Opinions

Die rap scène is al eens beter gedaan, zo'n dance-off is te kinderachtig voor woorden, de penis game levert bijna plaatsvervangende schaamte op, de Heimlichmanoeuvre is te kluchtig voor woorden en de veelal schreeuwende Fogler is vooral een vermoeiend figuur. Het zal mijn soort humor wel niet zijn. Het schijnt iets met de tachtiger jaren te maken hebben getuige de aankleding en de posters in het winkeltje. Muziek wil dan wel eens helpen, maar als een regisseur zich als DJ gaat gedragen is ook daar de lol snel van af.

Het verhaaltje dat het met zich meesleept, is onbeduidend formulewerk met een speech en een rollende bal als tergende finale. Het blonde meisje verdient wel wat meer dan de lamzak die Topher Grace hier neerzet, zoals het ventje in de rolstoel een betere komedie verdient. Je kan je afvragen waarom dit zich überhaupt in 1988 afspeelt. Waarschijnlijk om niet veel meer dan goedkoop scoren op iets als nostalgie. Veel meer inspiratie valt er hier niet in te ontdekken en dan werkt ook dat niet. Nou ja, op de zenuwen, dat wel.

Sereen en ontroerend drama in adagio over een man die de bui letterlijk ziet hangen. Nichols laat z'n film rijpen zoals de stoornis die Curtis parten speelt, dat doet. Shannons mimiek is goud waard en met zijn veranderende gedrag zie je en voel je z'n vertrouwde wereld uit z'n handen glippen. De schuilkelder biedt een soort ijdele hoop die de tragiek van de situatie nog eens onderstreept. Hoe het uitpakt is verrassend en krachtig, het slot ambigu. Mijn interpretatie? Er is geen ontkomen aan, al staat hij er, nu zijn gezin het ook ziet, niet meer alleen voor. Mooi.

Liam Neeson als actieheld, ik kan er maar niet aan wennen. Uitstraling van een zak aardappelen, zo stijf als een plank en dat gegrom uit z'n waffel smoort elke stemverheffing of intonatie. Hij moet natuurlijk scoren als zijn Bryan een van de ontvoerders aan de telefoon krijgt, dat moet een fuck yeah-reactie van jewelste opleveren in een film als deze, maar z'n doffe brom krijgt helemaal niks voor elkaar.

Aan Morel de ondankbare taak om zo iemand een beetje acceptabel te laten vechten, het scenario heeft ook vrij veel close combat in petto, dus knipt hij zich het apezuur, maar erg veel impact genereert het zo niet meer. Qua goedkoop en melig drama loopt het het eerste half uur de spuigaten uit, het dochtertje is bovendien een hopeloos onnozele huppelkut. En neem dat huppelen vooral letterlijk.

Niets mis met een (olie)domme actiefilm, en dat is deze, mits het ergens een zekere flair heeft om dat te counteren. Een leuk rolletje wil wel eens helpen, maar tot en met de bad guys is het huilen met de pet op. Het succes van Taken zal wel iets te maken hebben met een oergevoel van gerechtigheid of iets dergelijks, want arme meisjes en zo, maar voor mij wordt het nergens een factor van belang.

Het begint pas een beetje te lopen tijdens de auto achtervolging, dan zit er toch al drie kwartier op. Niet eentje voor de bekende lijstjes, maar soit. Morels actie schommelt tussen flitsend en warrig, maar het heeft nog wel twee andere troefjes. Een hoofdrol die als een sloophamer tekeer gaat met daarbij een onverminderd hoog tempo. Voordat je het weet komt ze weer dolenthousiast aanhuppelen.

Opmerkelijk verval in gemiddelde beoordeling. Deze mist het brute karakter van het eerste deel en het wraakplotje speelt misschien wat minder in op primitieve gevoelens rondom onrecht, maar verder is er ook weer niet zo gek veel veranderd. Oké, het irritante wicht komt meer aan bod, maar het is wederom een oliedomme actiefilm waarin Neeson nog steeds niet kan knokken.

