Opinions

Harrison Ford gromt tegenwoordig bijna net zo als de aliens die hier acte de présence geven. Sowieso een wel heel flauw rolletje als norse lul die, nou ja, enzovoort en dat via een mes en een Indiaan. Eigenlijk tekenend voor de rest van deze hap die alsmaar slapper wordt. De eerste aanvalsgolven zijn nog wel aardig, maar hoe meer je van de aliens te zien krijgt, hoe minder het wordt. Ook wel opvallend hoe weinig gedaan wordt met de enorme Mississippi boot die op z'n kop ligt.

Daar moet wat mee te doen zijn, maar het blijft bij wat shots in het donker. Moeizaam wordt het pas echt wanneer Favreau ook nog eens opzichtig aan z'n plot gaat werken. Zo is er wat sudderend drama en iets met geheugenverlies. Met deze karige uitwerking had het echter net zo goed zonder gekund. Sowieso zou je hier een meer komische noot verwachten, maar ook dat, voor zover überhaupt aanwezig, sijpelt al snel Absolution uit. Weinig fun in en aan dit routineuze werkje.

Neve Campbell en andere tienerheksjes in schattige rokjes en een typische negentiger jaren product. Niet alleen vanwege de aanwezigheid van Skeet Ulrich. Vier stuks, elk met hun eigen sores en samen vinden ze er één oplossing voor. Iets dat Manon heet, maar dat geval heeft een keerzijde. Een film die zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt. Dat komt dan misschien ietwat leeg over, maar ook vlot en speels. Er zit wel wat fun in, alhoewel het nergens iets heeft dat er echt bovenuit springt. Of het moet het bekkie van Fairuza Balk zijn. Niet geheel toevallig dat ze die gekozen hebben om door te draaien.

Het mag dan een Statham film genoemd worden, dit is natuurlijk vooral eentje van Neveldine en Taylor, waarin hij 'toevallig' perfect gecast is. Een duo dat zo'n vet stempel op de film drukt met hun kinetische onzin, dat daar geen ontkomen aan is. Vanaf de sterke pov-opening is het weer smullen met arme Chev.

Herkijkje in de vorm van de DC, waarvan de indruk ontstaat dat deze iets minder voortvarend is. Dat zal deels of vooral wel gevoelsmatig zijn, maar toch. Toegevoegde scène is er eentje in een bouwmarkt, waar een aardig shotje door de gang en iets met spijkers te zien is. Ben geneigd te zeggen dat de TC volstaat.

Hoe dan ook, het blijft een heerlijke rush. Naast een geweldige stoot adrenaline staat het ding bol van de leuke vondsten en hilarische kul. Het Al Qaeda geintje slaat nergens op, maar als zo'n grijs vrouwtje z'n benen probeert te breken, is dat leuk. Chevs compositietekening is een van de vele details die raak zijn.

Heb me ook weer kapot gelachen om het kloppende honk van de Sin City Deciples. Visueel alles uit de kast met onder meer een leuke in elkaar overlopende split screen, de gespiegelde ondertiteling is er ook zo eentje en de epinephrine kick is geweldig door onder meer de gammele rammelrocker op de achtergrond.

Er gaat wel eens wat mis bij de muziek, enkele tracks vallen uit de toon en er gaat ook wel eens een grapje de mist in, maar Crank is alweer verder voordat je er erg in hebt en heeft bovendien een aantal geweldige one-liners in huis. Wie iets te mekkeren heeft over het verhaaltje, is wat mij betreft rijp voor zo'n cocktail.

Best knap vervolg. Visueel vooral. Allemaal nog iets strakker, dynamischer en scherper. Een clusterbom aan kinetische energie waarin een opgefokte Statham heerlijk tekeer mag gaan. Er zitten weer een paar fraaie one-liners tussen en z'n Britse tongval (o.a. als ie 't over z'n pumpah heeft) is hier en daar een meerwaarde.

Verbaast me niks dat ze een maniak als Mike Patton voor de muziek hebben gevraagd. Past perfect bij deze gierende waanzin. Ook een aantal geinige keuzes op dat vlak, terwijl Neveldine en Taylor weer garant staan voor een aantal uitzinnige vondsten. Zo'n Godzilla scène, wat je er ook van vindt, je moet het maar durven.

