Opinions

Bajesdrama met een kers op het taartje. Over vriendschap die toeneemt naarmate de naïeve Yiu meer en meer in de problemen komt met de aanwezige triade. Het voorstellen van de arme schlemiel is aan de sentimentele kant, maar wanneer Chow Yun-fat, die zich lekker mag aanstellen, de film binnen komt strompelen krijgt het via onder meer een geinige toilet scène meteen wat meer kleur.

De zelfmoordpoging komt eigenlijk net iets te plotseling, maar de twee weten wel wat sympathie op te roepen. Iets dat een beetje blijft dobberen in het tweede deel, waar na een tijdssprong Officer Scarface een meer prominente rol krijgt. Het dreigt daar wat weg te zakken in obligaat gevangenisgedoe, maar Lam duwt het langzaam richting een spetterend kookpunt, dat het alsnog de moeite waard maakt.

Gokverslaving. Blackjack of een potje basketbal, maakt niet uit, alles voor een gokje. Het liefst geen safe bet, want daar is niks aan. Apart filmpje. Uitgezonderd het uitstapje naar Vegas geen showy taferelen van hot en cold streaks en alhoewel Axel door het stof moet, wordt het ook geen zwaar of zielig drama. Caan gaat van start met zo'n het komt wel goed-houding en speelt bovendien een vlot gebekte leraar.

Dan is het jammer dat je uit zijn lessen (en een speech) zo z'n drijfveer kunt halen, twee plus twee is vijf als je dat maar hard genoeg wilt, maar wanneer zijn moeder er aan te pas komt, voel je de vernedering. Niet de enige keer. Caan is beheerst van begin tot eind, zet een min of meer ongrijpbaar karakter neer in een film die een beetje te veel in de sudderstand blijft staan, maar misschien daarom juist wel werkt.

Een brede grijns wanneer Nicholas van Orton thuiskomt en Jefferson Airplane's psychedelische White Rabbit wordt ingezet. Heerlijke scène in een strak verpakte thriller. De nieuwslezer is ook een geinige. Het spel is al snel op de wagen en aangezien je niet veel meer weet dan de hoofdrolspeler zelf, een control freak die alle controle kwijtraakt, is het gemakkelijk meegaan in zijn achterdocht en paranoia.

Michael Douglas in z'n beste jaren met een ideale rol die ergens tussen die van Wall Street en Falling Down in hangt. Stijlvol in beeld gebracht met enkele fraaie plaatjes van Frisco, sfeerverhogende muziek in een film die, net als van Orton, steeds intenser wordt. Uiteindelijk wordt er erg hoog spel gespeeld, maar de film heeft dan al zoveel krediet opgebouwd, dat dat de pret niet meer kan drukken.

Niks mis met het donkere jaren '40 schilletje, maar veel blijft er niet van over binnen deze apathische drukte. Het gaat al meteen mis met de maniertjes die het zich aanmeet. Theatraal geleuter en gedrag met Sean Penn voorop, die zich grenzeloos belachelijk staat te maken met z'n grimmige grimassen en hebberige gegrom. En dat is dan de kingpin van het stel. De rest heeft daar wat minder last van, maar iets als star power kan je al snel verwaarlozen in dit semi cartooneske sfeertje.

Het is alsof het schommelt tussen ode en parodie, waardoor eigenlijk niks meer aanslaat. Grapjes verdampen en wanneer er eentje uit elkaar wordt getrokken, kan dat, zoals al het geweld, slechts op onverschilligheid rekenen. Visueel wil Fleischer tijdens de actie in de eerste helft nog wel eens iets proberen, maar op een gegeven moment weet hij ook niks meer te verzinnen dan nog maar eens een slow motion. Het scenario komt niet verder dan een sloom vechtpartijtje.

