Opinions

Nog niet zo lang geleden Peckinpahs The Killer Elite gezien. Ook eentje die met de verhoudingen tussen Oost en West aan de haal gaat. Waar die film, tot en met het geweld nota bene, meer en meer instortte, doet Pollacks film precies het omgekeerde. Bovendien slaat hij zich netjes door een katana sessie heen, in wat sowieso een vrij pittige film is als het gaat om de actie.

Enfin, de zeventiger jaren begeleid met late night muziek, dan ben ik meteen in m'n element. Schraders scenario doet daar langer over. Het heeft soms wat weg van een lesje in de ondoorgrondelijke Japanse (Yakuza) cultuur waar giri en alles wat daarbij komt kijken hoog in het vaandel staat, maar ondertussen legt het wel de basis voor een harde en verraderlijke film.

Het spitst zich toe op de ongemakkelijke relatie tussen Mitchum en Takakura. Beide staan ze als vorsten te acteren, Tokio was blijkbaar toen ook al een kleurrijke stad, er is iets met een fietsje en een scène als die in het fleurige badhuis valt natuurlijk op. Het drentelt uiteindelijk iets te lang door en dit slot had voor mij ook niet zo gehoeven, maar de film staat als een huis.

Zo'n corruptie zaakje gaat er meestal wel in en met deze cast moet ook wel iets te bewerkstelligen zijn. Toch valt als eerste op wat voor een duffe vent die Leo is. In eerste instantie althans. Zijn blik richting Erica voorspelt ook niet veel goeds. Desondanks weet Gray het redelijk op gang te trekken in het eerste uur. Niet al te enerverend, beetje stemmig en vooral degelijk aangepakt, maar zodra de lont in het kruidvat wordt gestoken, zakt het ver weg.

Erg kunstmatig hoe ineens diverse plotlijnen aan elkaar worden geknoopt. Gevolg zou een prijsscène met Caan en Wahlberg moeten zijn, maar ondanks de flikkerende lichten maakt het bitter weinig indruk. Gray blijft vervolgens falen op zowel misdaad als drama, waarbij het laatste ook nog eens een veel te prominente rol krijgt rondom Erica. Het zal niemand verbazen hoe het schandaal afloopt (die speech, ugh!), maar de weg er naar toe is geen beste.

Judo. Mja. To's stijl is dan weer dik in orde. De slow motion in het barretje is gaaf en ik zie bij wijze van spreken de grijns op z'n gezicht tijdens het geldgraaien op straat. Toch wil het niet echt openbloeien. Vrij veel van de pret gaat aan me voorbij, het verhaaltje slaat maar niet erg aan en de typetjes die hier rondlopen zijn veelal inwisselbaar.

Er zit iets in de flow van de film die me niet aanspreekt. Gek genoeg lijkt het na een uurtje wat tot rust te komen, gaat het allemaal wat aangenamer draaien en zit er nog wel wat leuks in het vat. De scène met het ballonnetje is in ieder geval schattig. Erg veel terrein weet het al met al niet meer goed te maken. De punten zijn vooral voor de visuals.

Driftige en pittige misdaadfilm die onderweg enigszins ontsierd wordt door wat zeurderig, sentimenteel tumult. Ergens hoort het er wel bij, alleen lijken de verhoudingen tegen die tijd een tikkeltje zoek. Zodra de vrouwen rondom White een nog prominentere rol gaan spelen, piept en kraakt het aan alle kanten.

Rourke valt op. Niet zozeer omdat hij de pannen van het dak speelt, maar met die hoed en jas lijkt hij zo uit een noir te zijn weggelopen, terwijl zijn gedrag een heel ander verhaal is. Plompe, bitse en gedreven vent waar van alles mis mee is. Een crackpot racist, zoals iemand terecht opmerkt. Hij is niet de enige.

Geen een die een blad voor de mond neemt, terwijl de losgeslagen cop als een olifant door Chinatowns cryptische en schier ondoordringbare porseleinkast dendert. Geraffineerd is anders, maar het is zo wel een vitale, bonkende film met een flinke dosis adrenaline in de aderen. Je voelt Stone's aanwezigheid.

