Opinions

Mosterd na de maaltijd of een toetje. Wat mij betreft iets van beide. Coppola is wat al te nadrukkelijk in de weer met het sleutelen aan zijn thema's, zodat een vrij groot deel van de film wordt ingeruimd voor Michele's worsteling met wat hij geworden is. Dat ging in de vorige delen toch iets subtieler c.q. vlotter. Wel iets dat opvallend wordt afgerond op de trappen, maar het gaat ergens halverwege toch iets teveel slepen. Het dochtertje helpt ook niet bepaald mee.

Wanneer de focus ligt op het verlangen om volledig legaal te opereren, gaat het beduidend soepeler. Het levert een klinkende zin op, maar ook de gebruikelijke grote scènes zijn weer in het oog springend. En als je toch al bezig bent met een trilogie die aanschurkt tegen een opera, is het natuurlijk niet zo'n gek idee om het verhaal van Michele Corleone te laten climaxen rondom zo'n opera. Het hapert hier en daar, maar al met al toch nog een waardige afsluiter.

Nooit veel gegeven om dit Japanse schepsel, geen idee wat Emmerich gemaakt heeft en wat Evans, zijn Monsters vond ik best goed, ervan brouwt is ook niet iets dat aanspoort om er nog eens in te duiken. Twee lange uren die vooral gekenmerkt worden door niet te harden gezeik en gezeur, aangevuld met een magere dosis monster mayhem. Zo komt het althans op mij over.

Vooral dat oeverloze familiedrama komt me al snel de keel uit en dan heeft het scenario op dat vlak nog heel wat beschamende fratsen in petto. Prominent aanwezig, maar het stelt allemaal geen flikker voor. Kleurloze cast ook wat dat betreft. Taylor-Johnson is zelfs een aanfluiting, al kan je het hem nauwelijks kwalijk nemen. Het is een rolletje waar bijna niemand wat mee kan.

En dan moet je je nog door heel wat leger lingo en bijbehorende nonsens heen ploeteren. Pogingen om actualiteit en verleden aan te stippen zetten komen bijna potsierlijk over en wanneer de naam Gojira voor het eerst valt, is het lachen geblazen. Smalend, dat dan weer wel. Veel te veel van dit soort troep dat ook nog eens regelmatig het, eh, spektakel komt onderbreken.

Zout op met die schoolbus en dat droeftoeterende trutje, steden moeten worden platgewalst, ik wil die kaiju zien. Godzilla mag er wel zijn en er is een kleine awe voor de paradrop, maar die opgeschaalde sprinkhanen zijn te clean, te dof en veel potten breekt Evans ook niet met deze confrontaties en z'n sounddesign. Nou ja, de openingscredits, die waren nog best leuk.

Leuke Bond film. Waarschijnlijk de beste uit de vorige eeuw. Het heeft met Sean Connery in ieder geval de sterkste 007 aan boord. Een charmeur, een cheeky bastard (Something big's come up) en eentje die niet schroomt om een vrouwtje een klap op te laten vangen. Shirley Basseys theme song is alleen al goud waard, het maakt de optiteling nog wat gaver en het postermeisje trekt sowieso de aandacht.

Poes Galore doet daar niks voor onder, Oddjob met z'n hoed om andere redenen ook al niet. Auric Goldfinger is eigenlijk niet eens zo'n geweldige schurk, maar zijn beul poetst dat onmiddellijk weg en z'n plannetje is met een dikke korrel zout prima onzin. Een bijna perfecte balans tussen het typische sfeertje, dolle actie inclusief onnozele gadgets en de nodige kwinkslagen. Benchmark Bond, zoiets.

Flashbacks die het spul aan elkaar knopen zijn niet echt aan mij besteed, net als karakters die de tweestrijd en motivatie met een woordenstorm weergeven. De aanwezigheid (en deels ook afwezigheid) van Morgan Freeman als Jack Doyle is wat dat betreft ook niet echt de gelukkigste keuze.

En dan is er nog het tweede deel waarin er of te weinig tijd wordt genomen of te veel ontwikkelingen worden gebruikt om het op het juiste spoor te zetten. Desondanks vind ik het een flinke film. Misschien vanwege de verhaalkracht die het hoe dan ook heeft of het krediet dat het in het eerste deel opbouwt.