Het verhaaltje heeft sowieso al niks om het lijf. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar kom dan ook niet aanzetten met een zwangere vrouw of, nog erger, een personage die zich ineens afvraagt of dit nog wel moreel verantwoord is. Zo wordt het nog potsierlijk ook. Gosling lijkt zich nog wel eens te ontworstelen aan alle bombarie, maar hij en Stone krijgen veel te weinig tijd om dat lijntje van voldoende brandstof te voorzien. Veel meer dan gebakken lucht valt er dan ook niet van te maken.

Heerlijk verbaal steekspel tussen Ventura en Serrault. Beide met een soort klassieke elegantie, ondanks de smerige zaken die aan bod komen. Mimiek en dialoog lopen naadloos in elkaar over. Snedig, gevat, intelligent en cynisch. Levert een hoogstaand duel op tussen beide heren waarbij de verhoorkamer steeds kleiner en benauwder lijkt te worden.

Slechts zo af en toe wordt het ingeruild voor shotjes van buitenaf. Totdat een tintelende Romy Schneider wordt geïntroduceerd, wiens ondervraging de film (en zichzelf) in een ander daglicht zet. In zoverre dat het beduidend meer lading krijgt dan de dadervraag alleen, waarmee het in zekere zin abrupte slot toch op z'n plek valt. Kleine, maar verdomd fijne policier.

Alle positieve punten die Halcyon noemt, desondanks kan ik er niet zoveel mee. Ik had achteraf het idee dat ik bovenal naar een zogezegd conventioneel drama dingetje heb zitten kijken. De relatie tussen Vincent en zijn alter ego wordt nog best degelijk neergezet, het moordonderzoek is al wat aan de gammele kant, maar het lubby dubby-gebeuren wordt toch tamelijk armoedig gebracht. En die broedertwist, mja, of beter gezegd, nee. Best jammer, Gattaca opent sterk, maar naarmate het vordert krijgt het iets truttigs dat veel van de schwung er voor mij heeft uitgehaald.

Furieus geweld met genadeloze, dierlijke confrontaties. Dat laatste zou je ook kunnen zeggen over het instinct van beide kemphanen, die elkaar en anderen op niets ontziende wijze te lijf gaan. Een scène als die van de stand-off in de ravage is dan ook nog eens zo intens in beeld gebracht, dat de razernij, mede dankzij de geluidsomlijsting, tot op het bot voelbaar is. Sowieso een zodanig fraai geschoten film dat het balen is dat je op ondertitels aangewezen bent.

Een desolate en agressieve sfeer, onstuimig gefilmd en kille, groezelige omstandigheden. Onderweg wordt het voorzien van een extra laagje door, met name via het gekneusde meisje, op geniepige wijze met de sympathie van de kijker te spelen. De relatie tussen Wai en z'n vader krijgt wat teveel aandacht en wanneer het schakelt naar z'n (min of meer poëtische) climax voelt het alsof het afslaat naar een hele andere film, maar verder is er weinig mis met deze brute worp.

Heel wat leuker dan hetgeen Eastwood tegenwoordig maakt. Eentje die zichzelf niet al te serieus neemt, al denken de personages daar wellicht anders over. Als je die poster ziet, duidt dat op de macho die het meisje wel even zal redden, maar het hoertje staat heel wat steviger in haar schoenen dan Shockley, die het vooral van de flesjes moet hebben. De scène in de politiewagen is wat dat aangaat een hoogtepunt. Hilarisch hoe Gus de andere twee verbaal de baas is. Pittig ding. Het tweede dat opvalt is de actie. Die kogelregens. Excessief heet het dan en die met de heli is niet verkeerd. Lekker energiek filmpje dat voor de finale wel even een inzakkertje heeft, maar als de bus gaat rijden, is het weer raak. Heel vaak raak.

