Opinions

Dat leek nog wat te worden in het begin met onder meer enkele rake klappen, maar al snel vraag je je af waarom ze wel een verhaaltje willen vertellen en dan met zoiets onnozels op de proppen komen. Af en toe krijg je wel het idee dat het tijdsbeeld wat beter gevangen is. Helaas staat daar een hopeloos sounddesign tegenover.

Het zal wel heel dreigend bedoeld zijn, maar het werkt vooral averechts. Ondanks wat gore weet het nergens echt hard te worden en Ermey wordt zo rond de push-ups een karikatuur. Dat overstijgt hij nog één keer met de tweede geslaagde scène, iets met balans, maar het etentje toont aan wat voor geesteloos product dit is.

Tolerantie dus. Als het niet letterlijk wordt opgedreund, ligt het er allemaal nog heel dik bovenop. Na een krap half uurtje heeft Pavone de formule al in de film en zijn er al heel wat pesterijtjes de revue gepasseerd. Met ook nog een roddel die de kop opsteekt en het onvermijdelijke en op het oog onbereikbare meisje, komt het allemaal nogal overdadig en soms ook overdreven over. Zoals het contact met het luizenmeisje. Toch, als al dat spul eenmaal staat, krijgt het best een aardige cadans.

De lastige vader is nog verre van subtiel, maar verder wordt de toon wel iets gematigder. Met name vanwege het lijntje rondom Marie Clear, dat een boost krijgt door een geinige voice-over. En dan wordt het zelfs nog wel een beetje aandoenlijk in deze Wonder Years. Ook al omdat de gang van zaken rondom Mr. Simon -een geweldig sympathiek spelende Ed Harris- niet wordt opgeblazen, maar best netjes wordt afgerond. De informatie tijdens de aftiteling had voor mij dan weer niet gehoeven.

Puntenaftrek voor dat overdreven evangelistische eco-gedram. Zelfs een nababbel konden ze niet laten. Zeer irritant. Verder wel een ok filmpje. Komt wat moeizaam uit de startblokken, maar als de eitjes eenmaal ontdekt zijn raakt het toch redelijk op toeren. Parasieten-horror slaat bij mij altijd wel redelijk aan. Erg smerig, die wonden, om de rillingen van te krijgen.

Effectief genoeg voor een aardige 90 minuten, al was er vast meer angst uit te pulken. Met de locatie wordt niet zoveel gedaan, de soundtrack is geen toegevoegde waarde (wat was dat voor gek muziekje toen die arm er af ging?) en de studentjes zijn aan de duffe kant. Flauw slot, maar goed, dat zat er wel dik in.

Een neo feministische road movie. Toe maar. Voeg ik daar genietbaar aan toe. Na Black Rain weer eentje van Scott waaruit blijkt dat hij zonder een futuristische setting ook een mooie, stijlvolle film kan draaien. In dit geval uiteraard met een dikke dosis americana in beeld en geluid.

Ik ben nooit zo'n fan geweest van Geena Davis en Susan Sarandon hier en dat speelt ook dit keer op, maar zodra Pitt, Keitel e.a. meer speelruimte krijgen en de nodige humor begint aan te slaan (speciale vermelding voor Darryl en zijn snor), ben ik mee op de vlucht. Hulde voor het slot.

Gemankeerd. Zo'n titel roept een vraag op die niet alleen met alcohol en THC beantwoord is. Je proeft in alles dat Garbus, net als de Schulers, desperate pogingen onderneemt om Diane's naam te zuiveren, om iets aan het licht te brengen iets dat niet klopt, iets dat verklaart wat haar bezielde op de fatale dag, maar het zit er niet in. Wat ook niet helpt, is dat enkele nabestaanden weigerden mee te werken. Zo ontstaat een wat eenzijdig beeld in een docu die iets over Diane vertelt en het verschrikkelijke ongeluk reconstrueert, maar dat is het dan ook wel. Iets voor ramptoeristen wellicht.