Wat in ieder geval zo is, is dat Boston en haar bonte verzameling paupers een soort hoofdrol op zich zijn. Casey Affleck imponeert als de enerzijds geharde en anderzijds naïeve privé detective met onder meer heerlijke scènes in een barretje en het hoofdkwartier van een lokaal drugsbaronnetje.

Ik kon daar wel om lachen, terwijl Amy Ryan het bloed onder de nagels vandaan haalt. Ook wel leuk om John Ashton nog eens te zien. Film krijgt het dus gaandeweg wat moeilijker, maar hoe het morele dilemma wordt uitgespeeld (ik neem aan tegen de sympathie van menig kijker), mag er zeker zijn.

Hetzelfde als wat ik had met Finchers vorige. Clever en vakkundig genoeg om te volstaan, maar iemand met zijn status en talent mag best wat hoger mikken dan dit soort boekjes op beeld. Ander minpuntje is de kritiek die hij spuwt. Doe het subtiel of vol overgave, dan is het vaak te verteren, maar Fincher hangt er een beetje tussenin en dan wil het hier en daar wel eens gaan zeuren.

Dat hippe geneuzel in het begin helpt ook niet echt, maar door het bittere heden af te wisselen met pril geluk, krijgt Fincher de film wel op gang. Als thriller blijft het tamelijk tam. De zogenaamde twist is niks meer dan een logisch vervolg op het voorgaande, maar het verhaaltje heeft genoeg jeu om benieuwd te zijn en te blijven naar hoe dit allemaal gaat uitpakken.

Affleck is duidelijk geen Michael Douglas, al komt hij er met zijn onhandige houding en sullige glimlach wel mee weg. Pike is niet erg overtuigend en zakt definitief door haar hoefjes wanneer ze als sociopaat tekeer moet gaan. Dat raakt de film wel, maar Fincher is handig genoeg om het ook daar in ieder geval aan de praat te houden. En dat is ook wat waard. Onderhoudend dus.

Zeventige jaren autoporno met een héle lange vrijpartij. Officiële timing vertelt dat 't 34 minuten duurt. Het zijn die minuten die deze film de moeite waard maken, want de rest is kommer en kwel. Kan ook eigenlijk niet anders. Halicki was een stuntman die hier ook schrijver, producer, regisseur en acteur is. Om kosten te besparen bestaat de rest van de cast uit familie, vrienden en alles wat toevallig voorbij liep. Het is dan ook nauwelijks te pruimen, totdat Halicki in zijn Eleanor stapt en gaat racen, botsen en stunten.

Wat volgt is iets wat nog het meest doet denken aan een demolition derby met met een Ford Mustang voorop en hier en daar een al dan niet geslaagd grapje tussendoor. Soms wat knullig (de kettingbotsing), soms pijnlijk echt (de ontmoeting met de telefoonpaal was niet gespeeld) maar in ieder geval vaak best stoer. Zeker die afsluitende jump. Geen beste film, wel een vermakelijke 34 minuten en eigenlijk ook wel iets om een beetje bewondering voor te hebben. Hulde voor The Car Crash King.

Het vertrekpunt belooft qua mysterie en stijl wel wat vuurwerk, maar van beide blijft eigenlijk niet zoveel over. De eerste klappen die het moet nemen zijn die van het Engels, de westerlingen en de vrouwelijke onderzoekster, waarvan al snel het idee van een miscast ontstaat. De film herstelt zich wanneer Park aan de achtergrond van het incident kan gaan sleutelen. Een paar aardige staaltjes van fijne fotografie, dat met die mijn is best goed en de bloeiende vriendschap kent enkele leuke momentjes.

Die komische noot past misschien niet zo, maar het heeft iets ontwapenends dat wel werkt binnen de intimiderende, precaire situatie rondom deze grenspost. Ondanks dat het de personages meer body geeft en het hele conflict de film voldoende gewicht heeft, wil de ware toedracht en z'n gevolgen maar niet een reuze interessante factor worden. Ik kreeg zelfs de indruk dat de film er baat bij zou hebben als het dat niet uit de doeken zou doen. Onder de helm is het duidelijk, op film iets te veilig.

