Opinions

Schattig, snoezig en meer van dat soort bijvoeglijke naamwoorden met frisse lentekleurtjes, nostalgische trekjes, kinderen die bruisen van het leven, hele hoge nootjes halen en blinkende nootjes vinden. Heerlijk rolletje ook voor de vader. Sympathieker krijg je ze niet. Dikke pluim voor de speelse, onbevangen muziek. Het laatste wat je wilt is van dat tomeloze getetter, helemaal wanneer de fantasy de boel komt verrijken.

Want dat doen deze pluizige beestjes. Lekker nonchalant hoe Miyazaki ze erbij betrekt. Beetje avontuurlijk, beetje eng voor de kleintjes, maar als de bolle buik van Totoro gevonden is, is er geen houden meer aan. Even onweerstaanbaar als onvergetelijk, die grote. Absolute hoogtepunt is de scène bij de bushalte. Om verschillende redenen (die druppels!), maar de schitterende kattenbus mag niet onvermeld blijven.

Een plotje is er nauwelijks, maar ik hou wel van films die zich in een wereld settelen en die aan het werk zetten in plaats van een verhaaltje als stuwende factor. Vandaar dat het dramatische bochtje dat de film op een gegeven moment neemt, mij ook ietwat te scherp is. Staat net iets te haaks op het zorgeloze, vrolijke sfeertje dat de film tot dan toe uitademt. Een plooi die uiteraard wel weer wordt gladgetrokken. En hoe.

Een plat tachtiger jaren relikwie. Zolang Scott met z'n vliegtuigen aan het spelen is, gaat het wel, alhoewel individuele shots daar meer indruk maken dan de totale actie. Daar is het allemaal iets te chaotisch voor. Aan de grond is er het macho wereldje van de piloten die er nog enigszins toe doet. Goose is een fijne sidekick en Kilmers gladde smoel past perfect.

Zodra er een plotje rondom Maverick op touw wordt gezet, wordt het al gauw tandenknarsen met hapklare en smakeloze emoties die worden op- en toegediend. Ongegeneerd zouteloos en klef. De pedante rol van Cruise is daar ook eigenlijk niet op berekend, zoveel sympathie roept hij niet op. Geen guilty pleasure of iets dergelijks voor mij en dat blijft er weinig over.

Veel te veel nadruk op iets dat voor een plechtig verhaal moet doorgaan. Alsof Lieberman niks aan de verbeelding durft over te laten. Zeker het eerste half uur is het wat dat betreft doorbijten. Probleem is ook nog eens dat het allemaal zo omslachtig en geforceerd wordt gebracht, dat het nauwelijks nog serieus te nemen is. Het echtpaar kan geen moment overtuigen, de flashback zijn niet te harden en tot overmaat van ramp is Lieberman ook nog krampachtig in de weer met muziek en allerlei andere geluiden, waar hij beter iets had kunnen doen aan die afgrijselijke dialogen.

Het wordt niet echt veel beter als ze (let op die minutieus uitgedachte ontvoering) de dader dan eindelijk in handen en boeien hebben. Het gedrag van de twee gaat weer nergens over, maar ook de martelingen bieden weinig soelaas. Erg ongemakkelijk wordt het althans niet. Als je dan toch zoiets bedenkt, is het ergens ook best jammer dat de bad guy al behoorlijk gedeukt aan zijn lot begint. Alweer in het teken van, want er zit nog een addertje onder het gras. Met nul effect, want al die plotterij doet dit werkje meer kwaad dan goed. Vlees noch vis en bijzonder zwak.

Wervelend sci-fi spektakel dat niet eens zo gek veel aan kracht heeft ingeboet. Decors e.d. zijn niet echt je van het, maar het ademt allemaal wel een avontuurlijk futuristisch sfeertje uit en bovendien is het de flair van de film die het meeste vlot trekt. Alleen al vanwege het idee dat een al te serieuze noot binnen deze setting niet had gewerkt, is zo'n Johnnycab en wat andere (on)gein een welkome toevoeging.