Mocht dit ooit gebeuren, dan hoop ik in de laatste uren toch wat minder malloten tegen te komen. Maar goed, die blondine had er bij dan ook niet ingekomen. Wat een feeks. Dat feestje heeft wel wat met deze rampspoed. Daarmee heeft het een ferme basis en met hoe Hilditch het verpakt, onder meer een warme gloed, is ook weinig mis. Hij maakt jammer genoeg wat simpele scriptkeuzes. Een meisje, een kindje op komst en wat relationele strubbelingen, waar natuurlijk een door tranen benat einde uit wordt getrokken. Het is me allemaal iets te gemakkelijk scoren. Z'n flim bloeit op wanneer moeders er aan te pas komt, maar zakt richting vuurzee toch weer weg.

Sterk en gedoseerd misdaaddrama over een dief met een doel. De openingsscène is meteen een rake, een lust voor oog en oor, waarna geruime tijd wordt gebruikt om op meer ingehouden, subtielere wijze te sleutelen aan een interessant portret van een state-raised man. Caan is ook het type ijzervreter dat past in zo'n driftige, resolute rol met grof accent.

Hoogtepunt daar is ongetwijfeld de monoloog met zijn aanstaande, het onderonsje tussen de rechter en de advocaat is dan weer een listige. Zodra de grote kraak in zicht komt, pakt Mann weer helemaal uit met enkele schitterende shots (met name in het donker), slow motions en een gewelddadig slot. Hoge pieken in een verder stoere en robuuste film.

Crime scene reenactments. Iemand moest ermee beginnen. Blijkbaar was het Morris. Inmiddels niet meer zo in het oog springend en dat merk je wel gedurende deze docu. Gelukkig heeft het een andere, vrij simpele troef. Die van een bizarre dwaling rondom een moord. Wat dat betreft laat Morris zich snel in z'n kaarten kijken, maar de geschiedenis is interessant en in zekere zin schokkend genoeg om te blijven hangen. Doctor Death bijvoorbeeld. Griezelig. Adams en Harris hebben ook wel wat. De ene laverend tussen berusting en verbazing, de andere heeft iets waar je moeilijk de vinger op kunt leggen. Hij lijkt best aardig, maar ondertussen. De tape op het eind is een prima afsluiter. Goed om eens gezien te hebben.

Leuk, ontspannen filmpje dat enige tijd nodig heeft om z'n reputatie waar te maken. Ik neem aan dat de meesten het zullen opzetten vanwege de chemie tussen William Powell en Myrna Loy en het duurt even eer beiden de film naar zich toe kunnen trekken. Er is een opmaat, een verdwijning en nog een lijk voor nodig voordat het tweetal tot hun bekende actie kan overgaan.

Tot interactie vooral. Een ontwapenend duo dat het liefst met een drankje in de hand door de film heen banjert, zich op de moordzaak stort en dat vooral onbezorgd en avontuurlijk benadert met een aardige dosis geestige dialogen en zo af en toe een lollige scène. Zoals die met de ballonnetjes in de kerstboom, Nora kan een tikkie hebben en het hondje doet ook leuk mee.

Van Dyke zelf ook als hij, nadat de jacht op een verdachte is ingezet, een vangnet over Amerika legt. Het wordt wat moeizamer als het spul eromheen ook op de lach gaat mikken. Zo is de zoon van Wynant heel wat minder grappig. Er is een mysterie en nee, dat zet niet echt veel zoden aan de dijk en eindigt in iets dat doet denken aan een belegen moordspel, maar dat geeft niet.

Knap geconstrueerde film door een wervelende mix van angst en griezel. Stuwende kracht is natuurlijk de snelle onthulling van de alien plus zijn vermogen om te muteren en imiteren, ik begrijp eigenlijk niet zo goed wat iemand daar op tegen zou kunnen hebben. Samen met de locatie en decors levert het een verdomd nerveus en claustrofobisch sfeertje op, dat nog eens versierd wordt met heerlijk smerige special effects.

Om toch even te mierenneuken; ik vond de muziek soms wat overdadig en het computertje heeft iets knulligs. Zo zal er vast nog wel iets te verzinnen zijn, maar ik heb daar al gauw maling aan als ik naar een zinderende film zit te kijken. En dat is het, ook anno nu en ook nog na een paar kijkbeurten. Een parel.