Prettige meevaller. Heeft alles om zo'n cultureel gecertificeerd pruillipjes drama te worden, maar Akin heeft kloten en trekt stevig van leer. Sans gêne met een dikke scheut humor en een lichtjes opgeblazen verhaal met twee fijn geschreven en geacteerde rollen. Straffe vent, die Ünel, terwijl Kekilli een lekkere flair in haar karakter weet te leggen. Energiek ook. Met veel muziek, die misschien niet altijd even fijn is, het zweept de boel wel op. Al had iemand dat Turkse bandje best in de Bosporus mogen duwen.

Tel er nog een paar ontwapenende momentjes bij op (oom doet leuk mee) en je hebt een film die draait als een tierelier. Totdat het haar wordt ingekort en het spul verhuist. Daar is het nog wel eens rauw van karakter (wat heet) en de verandering die beide hoofdrollen tegen die tijd hebben ondergaan, is op zich wel interessant, maar de jeu is er op de een of andere manier toch een beetje af. Neemt niet weg dat ik waardering heb voor de drive en de overgave die Akin in z'n film stopt. Dat beloon ik dan ook maar.

Luguber, dat zeker. In eerste instantie vanwege de manier waarop de verzekering wordt getild, om stilaan over te gaan naar meer visuele horror, waar, in tegenstelling tot de ijzige wereld van Jun-oh, ook fellere kleuren opduiken. Samen met een pingelende score probeert het enige tijd iets intrigerends op poten te zetten, maar op dat vlak faalt het nogal.

Film kent een paar mislukte schijnbewegingen, waarvan de eerste nog tamelijk lang duurt en de tweede echt te eenvoudig is. De flashbacks vertellen wel iets, maar komen tegelijkertijd erg lullig over, eigenlijk net als hoe men in het zwarte huis terechtkomt. Qua thriller en drama dan ook geen beste beurt, maar vanwege z'n smerige insteek nog wel te doen.

Hardboiled en dat in grauwe omstandigheden met een fantastische rol voor Caine. Zoals ie 't speelt, koud met name, maar ook hoe zijn personage zich manifesteert. Een cynische, uitdagende vent, die geen middel schuwt om de ware toedracht van zijn broer's dood te achterhalen. De wijze waarop hij een oude bekende beledigt, de grijns bij het zien van een stel vechtende wijven, het erotische telefoontje en de onderkoelde reactie op het kapotte gezicht van wat een medestander was; Carter is lange tijd even cool als vastberaden in zijn zoektocht naar de waarheid.

Iets dat alleen maar toeneemt naarmate de tegenstand heviger wordt, maar zijn gemoedstoestand verandert halverwege als er een (noem het maar een seksueel ironisch) addertje onder het gras blijkt schuil te gaan. Een aantal sterke scenes rondom een stomende tante, zoals de montage tussen een felle autorit en vrijpartij, vormen de opmaat naar een onthulling die Carter in vuur en vlam zet. Met als resultaat een spijkerharde en wrede finale waar geen plek meer is voor welke vorm van emotie dan ook. Een compromisloze film met ook nog eens een formidabele slotscène.

Banale humor zonder dat het echt vervelend wordt. Wel jammer dat Stoller het niet kan laten om zijn hoofdrolspelers wat lesmateriaal mee te geven. Speelduur werkt dan ook niet echt mee, terwijl hij met een paar vlotte montages wel leuk voor de dag komt.

Veel drugs en drank-geintjes die best aardig werken, Russel Brand is de blikvanger en wat grappige bijrolletjes. Vooral die van Combs (Where the fuck are you? I am gonna kill you. Smiley face.) is verrassend lollig. Redelijke, maar geen bijzondere uitloper van Forgetting Sarah Marshall.

De (gave) poster mag dan McQueen en MacGraw vermelden, eigenlijk is het stiekem Al Lettieri die hier de blikvanger is. Zal er mee te maken hebben dat hij het meest expressieve en ook ongelikte karakter blijkt. Brute, lompe kerel die een prima tegenwicht geeft aan de koelbloedigheid (en meer) die het overige siert. Iets wat Peckinpah al tijdens de optiteling voor elkaar heeft met een fraai gemonteerde sequens die het geestdodende bestaan in een gevangenis uitbeeldt (het monotone geluid van de fabriek is bijna eng), met zo soms een glimp van zijn lieftallige vrouw. Het zal verlangen zijn.