Het tempo ligt onverminderd hoog met volop actie en opvallend bot en grof geweld. Wat dat betreft bewonderenswaardig dat het droom- en identiteitsplotje onderweg nergens knaagt en tot aan de aftiteling overeind blijft. Schwarzenegger is z'n gebruikelijke zelf, Ironside is een heerlijk verbeten bad guy en de mutanten hebben elk zo hun eigen kwaliteiten. Ik heb me er weer prima mee vermaakt.

Tomeloze actie met hijgende dames en overtollige flares. Waarom je dan een prikkelend concept als dat van Philip K. Dick nodig hebt, weet Wiseman nergens duidelijk te maken. Indruk maakt hij wel, zij het heel even. Zijn dystopia trekt in het begin de aandacht en tijdens de eerste schoten lijkt-ie zowaar de stijlkaart te trekken. Het blijkt slechts een vertrekpunt voor loos, futuristisch en repeterend tumult om niets. De knipoog met het oudere vrouwtje is geslaagd, maar verder is deze remake niet op een zelfs maar lichtjes memorabel momentje te betrappen. Geestdodende meuk.

Speels met heftige facetten. Van Dormael rijgt het ragfijn aan elkaar, net zoals de drie levensfases van Thomas die afwisselend voorbij sjezen. Energiek door z'n haarscherpe montage, innemend door enkele terugkerende symbolen en betoverend door een zo goed als perfecte timing. Met name wanneer er een vriendinnetje in het spel is. Een zielig moment zoals het bloedstroompje en de schattige bijrol van Celestin helpen wat dat betreft natuurlijk ook. Het liedje, de uitstapjes als geheim agent en het poëtische slot geven het nog eens extra cachet. Een vitale en hartverwarmende film.

Niet verkeerd. Het gaat even mis wanneer Joe gaat ijlen, maar verder ziet het er best imponerend uit, al heeft dat misschien meer te maken met het gevoel van ontzag voor dit soort oorden dan iets anders. Of het onheil waarin beide heren verzeild raken. Hoe dan ook, Macdonald vindt een keurige balans tussen die beelden en talking heads die A eerlijk overkomen en B de boel niet kapot lullen. Vond het netjes op elkaar afgestemd en het hachelijke om niet te zeggen helse avontuur gaat vanzelf eens aanslaan. Ik had het al niet meer toen hij simpelweg vertelde over dat been, laat staan de rest.

Deftige beeldvoering, niks mis mee. Aan het plaatjes schieten ligt het dan ook niet, alhoewel daar al een eerste drempel opdoemt. De keren dat het gladgetrokken voorkomen van Jolie in vol ornaat te zien is, zijn bijna niet te tellen. Helaas staat ook Jolie vooral deftig te doen en is het Britse tongvalletje niet echt een succes. Ik schoot in de lach. Iets wat dan weer niet lukt bij de meeste grapjes. Depp loopt er zelfs wat verloren bij en tussen de twee knettert het ook al niet bepaald. De I love you's komen niet aan en de muziek emmert maar door.

Het maakt Venetië eigenlijk tot de meest succesvolle hoofdrolspeler in dit mispeertje. De ontsnappingen over de daken en het water behoren dan ook tot de schaarse uitschietertjes van iets dat ook verhalend geen brug weet te slaan. Beetje dommig allemaal. Mr. X had een troef kunnen zijn, maar natuurlijk niet met deze bezetting. Die rol is verrassend genoeg voor iets anders weggelegd. Waar soortgelijken nog wel eens ontaarden in luidruchtige rotzooi, behoudt The Tourist grotendeels een aangenaam kalm sfeertje. Een pleister op de wond.

Deed me nog het meest aan Carpenters Assault on Precinct 13 denken. Ook de muziek hint hier en daar in die richting. Visueel best ambitieus geopend, meteen behoorlijk ruig en de doffe inslagen komen als donderslag bij heldere hemel. Toch drijft het daarna al snel af naar een doorsnee thrillertje waar lef en finesse ver te zoeken zijn.

