Veel gebeurt er niet, maar het wordt wel steeds droger, heter en hachelijker. Ik heb me niet zo gestoord aan de survivability, zoals hiervoor genoemd. Wel aan enkele acties van het tweetal, met name de capriolen op de rotsrichel.

Niet funest, de toenemende wanhoop zit er strak op met de wolven als (on)prettige bijkomstigheid. Netjes geacteerd en de galgenhumor valt ook te waarderen. Gemeen filmpje met een bittere afdronk, niet onaardig.

Vanaf de start meteen bombastische muziek (van toen) die uit de boxen dreunt, groteske tatoeages, een grimmig kijkende Cady en een wolkendek dat niet veel goeds voorspelt. Scorsese zet dik aan, is druk in de weer met allerlei visuele foefjes en heeft zo al snel een energiek en flamboyante sfeertje te pakken waarin De Niro zich wezenloos mag schmieren. Are you offering me something hot? Dan kan ook die bulderende lach.

Altijd geinig om een dergelijke maniak met zijn prooi te zien fucken. Een formule die nog eens wordt versterkt door de verstoorde verhoudingen binnen Bowden's gezin, terwijl de bijbelse verbetenheid en verwijzingen een prima kapstok vormen voor Cady's razernij. Leuk ook dat Mitchum en Peck nog even langskomen. Niet al te serieus nemen en je hebt een enerverende spektakelthriller met een, mja, nogal spetterende finale.

De gebruikelijke superhelden onzin. Ze zijn over het algemeen al niet te pruimen, de origin stories zijn zo mogelijk nog beroerder. Kijk 'm iel en klein zijn in het begin, ook toen gebruikte hij al een schild. Goh. Je wordt echt als een kind behandeld in dit soort films. Evans heeft de uitstraling van een gladgeschilde aardappel, zijn star spangled held is leuker als poster boy dan als supersoldaat en de vibranium schijf is een tamelijk lullig wapen. Zelfs omringd door nazi's is het drie keer niks met deze patriot.

Vriendje, vrouwtje, vijand (een rooie rakker!) om er iets van een richting aan te geven, maar zodra hij los gaat, krijg je het ene na het andere slappe, loze en lelijke actiesegment voorgeschoteld. Dit had nog wel iets kunnen worden als men vol had ingezet op way way over the top, die grote oldtimer is verreweg het beste onderdeel van de film, maar Marvel, Johnston of wie dan ook, spelen liever op veilig en dan rolt er weer zo'n eenheidsworst van de plank. Je kan beter twee uurtjes gaan fonduen met iemand.

Inderdaad ietwat beter dan de voorganger. Een uurtje althans. Dan nog zit je met wat onnozel Marvel gedoe opgescheept, zo leuk is dat just another day at the office gebabbel niet, maar het weet met de aanval op Fury tenminste een soort urgentie in de film te leggen. Meteen ook het beste actie segment. De rest, en dan met name de gevechten, bestaat weer uit veel drukte waar geen geur of smaak aan zit en Kapitein Amerika is nog altijd een sul met schild.

Het politieke gekonkel stelt ook niks voor, maar de schurk van dienst is zowaar een enigmatisch ventje. Hoe meer daar de nadruk op wordt gelegd, hoe groter het gevaar van een ridicule onthulling uiteraard en hoe meer het verhaaltje uitbolt, hoe gekker het wordt. Zodra de film contact maakt met het eerste deel, zakt het snel weg naar een bedenkelijk niveau, waar alle gebruikelijke kul weer uit de kast wordt gehaald. Met, echt waar, een countdown. In 2014.

Jammer dat Greengrass zich weer ketent in een scenario als dit. Iemand die beheerst zwiept met de camera en zo een bloedstollende, enerverende actie-thriller in zich heeft, maar met dit soort voor de hand liggende non-fictie verhaaltjes komt het er niet helemaal van. Zodra de boel op springen staat, is hij op z'n best.

De openingsscène tussen Hanks en Keener gaat nergens over, maar ik had ook zonder de introductie van de Somaliërs gekund. Dan krijg je misschien toch wat meer het effect van wat de bemanning zo ongeveer moet hebben gevoeld toen de gammele bootjes naderden. Beetje ongelukkige keuze wat mij betreft.