De humor staat iets te vaak op plat en dergelijke, maar ik moet dan wel weer hartelijk lachen om die blurs op de renbaan. Doc Miles pakt een memorabel quootje mee en de anchorman heeft iets te melden voor diegene die het van verhaaltjes moeten hebben. Als het als een sneer bedoeld is, is het een zeer geslaagde.

Mocht er nog een deel komen, mag er eentje gaan over slecht geacteerde, irritante bijrolletjes. Dit leek me toch zo ongeveer de bedoeling. Het Tourette ventje is wel ietwat ongelukkig gecast. De grap op zich is ook beter dan de uitvoering. Maar wat geeft 't, Chev is inmiddels een begrip in actiekringen. Fuck you, Chelios!

Opvallend kort voor een mozaïekfilm en dan wordt het lastig om een x aantal draden aan elkaar te knopen. Dat gaat dan ook niet altijd even soepel. Ook lastig om elk personage genoeg tijd te geven om tot volle wasdom te komen. Dat lukt dan ook niet overal. Met name Bullock en Fraser zijn wat dat betreft de klos. Het zijn bepaald niet mijn favoriete acteurs, dus dat scheelt.

Al blijft het natuurlijk wel jammer voor het geheel. Wat al snel opvalt, is dat Haggis geen mogelijkheid onbenut laat om raciale opmerkingen, vooroordelen en theorieën de film in te mikken. Soms zelfs met bitter weinig aanleiding, maar wel altijd met een gevolg waarbij frustratie een grote rol speelt. Zoals bijvoorbeeld de diverse culturen die steeds op een hoop worden gegooid.

Het is een totaal gebrek aan subtiliteit, ik moest er aan wennen, maar door alsmaar hardop te zeggen wat er normaliter sluimert, wordt het wel een overrompelende en confronterende film, zonder dat daar verdere bombastische trucage voor nodig is. Sterker nog, Haggis schakelt terug met een kalme, beheerste en soms zelfs dromerige beeldvoering en bijpassende muziek.

Het mag dan hier en daar wat geforceerd tekeer gaan, het levert al met al wel een aantal fascinerende personages op (Matt Dillon heeft een interessante rol te pakken) en ijzersterke scènes op. Zoals een indrukwekkende aanvaring wanneer Cameron het niet meer pikt. Op het eind is de rek er dan wat uit, maar de laatste botsing en het heli shot vormen een aardige afmaker.

Niet onaardig. De docu is duidelijk op z'n best wanneer het het houdt bij hoe het Kevin Pearce en zijn omgeving vergaat. Het talent, de tweestrijd, het ongeluk, de revalidatie en iets wat je een nasleep zou kunnen noemen. Eens een daredevil, altijd een daredevil, totdat ook de geest anders inziet. In dit geval althans. Walker had best wat meer van het aparte wintersportwereldje mogen laten zien, maar kiest er voor om onderweg enkele zijpaden in te slaan en zaken te gebruiken die minder smaken. Dat Kevin als inspiratiebron gaat dienen hoef ik hier niet te zien. Idem voor het gesprekje tijdens Thanksgiving. Zo wordt het toch wat te weeïg.

Romero en z'n kritiek. Dit keer niet met zombies, maar met crazies, alhoewel je je kan afvragen wie hij daar precies mee bedoelde. Voor gore en dergelijke hoef je dit niet op te zetten, de vele actie scènes hadden wel wat vloeiender gekund en zo is er wel meer mis met deze uitbraak, maar het weet met het switchen tussen overheid en een aantal die op de vlucht slaan, de ruwe editing, frappant camerawerk en wat adrenaline wel een sfeertje van opperste chaos en wanhoop te creëren. Vond wat dat aangaat de eerste helft zelfs vrij sterk. Gaandeweg krijgt de film het wat moeilijker, maar het heeft nog wel een paar aardigheidjes van vreemd gedrag in huis. Die schapen, ja. De leukste is echter eentje die al vrij vroeg voorbij komt. Het breiende omaatje.

Origineel niet gezien, deze remake nodigt niet bepaald uit om dat alsnog te gaan doen. Zo'n titel belooft heel wat, maar de inhoud is zowat exact het tegenovergestelde. Bedroevend om te zien hoe weinig inventiviteit aan de dag wordt gelegd. Alsof de makers iets hadden van laten we maar normaal doen, dan doen we al gek genoeg. Dat risicoloze maakt het helaas wel tot een ontzettend uitgekauwde, erg voorspelbare en ronduit saaie horror.