Niet z'n enige probleem overigens. Hier iets over een hond en een been dat hij niet uit z'n brommende strot krijgt. Megaton verknipt het spektakel net zoals z'n voorganger met twee auto achtervolgingen als voornaamste slachtoffer. Met de run over de daken had hij echt meer moeten doen. Daarbij doet hij af en toe alsof het spannend is, maar dat is het natuurlijk geen moment.

Het drama is nog net zo stompzinnig als voorheen en kritiek op het al even idiote verhaaltje kan, maar dat was in 2008 ook al een flinke puinhoop. Idem trouwens voor de taal en accenten die de Albanezen hier gebruiken, maar dat terzijde. Wel weer een groepje dat opvalt door niet op te vallen. De first born had wat meer stootkracht, verder veel van dezelfde mankementen.

Vriendelijk verzoek aan inspecteur Dotzler om te stoppen met het opeten van het bewijs. Hoe warm en lekker de bagels ook mogen zijn. Dat kan best grappig zijn, maar niet in een film die alle flair van kijk-ons-eens-onzin-maken mist. Het is soms tenenkrommend wat je voor de kiezen krijgt. Het kan dus nog slechter. Besson zal de tranen in de ogen hebben van het lachen.

Want de kassa rinkelt weer flink bij EuropaCorp, terwijl hij niet veel meer zal hebben gedaan dan even snel een kladje schrijven en dat als scenario mailen aan die ene die er niet zo veel kan, onder het mom van pruts het maar uit. Neeson was in de vorige delen al zo flexibel als tropisch hardhout, inmiddels is het zo erg dat hij niet eens meer een kort sprintje kan trekken.

Zelfs dat moet die arme Megaton verknippen. Net als de meeste andere actie doet het pijn aan je ogen. Spuuglelijk, de gebruikelijke cast is nog altijd een ergernis en dan krijg je er dit keer Forest Whitaker en z'n bekende overacting ook nog bij. Geen stijl, geen punch en geen fun, alles is van een erg bedenkelijk niveau. Het is van start tot finish een en al geestdodende rommel

Waardeloos, zeker als je de cast in aanmerking neemt. Film opent nog vrij sterk, maar zakt daarna volledig inelkaar. Dertien in een dozijn zou nog een compliment zijn. Jolie als profiler is nauwelijks serieus te nemen en dat Hawke de killer is, kan niemand verbazen, waarmee de grootste troef al vrij snel open en bloot op tafel ligt.

Sutherland's personage had nog wat verwarring kunnen stichten, maar meer dan een korte afleidingsmanoeuvre wordt het niet. Zo kent het script wel meer losse flodders met een vreemd verloop tot gevolg. Het wordt zelfs een beetje koddig als Hawke en Jolie elkaar in de armen vliegen. Elke hoop op een knap slot is dan wel vervlogen, maar zelfs daar weet men er nog een bespottelijke draai aan te geven.

Niet te pruimen.

A partly edited medical documentary, outtakes and surveillance footage from the scenes of the crime, aldus de opening. Handig om jezelf zo de vrijheid te geven. Daar maakt Robitel ook dankbaar gebruik van met iets dat start een documentaire met hier en daar wat info, stilaan uitmondend in een zuivere found footage horror. Eentje in een inmiddels lange rij.

Met Alzheimer als vertrekpunt en een oude, zieke vrouw als troef. Een griezelig shotje van een andere patient en daarna is het Deborah Logans voorkomen die de film op eng zet. De hectiek laat wel eens te wensen over, het zijn de rustige, registrerende momenten die het nerveus maken. De scène achter het switchboard is wat dat betreft een regelrechte voltreffer.

Daar komt dan vervolgens jammer genoeg ook een geforceerd verhaal uit voort dat nogal wat aandacht opeist. Dat had best wat bescheidener en mysterieuzer gemogen. Maar goed, het komt uiteindelijk uit bij een finale met een [REC] achtige snit en een tweede keer dat de film toeslaat. Als geheel een beetje wankel, maar het heeft hier en daar best wel wat te bieden.

Met Washington als betrouwbare kracht het soort actiethriller dat bij deze Scott in goede handen is. Of dat zou moeten zijn. Doorgaans iemand die er voor zorgt dat er visueel voldoende valt te beleven om het aan de gang te houden. Wat dat betreft jammer dat hij zich hier op dat vlak af en toe ietwat lijkt in te houden.

