Opinions

Vervelende film. Niet vanwege het woeste camerawerk, dat kan ik wel hebben. Sterker nog, het ziet er, zeker buiten het daglicht, van tijd tot tijd behoorlijk gaaf uit en het laat die swingende favela funk met alles wat daar gebeurt, bruisen van energie. Daarbij voedt het het opgewonden, geagiteerde sfeertje dat de film domineert, maar uitgerekend dat gaat vrij snel steeds meer tegenstaan.

Het spul staat maar tegen elkaar te schreeuwen, zeuren, zaniken en blaffen. Vermoeiend gedoe, terwijl er ondertussen een karig verhaaltje op poten wordt gezet rondom Nascimento en beide jeugdvrienden. Even snel wat basale scènes om de problemen te schetsen en dat is het wel zo'n beetje. Geen van de personages die daadwerkelijk iets voorstelt. Pionnetjes in een rammelend plot.

Het cement tussen de stenen zal dan wel de voice-over moeten zijn die alles aan elkaar breit, maar de film alleen maar bedenkelijker maakt. Een praatsessie die het midden houdt tussen het inspreken van een recruteringsvideo en het toespreken van een stelletje twaalf jarigen. Zoiets. Sowieso een zwakke schakel, die Moura, uitstraling van niks, al moet hij het doen met flut drama.

Zodra het trainingskamp begint, ben ik wel klaar met het doen en laten van BOPE. Dubieus gezelschap. Padilha schudt nog wel wat keihard geweld uit de mouw. Want dat moet je hem nageven, hij weet dat aspect een paar keer echt onaangenaam te maken. Zijn kleurenpalet in de kronkelige krottenwijken mag er ook zijn, maar de film als geheel kan bij mij op weinig sympathie rekenen.

De ontsnappingsfilm. Veel speelruimte biedt dat niet en als je er een beetje cynisch in staat, kan je 90% van de film zo uittekenen, maar Le Trou doet iets wat op het oog niet zo erg interessant is, maar mij wel aanspreekt. Het fascinerende van dit soort verhalen zit 'm toch vaak in het doorzettingsvermogen van hen die willen uitbreken en het uitzichtloze karakter van zo'n onderneming.

Meters cement en beton tussen tralies en vrijheid, minimale middelen om dat af te breken en altijd de dreiging van ontdekking. Ga er maar aan staan. Becker laat het gewoon zien. Minutenlang gehamer op vloeren en muren. Is het geen monnikenwerk, dan is het wel gekkenwerk. Het plannetje is al gesmeed, dat scheelt, wat rest is de minutieuze en inventieve uitvoering daarvan.

Het krappe, rommelige celletje waarin de vijf op elkaars lip zitten, geeft het dat verstikkende gevoel van opsluiting. Als het putdeksel wordt opgetild, proef je als het ware de frisse lucht. Wel een droge film, al wordt het in de tunnels visueel wat aantrekkelijker. Geen muziek te bekennen en het sfeertje is veelal toegewijd en ietwat monotoon, maar de innerlijke motor van de film ronkt.

Ondertussen heeft Becker op vrij listige wijze nog een narratief boogje in de cel weten te nestelen. Het wordt stilaan duidelijk dat er iets niet helemaal lekker zit, maar hoe Claude Gaspard zich manifesteert als gluiperige opportunist, is best subtiel te noemen en legt een flinke bom onder de climax. Het slaat ook als zodanig in getuige het laatste spiegelshotje. Hét teken dat de film werkt.

I'm gonna put the facts on trial! Zo eentje dus. Met een fijne tachtiger jaren vibe door onder meer de muziek en de bril van Downey Jr. James Woods is het helemaal als opgefokte gladjanus met dansende staart in de nek, het regent sarcastische opmerkingen en met nog een vlot tempo kan het voor mij al niet meer stuk. Dan kom je weg met zo'n nazi vertoning.

En ook wel met het gegeven dat het verhalenderwijs allemaal volgens 't boekje gaat. Uiteindelijk ook best een beetje gammel, maar dat drukt de pret van een korte achtervolging in een vonkende fabriek natuurlijk niet. Het groen belichte appartementje mag er ook wel zijn en via Shu's zaakje tuft het allemaal vrolijk verder. Als puur vermaak loopt het als een zonnetje.

Moeizame film met een onbevredigende aflevering. Het heeft nochtans genoeg om het flink te laten borrelen. Moord, intrige, corruptie, sex en scheve manoeuvres binnen de kerk; het zit er allemaal in, maar een geladen sfeertje blijft achterwege. Er komt niet veel meer uit dan een nogal sobere, droge registratie van een aantal gebeurtenissen in veertiger jaren L.A., waar tegelijkertijd de twee broers onder de loep wordt genomen.

