Opinions

Doet een beetje denken aan bepaalde Amerikaanse indie filmpjes waarbij de term quirky al snel valt. Hier in tweevoud en van Down Under. Tot op zekere hoogte is het ook allemaal best wel innemend. Het deint allemaal in een prettig en soms zelfs dromerig tempootje verder, enkele fijne shots in de straten vallen op en met Griff is het gemakkelijk sympathiseren. Zielig ventje dat opgesloten zit in z'n eigen fantasie en en passant nog eens de klos is op kantoor. Je gunt hem die rare Melody wel.

Ook al omdat Dermody eigenlijk stiekem de show steelt. Mooie rolletje met met grappig merkwaardige situaties en conversaties, zoals het glaasje water voor het weggaan. Dat is het wel zo ongeveer qua humor, verder is het toch vooral drama met romantische tint. Draait allemaal prima totdat Griff zo'n beetje alle ellende wel gehad heeft en er nog een eind aan gebreid moet worden. Gaat toch allemaal wat geforceerder dan voorheen, alhoewel het Take Me As I Am principe voor mij nog wel werkt.

Aparte ervaring. Een filmpje dat speels opent, maar tegelijkertijd nogal afstandelijk en koel blijft. Niet het gemakkelijkste trio om mee op stap te gaan. Toch hangt er wel een onderhuidse spanning tussen de drie die iets teweeg brengt en zo af en toe zit er zowaar wat pit in. De scène met de sinaasappelen bijvoorbeeld. Myra's flashback gaat dan weer nergens over, want veel te kluchtig, maar het is wel het moment dat de film opwarmt richting een behoorlijk scherpe Oedipus noir, waar Anjelica Huston als gedecideerde tante de show steelt.

Een subtiele afrekening. Herzog doet het netjes en heeft het in begin nog over schoonheid en diepgang, maar laat het niet na om Treadwell op z'n plek te zetten. Irritante man die veel te vaak zinnetjes begint met 'ik'. Grappig dat iemand onderweg vertelt dat de beren hem waarschijnlijk zagen als een gestoorde geest. Herzog zal in z'n nopjes zijn geweest met die opmerking.

Hij pelt z'n filmmaker als het ware af. Eerst nog een enthousiaste kerel die kinderen vertelt over grizzly beren, maar daar is in het laatste half uur niet veel meer van over. Jammer dat het meisje onderbelicht blijft, al wordt er impliciet wel wat over gezegd. Ik geloof best dat Treadwell van de beesten hield, maar ook dat zijn afkeer jegens de gewone maatschappij vele malen groter was.

Je ziet het aan de mensen die het dichtst bij hem stonden. Van die wollige types waar je de kriebels van krijgt. Dat met het horloge bijvoorbeeld. Het had wat mij betreft wat scherper gemogen, maar Treadwell komt er in ieder geval niet mee weg. Wat rest zijn mooie beren, mooie vosjes en hier en daar ook mooie beelden, maar wel rondom een minder mooi, doorgeschoten mens.

Kinderachtig scenario met melige wurmpjes. Het moet toch vrij gemakkelijk zijn om met parasieten een ongemakkelijk filmpje te maken, maar Cowan komt niet verder dan wat gekriebel.

Ook met de troef van de film (de parasiet maakt mensen sterker) weet hij weinig te bewerkstelligen. De gevechten zijn om droevig van te worden, om over de mad scientist maar te zwijgen. Behalve wat viezigheid een effectloos filmpje, tot en met de nabrander.

Jensen is blijkbaar van alle markten thuis. De man heeft gevoel voor humor, weet een, laten we zeggen, excentriek verhaaltje met dito personages te schrijven en hij schiet en passant ook nog een fraai ogend filmpje. Dat laatste wil er met dit soort films wel eens bij inschieten, deze ziet er ook nog eens mooi uit. Maar goed, de toon moet je liggen en het valt en staat uiteraard met hoe deze donkere humor landt.

En dat gaat in mijn geval van een leien dakje. Lekker droog met morbide en absurde streken en enkele ijzersterke typetjes met elk zo hun eigen eigenaardigheden. Niet alleen de hoofdrollen. Ik heb me ook kapot gelachen om Holger, die meteen toeslaat als hij eventjes uitlegt wat het geheim van zijn sausjes is. Daarbij heeft het een zwartgallig komische drive omdat je vaak weet wat er komen gaat.