Winter 1982, aldus de opening. Aan de ambiance is het niet echt te merken. De muziek helpt ook niet mee en wat al snel knaagt, is de keuze voor Winstead als lead. Halverwege, wanneer de spanningen binnen de groep zich voor het eerst openbaren, valt ze al definitief door de mand. Te clean cut om in dit gezelschap een factor van betekenis te zijn. Ook één van de redenen waarom een herkenbare en bloedstollende scène beduidend minder effect heeft. Desalniettemin heeft van Heijningen Jr. het nog wel een tijdje aardig in de steigers staan.

Uiteraard niet van Carpenter's niveau, ondanks het leentjeburen, maar toch draait het best wel redelijk qua nervositeit. Totdat het sneller gaat draaien met ontwikkelingen en, vooral funest, té veel (CGI) Thing in beeld, waarmee het een soort middle of the road monsterfilmpje wordt. Nog tot daaraan toe, maar waar de finale zich uiteindelijk afspeelt, is echt een misser van jewelste. Potsierlijk in plaats van uitzichtloos. Dat daarna nog kort en krampachtig de opmaat naar Carpenter's film aan bod komt, is niet veel meer dan een doekje voor het bloeden.

Meteen gepluk aan de citersnaren. Verder wordt het nog wel eens te lomp ingezet, maar het kleurt de film wel. Het heeft hier en daar ook wel wat luchtige trekjes, bovendien beschikt het over een bijzondere locatie en een aardig plot met de mysterieuze dood van Harry Lime. Zelfs in die mate dat het onderzoek van Holly Martins dusdanig veel ruimte in beslag neemt dat, zeker in de eerste helft, de sfeer van het kapotte en verdeelde Wenen nog wel eens naar de achtergrond wordt gedrukt. Best zonde eigenlijk.

Want zodra Reed speelt met het nachtelijke stadslichten en schaduwen is de film op z'n mooist. Op dat vlak is de introductie van Lime een van de hoogtepunten, maar ook vanwege de fenomenale uitstraling van Orson Welles. Frappant dat wanneer zijn personage de controle kwijt is, hij ineens minder voor de dag komt. Tijdens de beroemde koekoeksklok monoloog is het dan wel weer smullen geblazen. Reed pakt visueel nog eens uit als de film de ondergrond opzoekt. De klank van een schot maakt het af.

Growing pains in hoofdletters, want er is nogal wat aan de hand. Zo veel dat het amper past in honderd minuutjes. Het gaat al mis bij de transformatie van fatsoenlijk meisje naar losbol. Je moet iets om je film op gang te trekken, maar op deze manier mist het wel een ferme basis voor hard drama.

En dat heeft het wel nodig, aangezien de 'nieuwe' Tracy en haar directe omgeving meer afkeer dan iets anders oproepen. Wel knap geacteerd, zo is Nikki Reed aardig op dreef als manipulatief kreng, maar je zit te kijken naar een kliek waarvan de ellende voelt als het krijgen van je verdiende loon.

Wat dat betreft was een pittig einde op z'n plaats, maar het pakt enigszins besluiteloos en lafjes uit. De beeldregie werkt ook niet echt mee. Je kan het levendig noemen, maar ik vond het vooral oeverloos en nodeloos druk, terwijl er hier en daar te nadrukkelijk met kleurenfiltertjes wordt gewerkt.

De scène met de sproeiers mag er daarentegen wel zijn, wat dat weer niet geldt voor de soundtrack, die meestentijds niet om aan te horen is. Het zal er destijds wel bij hebben gehoord. Grootste probleem is al met al dat het geen warme aai of stevige stoot in huis heeft. Dan doet het je niet zoveel.

Spannende dagen, minder spannende uren, al vliegen ze nog redelijk snel om. Vooral een degelijke film die doet wat het moet doen met een beetje te veel van het ene en weer ietwat te weinig van het andere. Zo is het een tamelijk oppervlakkige bedoening die af en toe wel heel nadrukkelijk het drama en al wat dies meer zij opzoekt. Verschrikkelijk, deze orkestrale, aanstellerige muziek.

Met de triggerhappy legertop gaat het ook al niet erg subtiel. The big red dog is digging in our backyard and we are perfectly right to shoot him! Dat werk. Met gemene koppen, zodat iedereen het begrijpt. Wat dat betreft, afgezien van een knauwende Costner, een goed gecast stel grijze muizen. Niemand die zich weet te onderscheiden, iedereen doet z'n dingetje en dat is dat.