Sterk gespeeld door De Niro en Duvall (zeker de laatste, zijn cop heeft net iets meer bite) en aan morele thematiek geen gebrek, maar ook dat komt niet echt van de grond. Losse flarden met bungelende lijntjes. Grosbard heeft het niet kunnen verenigen tot een coherent geheel. De apotheose is dan ook lauw. Alsof ze maar besloten hebben er mee te stoppen met een flauwe epiloog tot besluit. Aanzienlijk potentieel, maar een matige regie.

Dikke Tarantino stempel met tal van referenties en een grappige titel. Dat is het al wanneer Alabama reageert op Clarence's akkefietje met Drexl. Desondanks is het begin niet helemaal solide. Geen idee hoe het oorspronkelijke script precies in elkaar stak, maar het had in flashbacks wat steviger voor de dag kunnen komen. Elvis had voor mij helemaal niet gehoeven.

Groter probleem is dat Slater en Arquette eigenlijk nooit het bonzend hart van de film weten te vormen. Met name de eerste heeft het gewoon niet. Plot stelt op zich niet veel voor, geen probleem, maar op deze manier vormt het ook niet echt een swingend geheel. Wel marcheert het van de ene na de andere coole bijrol en passeren onderweg een aantal gave scènes.

Oldman met de lamp is meteen al raak, Walken is even geniaal tijdens The Sicilian Scene, Gandolfini heeft er eentje, Pitt's stoner blik als de Worley's binnenkomen is een beeldje waard en Pinchot krijgt de lach nog op z'n hand met bepoederd gezicht. Droog. De soundtrack valt wat tegen en de afloop had pittiger gekund, maar de Mexican standoff met veertjes mag er zijn.

Allemachtig, wat een treurspel. Jonah Hill die een film lang moeilijk kijkt. Je moet er van houden. Als hij dan opeens iets bekends hoort, krijg je zo'n wacht eens even-momentje. Franco doet er nog een schep bovenop met aangeslagen, soms opzichtig geniepige blikken. Oei. Spannend. Niet. Na al een half uurtje krampachtige oogopslagen wordt het eerder belachelijk dan iets anders.

Zeldzaam geestdodend wat die twee elkaar vertellen. En hoe ze dat doen. Er is een vriendinnetje en die is er uiteraard niet voor niks. Levert een scène op die bijna beschamend is, zo bedacht. Het loopt voor geen meter, het boeit voor geen meter. Zelfs de ware toedracht van de brute moord kon me na verloop van tijd gestolen worden. Een matte, lusteloze film die op elk vlak verveelt.

Stevige basis voor een bijzonder en prikkelend filmpje, maar de vorm en het jasje waarin het gegoten is, staat dat teveel in de weg. Op zich niet onaardig, dat idyllische prentensfeertje van de zestiger jaren, maar de interactie is er ook naar. De grap met de vallende lamp en hoe dat wordt rechtgebreid, best leuk, maar als dan de reclame aan bod komt, had dat wel een beetje subtieler gemogen.

Carrey is nog wel te pruimen zolang hij z'n gekke bekken achterwege houdt. Iets dat niet altijd helemaal lukt. De trouwe volgens van de show leveren bitter weinig op en de inmenging van buitenaf wordt soms een wel erg malle bedoening. Verder blijft het aan de brave, gerieflijke kant. Dat is dan ook de koers van het verdere verloop. Geen vervelende film, maar de stekels zijn gladgestreken.

Hoe het meisje met de situatie omgaat vormt een interessante invalshoek, Liberato speelt het uitstekend en de manier waarop het daderaspect wordt afgerond mag er ook wel zijn. Toch is de film bij lange na niet stevig genoeg om een gefundeerd drama op poten te zetten. Het gezinnetje wordt eigenlijk al te idyllisch voorgesteld en tijdens de ontmoeting biedt Schwimmer te weinig houvast om het besluit van Annie te rechtvaardigen. Dat neemt niet weg dat de scène in de hotelkamer een ongemakkelijke is en het vervolg nog even kan teren op die gebeurtenis.