Met het veelal kibbelend gezelschap als gebruikelijke valkuil. Er zit er altijd wel eentje tussen die je om wat voor reden dan ook het bloed onder de nagels vandaan haalt en als dat niet het geval is, zit je nog altijd naar onbenullige en doorzichtige typetjes te kijken. Mager geschreven, maar ook nog eens veel te nadrukkelijk aanwezig.

Terwijl een film als deze het eigenlijk zou moeten hebben van het onzichtbare gevaar en een constante dreiging van buitenaf. Er wordt niet eens de tijd voor genomen, zodat het gewicht van de film op script en personages komt te liggen in plaats van op die sfeer. Net daar stelt het bitter weinig voor. De finale is nog een behoorlijke sof.

Ik word er uiteindelijk ook niet warm of koud van. Tot en met het 'where is he?' van Victor zit er nog een portie suspense in. Daarna wil het nergens echt ontbranden, wordt het zelfs een tikje obligaat. Verder wat Zinema zegt.

Zodiac light en een vroege slasher in de blender. Zoiets. Pierce voegt daar nog twee opmerkelijke zaken aan toe. Een verteller die met houten stem de incidenten aan elkaar praat en een komische noot, die hij zelf voor zijn rekening neemt. Een onhandige agent en een slecht chauffeur. Comic relief dus. Ik moest er een paar keer om gniffelen, maar het vreet natuurlijk aan de rest van de film. Vooral de wanhoop van de politie komt zo totaal niet meer uit de verf. The Phantom Killer heet ie en daar is een reden voor. Met die zak over z'n kop een griezelige verschijning. Pierce schudt met hem een paar gemene scènes uit de mouw. Ze worden steeds een beetje ongemakkelijker met al dat geschreeuw en dergelijke. Hoogtepunt is die met de trombone. Wat hij er uiteindelijk mee doet, maar ook daarvoor. Slachtoffer vastgebonden, dus even tijd om te toeteren. Ontspanning bij een moordende moordenaar is serieus eng.

Film die je eenvoudig op z'n vele clichés -en daarmee min of meer voorspelbare verloop- kunt afserveren en voor zover het iets wil vertellen over het leven in de mindere wijken van Boston, kan je je ook afvragen of daar wat van overblijft. Eigenlijk niet zoveel dus.

Toch komt Affleck er opvallend soepel mee weg. Zijn eigen rol is nog net aan (ergens heeft heeft het spelen van een dergelijke lead in je eigen film iets twijfelachtigs), zijn film is ondanks al die belemmeringen toch maar mooi onderhoudend.

De cast is zonder meer voortreffelijk met een paar grimmige koppen die je in dergelijke buurten mag verwachten. Die accenten zijn een leuke bijkomstigheid, net als Rebecca Hall. Aangezien het verder weinig opzienbarende ontwikkelingen kent, moet het het hebben van afzonderlijke momenten en daar pakt Affleck dan ook uit.

De scène op het terras is een behoorlijk nerveuze en zijn overvallen zitten zelfs uitstekend en gevarieerd in elkaar. Vooral de achtervolging is bijzonder fraai in beeld gebracht met bovendien een geweldige freeze als de overvallers in de ogen staren van een volledig verraste agent.

Boston staat er mooi op, het ziet er allemaal kundig uit met een aangenaam tempo en een kogelrijk slotoffensief. Wel jammer dat het niet nog ergens een stevige beuk onder de gordel durft te geven, maar vooruit. IJshockey is immers ook mooi. En meer.

Futloze horrormeuk. Uiteraard geen gebrek aan de gebruikelijke minnen, alhoewel het hier van tijd tot tijd een wel érg bedenkelijk niveau haalt, maar het is ook op bitter weinig bezieling te betrappen. En dan valt ook het bloedvergieten door de mand.

Zelfs het verwijderen van bepaalde lichaamsdelen weet Raff niet pijnlijk te maken. Voorbij voordat je er erg in hebt, dat idee, terwijl de beschamende momenten zich blijven opstapelen. Hilarisch, maar zo zal Raff het niet bedoeld hebben. Train heeft ook al geen fun.