Jammer dat het die drive even kwijtraakt met wat teveel dramatische perikelen om de finale op gang te trekken, waar voor andere zaken wat minder tijd wordt genomen. De nonnen zijn leuk en als White zijn doel in zich heeft, pakt Cimino lekker showy uit, maar hij had z'n film wel ietsje eerder mogen aftitelen.

Kan er mee door. Druk bezet plotje met triade leden die zich in allerlei bochten wringen om de moord op hun baas te wreken en een plekje in te nemen. Natuurlijk pakt Woo nog wel eens uit met te cheesy momentjes en er is een boefje met een irritante lach, maar de onderbazen en hun aanhang maken er een aardig potje van. Niet groots, meeslepend of iets in die richting, maar met een aantal leuke koppen is het als wegwijzer richting Woo's wervelende shoot-outs voldoende voor een aardig tussendoortje. De vliegende kogels zijn uiteraard de krenten in de pap.

Mooi met gebreken. De 130 minuten versie gezien. Wellicht dat de Amerikaanse versie iets kordater voor de dag komt, het epos is overduidelijk meer gebaat bij een langere versie. Temeer omdat in de Chinese Cut bepaalde zaken aan de strijkstok blijven hangen. Zo is Chang Chen wat dat betreft de klos, die hangt er maar een beetje bij. Zhang krijgt beduidend meer te doen, zelfs in die mate dat Gong Er bij tijd en wijle Ip Man eigenlijk volledig naar de achtergrond drukt.

Sowieso werkt het niet echt als biopic, want verder kom je niet veel over de man te weten. Al met al lijkt het mij vooral een film die een deel van de geschiedenis van de vechtkunst aan de hand van zijn leven vertelt, waarbij het speerpunt in welke versie en hoe dan ook, wel overeind blijft. Dat zit toch vooral opgesloten in Kar Wai's fluwelen en poëtische stijl die het samen met de Kung Fu en bijbehorende filosofische lessen een melancholisch, haast religieus karakter geven.

Bepaalde segmenten mogen verhalenderwijs dan wel eens sterven in schoonheid, dat laatste voert toch de boventoon. Zoals bij de martial arts waar de focus meer op techniek en gratie (hulde voor het precisie gevecht) ligt dan op impact. De opening in de regen is al ongekend, de decors weelderig en tal van gave slow motions sieren het nog eens extra op. Een of misschien wel het hoogtepunt is de hele sequens op het treinstation waar Gong Er Ma San tegenkomt.

Met een dankwoord aan hen die door de jaren heen de HK actie tradities in stand hebben gehouden. Blijkbaar heel wat coryfeeën die hier op een of andere manier hun opwachting maken. Veel van die helden zullen weinig of geen steun van een computer hebben gekregen, terwijl Chan vrij gemakkelijk naar dat middel grijpt. Dat wil dan wel eens wat extra impact meegeven, maar het ziet er net zo vaak niet of in ieder geval minder vloeiend uit.

Jammer, want er zitten verder best leuke en creatieve moves tussen. De manke stelt zich wat teveel aan, maar Yen is een zekerheidje en het filmpje ziet er verder best blits uit. Beetje sightseeing ook, iets dat me beter bevalt dan het verhaaltje dat de actie aan elkaar moet knopen. Meer dan een bruggetje hoeft dat niet te zijn en het liefst recht vooruit (flashbacks vrij diep in de film, niet goed), maar in deze jungle wil er wel eens wat teveel aan de hand zijn.

Alweer een keurig filmpje uit de stal van Milkyway. Je kan het eraan afzien. En niet alleen vanwege de aanwezigheid van Lam Suet. Gefabriceerde ongelukken, bijzonder elegant in beeld gebracht, met een thrilleresque verhaaltje dat vooral kalm, beheerst en bedachtzaam te werk gaat en uiteindelijk op vrij verfijnde wijze afslaat naar psychologisch laagje. Dat trauma is er niet voor niks. Misschien dat Cheang daar iets te kort door de bocht gaat, maar het had voor mij ook niet veel langer hoeven duren. Derde dikke voldoende voor hem.