Idem voor het immer opgefokte gedrag van de kapers. Het zal er wel bij horen, ze kauwen niet voor niks op qat, maar daar mag wel wat meer lijn in zitten. Vooral het grootste heethoofd is op een gegeven moment bijzonder irritant. De toenaderingspogingen van Phillips naar een ander voelen daar te gescript aan.

Net als het gezeur over zijn gezin en de muziek wordt in het slot ook te opdringerig. Daarvoor is Greengrass duidelijk in z'n element als hij de chaos en nervositeit, met name op het reddingsbootje, tot leven weet te brengen. Hij krijgt me er niet mee op het puntje van de stoel, maar daar ligt wel de kracht van de film.

Eentje die boven het maïsveld uitsteekt, al moet het gaandeweg wat terrein prijsgeven. De introductie van het drietal is alvast goed te doen, net als de auditieve manier waarop er naar onheil wordt geschakeld. Wordt later ook nog een paar keer aardig mee gespeeld.

Met aan paar grimmige en onverstaanbare koppen, accentuerende belichting en muziek die er nerveus op zit, heeft Gozlan vrij snel een akelig sfeertje te pakken dat stilaan overgaat in kansloos en luguber. Met een telefoontje als blikvanger. Net zo simpel als effectief. Zit allemaal best geraffineerd in elkaar, net als de zichtbare aftakeling van Carole.

Dat niveau weet het in het vervolg niet meer vasthouden. De opmaat naar de finale gooit wel de nodige dynamiek in de film, maar het scenario maakt zich er hier wat gemakkelijk vanaf. Niet slecht, zo'n aerial shot van het veld is ook nog best mooi, maar een kokend slot levert het niet meer op.

Had ik 't maar geweten. Die aftiteling. Brrr. Eigenlijk weet je al hoe laat het is met het veel te schattige dochtertje. Eentje zonder peper of zout, het is vooral een weke brij, waarbij je, of het nu waar is of niet, van de ene in de andere verbazing valt. Een enorme manhunt naar het schijnt, maar in de film bovenal een anemische onderneming, waar arme Omar geen poot aan de grond krijgt.

Rondom Ashley en haar belager wil het ook maar niet overtuigen. Geen fijne actrice, die Mara, Oyelowo is na de meth ook naar de vaantjes en als dat boek weer aan bod komt, is het echt niet meer te harden. Geen idee hoe je dat wel enigszins schappelijk op film kunt vastleggen, maar dat is niet mijn probleem. Iemand There is purpose in your life laten roepen, is dat in ieder geval niet. Blegh.

Zoveel jaar na dato is de spanning er wel wat uitgesijpeld. Komt natuurlijk omdat het anno nu hier en daar wat onbeholpen overkomt. Rondom Brolin lopen er een paar die niet veel verder komen dan het oplezen van hun toch al niet sterke teksten en de kills missen venijn. De fast-motion helpt wat dat betreft ook niet echt.

The Car is geen aanslag op de nagels (meer), maar heeft wel een soort kitscherige charme die het eigenlijk vooral geinig maakt. Zo vaak zie je een auto niet boos worden. Dreiging heeft de vierwieler op zich wel, maar de opmaak is aan de ronde kant. Je had het wat scherper, wat grimmiger verwacht.

Desalniettemin zijn de scènes waarin het in de verte opdoemt prima te doen (mooie omgeving ook) en de manier waarop twee politiewagens worden geplet, is lichtelijk gedenkwaardig. Ik kon er in ieder geval wel om lachen. En zo valt er nog wel wat te genieten. Genoeg om het als leuk te bestempelen.

Gevalletje jammer. Hier zit een gemene thriller in verborgen die een geslepen regisseur er vast uit had gehaald. Baiz valt vooral op als lompe verteller met te weinig geduld en nog minder raffinement. Veel te aanstellerig, een sfeerloos geheel en uitsluitend gericht op het narratieve haakje. Dat werkt wanneer de scènes in de badkamer en voor de spiegel terug komen, maar zelfs daar weet hij er af en toe nog een potje van te maken met allerlei overdreven gedoe.

Dat geratel in een geluidsdichte kamer gaat vanzelf eens tegenstaan en elke gezichtsuitdrukking of wat dan ook (ja, ook die loeiende muziek) is zo dik aangezet dat het bijna belachelijk wordt. Het zal eens niet onweren. Fabiana is het enige personage dat iets van een laagje heeft. Dat wordt dan maar simpelweg opgedreund, want stel je voor dat iemand het ontgaat. Dat niveau. Zat potentieel, maar met een totaal gebrek aan subtiliteit komt er weinig van terecht.