Af en toe dat de film voor de afwisseling de burelen eventjes verlaat en dat het ter land, ter zee en in de lucht wat legerfratsen inzet. Het zet niet echt veel zoden aan de dijk, net als het geswitch van zwart wit en kleur hier en daar, maar vooruit. De film kan grotendeels bogen op z'n onderwerp, als je dat boeiend vindt uiteraard, en komt daarmee een heel eind. Meer heeft het niet te bieden.

Gomer Pyle, dat was nog eens een rol. Verder zit ik me vaak vooral te ergeren aan al die aanstellerij van Vincent d'Onofrio. Zo ook hier. Het staat de film niet echt in de weg, daar is iets anders debet aan. Er spoken wat thema's rond, maar Rusnak sleutelt toch vooral aan z'n plot in plaats van aandacht te schenken dat soort dingen. Het komt in ieder geval snel op gang en houdt de vaart er grotendeels in.

De set-up met alles dat binnen en buiten de simulatie gebeurt is mysterieus genoeg om er eens goed voor te gaan zitten en het gaat ook allemaal crescendo totdat de geheimen worden prijsgegeven. Film wordt de nek omgedraaid wanneer Douglas de waarheid ziet en krijgt nog eens een genadeschot met de romantische noot die de rest kleurt. Waardeloos slot, film is (te) ver voor de finish volledig opgerookt.

Dusdanig realistisch gebracht dat het verloop er wat onder te lijden heeft. Althans, het heeft meer weg van een verslag dan van een verhaal met als resultaat dat het richting kookpunt tamelijk voorspelbaar is. Een smetje op een verder zuivere film die je van begin tot eind in Thatcher's (Maggie is a twat) Engeland dompelt. De grauwe look, de archiefbeelden en de passende muziek (uitgezonderd het onnodige pianogepingel) spreken wat dat betreft voor zich. Om over het uiterlijk van Smell maar te zwijgen.

Shaun is inderdaad een aandoenlijk ventje die ook maar ergens bij wil horen en vervolgens afglijdt in Combo's haat. Fraai gepakt middels een shot waarin hij door een tunnel loopt en de graffiti van de muren om hem heen draait. Het mannetje geeft wat bewogenheid aan de tweespalt binnen de skinheads, terwijl Graham overtuigt als tijdbom. Geen opgeblazen figuren of scenario, Meadows houdt het grotendeels natuurgetrouw en dat valt te prijzen. Jammer van die slotscène, dat wel.

Absoluut een leuke rockumentary over een band in verval. De topper die er blijkbaar in wordt gezien is het voor mij dan weer niet. Daarvoor is het soms wat te flauw en over het geheel iets te geforceerd lollig met bandleden die net wat te veel typetje zijn. Voor mijn gevoel had het iets (bloed)serieuzer, iets droger gemogen. Dan landen grappen toch wat steviger.

Het prachtige pianoliedje bijvoorbeeld. Ook zo één van de betere, maar je voelt 'm aankomen. Neemt allemaal niet weg dat het voldoende geinige momenten heeft (met dito songs). Ook eentje die je ziet aankomen, maar waarvoor ik totaal geen weerstand heb, is die met de cocon. Sowieso mijn held van Spinal Tap, die Derek Smalls. Het zal z'n kop wel zijn.

Wel aardig. Acteurs die zichzelf en de rest van het gilde in de zeik nemen en veel onnozel gedrag en gelul om de tijd mee te vullen, terwijl de verwijzingen je om de oren vliegen. Cera is kortstondig de uitblinker, Hill neemt die rol geleidelijk aan over met z'n achtaardige geneuzel. Schunnig uiteraard en dat is soms wel eens leuk, alhoewel ik qua humor meer kan met zo'n exorcisme dan met titty fucks, maar alla. Het vervolg op Pineapple Express is een prima vondst. Meestal is de meeste pret achter de rug wanneer het verhaaltje de kop opsteekt, dat valt hier nog wel mee. Er zit nog een aardigheidje in het slot als McBride een nieuw vriendje heeft.