Mja, letterlijk en figuurlijk een nogal zweverig gebeuren met in mijn beleving een dalend lijntje. Audiovisueel een spetter van een film. Decors, locaties en kleuren zijn echt top, ik zat al te smullen bij de confrontatie tussen Li en Yen in dat waterige binnenplaatsje waar Go werd gespeeld. Het rode gevecht in het bos tussen Cheung en Ziyi Zhang is zelfs zinderend, hét hoogtepunt.

Ook de pijlenregen en de massashots van het leger zien er bijzonder fraai uit. En zo is er nog wel meer, maar ergens onderweg gaat het toch een beetje zagen. Of het nu een herhaling van zetten is of de legende die wat dominanter wordt, de jeu is er wat af en komt er ook niet meer op. Dat slot helpt ook niet echt. Mooi met een randje.

Gelachen om het kereltje op de driewieler, daarnaast vrij veel gelummel om een verhaal op poten te zetten. Was te verwachten gezien de historische achtergrond, maar af en toe wel erg nadrukkelijk aanwezig, erg op zoek naar een dramatisch effect en zelfs een tikkeltje propagandistisch. Zet er, zeker wanneer de oorlog begint, een beetje de rem op.

Yip schiet mooie plaatjes (dit is er eentje om in te lijsten) en de historische setting heeft hij ook wel voor elkaar. Eenmaal aangekomen bij de martial arts is er geen houden meer aan. Yen is inderdaad grandioos als hij armen en benen laat spreken. Bovendien krijgen de meeste gevechten wat extra lading mee. Natuurlijk de Wing Chun-stijl, maar ook lekker veel impact.

Soms grof, vaak bikkelhard, met de chain-punches als uitschieter. Siu-Wong Fan is geknipt als vuilak en Hiroyuki Ikeuchi heeft de grandeur van de foute finalist. Geeft de tegenstand net dat beetje meer. Ook nog een bijkomende dimensie in de vorm van absolute superioriteit (de heerlijke afstraffing met plumeau), intense woede (de confrontatie met tien Japanners) en een over-mijn-lijk eergevoel in het slotgevecht.

De poespas daar omheen is dan ook alweer snel vergeten en vergeven. Deze martial arts slaat ook oorlogsdrama knock out. Op naar Hongkong..

Een tweede deel dat in twee delen uiteen valt. De eerste helft is alles wat je er van mag verwachten. Prachtige, kleurrijke decors en aardig wat actie, terwijl Ip Man een plaatsje in Hong Kong probeert te verwerven. Een knetterende kloppartij bij de visboer (multifunctioneel, zo'n pallet) en het examen (mooi hoe Yip daar de meesters onder de lens neemt) met het (draadjes)ballet op een tafel zijn de krenten in de pap.

Daarentegen wordt het tweede deel overheerst door Engelse invloeden en een emo-sausje. Het ziet er nog altijd schitterend uit, maar wel met een bokser. En het wordt ook zo'n typische boksfilm waarin er iets recht te zetten valt. Niet een erg gelukkige combinatie van stijlen en een tikje minder klef had ook wel gekund. Slot is wel weer iets om een glimlach van te krijgen, maar alles bij elkaar een maatje kleiner dan de voorganger.

Wat je er zo ongeveer van mocht verwachten met Yuen Woo-ping aan boord. Fraai gechoreografeerde gevechten, zoals een rondje cultureel botsen, en ook behoorlijk bezaaid over de speelduur. Blijft een opvallende verschijning, die Tyson. Geldt eveneens voor Zhang Jin, maar dan om andere redenen. Die kan er wat van. Yen's vechtkunsten en charisma staan buiten kijf. De hardste klap die hij te verwerken krijgt, figuurlijk, is die van zijn vrouw. Daar overdrijft de film het. Had voor mij wel een flinke ons minder gemogen. Ook de finale ontkomt er niet aan. Verder heeft Yip het weer prima voor elkaar. Niet alleen gedurende de actie, het Hong Kong van 1959 ziet er ook prachtig uit. Rijk gedetailleerd en zo. Yip mag wat betreft opgaan voor een vierde.