Als er al iets is om knettergek van te worden, is het waarschijnlijk de irritant aanwezige score die maar door en door blijft jengelen. Ook als David en Judy nog maar eens tegen elkaar zeggen dat alles goed komt. Je kan de cast eigenlijk weinig kwalijk nemen. Met dit soort dialogen en acties is simpelweg niks te beginnen. Het sfeertje wordt dan ook steeds knulliger.

Er zijn nog wel een paar scènes die iets leuks hebben, maar wat blijft hangen is Judy die in alle chaos de was van de lijn haalt. Niet best. Het heeft nog het meest weg van het herkijken van een recente voetbalwedstrijd. En dat was geen leuk potje. Deze film ook niet.

Doorleefde stem, verlopen kop, repeterend kuchje en een losse broek, Bridges zet inderdaad op bewonderingswaardige en ongegeneerde wijze een versleten zanger neer in een film die je zonder meer als oprecht kunt bestempelen, maar daarmee ook nogal voorspelbaar is. Visueel en narratief oerdegelijk waardoor het te gewoon is om nog bijzonder te zijn. Neemt niet weg dat Cooper ook een aantal sympathieke keuzes maakt.

Gezwollen sentiment wordt grotendeels vermeden en bij gebrek aan een vijand (van vlees en bloed) wordt Blake niet onnodig opgepoetst. In de relatie met Jean sputtert het soms wat, de aflevering is dan wel weer fair. Zoals zoveel americana uit het leven gegrepen, maar dergelijke songs duren vaak maar een minuut of 4,5. Voor een film met deze speelduur is het allemaal wat te vlak en te mild om echt indruk te maken.

Een relaas van twee tortelduifjes op leeftijd met een nogal bizarre draai. Die donkere bril is er niet voor niks. Een beetje glamour erbij krijg je een soapy docu die interviews met het tweetal en hun omgeving afwisselt met kiekjes, muziek en beelden van toen. Maar het zijn geen typetjes bij wie ik aan de lippen hang. Je krijgt ook nergens het idee dat de makers iets meer willen dan het zo sappig mogelijk verkopen van een sappig verhaaltje. Dan heb je niet veel meer dan een roddelblaadje in beeld en geluid.

2Pac's Hail Mary als Creed de ring betreedt. Hoogtepuntje. En ook de enige keer dat de adrenaline kolkt. Normaal gesproken gebeurt dat in een Rocky film al als hij, of in dit geval, Adonis gaat trainen, maar dat komt er hier niet van. Coogler doet z'n best om Johnson in de verf te zetten, maar zodra Sly zich ermee gaat bemoeien, is het niet veel meer dan het zoveelste boksende pionnetje in zijn Rocky's saga.

Geen slechte acteur, daar niet van, maar hij loopt niet over van uitstraling of iets dergelijks en het script helpt hem ook niet echt. If I fight, you fight is uiteindelijk de slagzin. Toe maar. Het eerste gevecht staat er mooier op dan de confrontatie waar het allemaal om draait en die flashbacks als hij het canvas kust, zijn tenenkrommend. Uit de schaduw van zijn vader, maar nooit uit die van Balboa, deze Donnie.

Wel oké. Veelbelovend begin in het riool, mooie locatie ook rond de metro's en de jurk van Potente is niet het enige bewijs van aardig kleurgebruik. Jammer dat ze er zelf niet zoveel van bakt. Als de film volledig op haar schouders leunt, en gedurende de eerste drie kwartier is dat veelal het geval, wil het nog wel eens moeizaam gaan. Keerpunt is wanneer de griezel zich er in beeld mee gaat bemoeien.

Een rare, maar hij houdt er een leuke hobby op na. Jammer dat Smith het niet kan laten om toch wat duiding te geven. Ik zie de toegevoegde waarde niet in van dat soort info en het maakt de creep er in wezen alleen maar ridiculer op. Je mag best iets aan de verbeelding over laten. Gelukkig spendeert Smith er niet veel tijd aan en met bloederige, vieze fun en een droog slot, komt hij nog een heel eind.