Soms wat houterig geacteerd, qua dialogen is 't ook wel eens harken, maar zo'n oud oorlogsavontuur heeft voor mij altijd wel wat charme in huis. Frankenheimer heeft het letterlijk en figuurlijk al snel op de rails en dan is het best nog spectaculair met ontploffingen, een Spitfire en de bulderende treinen.

Het is klassiek spannend wanneer onze held moet improviseren en de wreedheid van de oorlog wordt ook niet geschuwd. Probleem is wellicht dat The Train ver voor het einde een climax heeft, waarna het weer wat moeizaam op gang komt. Het slot daarentegen is, net als het hoteldametje, weer vrij sterk.

Opvallende rol van Washington, maar dat maakt nog geen sterke film. Bovendien is veel van zijn poser act maar vermoeiende mumbo jumbo en dan is het eerste uur al een hele zit. Het wordt allemaal wat interessanter als de drie wijzen aan bod komen (de enige keer ook volgens mij) en de scène in Roger's optrekje is zelfs goed vanwege z'n achteloosheid.

Bij Smiley gaat het dan weer helemaal mis via een toevalligheidje dat je van mijlenver ziet aankomen. De camera die vanaf een dak naar beneden glijdt en Harris oppikt, is best gaaf, de muziek is ook wel oké, maar verder heeft het niet zoveel om het lijf. Met veilige keuzes in de finale en een opgeklopte sterfscène is het al met al een weinig bijzondere film.

People think it's all about misery and desperation and death and all that shit which is not to be ignored, but what they forget is the pleasure of it. Interessante binnenkomer in een toch al ijzersterke opening. Boyle swingt visueel, via de voice-over en de soundtrack ook flink door. Geen verheven vingertje (wel een bingo), luchtig genoeg om niet te gaan zeuren en zo vlot als het kan.

Zeker in het pakweg eerste uur enkele sterke momenten, zoals The Worst Toilet in Scotland, de goal van Archie Gemmill, de baby en het afkicken. Verderop dooft het vuur een beetje. Rondom Renton is sowieso al niet elk typetje even geslaagd (met name Robert Carlyle vind ik hier helemaal niks) en hoe de plot zich roert richting finale (de drugsdeal) is me iets te ver doorgetrokken.

Mooie film van Boyle. Qua uiterlijk dan. Soundtrack is een stuwende factor; eentje die je gemakkelijk aan de man kunt linken. Opening is ook lekker frivool. Met dit materiaal is het fijn als een regisseur op speelse wijze duidelijk maakt een film (u mag even ontsnappen aan de werkelijkheid!) te maken in plaats van het op bloedserieuze toon voor te schotelen. Dan is zo'n roze autootje natuurlijk goud waard.

Verder heb ik er niet zo gek veel mee. Verhaaltje gaat al vrij snel in hoge mate fladderen en het ontkomt uiteraard niet aan de nodige uitleg. Dat verpakt Boyle dan wel op een fraaie manier en hij schakelt nog eens op met onder meer een dosis gore, de schijnbewegingen tussen trance en werkelijkheid zijn op zich ook niet onaardig, maar de gehele formule heeft al met al teveel een apathisch effect.

Onnozel sci-fi dingetje uit de tachtiger jaren. Het ziet er zo uit (vooral de toekomst), het klinkt zo en dus heeft het z'n charme. Tim Thomerson dropt z'n tekst alsof hij in een jaren '40 noir speelt, het verhaaltje is zo koddig als het maar zijn kan en de lange seconde, die er eigenlijk tien zijn, is het soort kolderieke onzin in slow motion dat een filmpje als dit goed kan gebruiken. Net als een dosis humor hier en daar, zoals de nieuwe McNulty en die voormalig honkballer. Helen Hunt doet ook mee. Als cotton candy. In een mini jurkje. Met amper vijf kwartier op de cheesy klok best goed te doen.