Geluid speelt sowieso een vrij prominente rol. Gillende babies nemen het op tegen piepende banden en de score wil nog wel eens nadrukkelijk aanzwengelen. Ik geloof dat Peckinpah niet zo blij was met de keuze voor Quincy Jones, maar ik heb weinig weerstand tegen de mondharmonicamuziek van Toots Thielemans die gebruikt wordt bij de meer intieme scènes tussen McQueen en MacGraw. Een merkwaardig duo. Koel en afstandelijk gespeeld door beiden, met de nodige problematiek en hardheid, maar nergens flauw, sentimenteel of opgeblazen. Terwijl het toch warm was.

Leuk natuurlijk, om de coolste en de mooiste van die tijd in een afvalbak te dumpen. Film heeft meer van het soort scènes die blijven hangen. De jacht op de koffer in de trein is een sterk intermezzo, mijn favoriet is de manier waarop Doc in een zweterig winkelstraatje afrekent met enkele agenten met die pump-action shotgun. Wie cool is, heeft een cool wapen en weet dat op coole wijze te hanteren. En McQueen doet 't.

Film mag dan verder redelijk rechttoe rechtaan zijn, het weet karaktertrekken en bijkomstigheden met actie-thriller elementen samen te smelten tot een vrij vlekkeloos geheel. Het mist misschien wat impact om het helemaal af te ronden, maar met een fantastische shoot-out en innemende cowboy tot besluit valt er bitter weinig te klagen.

Niet echt eng of iets in die richting, maar ik heb er wel met verwondering naar zitten kijken. Ik ben ook niet bepaald thuis in dit jiangshi gebeuren, maar dat kan natuurlijk net zo goed in het voordeel werken van een horror, waar de clichés je vaak om de oren vliegen. Zo bekeken een fris barre film die meteen indruk maakt met dat woonblok. Het filtertje zet het op kil, guur en onaangenaam.

Het restaurantje nodigt ook niet echt tot een hapje. Wel tot een verlichtend grapje, niet het enige waar ik hartelijk om heb moeten lachen overigens. Sowieso een coole vent, die in die badjas. Mooi duo met Gau. Nadeel is dat zonder kennis de mystiek van de film lastig te doorgronden is, maar de bonte mix van allerlei ingrediënten zorgt er wel voor dat je aan je scherm geplakt blijft.

Bijvoorbeeld met de tweeling die komt creepen en crawlen. Hulde voor het albino jongetje en zeker de hele visuele aankleding is een absolute meerwaarde. Kritiek op het verhaaltje kan, maar de rode draad heeft met Tung toch een eenvoudig behapbaar en in het oog springend bruggetje naar de finale, waar nog eens wat registers worden opengetrokken. Een beetje vreemd, maar wel lekker.

Welkom aan boord. Zal wel dreigend zijn bedoeld, dat met die lettertjes, maar het heeft een komisch effect. Past niet echt bij de rest, maar goed. De openingsscène belooft wat en met de opbouw is niet zoveel mis. Storinkje hier en daar, een gek spiegelbeeld en meer van dat soort waarschuwingen.

Uiteraard ook een onderling grapje voor de goede schrik, terwijl ondertussen iedereen steeds een beetje zenuwachtiger wordt. Dat effect heeft het op mij niet echt, maar dat grote, mysterieuze schip met al haar kamers, gangen en alles wat daarbij hoort, is wel een prima setting voor iets als dit.

De plot wint het uiteindelijk van de sfeer, geen goed teken voor een spookhorror. Het wordt nog wat erger wanneer het meisje van alles laat zien met die verdwaalde track eronder. Belachelijk segment. Die dreun komt het filmpje niet meer te boven. Wat rest, is schouderophalend richting aftiteling.