Vrije val op alle vlakken, al moet gezegd dat ik me kostelijk heb vermaakt met de blikschade die het eerste grote actiesegment biedt. De slow motions daarentegen komen hopeloos over en de film heeft voor en zeker vanaf het vertrekpunt al het aura van argwaan. Moore heeft niet bepaald een indrukwekkend CV en Woods schrijft al jaren broddelwerkjes. Zo ook hier. Het is een script waarvan de indruk ontstaat dat ze het nog op de plank hadden liggen en hebben bewerkt tot iets wat voor een Die Hard moet doorgaan.

Een onnozel plotje met vader-zoon gedoe dat niet te harden is en McClane degradeert tot een vervelende oude man, zelfs onuitstaanbare, zagende lul. Willis bakt er ook helemaal niks van, alsof hij verdoofd was tijdens de opnames. Bukvić probeert het tenminste nog met wat flair en een wortel, maar dat dansje blijkt toch niet zo'n goed idee. Voor de rest zit er geen geur of smaak aan deze cast en het slotakkoord moet het doen met apathisch computerspektakel. McClane kan beter met pensioen dan op vakantie.

Terug naar de veertiger jaren in bijna alles. Niet alleen met zwart-wit, het is ook opgenomen zoals toen, veelal in een studio. Dat ziet er dan uiteraard niet zo mooi uit als bijvoorbeeld The Third Man, ook post war, maar ik kon er nog wel wat mee. Voordeeltje is wel dat je zo en met de huidige technieken iets als archiefbeelden kunt inmengen zonder dat het uit de toon valt.

Verder valt het ook niet tegen. Ik heb niet zoveel last van de reputatie van Maguire. Daarbij komt hij, net als de film, vrij pittig uit de startblokken. Anachronistisch, ja, maar daardoor raakt het wel snel het risico van een al te suffe imitatie kwijt. Een beetje althans, want in de manier waarop Soderbergh z'n cast laat acteren, zit dat stevig opgesloten. Iets losser had best gemogen.

Het verhaaltje kan er mee door. Een moordzaak waar meer en meer smerige zaken achter schuil blijken te gaan. Als Clooney eens een keertje niet in elkaar wordt getimmerd, loopt hij achter de feiten aan, die vervolgens met enige subtiliteit uit de doeken worden gedaan. Zo is de film bijna altijd onderweg, al is het iets te koud om de onthulling als een mokerslag te ervaren.

Ik vond die Strathairn vaak maar een balletje, maar hier levert hij puik werk af. Zeer strakke vertolking van een vastberaden journalist in een eng Amerika met een gortdroge monoloog tijdens zijn show als hoogtepuntje. Mooi (dubbel) in beeld gebracht, zoals de hele film een fijne look heeft.

Het zwart-wit mengt ook nog eens goed met de archiefbeelden van McCarthy en de jazz combo zorgt voor nog wat extra sfeer. Een praatfilm dus, volledig vrij van zucht naar sensatie, vrijwel emotieloos, met een fantastische cast, dito dialogen, Liberace, een paar zenuwachtige momenten en inhoud die vandaag de dag nog relevant is, ook al is Bush inmiddels verdwenen. Waardevolle film.

Van props tot bollocks. Een scenario dat zich ontvouwt als iets dat past bij een opgeblazen, flamboyante thriller, terwijl Genz' regie beter af was geweest met een meer uitgekookte, geslepen variant. En dat bijt elkaar met name in het laatste half uur, waar het domweg te veel hooi op de vork neemt. Had Genz wat meer op z'n sfeer vertrouwd, want dat heeft het wel degelijk, had het zomaar raak kunnen zijn.

Hij opent het bal met een beheerste en kalme toon. Geen nieuws onder de zon met het morele dillema, maar als vertrekpunt adequaat en het levert ook niet al teveel gezeur op. Het schakelt eigenlijk vrij snel naar de onvermijdelijke problemen, waar het met Spruell en Sy twee onverbiddelijke koppen als wapen heeft. Als Khan over Khan gaat lullen, levert dat een vermakelijke scène op. Penibel heet het dan.

Jack staat dan weer garant voor een aantal pittige gewelddadigheden en Genz laat af en toe iets aardigs zien. Zo is het oog op het billboard een leuk detail. Rondom Wilkinson gaat het daarentegen van kwaad tot erger, zijn baas gaat nergens over (die opmerking over het kogelvrije vest!) en de ontknoping is (veel) te veel van het goede. Om over de nabrander maar te zwijgen. Soms kan je beter iets schrappen.