Mja, ca. driekwart van de film gaat op aan het voorstellen van de gevangenen met flashbacks en hun dagelijkse beslommeringen. Grimmig uiteraard, maar afgewisseld met opvallend luchtige momenten (de crack rokende doktersassistent ). Omdat er nogal wat kleurrijke personages de revue passeren, verveelt het niet echt, maar het weet tegelijkertijd ook niet echt op te zetten naar de rellen die volgen. Die overgang is nogal plots, het slot is dan wel weer intens.

Babenco treuzelt dus een beetje, maar weet ondertussen zo wel een gaaf beeld van de gevangenis te scheppen, ook omdat het visueel goed in elkaar steekt. Kleuren, lichtinval, schaduwen en enkele in het oog springende shots geven de film net wat extra gloed. Ook de cast mag er zijn. Het venijn zit 'm duidelijk in de staart. Wrange en ook vrij sterke prent.

Hier is inmiddels niet veel meer aan. De Palma probeert wel heel erg opzichtig z'n hoofdrol in de verf te zetten, alles gericht op dat ene moment dat al in de opening te zien is. Ik heb het niet zo op films die zo nadrukkelijk op het gemoed mikken. Bovendien maakt het deze Carlito een vrij vlak personage.

Heel wat minder opgeblazen dan die andere gangster, maar om hem heen wordt de ene na de andere karikatuur met allerlei geforceerd geleuter opgevoerd. Behalve het vriendinnetje, die is uiteraard van vlees en bloed. Klef, doorzichtig gedoe dat integraal de film had mogen worden uitgesneden.

Om Brigante nog wat verder op te poetsen, is er een oervervelende voice over die met enige regelmaat de boel komt bijpraten en uitleggen. Klinkt heel wat, maar veel verder dan kinderachtig geneuzel over z'n droom, vriendschappen, gunsten en de code van de straat (pff) komt het niet. Slap gezever.

Het valt allemaal erg tegen, met een kleine uitzondering voor Penn die zich zichtbaar amuseert met het neerzetten van een sleazy advocaat. Aardige rol. Het is dat De Palma zijn misdaad gerelateerde scènes vrij sterk verpakt, afgezien van de hier en daar vreselijke muziek, maar dat is het dan ook wel.

Kleintje Polanski. Een gepromoveerd toneelstuk en dan moet het toch voornamelijk van de acteurs komen. Dat lukt het eerste uur heel aardig. Vanaf de tekstcorrectie hangt het ongemakkelijke in het appartement en het gezeur over het hamstertje is geinig en herkenbaar. Zoals wel meer dat is.

Stelletjes die niet op dezelfde golflengte zitten en dus lopen de spanningen op tot een hoogte waarop ook de koppeltjes breken en de maskers afgaan. Mooi moment wanneer Reilly gaat ploffen. Vanaf het kookpunt wordt het een beetje een poppenkast, maar het eindshot buiten is nog een goeie.

Bonte mix van drama en horror en als het eerste werkt, komt het laatste dubbel zo hard aan. Spacek blijkt tijdens de (on)aangename douche scène al bol te staan van intensiteit. Wanneer ze tijdens het schoolbal nog eens wordt begeleid met de visuele trucendoos, staat de film in vuur en vlam.

Een overweldigende en memorabele brok cinema die De Palma op het netvlies last. Ook al omdat hij met een uitgebreide aanloop, de hartstochtelijk blijdschap van Carrie, het intieme dansje en de driftig tollende camera de kijker als het ware staat te tarten. Want iedereen weet wat komen gaat.

Ik heb het nooit zo gehad op het extreem religieuze moedertje. Iets teveel typetje of zoiets, terwijl de rest het juist zo lekker los en opvallend overtuigend speelt. Het snerpende viooltje mag, we zijn per slot van rekening op Bates High School en wanneer de hel losbarst, is het goed raak. In meervoud.

Een film die qua drama best aardig in elkaar zit en wat lichtzinnig omgaat met de thrill-factor. De angst om geïnfecteerd te worden komt er bij het viertal niet echt uit (het wisselt gek genoeg nogal), waardoor het nergens nagelbijten wordt. Interessant tot het eind, ook netjes geacteerd, maar de peper ontbreekt.