Echt problematisch wordt het wanneer de focus deels wordt verlegd naar de vader. Een onbeholpen uitgewerkte, storende rol die geen moment serieus te nemen valt. Neem alleen al de manier waarop zijn schuldgevoel wordt getoond tijdens een feestje. Verre van subtiel. Enkele obligate praatscènes die elkaar opvolgen doen het natuurlijk ook geen goed, maar vooral Owen's aanwezigheid zorgt er voor dat de laatste dramatische (en ook plotselinge) climax weinig impact meer kent. Voor een betrekkelijk kort filmpje neemt het te veel hooi op de vork om nog effectief en krachtig te zijn.

Horrorklucht die nogal eens te opzichtig grappig wil zijn, waardoor het te vaak in flauwe sferen belandt. Vrij onnodig ook, aangezien de hoofdrollen wel over wat komisch talent lijken te beschikken. Met name Labine heeft een fijne aflevering die met wat meer droge of scherpe humor ongetwijfeld helemaal uit de verf zou zijn gekomen.

Tucker & Dale zijn vooral op stoom zolang Craig z'n uitgangspunt met hier en daar wat knipogen het sappige werk laat doen. De manier waarop de vakantievierende hillbillies botsen met het jonge spul (en de agent), behoren dan ook tot de beste momenten. Met de versnipperaar en de reactie van Tucker als gillend hoogtepunt.

Spijtig dat Craig kort daarna die teugels laat vieren en de basis meer als springplank voor wat schamele plotterij gaat gebruiken. Het opgefokte ventje is en blijft behoorlijk vervelend en de blondine had natuurlijk nooit intact mogen blijven. Weg fun, want ook de resterende bloedgein weet niet zoveel indruk meer te maken.

Soms een beetje overdreven, maar door de bank genomen een fascinerend relaas over waaghalzen en waakhonden. Film focust zich vooral op de tunnelbouwers, maar ook de Oostkant wordt belicht, waar Oberst Krüger met meer dan gemiddelde interesse de achterblijvers van Harry Melchior volgt. Sterk aspect van de film, geeft op vrij subtiele wijze de akelige praktijken van de Stasi weer. Prima rol ook van Uwe Kockisch. Hadden ze best nog iets meer mee mogen doen, zoals met de ondervraging van Vic.

Film weet het Oost-West aspect overtuigend te brengen, maar gaat in z'n vertelling zo af en toe iets te ver. De dood van Heiner (geïnspireerd op het voorval rond Peter Fechter) valt, samen met de ontwikkelingen meteen daarna, toch wat uit de toon. De verkleedpartij van Harry komt ook iets te gedramatiseerd over. Neemt niet weg dat de rest solide genoeg in elkaar steekt om uit te kijken naar de ontknoping. De cast is ook nog eens uitstekend. Ruim voldoende.

Leuk project, dynamisch in elkaar gevlechte found footage, maar ook iets dat met een combinatie op de proppen komt, dat maar mondjesmaat werkt. De interviews enerzijds geven dusdanig veel weg dat je anderzijds een flinke lel om de oren verwacht, maar juist daar blijft het in de nevelen van de night vision gehuld.

Niks mis met suggestieve horror, maar met deze structuur is het effect een tik teleurstellend. De chaos in de tunnels werkt nog wel wat op de zenuwen en is er een scène die rillingen kan veroorzaken, maar echt het ondergrondse mee in gesleurd worden is er niet helemaal bij. De afloop laat je dan ook wat beteuterd achter.

Verbazingwekkend dat dit ideetje überhaupt een film heeft opgeleverd. Bij animatie mag je de fantasie de vrije loop laten, graag zelfs, maar dit slaat nergens meer op. Verder is het op geen greintje creativiteit te betrappen. Maar weer eens een underdog verhaaltje en alsof dat nog niet saai genoeg is, wordt nergens van die formule afgeweken.

Nog saaier wordt het met deze typetjes en humor. Herkauwen van overbekende zaken met een voice cast, de bijrollen met name, die hun gebruikelijke act opvoeren. De soundtrack is van hetzelfde laken een pak, het motto is niet te harden. Allemaal niet leuk. Er valt nog wel iets te zeggen over de animatie, maar daar draait het allang niet meer om.

Goed is anders, fout is het zeker, vermakelijk is het ook. Die crossfietsjes worden steeds leuker, in droge zin. Veel gehak en gespies, bijna niemand ontkomt er aan, de bloedfonteintjes zijn nauwelijks te tellen, dat maskertje is het helemaal, de cowboy is cooler dan Clint ooit is geweest en ondanks de dikke laag aan tachtiger jaren onzin, heeft het ergens ook nog een kloppend hartje. Zo soms kom je nog eens een karaktertje tegen in films waar je geen weerstand tegen hebt. Het is Apple die het doet en The Kid op haar ranke schouders neemt. Mooi duo in een van tot tijd uitzinnige film, die wel wat meer opsmuk had kunnen gebruiken, maar zo ook al een heel eind komt. It's like a museum of coolness in here. Zo is het.