Temeer omdat Tony's films elders ook altijd wel wat averij oplopen. Zo'n lulhannes als de baas van Garber bijvoorbeeld. Blijkbaar moet er altijd iemand rondlopen aan wie het publiek een hekel moet hebben, want anders werkt het niet. De held van dienst heeft natuurlijk een krasje waar iets mee gedaan moet worden.

Met omwegen krijg je dan iets over een pak melk, waarvan de timing ook nog eens beroerd is. Je verwacht zoiets in van die geforceerde adempauzes, maar hier was het spel alweer op de wagen. Nog zo'n onnozel momentje speelt zich af rondom het videochattende stelletje. Het zijn slechts bijzaken, maar ik kan zonder.

Het rolletje van Travolta is een van de grotere tegenvallers. Niet echt de meest gelukkige keuze om hem zo op te tuigen (die foute snor!) en te laten raaskallen, helemaal als je eenmaal weet wie hij werkelijk is. Er zit maar weinig overtuiging in zijn f-bombs. Niet echt een vervelende film, maar er gaat zo wel iets teveel mis.

Shit! Piss! Fuck! Het moge duidelijk zijn dat Scott het wint op het visuele, maar op alle andere fronten is Sargent de baas. Tot zover de vergelijking, want dat gaat toch nergens over. Deze mag dan als misdaad thriller de boeken in zijn gegaan, klamme handen krijg je er niet meer van. Geeft niks, ik zie vooral een harde komedie met een enorme dosis lol en bravoure die het van start tot finish domineert.

Iedereen loopt elkaar af te snauwen met grote, giftige en cynische bekken, Mr. Grey is een smeerlap pur sang, de burgemeester is een dwaas die telt in stemmen in plaats van levens en als Garber ze probeert te redden, moet hij het opnemen tegen iemand die er vooral over inzit of z'n treintjes wel op tijd rijden. Zelfs de gijzelaars gedragen zich lang niet altijd als bange wezels. Dat dronken wijf mist alles.

Heel wat kutopmerkingen die de revue passeren, die soms maar gewoon genegeerd worden, want Shaw is de allercoolste van het stel en ze hebben maar een uurtje om het zaakje af te handelen. De afloop zal niemand verbazen, alhoewel het nog wel een opvallende manoeuvre heeft, maar er zit daar nog wel wat spektakel. En een heerlijk brede grijns. Een grijns die ik gedurende de hele film heb gehad.

Iets anders dan wat je op het eerste gezicht misschien zou denken. Broomfield onderscheidt zich door een praktische, ongepolijste aanpak. Simpel gezegd: documentairemaker trekt samen met cameraman de wijk in om te achterhalen hoe een vermeend seriemoordenaar ca. 25 jaar ongestoord zijn gang kon gaan. Veel straatwerk dus en weinig ruimte voor franje, maar wat hij vastlegt, liegt er niet om.

Beetje het idee van een journalist in oorlogsgebied die hoe dan ook zijn nieuws probeert te vergaren. In dit geval in een wereld waar geweldsdelicten zo'n beetje aan de orde van dag zijn, maar o wee als je je gordel vergeet. Lonnie is natuurlijk onschuldig volgens zijn vrienden, maar al snel blijken zij, en andere bekenden, allemaal wel iets eigenaardigs (een understatement) over de man te kunnen vertellen.

Daar kan ik dan stiekem soms nog om lachen. Net als om Pam en haar opgewekte houding als ze samen met Broomfield de straten afschuimt en allerlei kleurrijke typetjes tegenkomen, maar stilaan borrelt er wel een antwoord op Broomfields vraag naar boven. Slachtoffer of niet, het gaat om mensen, wat je ook van ze mag vinden, die simpelweg zijn afgeschreven. Misschien niet zo verrassend, maar wel bitter.

Wat de bovenbuurman zegt. Complete mispeer om zo'n voice over te gebruiken en niet alleen dat, ook hetgeen hij zoal te vertellen heeft (en de toon waarop), is nauwelijks te harden. Alsof-ie een stel kleine kinderen toespreekt. De psycholoog die wordt opgevoerd doet het niet veel beter. Je hoeft er echt niet voor gestudeerd te hebben om op zijn bijdrage te komen.