Wisselvallig en soms een beetje merkwaardig. Van Sant is visueel wel eens wat verbaler geweest, maar komt soms ook met scènes aanzetten die buiten de lijntjes kleuren of daar erg dicht tegen aanzitten. Het slow motion gevechtje ingeluid door Baker Street komt al wat apart over, wanneer Affleck zich mag aanstellen tijdens een sollicitatiegesprek is nog een stapje verder. Toch werkt de film op een bepaald vlak wel degelijk.

Zal wel met een sterke hoofdrol te maken hebben. Damon is op dreef als veel te slimme, brutale en bange Southie. Geinig hoe hij op bijdehante wijze de therapeuten te lijf gaat en overklast. Als Williams aanschuift, wordt het zelfs een fascinerende film die daarmee best wat krediet opbouwt. Aardige speech ook. Niet zozeer om wat hij zegt, al is daar op dat moment nog weinig mis mee, maar de manier waarop hij het zegt.

Film krijgt een opdonder als het scenario z'n plannetjes uitvoert met enkele veel te gemakkelijke momenten kort achter elkaar. De botsing tussen Will en Skylar heeft het niet, Chuckie gaat ineens even uitleggen hoe het zit en beide heren doen in feite hetzelfde als succes ter sprake komt. Iets te opzichtig om personages maar simpelweg te laten vertellen hoe het zit. Dan kan het z'n weke inhoud ook niet meer helemaal pareren.

Nog maar eens bekeken en nog maar eens geboeid gebleven over de volledige speelduur. Wat deze schnook betreft één van de beste gangsterfilms ooit.

Wat het in ieder geval speciaal maakt, is de vertelstructuur. Ongetwijfeld zullen er zaken zijn die niet helemaal stroken met Hill's ware handel en wandel, maar de film voelt nergens gescript aan. Gelukkig geen kunstmatige spanningsbogen en apotheoses, maar een min of meer natuurlijk verloop van ups en downs in een gangsterleven.

Niet dat het geen kookpunt heeft, dat heeft het wel. De met een poeder, saus en timestamps versierde sequentie van de dag dat Hill gearresteerd wordt is een hoogtepunt. Misschien zelfs wel van cinema in het algemeen.

Niet alleen het verhaal boeit, de film is ook een genot om naar te kijken en luisteren. Voortreffelijke cast (incl. voice overs), legio gedenkwaardige scènes en muziek die heerlijk matcht met het (tijds)beeld.

De freeze frames zijn een nice touch, maar met name de snelle editing in combinatie met een spervuur aan tekst en ontwikkeling geeft een eigenzinnig karakter. Alsof het steeds op de tenen loopt. De verfilming is wat dat betreft net zo onstuimig als het leven van Henry Hill. En bovendien magnifiek.

Slap Shot, ja, maar Goon haalt het niet bij hoe ik me die film herinner. Als komedie is het sowieso maar karig. Kennelijk moet het contrast van de hoofdrol wat lol opleveren. Sean William Scott weet er off ice, als overdreven fatsoenlijke schlemiel, niet zoveel van te maken. Met de bijrollen wil het helaas ook al niet echt vlotten.

Zijn drukke maatje wil je na een minuut of vijf al een stick door z'n strot rossen en van zijn medespelers is er weinig steun. Oké, de Russen die de goalie steeds opnaaien, dat gaat nog wel. De commentator valt tegen en het gedoe rondom z'n familie en vriendinnetje is bijzaak in een verhaaltje wat verder geen naam mag hebben.

Wat het dan toch een beetje de moeite waard maakt, is een steeds cooler wordende Liev Schreiber (gewapend met gave snor) en het brute geweld op het ijs. Vrij veel ook, met enkele slow motions die het nog wat groffer maken. De archiefbeelden van de echte vechtjas tijdens de aftiteling zijn nog een aardige toevoeging.

Een dol en druk avontuurtje geënt op de Indiana Jones formule met kids die aan één stuk door ratelen. Geen last van jeugdsentiment bij deze en veel van de humor is niet meer aan me besteed, maar de film zit zo boordevol energie en plezier dat het menig stootje kan hebben. The Goonies zijn ook best een leuk stel. Na anderhalf uur is de puf er wel een beetje uit en het slot laat ook wel wat te wensen over, maar waar het z'n faam aan te danken heeft, is wel duidelijk. Sympathieke, hartelijke film.