Want een vlezig typetje, die makelaar. Jensen neemt een enorme gok wanneer hij Kaas aan z'n tweede rol laat beginnen, maar wonder boven wonder blijkt dat ook nog lollig uit te pakken. En meer. Het is er eentje waar zo'n beetje alles op z'n plaats valt. Zelfs het tere momentje ergens in het eind. Daar heeft het nog een gemarineerde uitsmijter en dat met de strandballen is de finishing touch. Wat een duo.

Leuke komedie wanneer Brendan Gleeson het woord voert. Met een stalen aflevering worden zelfs enkele karige grappen goed te doen. Kurkdroog met een heerlijk accent. Het uitspreken van de naam Obama is dan al geinig. Lekker fout ook hoe hij Everett keer op keer verbaal onder vuur neemt.

Verder heeft Cheadle niet zoveel inbreng en de rest krijgt ook niet veel van de grond. Strong mag wat blaffen en iets als de filosofische inslag van de criminelen wil niet echt werken. Maar Gleeson houdt stand, zelfs een ontwikkelend plot en een malle shoot-out krijgt hem niet aan het wankelen. Mooie vent.

Pelvic sorcery. Oké. Een scheut zelf relativerende humor dus. Of de grapjes nu landen of niet, het werkt op zich wel, want je zit naar iets te kijken dat al tig keer gemaakt is. Hetzelfde snoepje, maar een andere verpakking. Zoiets. Uiteraard is er onderweg iemand die een plannetje heeft en als daar dan de draak mee wordt gestoken, kan dat op een glimlachje rekenen. Een minzame, dat wel.

Nu nog eens afrekenen met de brommende stemmen en boze blikken van de schurken van dienst. Daar gaat deze film niet aan ten onder, dat is eerder weggelegd voor de alom aanwezige drukte. Veel grapjes die daarin verzuipen. Erger is dat dat ook geldt voor het uiterlijk van deze melkweg. Toch wel wat leuke designs gezien, maar er mee pronken of iets dergelijks is er gek genoeg niet bij.

In dit hap-slik-weg tempo met immer ratelende, veelal irritante schepsels wordt het nooit een factor van belang. Er komt vanzelf een moment dat het totaal niet meer boeit, dan is zelfs de explosieve actie meer loos alarm dan iets anders. Kleine uitzondering voor Groot en zijn vonken. Dat koppie nadat hij met één van zijn takken even flink door het lint gaat. Priceless. Sowieso een leuke creatie.

Wingard en Barrett. Vergelijkbaar met You're Next, in die zin dat het een formule neemt, daar een eigen invulling en een eigenzinnige, risicovolle draai aan geeft. Ook hier weer met een dosis zwarte humor, al is het niet zo nadrukkelijk aanwezig als in hun vorige, volledige film. Toch, Stevens zet zijn sympathieke act zo moddervet aan dat je het eigenlijk niet kunt missen.

De wolf in schaapskleren die een gezin binnendringt, waar ook van alles mis mee is. Ondertussen staat Wingard wel weer een prachtige film te schieten, ondersteund door een smakelijke synth score en een aantal sterke en frappante muziekkeuzes. Anthonio, inderdaad, gaaf nummer voor iets als dit, Stevie B's Because I Love You daarentegen is goed voor een flinke grijns.

Geweldige scène, daar in de diner. Dat het verhaaltje ridicuul uitpakt, maakt met deze toon niet echt uit, al had het script Reddick en z'n team soepeler kunnen introduceren. Wel het startschot voor knetterend geweld en een bijzonder kleurrijke finale. Die slaat ook nergens op, maar het hart zit op de juiste plaats, zullen we maar zeggen. Zoals Anna zegt. What the fuck?!

Een film met een wonderlijk contrast, dat ook doorsijpelt in enkele bijdrages hier. Ik kan het maar moeilijk rijmen, de stilistische opzet en de richting die Yau tijdens de finale inslaat. Alsof hij twee verschillende soorten publiek wil bereiken. Het compromis, als dat het is, levert gelukkig nog wel een dik uur uitstekende film op.