Goed, dat de babbelaar om het leven is gebracht, weten we dan alvast. De docu werkt dus toe naar iets anders, maar het zal niemand verbazen wat dat is. Hooguit wie het is. Weerzinwekkend, ja, maar wat en hoe Schroeder het brengt, onnozel chatje hier, plat inzichtje daar, komt nooit verder dan goedkope TV rommel. Cybersexed to death, laat ze hem zeggen. Pff..

Dubbele verhuizing voor Laugier. Van land en genre. Het levert een ietwat moeizaam gebeuren op. Deels door Biel, die zo'n film eenvoudigweg niet kan dragen. Matte actrice en gaandeweg bijt dat het mysterie, dat verder best aardig uit de startblokken komt. Small town America staat er mooi op en de enigmatische man wordt mythische proporties toebedeeld.

Halverwege bloeit het zelfs even serieus op, die schijnbeweging werkt wel degelijk, maar als het daarna op narratief vlak raakvlakken gaat vertonen met Martyrs, maakt dat niet veel indruk. Niet te hopen dat dit Laugiers handelsmerk wordt. Dat de film niet helemaal uit de verf komt, blijkt uit de geringe impact van de voice over. Het zal ook niemand verbazen wie dat is.

Op papier een lichtjes briljant idee om Karloff in zijn eigen huid te laten kruipen met een bittertje erbij. Zijn Orlok wil stoppen met acteren wegens een nieuw soort horror. Het staat ook in de krant. Weinig mis mee, maar in de film zit het het andere plotdraadje toch een beetje in de weg. Er is niet veel enger dan zomaar iemand die op een dag besluit om te gaan moorden. Zoals de ogenschijnlijk normale Bobby. De kalmte die hij aan de dag legt, de tekst op de poster, de snack en de willekeur; het maakt hem heel wat afschrikwekkender dan menig horror figuur. Levert drie huiveringwekkende segmenten op waar Karloff niet aan kan tippen. Ook als het gaat om de laatste woorden van het oude en nieuwe horror fenomeen, wint Bobby het. Orlok had gelijk.

Spijtig dat zo vaak de nadruk wordt gelegd op de escalatie, het geweld en de actie. Voor dat soort dingen hoef je het eigenlijk niet te doen. Destijds bikkelhard, het is ook nu niet bepaald tam en als afronding van het centrale karakter absoluut noodzakelijk, maar toch slechts een betrekkelijk klein onderdeel. Het geheel behelst vooral een kijkje vanuit de onevenwichtige psyche van een persoon die stilaan afglijdt in zijn eigen bittere gedachten. Inleven of zijn doen en laten bekritiseren heeft binnen deze context dan ook weinig zin.

Bickle is vanaf de start al een probleem, Scorsese duwt hem vervolgens (als regisseur én acteur) richting kookpunt. En hoe. Hij laat geen detail onbenut om de donkere, smerige kant van New York te tonen. Grotendeels door Bickle's ogen, dat samen met zijn deplorabele leefwijze een wereld van eenzaamheid schetst. De zwoele saxofoonmuziek maakt het toch al trieste sfeertje nog wat wranger. Alsof al de obsceniteiten behoren tot een soort alom aanvaarde romantiek van een stad die Bickle langzaam aan het verzwelgen is.

Betsy is natuurlijk wel degelijk van belang. Cruciaal zelfs. Ze toont op onverbiddelijke wijze Bickle's sociale onvermogen aan. Het bezoekje aan de bioscoop is alleszeggend, maar eigenlijk zit het al niet helemaal lekker bij de koffie even daarvoor. Het telefoongesprek na de date is zelfs zo pijnlijk dat de camera De Niro loslaat en een lege gang in staart. Alsof het zich schaamt. Travis is zielig en als de interactie met de mensen om hem heen nog niet voldoende mocht zijn, dan is dat het wel wanneer hij in de beroemdste scène tegen zichzelf praat.