Weinig boeiend vervolg op The Hamiltons. Aanvankelijk nog interessant, al is de vertelwijze aan de kunstmatige kant, maar de sociale context die de eersteling mede kleurde, verdwijnt al snel en het mondt uit in wat niet veel meer is dan een ordinaire vampierenvete. Spijtig, gelet op de eigengereide voorganger. De Engelsen, met name de broertjes, helpen ook niet echt mee. Bondig en met meer bloedlust, dat wel, maar de onderlinge confrontaties hebben niet veel te bieden.

Mja, het romantische intermezzo is niet bepaald het sterkste deel. Toch zit daar wel de beste opmerking: I'll help. You can always depend on the ol' spy fucker. En de boekenwurm heeft haar nodig. Sterk uitgangspunt natuurlijk, alhoewel dat gegeven op zeker moment wel wat wordt uitgerekt. Ik heb de film vroeger wel eens beter gevonden. Neemt niet weg dat het nog altijd voldoende sterke elementen heeft om er twee uurtjes voor uit te trekken.

Complottheorieën gaan er altijd wel in en met de suspense zit het ook wel goed. De scène waarin Condor en Joubert elkaar ontmoeten bij en in de lift is nog altijd iets om de zenuwen van te krijgen. Sowieso is von Sydow geknipt voor zijn rol. Een kop die je bijblijft. Bovendien geeft hij er ergens nog een aardige draai aan. Het sluitstuk en de opmerking over 'The Community' zeggen iets over het tijdsbeeld, al is er misschien niet zo heel veel veranderd. Al met al nog altijd best aardig.

Arme koe. Die Russell heeft best wel wat leuks op zijn naam staan. Ik vind dit zelfs een knappe film. Het is niet iedereen gegeven om zo'n beladen onderwerp te vermengen met scheuten humor en daar een gesmeerd geheel van te maken. Een oorlogsfilm die zowaar werkt op beide niveau's.

Het verhaaltje is op zich niet zo bijzonder, maar als kapstok voor al het andere is er weinig mis mee. Het heeft een statement, maar wel zo soepel geïntegreerd dat het geen preek wordt. Russel wil visueel nog wel eens wat proberen en met het geklootviool bouwt het onmiddellijk wat krediet op.

De film wordt gaandeweg serieuzer, maar het blijft een opmerkelijk nette balans houden tussen vlotte, geinige scènes en wrange en bittere zaken die zich daar in de woestijn afspeelden. Zo is er al heel wat gebeurd wanneer een discussie rondom auto's op hilarisch droge wijze wordt beslist.

De scène met de rebellen en hun gasmaskertjes is bijna surrealistisch en zo heeft het wel meer lichtjes bizarre, gekke, maar ook harde taferelen in huis. Zonder zeurende soundtrack en dat is ook wat waard. Vermakelijk en effectief in wat het wil, weinig mis mee. Afgezien van Michael Jackson.

De gepolijste versie. Geen idee welke beter tot z'n recht komt. Deze scoort in ieder geval punten op z'n nare, kille ambiance. Geen vrolijk toekomstbeeld waar de strakke designs, van decors tot cast veelal wit en kaal, naadloos op aansluiten. Dat gecomputeriseerde, emotieloze sfeertje wordt nog eens versterkt door de benevelde dialogen en het alom aanwezige radio en robot chatter dat de film bijna lukraak in wordt geslingerd. Verhaaltje kan er mee door over deze speelduur en het heeft een paar toffe scènes in huis, zoals die met de mensenmassa. Het sportautootje kleurt het slot.

Een gemaskerde killer met gympies die dood en verderf zaait in het kinky nachtleven van New Orleans. Detective Brock laat zich daar ook niet onbetuigd, zij het op een andere manier. Dat smoezelige sfeertje gecombineerd met z'n gezinsleven en de intrede van een love interest vormt een vrij stevig raamwerk, maar wanneer het dan schakelt naar meer, krijgen Tuggle en Eastwood het toch niet echt aan de praat.

Scènes als die in het pakhuis, tijdens het straatfestival of in de brouwerij zijn net wat te halfslachtig om de boel eens flink onder stroom te krijgen. De nachtmerrie is zelfs flauwtjes. Uiteindelijk valt het dan ook terug naar een niet al te verheffend thrillertje over een psychopaat die de cop geleidelijk aan betrekt in z'n moordspel. Met nog wel een bruut moment en, maak er maar twee van, een niet onaardige finale.