Tienerkomedie die eens niet de dolle kant opgaat. Licht excentriek, ingehouden pret en mild grappig met scherpzinnige dialogen en twee cynische meiden onderweg naar de volwassen wereld waar enkele bijzonder figuren de revue passeren. Enid blijkt de meest dwarse van het stel en met steun van een hier zeer aimabele Buscemi creëert Birch een opmerkelijk tastbaar personage. De scènes in het winkeltje zijn leuk, het kunstklasje is droogkomisch en de momenten rondom de bushalte zijn een teken dat de film werkt. Hulde voor de nabrander.

Oude school suspense met een vakman aan het roer. Jammer dat het plot wat toevalstreffers kent en ook het slot is, afgezien van het eindshot, net niet helemaal hetgeen de rest van de film verdient, maar wat zit die rest weer verdraaid knap in elkaar.

Vanaf de openingsscène al. Met niet veel meer dan een veerboot, een auto en de opvallende muziek van Desplat maakt Polanski het onderhuids en raadselachtig door simpelweg wat geduldiger te werk te gaan. In de eerste minuten onderscheidt hij zijn film al van de massa. Het heeft meteen een eigen gezicht dat versterkt wordt door een ideale setting.

Dat eiland, met herfstachtige winter in weer en kleuren, en dat enorme huis aan de oceaan, met de grote ramen, die de kille omgeving van The Ghost nog eens accentueren. Bijzonder sterk. Veel fraaie, ingetogen opnames, zoals de bedscène, die gevolgd wordt door een shot door een kier van de gordijnen. Om maar aan te geven dat de schrijver het benauwder krijgt. Het ritje aan de hand van de navigatie is wat dat betreft zonder meer een hoogtepunt.

Het ritme sluit naadloos aan bij het vorige, de thematiek van politieke intrige e.d. is daarentegen weer erg actueel en de film is, zonder dat het gebruik hoeft te maken van plat geweld, razend spannend. Het kan dus nog wel, zou ik bijna willen zeggen. Het heeft wat mankementjes, maar is evenwel een thriller van formaat. Vakmanschap door timmermansogen.

Een luide, woeste heavy metal sci-fi western met veel actie en dat op de rode planeet. Met een model trein. Leuk. Toch, geen al te beste beurt van Carpenter, waarvan het lijkt alsof hij hele happen uit z'n eigen oeuvre aan het recyclen is. Narratief een bende, voor een paar rake one-liners hoef je hier ook niet te zijn en de personages ben je zo weer vergeten. Alhoewel er weinig mis is met de blondine. Ice Cube doet dapper z'n best als badass, maar een Snake Plissken is het niet. Die rol had voor Statham moeten zijn, ben je anno nu geneigd te zeggen. Creepy, nee, daar is geen tijd voor. Freaky wel, met al die Marsindianen. Ik kan er geen hekel aan hebben, maar dat is het dan ook wel.

Typisch thriller spul, maar wel effectief. Doet-ie niet verkeerd, die Edgerton. Hij zet zelf ook een boeiend personage neer. Opdringerig op een schlemielige manier, je hebt als het ware met hem te doen, terwijl hij je tegelijkerijd de zenuwen bezorgt met zijn goedzakkerij. Best leep hoe het script in eerste instantie met hem omgaat, het is toch een beetje gissen naar zijn werkelijke intenties. Temeer omdat Bateman's Simon ook al rap tekenen vertoont van iemand waarbij niet alles in de haak is. Lul van een vent.

Het vormt een spanningsveld waar het lange tijd op kan teren. Met een beheerst en uitgekiend tempo, zodat het soepel schakelt van nogal ongemakkelijke naar meer enerverende scènes. Zelfs de timejump is een hobbeltje dat het gemakkelijk neemt. Nog een leuke schijnbeweging in het laatste half uur, al is het alles bij elkaar misschien iets teveel van het goede. Het komt soms ook ook iets te geschreven over. Toch, met het krediet dat het daarvoor heeft opgebouwd, kon ik er wel in mee. Nette thriller.