Een broze relatie die niet tegen een lawine kan. Feitelijk niet meer dan een poederwolk, maar het blijkt een donderwolk. Naderend onheil. Dat weet Östlund wel in z'n film te leggen. De strakke beeldregie met terugkerende elementen (die immense gang!) en de muziek; je proeft meteen dat deze idyllische vakantie er eentje is om de rillingen van te krijgen. Vaak leuk wanneer er wordt afgerekend met zo'n façade en dergelijke gezelligheid. Jammer dat de spontaniteit ver te zoeken is. En ook dat is iets dat je vrij snel proeft.

Best grappig wanneer het ongemakkelijk wordt tijdens het etentje, maar hoe langer ze dooremmeren, hoe meer het idee ontstaat dat het maar al te graag ongemakkelijk wíl zijn. Iets dat de rest van de film meer en meer gaat tekenen. Roodbaard komt de boel letterlijk uitleggen en zo zijn er wel meer scènes die vooral bedoeld lijken te zijn om de kijker iets in te peperen. Als drama wordt het dan een prefab prutje, als zwarte komedie wil het ook meer niet zo vlotten. Hoe meer Östlund probeert, hoe minder ik er mee kan.

Tien minuutjes, dan weet je wel zo ongeveer waar dit op uitdraait. En dan is het een lange zit, want er wordt nog geruime tijd aangemodderd met een vervelende cast en een belabberd scenario. Zelfs een hallucinant shotje weet niet te overtuigen.

De zwemscène is beter, maar is, zoals wel meer, geforceerd en doorzichtig. Het trekt wel het finale deel op gang, maar ook daar weet het qua sfeer en spanning niet veel te bewerkstelligen. Wel een scène die eruit springt.

Niet dat deze zo indrukwekkend is. Het wordt grotendeels zelfs om zeep geholpen door een chirurg die z'n nobele motieven oplepelt, waar hij eerder nog met een houten prikker opereerde. Het wil maar niet lukken, ook de chaos daarna niet. Vlees noch vis.

Een mixed bag. Geen idee waar dit naar toe zou gaan en dan zit er een prettige verrassing in het vat. Ik kon er in ieder geval wel om lachen. De rest is een miss and hit gevalletje, waar Canada grapjes het niet zo goed doen en Parks vooral raakt. Heerlijke rol, vooral dat sarren van zijn jammerende gast is lachen. Depp is het leukst in de flashback en Long is vooral in het tweede deel erg goed op dreef. Niet echt mijn soort lolbroek. Het wappert alle kanten op, maar zo komt het altijd wel bij iets aardigs uit en het heeft in ieder geval een must-see troef in huis. #WalrusYes

If I'm not grounded pretty soon, I'm gonna go into orbit. Road movie met mensen zonder naam, een minimum aan dialogen en een script dat steeds minder houvast biedt en zichzelf uiteindelijk maar opbrandt. Beide straatracers leven voor en vanuit hun Chevy, het hippie meisje kiest om de zoveel kilometer een nieuwe reisgenoot en GTO heeft voor elke bijrijder een nieuwe identiteit klaar staan.

Het zou iets met een race van doen hebben, maar geen van deelnemers lijkt geïnteresseerd in het winnen daarvan en stilaan transformeert het in een metafoor over het Amerika van toen. De film is, afgezien van een weergaloze Warren Oates, al met al net wat te mat om echt indruk te maken, maar het verliest ook nergens z'n coole, laconieke en bezinnende karakter. You can never go fast enough.

Tyson over Tyson. Ergens wel logisch, want onderweg geeft Iron Mike aan dat hij geen mens vertrouwt en niemand hem echt kent. Misschien geldt het ook wel voor de man zelf. Na het zien van de docu ben je in ieder geval niet veel wijzer. De woelige jaren worden gepareerd met inkoppertjes, pogingen om wat meer duiding en dergelijke te geven, komen niet erg ver. Een soort oppervlakkige openhartigheid.

Erg diep wordt er dus niet gegraven. Leven en carrière zijn gelukkig sappig genoeg om het draaiende te houden, maar net had allemaal ook wel wat levendiger gekund. Zo zijn de split screens wel erg pover en dan is het een kleine verademing wanneer er geschakeld wordt naar footage van binnen en buiten de ring. De meest beladen woorden zijn te horen na zijn laatste partij. Het zijn archiefbeelden..