Bleke film, al zal dat ook wel iets met de sombere setting te maken hebben. Het redelijk doortimmerde verhaaltje stuwt de film vooruit. Zeker het eerste uur heeft het wel wat met de lugubere moorden, maar hoe dieper Renko graaft, hoe moeizamer het gaat. Marvin is solide, Hurt daarentegen komt toch niet zo overtuigend over als Russische militsia agent en het meisje bakt er gewoon niet zoveel van. Meer een grijze muis dan een mooie sabelmarter.

Gemengde gevoelens hier. Rondom moeders en de baby een filmpje dat zeker onderhuids wel iets weet te bewerkstelligen, maar het gebruikt een derde van de speelduur om daar te komen. Bovendien neemt het met de schoonmoeder en de vriendin nog twee verhaallijntjes mee, die halfbakken overkomen. Oma heeft nog wel wat. Een zemelaar, maar stiekem ook verknipt. Opvallend dat bijna niemand het hier over haar heeft. Zonde dat het script haar verderop in de steek laat door haar simpelweg als sta in de weg af te schrijven. Met Grace gaat het beter en dan vooral wanneer het kindje afwijkingen begint te vertonen. Akelig, die kleine en zo, en daarmee zonder meer het meest pregnante deel van de film. Een bloederige finale, dat nog wel, maar het sorteert toch beduidend minder effect. Voor- en achterop had het allemaal wel iets puntiger gemogen.

Komedie die meer in z'n mars heeft dan wat grappen en grollen, wat in ieder geval leidt tot een ijzersterk eerste uur dat ook vandaag de dag nog best z'n mannetje staat. Er valt nog wel te identificeren met Bejamin's situatie, twijfels en dilemma, al brengt Hoffman het soms net iets te sullig. Het telefoongesprek in het hotel is er eentje om te onthouden, maar het gejammer van zo nu en dan neigt naar potsierlijk.

Een klein smetje dat met verve wordt weggepoetst door een geweldige Anne Bancroft, die Hoffman bij tijd en wijle in meerdere opzichten overklast. Als karakter in ieder geval een overdonderend krachtige tante die op geweldige wijze over de 'arme' Benjamin heen stoomwalst. Ze blijft ook altijd Mrs. Robinson, opdat de verhouding(en) duidelijk zijn. Daarbij neemt Nichols het van tijd tot tijd ook nog eens bijzonder fijn onder de lens.

Het metaforisch gespartel in het zwembad (leuk, die overgang van luchtbed naar lichaam), maar ook enkele shots die helemaal in het teken van de personages staan. Zoals de op de huid geschoten opnames van Benjamin als het weer eens druk is in z'n hoofd of de weerspiegeling in het hoteltafeltje, waar Mrs. Robinson lijkt te verschijnen als een sexueel geladen donderwolk. De poster spreekt wat dat betreft ook boekdelen.

Het wordt wat moeizamer vanaf het moment dat Benjamin eindelijk zelfstandig een beslissing neemt. De dubbele vernedering van Elaine (de scène in de striptent komt aan) blijft wat naspoken waarmee de rest in een iets ander daglicht komt te staan. Het slot is, afgezien van enkele aardigheden (o.a. het kruis), ook wat aan de kluchtige kant. Nog niet verkeerd, het eindshot zelfs goed, maar de charme van het eerste uur, dat net niet meer.

Ietsje meer dan anderhalf uur rond dwarrelen in de magische, excentrieke en speelse wereld van Wes Anderson. Escapisme van het zuiverste soort. Dit keer in een nostalgisch Europa van toen rondom een kolossaal en pittoresk hotel. Exterieur, interieur en hier en daar prentjes, het ziet er allemaal bijzonder fraai, appetijtelijk gekleurd en rijk gedetailleerd uit. Tot en met de cast.

Daar waar Fiennes de show steelt met zijn parfum, gedichten en parmantig taalgebruik, om dan ineens af en toe eens lekker grof uit te halen. Ook in kleine dingetjes. Zoals hij lieve woorden voor de overleden Madame D over heeft en haar hand vervolgens achteloos wegsmijt. Humor. Perfect koppel met Revolori, misschien wel de ontdekking van de film. Gedwee, totdat er geflirt wordt.