Jammer wanneer zo'n klein, sympathiek project zichzelf al snel de nek omdraait. De finale is op zich wel lekker droog, maar alles wat zich daarvoor afspeelt, is niet aan mij besteed. Valt en staat natuurlijk met hoe Duplass op je overkomt. Ik vond het meteen al een oervervelend mannetje. Vreemde eend, ja, maar niet eentje die onder de huid kruipt en lollig is hij ook al niet. Flauwe vent met flauwe schrikkertjes. Het concept is best aardig, maar Brice krijgt simpelweg te weinig uit Josef om in de dreiging mee te gaan.

Dit moet zelfs binnen het universum van Bruckheimer een nogal domme worp zijn. Zo'n typisch groots opgezet verhaal dat in de kern niks voorstelt. Dreiging van een nucleaire oorlog dat ook nog eens gesitueerd is op een onderzeeër, maar al met al draait het om twee kibbelende kapiteins op het ene schip die om de beurt het commando claimen. Buiten één lullige confrontatie met een Akula had het net zo goed op het droge kunnen afspelen.

Van een claustrofobisch onderwatersfeertje is in ieder geval geen tel sprake. Wat dat betreft helpt die bulderende score van Zimmer ook niet bepaald. Ca, drie kwartier gesleutel aan personages voordat er eindelijk wat gebeurt en nog zit het allemaal veel te gekunsteld in elkaar. Vrij veel acteurs die ik graag zie spelen, maar hier niet serieus te nemen zijn. De support cast is zelfs treurig. Zaken als actie en spanning zijn dan ook te verwaarlozen.

Vermoeiend, niet mooi en al helemaal niet leuk. De jacht op het ei dient als voorbode op zo'n beetje alles wat volgt. Doldwaas gedoe met een gezinnetje dat alsmaar hyper tekeer gaat, waar een verzameling lelijk, aan elkaar geplakte schepsels, getooid in een felle snoepkleuren, voorbij komen. De flora die her en der opdoemt heeft met hetzelfde probleem te kampen.

Het beste idee is die van twee knagers aan één staart. De luiaard zou schattig kunnen zijn, maar in deze drukte verzuipt hij grotendeels. Voice cast helpt ook niet mee. Van Grug is al snel geen sprake mee, je zit immers naar Nicholas Cage te luisteren. Daar wordt dan ook nog eens zeurend moraaltje uitgetrokken. Zelfs de dieren ergeren zich aan dit gezelschap.

Van alles wat en daardoor nergens je van het. Het ontbreekt een beetje aan focus. Enerzijds lijkt het iets van plan te zijn met urban legends, deels in het algemeen, deels in het specifieke geval van Cropsey, maar het verzandt onderweg ook in wat meer documentaires doen met dit soort zaken, zoals advocaten, nabestaanden en al wat dies meer zij. Een paar keer dat het richting bepaalde horrorfilms kruipt, er is zelfs iets dat voor ware horror door mag gaan. De beelden in het psychiatrisch ziekenhuis, van, jawel, een jonge Geraldo Rivera, zijn niks minder dan schokkend. Niet zozeer de verdienste van de makers, die hun docu te veel heen en waar laten slingeren tussen een zoektocht naar feit en fictie. Zo blijft het allemaal iets te halfslachtig.

Bloody Sam in de loopgraven. De rode draad stelt in wezen niet zo veel voor, maar Peckinpah weet het wel meedogenloos en soms ook surrealistisch aan te kleden. Met bovendien een geweldige finale. De imponerende begin- en eindgeneriek zeggen eigenlijk alles over insteek en bedoeling.

Daartussen wordt aan de hand van een gekraakte topsoldaat, een voortreffelijke Coburn, de waanzin van oorlog uit de doeken gedaan. Een Duitser weliswaar, maar bovenal een militair produkt waarbij het uniform allang niet meer terzake doet. Het zijn niet bepaald idealen die voor hem op het spel staan.

Film kent een behoorlijke hoeveelheid bulderend oorlogsgeweld. Ook bij wat normaliter simpel dialoogwerk is, slaan links en rechts de bommen in. Een paar chaotische actiescènes gooien je midden op het slagveld en de strijd in de fabriek, waarbij de loop van een vervaarlijke tank door een muur komt, tekent de dreiging.