Het culmineert in een finale die juist bol staat van de dramatiek. Al was het alleen al omwille van dat fenomenale tracking shot dat boven het bloederige tafereel zweeft en de waanzin van die obsessieve uitbarsting nog eens bekrachtigd. Maar ook vanwege de onmacht en mislukking die Bickle in al zijn agressiviteit ook daar weer parten spelen. Hoe je het slot ook interpreteert, ik zie er geen happy end in. Wellicht ironisch. In dat geval begint alles weer van voren af aan. Hoe dan ook, wat mij betreft een brok briljante cinema.

Vooraf totaal geen idee wat te verwachten van Johan's reilen en zeilen. Pakt voordelig uit. Maassen's mimiek en (vooral) intonatie zijn soms nog wel herkenbaar, maar over het algemeen blijft hij ver genoeg verwijderd van de cabaretier om een waar personage op poten te zetten. Hij komt er, met wat hulp, in ieder geval ruimschoots mee weg.

Kuijpers pakt z'n ongure kop een aantal keer treffend onder de camera met soms een piekfijn shot. Zo mag de scène met de kinderoorbellen, de begeerte en in het invallende licht er zijn. De jump cuts werken wat dat betreft redelijk tot goed. De wankele psyche wordt misschien niet helemaal gevangen, maar ze komen een heel eind.

En dat geldt voor meer. De verhouding tussen Johan en Tessa staat er goed op, maar het omslagpunt is toch net niet sterk genoeg om helemaal te overtuigen. Muziek is grotendeels sfeerverhogend, maar soms ook net iets te uitbundig en de wijze waarop Johan's aard wordt uitgespeeld had wellicht nog net iets gemener gekund.

Kleine minpuntjes die een strakke en giftige thriller verder niet in de weg staan. Dat gebeurt eigenlijk maar één keer. De horde journalisten is ronduit vreselijk. Dikke misser, maar tegen die tijd heeft TBS al wat krediet opgebouwd en is het slot er eentje om bij te schrijven. Al met al een sterke en, dat zeg ik dan maar gevoelsmatig, ook een dappere film.

Een irritante Monica Bellucci. Dat is al een prestatie op zich, maar verre van Fuqua's grootste in dit misbaksel. Dat is de bespottelijke wijze waarop hij het steeds maar weer aangrijpend probeert te maken. Film is binnen het uur al voor het grootste deel naar de knoppen door de manier waarop Waters draait. Ja, het gaat hem aan het hart en voor wie dat nog niet duidelijk is, zegt hij het ergens verderop nog eens hardop. Het is ook moeilijk voor hem. Gevoelens. Aldus Dr. Kendricks.

Na de wending staat zo'n beetje alles in het teken van zieltjes winnen. Meninkjes van de Seals, interactie met de vluchtelingen, Those Africans are my people too!, een speech van een rebellenleider; het blijft maar doordrammen. Vooral de gebeurtenissen in het dorpje voelen vals. Alsof dat soort verschrikkingen er bij zijn gesleept om nog wat meer indruk te maken. Met uiteraard ook nog een pathetisch einde is de film niet anders te betitelen als goedkoop en stuitend effectbejag.

Peter Griffin in een knuffelbeer. Niet eentje die een onuitwisbare indruk achterlaat. Het idyllische begin is wel leuk gekozen, maar de drank, drugs en seks komen desondanks niet als een verrassing. Voor een komedie kennelijk min of meer veilige keuzes en dat zal dan ook wel gelden voor de romantische rompslomp waarmee Wahlberg en Kunis de film regelmatig domineren. Nog lastig genoeg om daar doorheen te bijten.

Buiten die twee om heeft het gelukkig nog wel enkele leuke momentjes. Zoals op het feestje rondom Flash Gordon (de eend!) en een vechtpartijtje even verderop. Filmpje versoepelt ook nog wel wanneer Ribisi en zijn zoontje zich weer melden. Misschien had dat als uitgangspunt een meer levendig geheel opgeleverd. Nu blijft het bij gemakkelijk scoren en referenties dumpen die MacFarlane ook wel ergens anders kwijt kan.