Afgang voor Pfister. Het lijkt allemaal heel wat, maar stelt, alles bij elkaar, bijzonder weinig voor. Op zijn eigen terrein verzorgd zonder dat het ergens uitzonderlijk wordt, maar ik ben dan ook geen fan van de films die hij met Nolan heeft gemaakt. Los daarvan is al het andere sowieso ondermaats.

Geen idee waarom hij juist met dit scenario aan de haal is gegaan. Op papier moet het al een dubieuze onderneming zijn geweest. Ook hier, het lijkt heel wat met deze materie, maar het blijkt al weer snel te gaan om een idiote verhandeling tussen twee geliefden. Blijkbaar erg populair in Tinseltown.

Dan blijft er al snel niet veel meer over van die interessante ideetjes. Sterker nog, de film ligt al hevig op de rug te spartelen tijdens de is anyone there-scène. Totaal niet serieus te nemen, terwijl Pfister toch echt alsmaar bloedserieus van leer blijft trekken. De film is niet op een greintje fun te betrappen.

Zo beginnen de erg gemakkelijke sprongetjes die het verhaal neemt om de boel in z'n vooruit te houden uiteraard ook op te vallen. Geen groot verteller, deze Pfister en de rolletjes van Depp en Hall zijn veel te waardeloos om ook maar iets op te roepen. Een dubbele lading voor de term doemscenario.

Toch nog maar even een stuk Transformers meegenomen. Ik was na de eerste kijk iets enthousiaster. Het luchtige toontje is op zich wel een passende keuze, maar de pogingen tot humor zijn vaak zo gaar dat het dit keer toch behoorlijk begon te irriteren. Pis-grapjes, kom op zeg. Het is wat dat betreft een zegen dat Turturro af en toe voorbij komt.

Met de robot design en de actie zit het allemaal wel snor. Er zit toch gave eye candy tussen, zoals Scorponok die de woestijn onveilig maakt. De transformaties zijn ook erg vloeiend. Behalve de robot-babbels allemaal dik in orde, net als een deel van de actie.

Probleem is dat Bay tegelijkertijd geen maat weet te houden. Iets meer doseren en orkestreren zou voor mijn beleving wel wat fijner zijn. Speelduur werkt ook niet mee. Voor een sfx-extravaganza heeft het wel erg veel vet om het stalen pantser. Less is more en zo..

Weer een drietje voor de transporteur, terwijl er best wat meer in had gezeten. Allemaal wat gekker dan de voorganger en daar schuilt ook het grootste manco in. Rondom het meer groteske actiewerk gaat het nog wel eens de mist in. Dat heeft meestal te maken met de keren dat er CGI aan te pas komt of als het idiote stunts gaat uithalen. Het ziet er simpelweg niet al te gesmeerd uit.

Qua gunplay komt het daarentegen wat leuker voor de dag. Een extravagant typetje als Lola kan je goed gebruiken in dit soort kul. Hete bliksem, strak in het vel, voorzien van een koddige tatoeage en stoer met twee coole wapens. Nauta doet het verrassend aardig. Lekker excentriek, die scène bij de dokter en dat geeft zo'n filmpje de flair die het nodig heeft om anderhalf uur te killen.

Nog een troefje zijn de gevechten. Statham kan tenminste rammen en wanneer hij met een buis en een brandslag in de weer gaat, zal Yuen daar wel iets mee van doen hebben. Best vindingrijk, dat knokwerk. Verder zonovergoten, in frisse kleuren gedrenkt gehotseknots met de blik gericht op niks meer dan fun. En daar weet het z'n grootste tekortkoming nog redelijk mee te tackelen.

Grappig of treurig. Wanneer Frank met auto een rivier induikt, legt de bad guy van dienst even snel uit hoe penibel de situatie is voor onze held. Niet stoer, lollig of wat dan ook, maar zuiver informatief. Dan heb je niet een hoge pet op van je publiek. Dat heb ik niet van Megaton, die me wat te veel in de actie zit te rotzooien. Bij EuropaCorp hebben ze regisseurs die een fijnere stijl hanteren.