Grotendeels een concertfilm. Je zit zeker het eerste uur vooral naar optredens te kijken. Niet heel erg. Ik ben geen fan van de Stones, maar ik heb er ook geen hekel aan, alhoewel de maniertjes en houding van Jagger me niet zo aanspreken. Gek genoeg is het meest opmerkelijke onderdeel daar Tina Turner die tijdens een zwoel liedje erg innig omgaat met een microfoon.

Een van de weinige dingen die niet warrig in beeld wordt gebracht. Toch werkt dat ruige wel. Past bij de tijd en zeker bij de sfeer van het noodlottige concert. Pluspuntje is ook dat de Maysles het doen zonder achteraf interviewtjes en dergelijke. Alleen maar beeld van toen. Het is zo gemakkelijker meegaan in de stilaan toenemende chaos. Als Grace Slick ze al niet rustig krijgt..

De Maysles vielen natuurlijk met hun neus in de boter, hoe wrang dat ook mag zijn, maar ze creëren al dan niet bewust wel een horror sfeertje gedurende de show. Het laatste half uur is wat dat aangaat vrij sterk en als je iets hebt met de snuiters van toen; er lopen (en vliegen) er voldoende rond. Uitgerekend tijdens Sympathy for the Devil barst de heibel weer los. Jaja.

Weerwolven. Niet mijn favoriete horror monsters, maar Fawcett maakt er lange tijd iets aardigs van met licht bizarre trekjes waar wel wat humor te ontwaren valt. Zoals rondom de ouders. Moeder heeft het niet zo op kerels en vader is een droge. Hij had best iets meer te doen mogen krijgen.

De twee morbide zusjes die nergens bij horen moeten het dan doen en dat gaat zo gek nog niet. Zeker Ginger zelf komt af en toe leuk uit de hoek (dat hikje!). Het verhaaltje met de dubbele verandering is aardig gevonden en je voelt de bloedlust borrelen als de slachtoffers zich aandienen.

Op een gegegeven moment is het beste ervan af, de finale duurt ook te lang, maar het heeft, tijdens de definitieve transformatie, ineens aardige creature effects in huis. Daarna blijkt het dan toch weer een mal beest te zijn, maar vooruit. Het filmpje heeft een eigen smoel en dat is al heel wat.

TV film met een tere romance en een lompe moraal. Nighy lijkt helemaal in z'n element als een stijve, zenuwachtige man op leeftijd waar de idealen allang verloren zijn gegaan. Macdonald blaast hem nieuw leven in, is schattig en op z'n tijd ontwapend. Met de G8 top dichtbij zijn beide goed voor wrange waarheden, enerzijds geboren uit cynisme, anderzijds uit onschuld. Helaas gaat het scenario nog wat verder. Zodra Gina gaat preken, ontaardt het in een naïef, wereldverbeterend fantasietje die de meeste charme en aantrekkingskracht de nek omdraait.

Walk in the park voor Fincher, die vanaf de start een strak tempo genereert en Stieg Larsson's boek op ijzige wijze verpakt. Weinig mis met de casting, Rooney Mara zet zelfs een onverbiddelijke rol neer. Verhaaltje kent natuurlijk zo z'n beperkingen, zeker als je er al mee bekend bent. Veel meer valt er per slot van rekening niet uit te persen. Het verliest z'n pit als de Nederlandse inbreng afneemt en is zo goed als gedoofd als er nog met Wennerström moet worden afgerekend. Niet onaardig, maar iemand als Fincher kan en mag wel wat hoger mikken.