Volop genieten. Ik heb er wel wat mee als een regisseur zo'n sociaal verschijnsel pakt en daar met een sardonische grijns finaal mee afrekent. Dat maak ik er dan maar van, want het is lachen geblazen met de gortdroge wijze waarop Moodysson de blije, idealistische woongroep in de zeik zet. Iedereen komt aan de beurt, met arme, lieve Göran voorop, wiens conflictmijdende natuur niet erg prettig matcht met zijn open relatie. De scènes tussen die twee zijn stuk voor stuk gillers.

En die buurman maar timmeren. Opmerkingen over twee blokjes lego en Pippi Långstrump zijn ook dikke voltreffers, terwijl de volwassenen alleen maar met zichzelf bezig zijn en de kinderen (er heet er eentje Tet!) ondertussen aan hun lot overlaten. Het gaat wat moeizamer als Moodysson eenzaamheid aan het samenleven toevoegt en de kom pap van zijn uiteindelijke smaak voorziet, maar veel van de pret mag dat niet drukken. Gewoon lekker foebelle, dan komt alles goed.

Eentje die optimaal gebruik maakt van z'n concept. Een paar locaties met enkele acteurs die onderling een ietwat eigenaardig sfeertje in de film leggen. Even wennen, maar dan gaat het wel. Al had het best wat uitzinniger gemogen, gelet op de foto's die uit de machine vallen. Zodra die hun rol gaan spelen, heeft King het aan de praat.

Hier en daar wat manoeuvres die je wel zo ongeveer ziet aankomen, maar het heeft steeds donker wordende kronkeltjes in huis die telkens de aandacht weer op zich weten te vestigen. Als thriller schiet het misschien wat te kort, maar het geklooi met tijd en alles wat daaruit voortvloeit is leuk om te volgen. Onderhoudend filmpje.

Drie regisseurs die min of meer onafhankelijk van elkaar aan een half uurtje hebben gesleuteld. Elk met hun eigen toon en interpretatie. Alhoewel het niet uit elkaar valt, zijn de verschillen te proeven. Ik kan me voorstellen dat als je het moet hebben van een doortimmerd en consequent misdaadverhaaltje, je hier niet helemaal op je wenken bediend wordt. Ook omdat er nogal wat aan de hand is in deze driehoek.

Aan Hark de ondankbare taak om die kluwen plot in de steigers te zetten. Zodanig veel dat hij er eigenlijk niet genoeg voor tijd voor heeft, maar met de nodige visuele flair en narratieve schwung legt hij toch een stevige basis. Bij Lam komt dat enigszins tot rust, is er wat actie en met het dansje heeft hij een van de opvallendste scènes in huis, maar om daar te komen, is hij nogal driftig in de weer met de personages.

Sam en Ling met name, maar niet alles valt even goed met elkaar te rijmen. To gooit het daarna ook nog eens over een andere, eigen boeg. Daarbij heeft hij het leukste segment te pakken met de witte zakjes, de nodige wapens en donkere bosjes om in te vuren. Typisch iets voor hem. Stijlvol en ongetwijfeld met een ironische grijns vastgelegd. Ondanks enkele gebreken, best een fijn filmpje met een zwart randje.

Hitch op vakantie, voor de helft althans, en de kiekjes zijn er naar. De cast mag het doen op schitterende locaties en helikoptershots onderstrepen nog eens de pracht en praal van de omgeving. Met suspense heeft het verder niet zo gek veel te maken. Enkele achtervolgingen maken het levendig (ondanks een mal aandoende speed-up), verder is het vooral vrolijk en speels met gevatte dialogen. Moeder Stevens is rechttoe rechtaan grappig en Hughson is zo'n typetje dat hier helemaal past. Wanneer Grace Kelly achteloos You want a leg or a breast? vraagt, wordt het nog wat warmer in Zuid Frankrijk. Het is niet de enige opmerking in die soort.