Flitsend, ja, maar erg gelikt ziet het er niet uit met dat fietsje. Wanneer de Audi's er aan te pas komen, begint dat ook niet al te fraai, al gaat het vanaf de stunt tussen vrachtwagens wel beter. De gevechten zijn iets minder inventief dan in het vorige deel. Er zit wel eens wat leuks tussen en impact hebben de klappen van Statham wel, maar al met al gaat het net wat te vaak mis bij de actie.

Ander probleem is het sproetenmeisje. Qua uiterlijk snap ik de keuze, want apart, maar daar houdt het talent mee op. Dat valt voor lief te nemen, ware het niet dat ze veel te veel te doen krijgt en zo geregeld op de rem van de film drukt. Berléand is ook iets minder op dreef, maar met Knepper heeft het wel een geschikte schurk voor dit soort kul. Net geen drie keer drie uit drie voor deze reeks.

Actie onzin uit de EuropaCorp fabriek, dus is Besson in de buurt en voor wie dan nog niet weet hoe laat het is, is er het eerste ritje van Martin dat duidelijkheid verschaft. Niet dat het nu zo enorm grappig is, alhoewel enkele droge momentjes wel kunnen rekenen op een glimlach, maar net als de Europese vibe zit het luchtige toontje van de film als gegoten.

Lekker zonnig met frisse, vrolijke kleuren, Frankrijk op z'n schoonst en een scenario dat het niet zo nauw neemt met de wetten van de logica. Alles in het teken van de leut en Stathams handelsmerk. Buiten dat is hij niet eens zo scherp op dreef, maar wat geeft het. Qi Shu is schattig en zo'n goedzak als inspecteur Tarconi kan een film als deze goed gebruiken.

De boefjes hadden iets excentrieker gekund en er is ongetwijfeld beter gecoördineerde actie te vinden, maar het is flamboyant genoeg om er mee weg te komen. Bijvoorbeeld het inventieve knokwerk rondom de containers en bussen, daar waar de invloed van Yuen het meest merkbaar is. Daarna nog een flinke schep er bovenop en klaar is Jason. Of Frank.

Klassieker die overeind blijft dankzij z'n avontuurlijke inslag en twee acteurs die Bogart laten zien hoe je moet acteren. Erg onnatuurlijk wat Humphrey aan het doen is, dat nasale geluid van hem helpt ook niet echt. Als hij in zichzelf gaat praten wordt het zelfs een tikje lachwekkend. Misschien pleit het voor hem dat hij een enorme lul speelt, maar een indrukwekkende performance kan ik er niet van maken.

Narratief valt er voldoende op aan te merken. Hoekig vooral. Grootste misser is wanneer Howard in het begin opdreunt waar de film over zal gaan. Dat wist ik vooraf wel, maar het is en blijft nogal lomp. De brief van Cody's vrouw later is ook niet erg subtiel. Enerverend of wat dan ook wordt het nergens, maar het avontuurtje trekt het alsnog over de streep. Het einde is wat dan aangaat ook wel aardig. Net aan.

Heerlijke horror-pulp. Want dat laatste is het al gauw als je eenmaal de motherhumpers hebt gezien. Creepy, eng en goor wordt het dan ook niet echt, wel een dikke dosis ongebreidelde lol. Underwood weet wat dat betreft gedurende de hele speeltijd de juiste toon aan te slaan. De Grummers zijn de kers op de taart met hun passie voor alles wat boem doet. Leuke film in stoffige sferen.

Lekker lompe, ruige actie film. Tjokvol adrenaline met Ice T en Ice Cube die elkaar in de haren vliegen en nog een handvol stoere thugs die Paxton en Sadler over de kling jagen. Paar mooie koppen hier. Ik had wel zonder het getto lesje van King James gekund, de introductie van Raymond daarentegen is goud waard. Slick hoe hij de film komt binnen wandelen.