De ware smaak zit echter in bepaalde personages en hun uiteindelijke lot. Zo komt Steiner's vluchtende peloton, tegen die tijd is de film wat avontuurlijker geworden, een groep strijdvaardige Russische vrouwen tegen. De rest laat zich raden. Om over de afrekening met Steiner's aartsvijand(en) maar te zwijgen.

Niet een van de soepelste oorlogsfilms, waarschijnlijk ook niet een van de subtielste en in ieder geval geen opgepoetste, maar wel een hele droge, grauwe en smerige. Zie bv. hoe de gesneuvelde soldaat in een tussenshotje wordt geplet. De Duitse invalshoek maakt het nog wat scherper. Misschien om dit soort redenen wel een van de eerlijkste.

Collectie van verhaaltjes over illegale immigranten met veel grote shots van krioelende wegen. Zoals op de poster. Het zal iets te maken hebben met de paden die elkaar kruisen en de reizen die deze mensen ondernemen. Geen subtiele film, verre van, Kramer zet eigenlijk alles in het teken van de problematiek. Crash, die van Haggis, schoot wat dat aangaat te binnen.

Probleem met dit soort mozaïekjes is dat de afzonderlijke lijntjes nog wel eens wat te weinig brandstof krijgen om echt iets voor te stellen. Dat is hier niet anders. Dat er kort voor release een klein half uurtje is uitgeknipt, zal het ook geen goed hebben gedaan. Het centrale thema houdt de boel bij elkaar, maar een vuist maken, is er op deze manier niet of in ieder geval minder bij.

Wel een punt. Het wollige idee van de Amerikaanse Droom is hier heel ver weg en Kramers houding ten aanzien van zijn onderwerp is bedenkelijk, soms zelfs cynisch. Veel ellende afwisselen met veel vlaggen en wanneer het volkslied wordt ingezet, heeft dat een bitter bijsmaakje. The worthiness of the journey. Jaja. Hij gaat tijdens de overval wel iets te ver, maar goed.

Duistere comic adaptatie die in de donkere fotografie van nachtelijk en guur Detroit z'n voornaamste troef heeft. Maakt het behoorlijk sfeervol met grunge en gothic tonen. Soundtrack is wat dat betreft passend, net als het ietwat theatrale gedrag van de creatures of the night. Neem alleen al die stem van Top Dollar. Dat Luther hierin opdraaft, is voor mij natuurlijk mooi meegenomen.

Volop actie met een wraak die het letterlijk en figuurlijk in vuur en vlam zet, maar zodra het achterliggende verhaaltje komt boven borrelen, gaat het moeizamer. Proyas gebruikt nogal eens een flashbackje en hij permitteert zich hoe langer hoe meer weke momentjes die eigenlijk alleen maar aan de cool van de film knagen. Mooi culthitje, maar ik ben niet helemaal mee.

Een bewonderenswaardige documentaire over een markante man uit een bizar nest die mede daarom waarschijnlijk uitgegroeid is tot een van de meest in het oog springende underground tekenaars. Strips met de meest uitzinnige, choquerende en controversiële taferelen. Waar LSD al niet goed voor is. Een volledig leven getekend en gevangen in schetsboeken en heel wat van die krabbeltjes en latere publicaties passeren onderweg de revue.

Voldoende om naar te kijken en ook te luisteren, want Crumb is openhartig en schaamteloos. Vaak dat zo'n portret vooral bedoeld is om iemand in het zonnetje te zetten, maar daar is hier niet echt sprake van. Het mag dan een excentrieke man zijn, een geweldige peer kan ik er niet van maken. Ook niet iemand die ongeschonden uit zijn jeugd is gekomen. De wijze waarop hij met de idylle van de jaren '50 afrekent, Amerika en haar ideale gezinnetje, is spijkerhard.

Kunst als een soort therapie schreef Ebert ooit en als je zijn broers en moeder ziet en de verhalen over zijn vader hoort, kan ik me daar iets bij voorstellen. Het bijzondere aan de de docu dat je eigenlijk naar snoeihard drama zit te kijken. Tragiek van de bovenste plank, het gaat echt niet goed in zijn naaste familie, maar zwaarmoedig wordt het nooit. De Crumbs doen alles af met een lach. Robert heeft zelfs een vrouw weten te vinden met dezelfde houding.