Hier en daar dat 1986 te binnen schiet, maar dat was het ook. Of het nu in de lucht, onder de grond of er tussenin is, het ziet er veelal prachtig uit. Rijke illustraties wat dat aangaat met een verhaaltje waar het gemakkelijk instappen is. Voordat je het weet zit je te kijken naar mechanische insecten en vogels, tanks op rails, knallende wapens en vallen er klappen.

Een avontuur dat flink tekeer gaat met af en toe een rustpauze, een geintje en een magisch momentje. De lichtjes in de mijn bijvoorbeeld en vanzelfsprekend de aankomst op Laputa (de korte stilte!). Netjes geïntegreerde moraal, pas tegen het eind dat dat even mis gaat. Dit keer geen schattig wezentje dat de aandacht trekt. Dat is weggelegd voor de enorme robots.

Niet al te best, nee. Verbazingwekkend welke namen ze hebben gestrikt voor een pure cash-in als deze. Er wordt niet eens een poging gedaan om iets aan het concept toe te voegen, iets waarmee het zich zou kunnen onderscheiden. Afgezien van de tentakels dan. Voor de horror hoef je het in ieder geval niet te doen. Die is er nauwelijks. Enige echte verschil met Jaws is dat het met camera vaker onder water gaat, maar net daar verprutst Assonitis de finale. De wel erg lompe soundtrack helpt ook niet bepaald. Wat het nog enigszins op de been houdt, is een soort B-charme. Maar of dat zo bedoeld is..

Geen al te beste beurt van Sarafian en consorten. Gandolfini doet het nog wel leuk, vooral in het begin, maar voor de rest valt hier niet veel uit de cast te halen. Wel veel actie en vaak in de lucht. Samen met het tempo de reddingsboei van de film. Net genoeg afleiding om niet stil te staan bij het plot, want dat gaat natuurlijk nergens over. De derde troef zou eigenlijk de humor moeten zijn, maar net daar gaat het behoorlijk mis. Vrij veel one liners en andere grapjes die geforceerd overkomen en meestal verre van grappig zijn. Sheen zou er toch wat aanleg voor moeten hebben, maar ook hij krijgt het niet voor elkaar. Het soort materiaal waar Shane Black wel raad mee zou weten. David Twohy komt zelfs niet in de buurt.

Ook nog altijd een knots van een film, ware het niet dat ik 'm door de jaren heen toch iets minder ben gaan waarderen. Bad to the Bone als introductie van die grote en de strakke, toegewijde kop van Patrick (en dito sprint) doen het nog altijd goed. De slomo van T met de rozendoos is goud waard en die achtervolging staat nog altijd als een huis. Zolang Cameron het gaspedaal vol intrapt, is het genieten geblazen, maar, zeker in de 2½ uur-versie, gaat niet alles in de hoogste versnelling en heeft Cameron ook een aantal zeer moeizame scènes in petto.

De grapjes zijn al niet altijd even leuk (wanneer Schwarzenegger een grijns probeert op te zetten, is het behoorlijk knarsetanden), maar Furlong en met name Hamilton staan af en toe behoorlijk te prutsen. De actiepop met de peuk in de mond is al een beetje lachwekkend, maar als ze er er iets waardevols uit moet persen valt ze hopeloos door de mand. Het gaat toch wat tegenstaan. Ik heb dan meer met het eerste compacte, niet lullen, maar poetsen deel. Hier is het poetswerk weer van grote klasse, het gelul daarentegen het tegenovergestelde. Desalniettemin ruim voldoende.

Een speeltuin vergeleken met de vorige delen, maar wel eentje met een paar hele aardige attracties. De humor slaat de plank grotendeels mis, Loken komt, wanneer ze niet aan het slopen is, niet verder dan een strak verpakte babe en het duo dat nu rond de Terminators dartelt, is zo vergeten. Wat mij betreft geldt hetzelfde voor hoe het verhalenderwijs zit. Het zal mij in ieder geval worst zijn.

Wat dat betreft had dat opdreunen niet gehoeven, maar het zal onvermijdelijk zijn. Wat Mostow wel voor elkaar heeft, is de core business van de reeks. Lompe, botte actie. Met de kraan- en brandweerwagen heeft het zelfs een memorabele in de gelederen. Via wat aardige snufjes en een aantrekkelijke speelduur hou je een bondig actiespektakel over. Niet onaardig voor zo'n ondankbare taak.