Daar is geen Nederlands woord voor. De opgefokte zwerver is ook al zo'n geweldig figuur. Ry Cooders soundtrack en de hiphop van toen geven het nog een extra boost, terwijl het verhaaltje iedereen een kans op het goud gunt en de kogels flink laat vliegen. Wie wat heeft met Hill's latere, of beter gezegd, eerdere actie films, zal deze ook wel kunnen smaken.

Net en sereen drama over oorlogsfotografen en bijbehorend trauma. Film ziet er verzorgd uit met aangename acteerprestaties (al heb ik wat moeite met het Spanglish van Vega). Desondanks kan het niet echt imponeren. Vanaf de terugkeer van Walsh laat het scenario enkele steken vallen.

Dat het mysterie zich vooral in Walsh's hoofd bevindt, ligt er dik bovenop, de manier om het eruit te krijgen komt nogal bedacht over en de rol van Diane daarin is aan de magere kant. Het slot heeft dan ook niet meer de uitwerking die nodig is. Sowieso draaft het daar wat door. Goed begin, maar daarna zakt het in.

Zombies ahead. Ik kon er geen eentje vinden. Wel een aantal acteurs die ik graag zie spelen, maar er is er niet een die wat van z'n personage weet te maken. De schuld van een overvol scenario dat in minder dan twee uur uit de doeken wordt gedaan. Veel figuren, er is veel aan de hand en er gebeurt nog meer. Alles bij elkaar te veel in te korte tijd, waardoor het nog maar mondjesmaat boeit. Tekenend is het 999 gebeuren. Daarvoor moet een cop worden afgeknald, maar wie het is en hoe het verloopt, brengt tegen die tijd weinig meer teweeg. De film wordt nog enigszins gered door een ruige zeventiger jaren smoel, enkele aardige actie scènes, en een vrij sterke score.

Gemengde gevoelens. Wat als eerste opvalt is de bijzonder gave animatie die het geheel meteen een eigenzinnig maf smoelwerk geeft. Die entourage wordt nog eens versterkt door de expressieve soundtrack en het ontbreken van dialogen. Aan sfeer geen gebrek, aan innemende personages ook niet. Zo zijn Madame Souza en de hond gezegend met met een enorme aantrekkingskracht.

Met name het vindingrijke omaatje is er eentje om in te lijsten. De manier waarop zij het jongetje probeert blij te maken met cadeaus doet -in vertederende zin- denken aan de manier waarop Fredericksen's leven met zijn vrouw werd verteld in Up. Ook de overgang van een nog nostalgisch Parijs naar modernere tijden en uiteindelijk het groteske Belleville (dat Vrijheidsbeeld! ) wordt geweldig in beeld gebracht, doorspekt met heimwee en maatschappijkritiek. So far, so wonderful, maar daarna begint het toch wat aan impact te verliezen.

De maffiosi vond ik al niet helemaal geslaagd, de drieling ging mij zelfs steeds meer tegenstaan. Vanaf hun herintroductie lijkt het verhaal gebukt te gaan onder alle pracht, praal en goede bedoelingen. Dan nog is er wel het een en ander genietbaar (de ober, het 'pootje' haken van oma), maar de sjeu is er wat uit. Het wordt wat gewoontjes en eindigt als een ietwat tam beestje.

Leuke, zelfs zeer leuke mockumentary die erg vlot en grappig te werk gaat. Ook nog eens fraai verpakt middels verscheidene Noorse natuurplaatjes. Malle beesten, die reusachtige trollen, maar ze passen wel helemaal in het sfeertje dat Øvredal daarnaast oproept.

Daarbij krijgt hij vooral veel steun van de jager. Prachtkerel die niet eens komisch hoeft te doen om komisch te zijn. Heerlijk droog hoe hij gedurende de jacht alles omtrent zijn vak en de wezens uit de doeken doet. Ook wat betreft ontmoetingen met de trollen valt er genoeg te beleven.

Camerawerk is logischerwijs nogal eens chaotisch, maar ook weer niet té, zodat het nergens hoofdpijn oplevert. Het past allemaal wel, de finale is zelfs bijzonder goed gelukt. Koddig in de meest positieve zin van het woord, ook hier een welverdiende non-stop grijns.