Het verhaaltje kan me verder niet zoveel schelen, het is meer waar het toe leidt, dat het zo innemend en grappig maakt. Gekke typetjes (met Dafoe voorop), leuke vondsten (het kabelwagentje) en een paar toffe segmenten, zoals de ontsnapping, de biecht en de Winter Games. Het reisdocument is dan weer enorm lollig binnen de context van de scène. Hulde voor Anderson. En de bakker.

Improv mockumentary over de pokerwereld. Ik heb er verder weinig mee, maar het lijkt me dat daar de nodige excentrieke figuren in rond lopen. Toch heeft Penn kennelijk typetjes nodig die dus nadrukkelijk mikken op de lach. De toernooi segmenten geven het een aardige cadans waardoor het gemakkelijk uit te zitten is, maar op deze manier blijft het veelal te flauw om een blijvende indruk achter te laten. Farina en Herzog zijn de leukste van het stel, verder heeft het vrij veel ballast, zoals de back stories van de finalisten (al is die vader, Gabe Kaplan, een hele droge) en het gedoe met de presentator.

Eentje in een lange rij die zich redelijk staande houdt, zonder dat het je ergens echt bij de lurven pakt. Daarvoor is het allemaal net ietsje te tam. Leuke basis met een stelletje televisie makers die hun eigen onderwerp niet of nauwelijks serieus nemen. De tuinman is grappig en Houston komt ook leuk binnen. Bovendien zit je zo met een ja, wacht maar-houding te koekeloeren.

En dat wachten duurt even. Tergend langzaam of simpelweg tergend, het is een spel van sluimerende spanning met af en toe een plaagstootje dat niet met een klapper, maar door een deur de boel onder stroom zet. In het laatste half uur gaan er enkele remmen los en daar zit ook zeker wel wat smakelijks tussen, al is het daaromheen soms wat te repetitief van aard.

The Vicious Brothers doen eigenlijk telkens hetzelfde voor en na ze toeslaan met visuele horror. Dat is dan wel nerveus en griezelig, zeker met deze locatie, maar nooit iets dat je stevig in je stoel drukt. Iets te korte uitbarstingen misschien. De waanzin die zich meester maakt van de cast, krijgt meer ruimte. Het mist zo een punch, maar verder degelijk genoeg om te volstaan.

Geinig om zo'n vervolg op gang te trekken door de eerste als film te gebruiken, daar een verhaaltje op te baseren en het ook nog fors in de zeik te zetten. Minder is dat dat gepaard gaat met een stelletje enorm vervelende filmstudenten en dat het meer en meer gaat aanvoelen als één grote grap die speelt met de complicaties waar sommige horrorsequels wel eens mee te kampen hebben.

Voor iemand die zich zo obsessief bezighoudt met Grave Encounters als Alex, heeft hij er in ieder geval niet veel van opgestoken. Het zit het spookfestijn ook behoorlijk in de weg. De opbouw van de vorige is verdwenen, Poliquin hakt er maar gewoon in wanneer het spul eindelijk op locatie is. Daar zit wel eens wat aardigs tussen, maar bloedstollend wordt het bij lange na niet.

Een beetje aan de lompe kant allemaal. Net zoals de schijnbeweging dat is, al valt die op zich nog wel te waarderen. Dat geldt niet bepaald voor Prestons terugkeer. Ja, krankzinnig tot en met, maar niet op een manier die aanspreekt. Eerder het tegenovergestelde. Hectisch is het nog wel, vooral vanwege de found footage aanpak met allerlei verschillende camera's, maar daar blijft het bij.

Klam en zweterig small town America zonder al te dik aangezette rednecks. Zo'n sfeertje en als je daar makkelijk in mee kunt, heeft het filmpje al snel wat krediet te pakken. Het tackelt niet alle clichés en het zal anno nu misschien wat tam opbouwen, maar daar is verder weinig mis mee in zo'n horrorfilmpje. Er lopen ook een aantal eigenaardige figuren in rond. Hall is teveel een goedzak, maar The Exterminator (dat Vietnam verhaaltje!) en Warwick maken er wat van. Groots wordt het niet, maar Singleton gaat in de molen best handig tekeer. Niet teveel monster, maar net genoeg om een effect te krijgen, een paar slo-mo's die het wat extra cachet geven en hij benut z'n muffe, stoffige locaties optimaal. Toch wat scènes die op die manier heel wat beter uit de verf komen dan je zou verwachten. Leuk tussendoortje.