Een eenheidsworst. Er lopen Terminators in rond, Skynet is aanwezig en meer van dat, maar verder zit je te kijken naar dezelfde ongein die dit soort grote producties tegenwoordig kenmerkt. Business as usual met voor iedereen wat wils. Een grote geforceerde bende, ook wanneer Genisys de eerdere films achter zich laat en z'n eigen weg probeert te zoeken.

Met Jai Courtney en Emilia Clarke. Veel saaier dan die twee komen ze niet. Nog beroerder is deze John Connor. Eén blik op dat gezicht en je weet hoe laat het is. Of zou dat moeten weten. Zo'n kop cast je niet voor niks. Schwarzenegger wordt ook een steeds mallere verschijning. Kan echt niet meer, het wordt zelfs pijnlijk wanneer-ie een lachje proberen te scoren.

Het ritme van de film is kibbelen, plot uitleggen, sentimenteel gedoe en veel mislukte grapjes (krullende tenen tijdens die mug shot scene met Bad Boys op de achtergrond), afgewisseld met loze, inwisselbare en tamme SFX actie waar veel kapot gaat, maar niks indruk maakt. Geen gezicht, die heli chase en deze T-3000 heeft 0,0 dreiging. Uitblinker? Lee Byung-hun.

Het wordt er bij herziening niet beter op. Zolang McG het bij z'n robots houdt, gaat het allemaal nog wel. Er zitten wat dat betreft best een paar aardige vondsten in. Het geluid van de grote jongens werkt ook prima. Het pakweg eerste uur is daarmee nog best te verteren, maar zo ongeveer vanaf het moment dat Blair het slagveld op komt waaien, komt het hersenloze karakter van Salvation bloot te liggen. Verloop en (vooral) dialogen worden eigenlijk hemeltergend.

I saw a man, tja. Het gebrul van Bale (What are you?! vlak nadat hij een deal met Marcus heeft gesloten) is ook al niet te pruimen en het lijkt ook soms meer om de de mythe van Connor te draaien dan om een T-film. Met die gedachte valt de plastieken versie van Schwarzenegger ook niet echt in goede aarde. Het levert nog wel wat aardigs op, maar zelfs in het slot moet de massaconsument kennelijk nog gemasseerd worden. Maar het jeukt vooral.

Blijft toch een knots van een film. Buitengewoon strak in elkaar gezet. Geen getreuzel om een plot op gang te trekken, nauwelijks vet om de rest van het lijf en de keren dat het even op de rem trapt, word je ondergedompeld in een gitzwarte toekomst. Als je de eighties niet herkent aan de synthsound, dan wel aan de afgrijselijke Nikes die Kyle oppikt. De lompheid waarmee T tekeer gaat, is nog altijd opmerkelijk. Imponerend en creepy, die grote.

Helemaal wanneer Cameron uitpakt met macabere muziek en slo-mo's. Ooit loeispannend, die scène in de club, maar ook nu nog fier overeind staand. Wat effecten laten het anno nu afweten en zo zullen er nog wel wat zaken zijn die niet helemaal gladgetrokken zijn, maar binnen de overdonderende schwung van de film valt het zo goed als te verwaarlozen. Het is uithijgen als het rode lichtje eindelijk gedoofd is. Van begin tot eind een memorabele knaller.

Verhaaltjeshorror met een licht komische, bijna jolige, cheesy drive. Drie stuks en een falende makelaar die er nog eentje bij doet met geleende muziek uit mysterie thrillertjes van het voorgaande decennium. Die met het aapje heeft in ieder geval een lollige afsluiter, de eerste en derde pakken erg voorspelbaar uit. Come to Granny had een betere oma verdiend. Sowieso een beetje onnozel allemaal en het slot kan je (deels) ook zo uittekenen, maar het heeft een bepaalde charme in die het enigszins overeind houdt. Niet om over naar huis te schrijven, zeg maar, al weet het z'n speelduur redelijk te vullen.