Fijn, eigengereid filmpje van Soderbergh. Visueel bij vlagen erg mooi, kalm en naturel van karakter en uit de losse pols gebracht met deze ongedwongen en versnipperde verhaalstructuur. Grey houdt zich prima als koele en gereserveerde escort die voor veel geld het ideale vriendinnetje speelt, maar dat thuis niet is. Beetje afstandelijk allemaal, maar dat past wel bij de op luxe beluste wereld en de economische realiteit waarin dit zich afspeelt. Met een vleugje sluimerende tragiek rondom Chelsea -meer dan haar lichaam, verhuurt ze haar persoonlijkheid- fascinerend genoeg voor deze speelduur. De tagline zegt ook wel wat.

Het is niet echt aan mij besteed, zo'n historisch epos. De Romeinse setting spreekt me ook al niet zo aan en met een min of meer klassieke aanpak als deze, wordt een kleine drie uur een behoorlijk lange zit. Het deftige prietpraat zal er wel bij horen, maar het maakt het er alleen maar slomer op. Wat het spul elkaar te vertellen heeft, gaat sowieso het ene oor in en het andere uit, want erg interessant is het gekonkel niet.

Vooral Phoenix is de klos met zijn gebazel over liefde. Met deze personages en politieke spelletjes die het niet op scherp zetten, rest eigenlijk alleen de actie. De wide shots van het slagveld waarmee het van start gaat, leveren enkele fraaie plaatjes op. Van de battle zelf valt niet meer te maken dan vruchteloos gehak. Niet iets dat je op het puntje van de stoel weet te krijgen, al gaat het iets beter rondom de gladiatoren.

Jammer dat er daar nog driftig aan het verhaal wordt gesleuteld. Beetje beuken in het digitale Colosseum was meer dan voldoende geweest, maar blijkbaar moeten dit soort films van A tot Z hoogdravend zijn. En dus krijg je een climax voor de kiezen die zo potsierlijk is, dat je bijna kramp in de ogen krijgt. Valt er nog iets te lachen? Jazeker. Wanneer de poppetjes de grond in gaan. Maar dat zal wel niet zo bedoeld zijn.

Fijn, zo'n cast. Fijner als ze ook nog eens allemaal goed draaien en nóg fijner als Jack Lemmon er in al z'n hulpeloosheid nog eens bovenuit weet te steken. Toch doet de verzameling loudmouths me niet zoveel.

Logischerwijs veel dialoog, maar ook erg uitgerekt en veel herhaling. Maken het wat eentoning. Idem voor het bijna non-stop verbale geweld. Dat het verhalend beperkt is, is niet zo'n probleem, maar de enige die een echte dimensie aan zijn karakter mag meegeven is Lemmon. De rest zijn toch vooral een stel haantjes die met veel lawaai te werk gaan.

Onder de oppervlakte zal het best wat doortrapter zijn, maar die magie heb ik er (nog) niet in kunnen ontdekken. Deels herkenbaar, ook een acteursfeest, zeker, maar als film mist er voor mij iets.

Mispeer van Liman. Een scenario dat, opgedeeld in drie verhaallijntjes die elkaar weer ergens vinden, zich wel leent voor iets leuks, maar het is eigenlijk drie keer niks. Het eerste deel gaat nog enigszins. Polley staat dan weliswaar als een stijve hark te acteren, maar Olyphant maakt er iets van. De evil cat is ook even leuk.

Het slot daar is misschien wel het sterste onderdeel van de film. Vanaf het tweede deel gaat bijna alles fout, vooral via die hoogst irritante Brit. Het soort stumper waarvan je je afvraagt wie hem voor de camera heeft gezet. Dom verhaaltje daar in Vegas. Het zal allemaal wel grappig bedoeld zijn, maar het is pijnlijk onleuk.

Het derde deel is daar geen uitzondering op, al werkt die absurde wending rondom de agent wel iets beter. Het kan de film niet meer redden. Wat luchtig en cheeky zou moeten zijn, is te vaak vooral erg flauw. Idem voor de muziek, ook daar geen elan. Een filmpje dat probeert te dribbelen, maar zich overal vastloopt.