Als herinneringen over een mislukte zelfmoordpoging worden opgehaald, is dat gewoon goed voor een lolletje. Dat komt dan vanzelf eens wrang over, maar ik zit meestentijds eerlijk gezegd net zo hard mee te lachen. Zo ongeveer hetzelfde geldt ook voor zijn afkeer voor de huidige cultuur, maatschappij en industriële wereld. Het is aanwezig, maar zeuren en knagen wordt het nooit. Een tragikomedie, zoiets, over een getalenteerd tekenaar die vlucht naar Frankrijk.

Melodramatisch broddelwerk met een (ja, echt waar) overacterende Whitaker als cricket speler met een raar accent. Ook nog eens met de meest harkerige dialogen, maar dat geldt voor iedereen hier. Niet het enige dat niet serieus te nemen valt. Zijn vriendschap met Fergus is meteen al iets dat niet overtuigt en de volgende relatie die zich aandient, tja, Jimmy, dat had je toch moeten zien aankomen. Jordan zet z'n film dan ook nog eens voor lul met die flashbacks en het IRA plotje dat weer de kop opsteekt, is meteen om zeep als Jude zich gaat aanstellen. Brandhout van begin tot eind.

Blijft toch een gaaf filmpje. Van alle beperkingen die het budget met zich mee zal hebben gebracht, is het acteren eigenlijk het enige dat zo af en toe knaagt. De spanningen binnen de groep komen dan ook niet altijd echt lekker uit de verf, alhoewel de dubbelfunctie van de autist (dat gejammer werkt niet alleen op hun zenuwen) er mag zijn. De rol van de politieagent is ook wel aardig geschreven. Verder vooral ijzersterk in z'n eenvoud.

Weinig poespas door de kale benadering van het hoe en waarom, effectief in z'n audio (die omgevingsgeluiden) en bovendien heeft het een scherpe timing. Het scenario weet om de zoveel tijd toch met net iets nieuws op de proppen te komen, waardoor het nooit helemaal een herhaling van zetten wordt. De scène in de geluidskamer staat nog altijd als een huis. Het sfeertje had op momenten wellicht iets uitzichtlozer kunnen zijn, maar soit.

Leuk uitgangspunt dat ook wel enkele aardige momenten kent, zoals het gedoe met de zwaartekracht en de gevolgen van de vierde dimensie voor de personages, maar het hele hypercube gebeuren doet me verder bitter weinig. En dan blijft er al snel niet veel meer over dan een warrig filmpje met malle effecten in futuristisch en steriel wit. Kreeg ook de indruk dat door de veranderde opzet van de kamers er meer druk op de ook hier zwakke cast (met Mrs. Paley voorop) komt te liggen. Het komt het geheel allemaal niet ten goede. Ook dat slot niet.

Terug naar de basis inclusief een kijkje achter de schermen. De wisselwerking tussen het personeel en zij die ronddolen werkt lange tijd best goed met gelukkig ook weer een aantal meedogenloze kamers. Film ligt daarmee meteen op koers ondanks een niet al te opzienbarend verloop. De baas en die soldaat behoren misschien niet tot de beste ideeën, maar het lijkt zichzelf gelukkig niet al te serieus te nemen, het schiet allemaal lekker op en hoe het Wynn vergaat, valt te waarderen. Dit deel dus ook wel.

Alhoewel geen whodunit, zal deze er wel (goed..) ingaan bij liefhebbers van bepaalde misdaadseries. Al vrij snel dat het daar aan doet denken. Waar die er circa tien keer een uurtje over doen het mysterie uit de doeken te doen, perst Paulo z'n kluwen plot samen in iets minder dan twee uur. Elke opmerking, elke blik, elke zoom; alles in het teken van dat, ademhalen is er niet bij, voor iets anders is geen ruimte.

Nul sfeer en dat is nogal opmerkelijk voor een film die zich lange tijd ophoudt in een mortuarium. Een kleine horror toets heeft het hier en daar wel, maar die bestaat uit enkele cheap scares en kijk eens wie we daar hebben-momentjes. Want dat blonde lijk dat blijft maar overal opduiken. Flauw gedoe dat voor spanning door zal moeten gaan. Ook funest voor het ritme van de film, dat vooral vermoeiend is.