Je moet er van houden en er voor in de stemming zijn, denk ik. In dat geval heeft TerrorVision wel wat lekkere onzin te bieden. De Puttermans bijvoorbeeld. Een bont en deels swingend gezelschap dat zich heeft gehuisvest in een kleurrijk onderkomen. Alleen vanwege het interieur al goud waard. Ze hebben een Pleasure Dome. Grampa's kamertje is een militair verblijf. Met elk lid van het gezin is wel iets mis. Idiote personages die er idioot op los lullen en uiteindelijk ook een idioot monster tegenkomen. En dat is nog best lollig, al raakt het gaandeweg steeds meer jeu kwijt. De betere grappen en ideeën zitten duidelijk in de eerste helft van de film, maar al met al zo gek nog niet.

Vrij weinig pit in deze film over snuff movies. Uiteindelijk is het niet veel meer dan een thrillertje die je van verdachte naar verdachte en weer terug stuurt. Het scenario is dusdanig druk (en hier en daar niet al te logisch) in de weer dat het weinig ruimte voor sfeer en dergelijke laat. Personages worden ook nooit echt een factor van belang en zo blijft het allemaal aan de lauwe, tamme kant.

Een schijfje dat je in een oud, versleten, door roest aangevreten en ingedeukt blik zou moeten kunnen kopen. Liefst met een handvol Texaans zand erin. Mijn score gaat bovenal uit naar de stoffige, rurale, verrotte en verknipte sfeer die het in elke vezel uitademt. Brak, maar op dat vlak ook vrij leep.

De stank van plakkerig zweet en al dan niet rottend barbecue vlees druipt bij wijze van spreken van het scherm. Ik zou het ook niet willen omschrijven als eng, naar dat wel, het is vooral een horror die je door merg en been gaat en af en toe het bloed bijna letterlijk onder je nagels vandaan kan trekken.

Door de freaky klanken van de soundtrack bijvoorbeeld, maar ook vanwege het knetterende gebrom van de ronkende kettingzaak als Leatherface de achtervolging inzet. Als je hoorndol wordt van het gegil, is dat precies de bedoeling. Hoe hoger het volume, hoe beter Hoopers backwoords horror aardt.

Wat dat betreft is de stilte vlak voor de eerste moord opvallend. Pas daarna dat de unheimische muziek zich weer gaat roeren. Shotjes van afstand en schuin onder het slachtvee voeden de komende ellende op visueel vlak. Op het eerste oog ongepolijst, maar stiekem is het allemaal best geraffineerd.

Kurkdroog, dat met die vleeshaak, dat komt toch heel wat groffer over dan wanneer je allerlei toeters en bellen erbij gebruikt. Het scenario zal niet veel meer zijn geweest dan een beknopte leidraad, maar het leidt wel tot totale waanzin met uitzinnige, geschifte taferelen. Met horror ballet als afsluiter.

Als remake voor mij een zo goed als kansloze onderneming. Daarvoor is het origineel te specifiek, dus probeer ik het daar maar zo veel mogelijk los van te zien. Het materiaal moet per slot van rekening nog een aardige hillbilly horror kunnen opleveren. Warm of koud word ik er uiteindelijk niet van. Daarvoor mist het een echte blikvanger en is het verder wat te gewoontjes.

Een plaagstootje, lauwe schrikeffectjes, tandjes plus nageltjes, eye candy en uiteraard de nodige gore om het gebrek aan spanning te camoufleren. Niet dat dat laatste er toe doet, maar totale gekte met een kettingzaag (of gekrijs) zit er ook niet in. En het had nog zo'n aardige locatie met het slachthuis. Onder de lakens lijkt het er even op, maar dat is het dan wel zo ongeveer.

Nispel heeft er wel wat dreiging in als hij het huis onder de loep neemt, Ermey mag zich een keertje uitleven, Leatherface is op een leuk momentje te betrappen en het ziet er ook allemaal wel smerig uit, maar een stoffig, groezelig seventies sfeertje, zoals bijvoorbeeld in The Devil's Rejects, haalt het dan weer niet. Al met al een redelijke, maar ook kleurloze melkkoe.