Ergens jammer dat dit als komedie wordt aangemerkt, daar zal menigeen wel weer over struikelen. De humor die het heeft is toch veelal kalm, droogjes en bijna verholen. Behalve de freeballer. Die is goed te zien. Coming of age dan maar over een puber die z'n weg probeert te vinden op een nieuwe school en tussen verbroken, gemankeerde familiebanden. Met een surrogaat vader als Goat Man, in zijn wilde baard blijft van alles hangen, en de zweverige (en toch charmante) Farmiga levert dat wel wat leuks op.

Het geinigste rolletje is voor haar nieuwe lover. Uiteraard allemaal lichtelijk quirky (er is geen ontkomen aan dat woord bij dit soort projecten) en met een plotje dat als het ware uit de losse pols voorbij trekt met hier en daar een scherpe bocht bij enkele typetjes. Zo is het bijvoorbeeld best aardig hoe het met blonde meisje uitpakt. Weer eens wat anders. Een sympathiek indie filmpje zonder noemenswaardige wrevel, maar een onweerstaanbare klik met het spul -feelings check!- komt er ook niet helemaal van.

Een hele kluif, maar dan heb je ook wat om op te kauwen. Het had zelfs nog wel wat langer mogen duren. Het uitstapje naar Sicilië komt er wat karig van af en zo'n kleurrijk figuur als Moe Greene had best nog een keertje mogen langskomen. Maar goed, het is zo al een behoorlijk breed uitgesponnen maffia epos. Badend in sfeer en spelend met tegenstellingen.

De openingsscène, een donker kantoor versus een fleurige trouwerij, is er meteen al eentje en bovendien een ideale wijze om het hele spul eens voor te stellen. De koppeling tussen de doop en een bloedbad is ook om andere redenen vermeldenswaardig. Het geweld is anno nu wellicht niet meer zozeer bruut, maar nog altijd wel van het intense soort.

En dat door de berekenende wijze, waarop Coppola het voorbij laat komen De Sollozzo afrekening (die extra kogel!), maar ook de moord op Luca Brasi, waar Coppola net even langer blijft hangen bij het beeld van de stikkende maffioso met een koord om z'n nek. Gek genoeg was de scène in de tuin me nog het meest bijgebleven. Geheel muziekloos. Opvallend.

Dat geldt ook voor de ingetogen en subtiele rol van Pacino. Ondanks een blikvangende Brando is het uiteindelijk toch zijn film. Een uiterst geraffineerde transformatie van een afzijdige zoon tot iemand wiens blikken wel degelijk kunnen doden. Sterk slot ook wat betreft Michele. De oerknal van de maffiafilms is nog altijd een kleine drie uur volop genieten.

Van een zonnig feestje en een helder verlicht kantoor tot grijze tinten en een duistere werkkamer op het eind. Zoals die van zijn vader, maar toch compleet anders getuige Michele's ontwikkeling en Don Vito's geschiedenis, die synchroon voorbij komt. Twee aspecten in een deel dat zo'n beetje alles behelst wat je van een maffia film op dit niveau mag verwachten. Een bijna megalomaan misdaadverhaal, maar tevens nog redelijk wat ruimte voor enkele typisch Siciliaanse zaken en eigenaardigheden.

Het is zelfs op enkele gezellige scènes te betrappen. Pacino maakt maar weer eens indruk, nu ook met stemverheffingen, de Niro is een leuke bijkomstigheid (net als zijn offer you can't refuse), terwijl Michael Gazzo met zijn zwierige vertolking van Frankie Pentangeli stiekem een deel van de show steelt. Cuba behoort tot één van de hoogtepunten, de ijzige opmaat naar de apotheose onderstreept nog eens de verschillen met de oude peetvader. Net wat massiever dan het eerste deel. Grote film.