De film staat dan ook lange tijd in het teken van de aanzuigingskracht van de twee grote sterren. Grant en Kelly doen de vraag wie de dief is, eigenlijk volledig vergeten. Die focus komt pas vrij laat weer terug. Op nogal abrupte wijze. De scènes rondom de dood van Foussard vallen dan ook een beetje uit de toon en de ware indentiteit van De Kat is geen grote verrassing meer. Het trekt wel op naar een slot dat weliswaar ook niet bol van de spanning staat, maar wel nog een kenmerkende slotscène op een dak in huis heeft. Hitchock's stempel in een luchtig en prettig filmpje dat je niet zozeer naar de dader, maar naar de zon doet verlangen.

Thuiswedstrijd voor Friedkin. Misdaadverhaal met een verbeten cop en dan mag bij hem een loeiende autoachtervolging natuurlijk niet ontbreken. Een herhalingsoefening is het dan weer niet, daarvoor is de film sowieso al veel te sterk. De tijd heeft ook niet stil gestaan en zo zit je al rap in de onmiskenbare tachtiger jaren. Prachtig gekleurde letters tijdens de optiteling, een typische score die af en toe nog eens verrassend sterk is en een cast vol met inmiddels bekende koppen.

Wat misschien nog wel het meest opvalt, is Los Angeles, die bijna (of helemaal) een hoofdrol opeist. Met een stad in de titel ben je uiteraard min of meer verplicht het eens goed onder de loep te nemen, maar desalniettemin de complimenten aan de locatiescout en Robby Müller's fotografie. Verder stoer, sexy, hard en compromisloos met een plot dat geen grammetje vet om het lijf heeft. Friedkin's keuze voor het slot is de kers op de taart. Zo hoort een misdaadfilm te zijn. Hulde.

Niet best, nee. Filmpje dat lijkt bedoeld voor een derderangs actiester en dan komt Cage ineens de boel kort en klein slaan. Geen gezicht. En dat niet alleen, wanneer hij moeilijke bekken gaat trekken en meer vanwege z'n dochtertje, wordt het niks minder dan potsierlijk.

Een abominabele rol in een dito film. Het is er zo eentje die zichzelf bloedserieus neemt, maar geen tel serieus te nemen valt. Was het een lompe wraakfilm geweest, had het nog gekund, maar Cabezas blijft maar strooien met allerlei tragische onzin met glibberige muziek.

Veel te veel van dat soort hopeloos gesnotter. Is het niet dat, dan staat er wel iemand herinneringen op te halen. Onnozele flashbacks, of iets dat dat opeens blijkt te zijn, maken het toch al beroerde verhaal nog belachelijker. Het slot is wat dat betreft de kers op de taart.

Met Russen wordt het al snel goedkoop, maar ook de actie is te verwaarlozen. Knokken, schieten, steken en een achtervolging met motoren, veelal volledig kapot geknipt zodat het nergens meer op lijkt. Totaal ongenietbaar in alle opzichten. Cage laat zichzelf voor lul zetten.

Een té schattig intro met olifanten, Aziaten die Engels brabbelen, een Australische cast die er werkelijk niets van bakt, humor die erg riekt naar kluchtig (ok, die tweewielers waren geinig), muziek die me (weer) niet echt bevalt en een bootrace die net even te gammel oogt om leuk te zijn. Het is allemaal niet best. En tóch maakt het allemaal geen moer uit. Zodra Jaa in een underground op flitsende wijze afrekent met skaters en meer, ben ik om.

Dank aan Lennert voor zijn opmerking over de vechttechnieken in deze film. Ik had niet verder gekomen dan indrukwekkende muay thai van Jaa. Misschien iets minder rauw dan Ong-Bak, maar nog altijd een lust voor het oog. Dit keer met slomo's i.p.v. herhalingen. Zeker tijdens het waterige gevecht in de brandende tempel een ontzettend mooi effect. Meest in het oog springend is toch wel de actie in het restaurant, als Jaa trappen oploopt en uitdeelt en de camera in één lang shot langs hem en de gevechten glijdt. Bijzonder fraai.

Qua plot e.d. natuurlijk een rommeltje. Sommige overgangen lijken nog het meest op een misknip, maar zoals de olifant takken breekt, breekt Jaa botten. In optima forma. En het zijn er nogal wat. Jaa maakt weer alles goed.