Audiovisuele spanning. Is het niet vanwege het hachelijke avontuur, dan is het wel door de ontzaglijke fotografie. Vooral wanneer het zich buiten de capsules bevindt met een camera die net zo gewichtloos zweeft als de astronauten. De ruimtewandeling is hypnotiserend, bijna een heightened experience.

Zeker als Moeder Aarde erbij wordt betrokken. Imponerend. Een panorama dat je aan het denken zou kunnen zetten. Iets dat Cuarón weet door te trekken wanneer het schroot nadert en z'n film een meer penibele ervaring wordt. In het oog springend zijn de keren dat hij een first person perspectief kiest.

Zeker het eerste uur domineert dat gevoel van overweldigende leegte in een onbevattelijke omvang de film. Een zintuiglijke zegetocht, mede dankzij de muziek, al had het wat mij betreft best nog vaker de oorverdovende stilte van de ruimte mogen opzoeken. Soms is het toch iets te nadrukkelijk aanwezig.

Dat wil ook wel eens gelden voor een 3D effectje dat pontificaal voorbij komt, maar vooruit. Ik heb meer moeite met hetgeen het scenario rondom de rode verhaaldraad te berde brengt. Zodra Stone over haar dochtertje begint, weet je het wel, maar daar gaat Cuarón vervolgens ook nog vrij opzichtig mee om.

De foetushouding, een shot van een kaartje en een beeldje; het mag een tandje minder, geraffineerder of subtieler. Het is niet groot genoeg om serieus te gaan knagen, maar echt werken doet het zo ook niet. Gravity slaagt vooral om andere redenen. Can't beat the view, zoals Kowalski ergens onderweg stelt.

Tranentrekker die uiteindelijk veel te hard z'n best doet. En het begint nog wel zo aardig. Visueel ietwat fleuriger dan Darabonts eersteling en het sfeertje is, ondanks een best zwaar gegeven als death row, eigenlijk best gemoedelijk. Lichtvoetig zelfs wanneer het muisje zich meldt en grappig tijdens een test. Best delicaat geacteerd, al is Percy meteen al een enorm onderkruipsel. Had wel iets slinkser gemogen.

De eerste executie is kalm en beheerst en de scène waarbij Hanks naar de grond gaat en Coffeys donkere stem opdoemt, is niet onaardig. Film kan nog enige tijd teren op die mysterieuze kolos, alhoewel het meeste wel is prijsgegeven na anderhalf uur. Bovendien gaat Darabont zich daarna steeds meer aanstellen. Alsof de volgende executie nog niet heftig genoeg is, moet het blijkbaar enorm hard onweren.

Veel erger is dat het scenario er nog een aanzienlijke schep bovenop doet met een hele rits weke momenten. Als je die dan ook nog eens zo breed uitsmeert zoals dat hier gebeurt, dan wordt het een duidelijk voorbeeldje van overdaad schaadt. Het laatste uur is alles bij elkaar om onpasselijk van te worden. Het wil maar niet ophouden, zelfs de nabrander jengelt maar door en door. Voer voor grote snotteraars.

Fijne, harde thriller Van Saulnier, die voor mijn gevoel ietsje minder te bieden heeft dan de voorganger. Blue Ruin had een hoofdrol waar je je aan kon vergapen. Green Room doet het met een punk rock band met niet zo heel interessante leden. Idem voor de neo-Nazi's. Het moet van hun leider komen en dat is er gelukkig wel eentje om te onthouden. Patrick Stewart blijkt dus gewoon een acteur te zijn. Geweldige rol als manipulatieve, gecalculeerde klootzak die zijn troepen zonder blikken of blozen aanvoert.

Het is de kalmte die het 'm doet. Waar Saulnier in uitblinkt, is het geweld. Naar, goed gedoseerd en met gevoel voor timing. Levert een paar serieus pijnlijke momentjes op. Minder is de zwarte humor die hier en daar de kop opsteekt. Het desert island disc dingetje bijvoorbeeld. Ik ben er normaal gesproken een groot voorstander van, maar hier valt het wat uit de toon. Net als het paintball verhaaltje. Dat komt dan toch wat te geschreven over. De zwervende pitbull daarentegen is weer een geweldige vondst.