Mooie animatie, een aantal leuke vondsten en een schrale hoofdlijn. Design en kenmerken van de autootjes moeten het hebben van hun herkenbaarheid. Verder nogal gladjes, maar soit. De omgevingen zijn wel erg goed gelukt. De racebanen, de weg naar Radiator Springs, het gehucht zelf en haar omgeving, allemaal bijzonder fraai.

Vooral het ritje van Sally met Lightning en het uitstapje naar oud Radiator Springs zijn wat dat betreft oogverblindend. De meer komische momenten zitten vooral in de zijlijn. De 2 Fast 2 Curious karretjes en het tractor tipping (inclusief gevolg) zijn erg leuk. Van de personages moet het vooral komen van beide Italiaanse vierwielers. Owen Wilson is niet bepaald grappig, Mater is zelfs onhandig flauw.

Het verloop is echter het grootste probleem. Zodra elk autootje is voorgesteld, zijn de sterkste troeven wel uitgespeeld. Wat rest is een eenvoudig plotje over levenslessen dat al het voorgaande nog eens de revue laat passeren, overgoten met een feel good-sausje. De finale om de Pistons Cup kan ook niet verhullen dat de vaart er wel wat uit is. Veel charme, dat wel.

Hess die nog eens een maniak speelt en Deodato die The Last House on the Left nog eens aandoet. Met Autostop Rosso Sangue en L'Ultimo Treno della Notte in het achterhoofd vier films waar je twee triootjes van zou kunnen maken. Bij beide zou ik deze als minste noemen, al heeft het wel een noemenswaardig haakje. Sympathy for the devil, zeg maar. Hess dus en dat via uitdagende en arrogante yuppen en het idee dat je nooit helemaal zeker bent van wie hier precies de lakens uitdeelt.

Arme Ricky is in ieder geval niet veel meer dan een speelballetje in een machtsspel van brute kracht en seksuele intimidatie. Dat maakt het middenstuk interessanter dan het op het eerste gezicht lijkt, terwijl de opening en het slot sowieso de moeite waard zijn. Wie weet wat hij in handen heeft, zal niet opkijken van de twist en echt afgrijzen is er dan niet bij. Toch weet Deodato een keertje stevig uit te halen met een wel heel onschuldig ogend meisje. Nog een pluspunt is de plagende muziek.

Was that cannon fire, or is it my heart pounding? Dat eerste, denk ik. De Duitsers vonden het schijnbaar ook wat te klef worden. Laten we zeggen dat die flashback niet het beste segment van de film is. Verder valt het me op dat gebied nog enige tijd mee. Zal wel iets met verwachtingen te maken hebben. Ik heb het niet zo op de houterige romantiek van die tijd. Al helemaal niet in combinatie met oorlog, al zitten ze er niet middenin. Hoe dan ook, waar anderen blijkbaar zwijmelen, krijg ik het zuur.

Als Bogey dat met een dosis cynisme is, is hij wat mij betreft dan ook op z'n best. Voor de film geldt het wanneer het zich met z'n plot over papieren en partijen bezighoudt. Niet dat dat nu zo enerverend is, maar het bevalt iets beter dan de zoveelste here's looking at you, kid. Een paar aardige shots en scènes in een stad die jammer genoeg nooit een factor van belang wordt of kon worden. Geen worsteling om doorheen te komen, maar Casablanca's troeven zijn simpelweg niet aan mij besteed.

Mengeling van uitersten. De humor en bijbehorende typetjes zijn sowieso al een hoge horde, maar ook zelden echt op z'n plaats. Niks mis met komische afleiding, maar als het eigen leven gaat leiden, wil dat voor mij niet echt werken in een film als deze. Want zolang Ellis zijn Ben onder de loep neemt en zijn dromerige wereld toont, is het een bijzonder oprechte film over verwerking en fascinatie in, inderdaad, poëtische sferen. Fraai in beeld gebracht (die overgangen), mooi en voelbaar.

Eigenlijk het enige minpuntje in dat segment is dat het tussen Ben en Sharon nogal blijft hangen bij het uiterlijke. Beetje marginaal hoe Ellis ze bij elkaar te brengt. Het kon me niet zoveel schelen, iets dat dat nog eens versterkt wordt door de soapy wending. Herkenbaar, dat gevoel van tijd willen terug draaien, maar geen excuus voor het conventionele en dus nogal gezapige slot. Ook daar doemt weer dat gevoel van uitersten op, want met die stilstaande sneeuw showt Ellis nog eenmaal het beste van Cashback.