Zo spectaculair is surveillance niet. Helemaal niet als je, zoals Yau hier doet, glamour grotendeels vermijdt, maar hij maakt het er het meeste van met zijn kille benadering, gejaagde cameravoering en sudderende muziek. Vooral het cameragebruik is erg passend. Volledig in overeenstemming met zijn hoofdrolspelers (Leung speelt ook een uitkijk); het bespiedt, hier en daar op nerveuze, opgewonden wijze.

De in elkaar gevlochten opening (een examen en een overval) is wat dat betreft meteen raak, de observatie die volgt is van hetzelfde laken een pak. Ik hou wel van zo'n geduldig schimmenspel, waarbij niet veel lijkt te gebeuren en er zich tegelijkertijd genoeg afspeelt. Weinig actie dus, maar die shoot-out op de verkeersaderen mag er zijn. Fraai gefilmd, afstand kan mooi zijn.

Het eerste barstje ontstaat zo rond een uur, als het team plots op een andere zaak wordt gezet. De connectie is (of wordt) wel duidelijk, maar vanaf dat moment begint de toon wat te veranderen, wat zich vooral openbaart in de rol van Tsui. Het sfeertje moet stilaan plaatsmaken voor een meer dramatische invulling.

Dat de opening in de finale deels wordt overgedaan is al wat moeizaam, wat rest is mij allemaal te zoetsappig. Past ook niet bij de geraffineerde aflevering van daarvoor. Erg jammer. Een dompertje, maar dik verdiende punten voor de feestvreugde.

Thrill crazy, kill crazy, gun crazy. Je kan er een actueel onderwerp in vinden, als je wilt. Je kan er ook een fetish in vinden, want beide tortelduifjes zijn erg gek op wapens. Het manifesteert zich bij de ene alleen wat anders dan bij de andere. Net daar dat de film nog wel eens lomp van leer wil trekken. Het wordt er af en toe wel erg ingepeperd. Daar komt nog bij dat die John Dall wel erg sullig en naïef overkomt. Haalt het scherpe randje tussen de twee er toch wat af. Verder goed te doen, vooral wanneer ze op pad gaan en de boel op stelten zetten. Mooi slot ook, zeker qua setting.

Martelen voor eigen genot. Veel meer doet het niet en veel meer hoeft dat niet te zijn. Dat ze het aandurven met een minimaal plot, valt op zich te prijzen. Vaak dat een verhaaltje een bloedbad meer in de weg zit dan dat het van toegevoegde waarde blijkt te zijn. Daarbij heeft het met deze speelduur, een lullig flashbackje en een schijnbeweging nog net voldoende afwisseling om niet al te monotoon voor de dag te komen.

De opening in het busje is lekker droog en uitzichtloos, de eerste fratsen van deze seksueel gefrustreerde stinkerd zijn nog opzienbarend, maar als hij dan echt los gaat, weet dat hoe langer, hoe minder impact te genereren. Afgezien van wat hij allemaal uitvreet, niet smeerlap genoeg om een blijvende indruk achter te laten. Zijn valse muziek ten spijt. Het sfeertje komt al met al niet veel verder dan enkele goedkope filters.

Op het gebied van gore komt Shiraishi ook niet zo sterk voor de dag. De suggestie is eigenlijk sterker dan hetgeen hij laat zien. Te vaak wat druk gemonteerde close-ups en gezaag in protheses in plaats van een volledig beeld en dat sorteert zo vrij weinig effect. Het slotakkoord had natuurlijk in de steriele omgeving moeten plaatsvinden. De speech van het meisje is nog wel even raak, wat daarna komt toch iets minder.

Een creature feature met enkele thema's onder de vleugels, maar elke keer als het eventjes lijkt te gaan draaien, wordt het weer over een andere boeg gegooid. Wat nog het meest blijft hangen, is het onnozele sfeertje dat de film teistert. Op zich past dat wel bij het malle monster van dienst. Het beest ziet er al niet uit door de goedkope CGI, maar het design e.d. laat net als de meeste andere computereffecten ook nogal te wensen over.

Om het maar eens mild te zeggen. De mallotige familie doet er nog een schep bovenop, maar de toon schiet alle kanten op. Van slapstick tot melodrama met humor die vaak te flauw en melig is om te scoren. Als het dan eens leuk of wat dan ook dreigt te worden, schakelt het weer te snel door naar iets anders. Een bonte mix die voelt als los zand met een elan dat niet echt aan mij besteed is. Tweede Joon-ho Bong, tweede teleurstelling.