Boeiende Irak-film totdat het een Matt Damon-film wordt. Het hele gedoe rondom desinformatie en massavernietigingswapens mag dan misschien een beetje voltooid verleden tijd zijn, een interessante film kan het natuurlijk wel opleveren. Dat lukt ook zolang Miller heen en weer stuitert tussen de diverse spelers die hun spel van intrige opvoeren.

Als na een dik uur het plot eenmaal ontbloot is, is de lol er eigenlijk wel af. Wat rest is niet veel meer dan fluitende kogels met een supersoldaat die van geen wijken weet. Eindresultaat is toch een nogal oppervlakkig werkje van goed versus kwaad en iets daartussen met een thema dat helaas niet verder komt dan yesterday's news. Gelet op het bronmateriaal had iets meer raffinement wel gemogen.

Neemt niet weg dat de film bij tijd en wijle best intens is. Visueel steekt het aantrekkelijk in elkaar, over tempo valt niet te klagen (tenzij je van mening bent dat het te snel gaat) en de shaky cam maakt het soms weliswaar iets te chaotisch, maar vaak ook vrij heftig. De cast is minstens solide te noemen, de film heeft het nodige elan, maar een bijzondere invalshoek ontbreekt jammer genoeg.

Schat van een film dat met een knus en oubollig decembersfeertje aftrapt, een pluizig beestje voorstelt en dan is het wachten totdat de kleine, gemene hooligans aan de slag gaan. De scène in de bar is wat dat betreft het hoogtepunt, al gaat daar qua humor ook wel wat mis. Laten we het er op houden dat de film in een andere tijd iets leuker was.

Sowieso valt anno nu op dat het nogal uiteenlopend van toon is. Zo'n Mrs. Deagle verwacht je in een zoete kinderkerstfilm, maar daar worden voor de fun van de kijker doorgaans geen beestjes in een magnetron opgewarmd. Maakt verder niet echt uit. Het moraaltje zal me worst zijn, Gizmo in de motorhelm is nog altijd aandoenlijk en Stripe is een baas.

Afgrijselijk wat zich hier allemaal afspeelt. Dat maakt het echter nog geen indrukwekkende film. Er valt heel wat te zeggen over wat deze mensen gedaan hebben, het waarom daarvan en al wat dies meer zij, maar veel wordt niet aan die verbeelding over gelaten. Met enige regelmaat laat Nelson zijn cast maar gewoon vertellen hoe ze er zoal in staan. En net dat kunnen ze niet erg goed.

Ik stoor me over het algemeen niet aan het verengelsen van dit soort films. Liever niet, maar mits goed gedaan geen probleem. Hier is het af en toe een bende, zeker als er eentje roept dat er geen Hongaars mag worden gesproken. Keitel staat zelfs voor lul met z'n accent en z'n o zo norse kop. Komt nog eens bij dat de dialogen verre van soepel zijn, het komt veel te geschreven over.

Je kan Nelson niet verwijten dat hij met grote muziek en gebaren op zoek gaat naar de emotie, wat dat aangaat is het een vrij droge film, maar ik kon me ook niet aan de indruk onttrekken dat hij in bepaalde scènes wel erg veel uit de kast haalt om een schok uit te delen. Zal er wel mee te maken hebben dat de film niet lekker loopt, maar toch. Afschuwelijk dus, maar als film gemankeerd.

Stemmige survival. De droom maakt de toch al heftige crash nog wat intenser, zoals de stiltes een mooi tegenwicht geven aan de dolle aanvallen van de wolven. Fraaie natuurplaatjes uiteraard, terwijl de scène waarbij Ottway een zwaargewonde toespreekt er om andere redenen bovenuit steekt. Somber, intens, uitzichtloos en in zekere zin ook wel eng met het gehuil en de ogen.

Toch gaat het na een uitstekend pakweg eerste uur hier en daar wat mis. Enkele onaannemelijke zaken zijn nog wel voor lief te nemen (alhoewel het een allesbehalve overtuigende sprong was), maar vooral het veel te praterige onderonsje is te nadrukkelijk opkloppen van wat volgt (voor de anderen). Dat werkt vervolgens dan ook niet echt, net als de Oh dear in een verder wel nobel slot.