Na elke clou, vondst, onthulling of iets dergelijks schiet het weer richting een flashback die er een draai aan geeft. Om tureluurs van te worden. Zelfs de inspecteur, naast Rueda ook al zo'n dom dik aangezette rol, ontkomt er niet aan. Als je je onderweg afvraagt waarom, en dat kan bijna niet anders, dan prik je zo door de film heen. In alles in toenemende mate belachelijk. Half puntje voor de WC scène dan maar.

Niet onaardig. King die met ontrouw afrekent, al is de film uiteindelijk iets milder. Het duurt allemaal wat te lang eer de Pinto bij de garage uitkomt. Zeker als het balletje eenmaal is gaan rollen, stroopt het nog wat door. Ik had ook niet het idee dat het van toegevoegde waarde was op het moment dat Cujo de twee in het vizier krijgt. Een moeder met een bang jongetje opgesloten in een kleine auto werkt zonder het meeste van die rompslomp ook wel.

Het blijkt een kereltje dat je inderdaad op de zenuwen kan werken. Lijkt me zo ongeveer de bedoeling. Ook mama heeft het maar moeilijk met zijn gejammer. Rondom de hond gaat het eigenlijk best goed. Een paar leuke shots van zijn hoogte, weinig mis met wanneer hij aanvalt, dol genoeg in ieder geval en het beest gaat er steeds smeriger uitzien. Met de verwondingen, het zweet en alles wat daarbij komt kijken, heeft het zo een redelijk intense afsluiter.

Eentje waarvan je je niet alleen afvraagt wat er aan de hand is, maar ook hoe het tot stand is gekomen, want Curtains voelt nogal mismaakt aan. Het ging niet van een leien dakje tijdens de opnames, de film dus ook niet. Het stottert een beetje. Een ambitieuze slasher met kenmerken van een giallo, die actrices bij elkaar brengt voor een auditie, terwijl er een killer rondwaart. Het haakje zal zijn dat je niet weet wie acteert en wie niet. Spijtig dat de achtergrondjes en dergelijke van de dames vrij slordig zijn uitgewerkt waardoor dat nooit erg enerverend wordt. De moorden zetten het ook niet in vuur en vlam, maar als er eentje gaat schaatsen, heeft het zowaar een scène te pakken die blijft hangen. Ja, dat masker heeft wel wat. De letterlijk kleurrijke climax in de opslagplaats voor rekwisieten is ook niet verkeerd. Vooruit, een nipte voldoende dan maar.

Visueel strak verpakt (minus enkele screensaver effectjes dan) met klinische decors, opmerkelijk cameragebruik en ook wel een merkwaardige hoofdrolspeler. Wel grappig hoe hij zichtbaar staat te genieten van z'n nieuwe job, single malt en deftige sigaretten. Zolang de plot zich niet al te stevig roert dan ook een intrigerend filmpje met een specifieke ambiance, maar daar blijft het dus niet bij. Nog een wending, een laatste opdracht en een ontknoping; het is allemaal net wat te veel om helemaal mee te zijn c.q. te blijven.

Kan er vaak wel wat mee, dit soort kleine, intieme indie filmpjes. Deze heeft dan ook nog eens een cast die ik goed kan hebben, maar het wil hier maar niet echt lukken. Verpakt zoals je het mag verwachten. Tokkelende muziek, een beetje wiebelen met de camera, zo nu en dan van die snelle zooms, af en toe wat klooien met de focus en soms dat beeld en dialoog elkaar ontlopen.

Dat zijn over het algemeen de momentjes die de temperatuur van de film aangeven en als die je koud laten, gaat er iets niet helemaal goed. Een paar droge lolletjes die wel overkomen, maar verder zijn de broertjes Duplass me iets te lief voor hun personages. De Fawcetts zijn er twee om de kriebels van te krijgen met hun begripvolle en bedaarde houding jegens elkaar.

Iets om stevig mee af te rekenen, Reilly is ook een ideale boksbal, maar dat komt er niet van. Het begint een beetje te vonken wanneer John en Cyrus de hakken in het zand zetten, maar ook dat smoort alweer vrij snel. Wel een oprecht filmpje, daar niet van, maar een beetje te monotoon om het als plezierig te kunnen ervaren. Het sloft naar een slot dat niks meer teweeg brengt.