Een (f)lauw vertelsel van Ip Man's jongere jaren dat dat zeker gedurende de eerste helft weet te omzeilen door een fors tempo. Beetje hak op de tak, maar het schiet lekker op met aardig wat Wing Chun promomateriaal en kloppartijtjes die in ieder geval vrij energiek ogen.

Na verloop van tijd neemt de plot het over met romantisch en Japans gefröbel. Niet het meest boeiende segment, maar met nog een finale in het verschiet te doen. En die is redelijk. Yu-Hang To heeft het charisma om er mee weg te komen en de oude man verdient een pluim.

Een flitsend actiespektakel zonder eigen stempel. De Zuid-Koreanen willen wel eens een draai geven aan een vastgeroest genre, maar, buiten de setting uiteraard, doet Won in grote lijnen wat al zo vaak gedaan is aan de andere kant van de plas. Alleen heten ze hier niet Matt Damon of Tom Cruise. Gong doet het trouwens wel aardig met z'n onvermurwbare houding.

Hetzelfde geldt voor de agressieve speurhond en er is een bad guy met een vileine grijns. Hoog tempo in een bomvol plot dat enorm ingewikkeld lijkt, maar er is altijd wel iets of iemand die het even uitlegt, waarna het weer volle kracht vooruit gaat. Veel flashbacks bijvoorbeeld, waarbij die van het gezinnetje van de verdachte wel erg klef zijn. Blegh.

Daar zit nog een addertje onder het gras, hoe kan het ook anders. De film blijft enigszins overeind door de energie die het etaleert en een flinke portie actie. Veel knippen, zoomen en bewegen met een aantal aardige auto capriolen, maar Won is geen Tony Scott, al moest hij het zonder de martial arts doen. Ook wat rare filters soms, maar de twee uurtjes zijn redelijk rap om.

Aardige film die met wat droge humor al snel een bruggetje weet te slaan. Kingsley is op z'n best in het begin, als verlopen, kribbige triggerman die geen mogelijkheid onbenut laat om naar een fles te grijpen. Lollig om zo'n moordenaar vervolgens, als hem wordt opgedragen om op te drogen, een baantje in een mortuarium te geven. Ongemakkelijk fenomeen, die AA meetings, en daar weet Dahl ook wel raad mee als hij Frank maar gewoon laat vertellen wat zijn dagelijkse job is. Het vriendinnetje, een scherp gebekte tante, gaat ook al zo vlot mee in die eerlijkheid. Richting finale wordt het allemaal tammer. De film krijgt het moeilijker als Frank ontdooit en met Philip Baker Hall en Dennis Farina als maffia baasjes verwacht je op dat vlak toch wat meer. Al met al een redelijk vlot filmpje, mede door de speelse muziek.

Tongue in cheek horror en dat levert in dit geval een tweeledig gevoel op. Ik heb er een best wat keren ontzettend om kunnen lachen, maar vraag me tegelijkertijd af wat het was geworden als Wingard volle bak had ingezet op een bloednerveuze home invasion. Het heeft er in ieder geval zo'n beetje alles voor in huis. Van een kruisboog tot afschrikwekkende maskers.

Maar vooral een zeer sfeerrijk geschoten film met een score die veelal op geweldige wijze komt spoken. Zodra de eerste pijlen binnenslaan waan je je in een bepaalde Carpenter film en dat Drake eentje moet vangen, is niet meer dan terecht. Hij heeft het sowieso zwaar te verduren. Niet het enige waar Wingard en co zich ongetwijfeld mee hebben geamuseerd.

Die zwarte humor proef je in alles wanneer het los gaat. Veel kloten met clichés zoals voorspelbaarheid (zie dat meiske sprinten!) en dan fors, lomp en bruut uithalen. Zelfs twists ontkomen niet aan Wingards speeltuin. Hët bijt elkaar, de spanning en de lol, absoluut, maar de CD bij buurman is erg grappig, Erin is cool en hoera voor de blender. Het is de allerbeste.