Opinions

Kolere, wat gaat dit ding tekeer. Schitterende opening, eentje die je meteen te pakken heeft en daarna, in flashback, wat er precies gebeurd is. Begint een beetje hangerig en zelfs ondeugend, maar dan is er die scène in de nachtclub. Met het jazz bandje. Intens gefilmd, net als die opening. Zodra Bigelow zich begint te realiseren wat er aan de hand is, is het alle remmen los en volle kracht vooruit. Als een kogel in een flipperkast vliegt ie door het plot heen. Je moet je best doen om hem bij te houden, bij wijze van spreken. Veel meer heeft het niet te bieden, maar als je mee bent, heb je zo wel een aardig filmpje te pakken. Met een keurig einde. Zowaar.

Toch grappig hoeveel controverse een zootje fictie als dit kan opleveren. Het boek gelezen, eentje waar je behoorlijk vlot doorheen bladert. Extended Cut gezien, eentje die wat minder vlot overkomt. Ben ook niet zo kapot van Howard. Beetje saai, erg gestuurd en vaak veel te zoet. Hier niet anders, al heeft Ron niet zo veel tijd voor dat laatste. Dat is dan een klein voordeel.

Nadeel is dat het over weinig elan beschikt. Hier had wat mij betreft een avontuurlijker motortje onder gemogen. Sporadish een vleugje humor, verder is het niet op veel animo te betrappen. Hanks leek me op zich wel geschikt voor de rol van Langdon, maar hij komt me te zoutzakkerig over. Het dikke Franse accent van Tautou maakt haar er ook niet bepaald leuker op.

Reno heeft wel een erg lullig rolletje te pakken. Gelukkig gaat het met de puzzeltjes en dergelijke beter. Uiteraard vol met wacht eens even-momentjes, maar het draait tenminste. De flashbacks zijn dan weer drie keer niks. Ik had er nog wel een drietje voor willen geven, ware het niet dat Howard in de finale elk gevoel voor vaart lijkt kwijt te zijn. Het pruttelt maar wat door.

Hier had gerust een half uurtje uitgesneden mogen worden. Een genre filmpje dat veel te veel wil, daar niks van bakt en het is voor een groot deel nog eens overbodig ook. Dat het niet kan zonder een zekere opbouw, oké, maar je hoeft echt niet veel te doen om duidelijk te maken dat pap het moeilijk heeft met de moord op z'n dochtertje. Sun weet echter van geen ophouden en zelfs met deze aanloop weet hij de draai niet plausibel te maken. Niet het enige vlekje in het scenario. Bijkomend probleem is deze cast.

Beperk het tot een minimum als ze er niks van kunnen. Stiltes, moeilijke, boze blikken, zoiets. Maar ook hier weet Sun van geen ophouden. Niet om aan te zien, niet om aan te horen. Ook als het dan eindelijk tijd is voor wraak, speelt dat nog wel eens op, maar dan lost het z'n belofte tenminste in. Deels althans, want impact heeft het zo allang niet meer. Ondanks Tommy's gejammer. Dat doet-ie dan wel goed. Een paar aardige fratsen ook, o.a. iets met een stofzuiger en prikkeldraad, maar daar houdt het wel mee op.

Gave opening via een long take van ca. zeven minuten met een camera die op verschillende hoogtes door een vuurgevecht zweeft. Dat is nog eens je visitekaartje afgeven. Ik kreeg de indruk dat To het in het slot nog eens probeerde, maar daar toch enkele knipjes moest toestaan. De split screens gaan soepel en de spiedende wijze waarop hij de enorme gebouwen van de stad vangt is biologerend.

Het is de stijl van de man die het naar een hoger plan trekt, al is het wel een grillig werkje. De media manipulatie vraagt nogal wat aandacht, maar daar weet To niet zoveel van te maken. Ander probleem is dat hij -letterlijk- een lunchpauze inlast waar wel de nodige gein te bespeuren is, Suet Lam is weer heerlijk op dreef, maar het zit allemaal wel opeengepakt waarmee er wat flow en cool verloren gaat.

Heerlijke gangster noir met een eenvoudig uitgangspunt, maar een bijzonder sfeer- en stijlvolle uitwerking. Dat gaat al meteen lekker met de elegante hoofdrol. Taaie vent, even koel als venijnig, niet al te spraakzaam en slechts op één grijns te betrappen. Het is gemakkelijk sympathiseren met Kim Sun-woo en uiteraard ook met zijn keuze. Hij neemt je op sleeptouw in een vrij lange, maar zorgvuldige opbouw afgewisseld met enkele uitspattingen van intens gefilmd geweld. Een voorbode voor wat volgt.

De muziek is niet altijd helemaal gelukkig gekozen en het dreigt zelfs even behoorlijk mis te gaan wanneer er twee al te dolle wapendealers opduiken, maar Kim Ji-woon rond dat segment toch weer op knetterende wijze af. Het is vaak een lust voor het oog (de regen, het vuur, het ijs, enz.) en richting finale gaat het stilaan naar epische proporties. De witte gang neigt naar een soort bloedballet en het hotel blijkt daar nog maar eens een schitterend decor dat garant staat voor een groots, kogelrijk slot.

Nette biopic. Deels vanwege iets dat het niet doet. Veel van dit soort films die gericht op zoek gaan naar het sentiment en het gemoed van de kijker. Met grote zeurmuziek, alles om het zo aangrijpend mogelijk te maken. Vallée doet dat anders. Als Woodroof het moeilijk of wat dan ook krijgt, laat hij het vooral aan McConaughey over. In geval van Rayon mag Leto aan de bak.

Hier en daar wat audiovisuele ditjes en datjes om het een en ander te accentueren, maar het zijn beide acteurs die het moeten doen. En die geven de film genoeg kleur om het aan de praat te houden. Nodig ook, want het plotje speelt nogal op zeker. Over een grofgebekte homofoob die stilaan bijtrekt en zich genoodzaakt ziet om het op te nemen tegen het grote, boze systeem.

Daar zitten simpelweg te weinig veel haken en ogen aan voor een echt aansprekende film. Garner is de klos met een wat suffe bijdrage, enkele kleinere bijrollen (Tucker en Dr. Vass) zijn gelukkig wat fleuriger. Een aantal snedige en bitse opmerkingen van McConaughey voor wat olie op het vuurtje en de scène met de vlindertjes, hoe kort ook, is een aardige. Al met al redelijk.

Dartel filmpje over Brian Clough's obsessie en vriendschap met Peter Taylor, uitmondend in 44 beroerde dagen bij Leeds United. Hier en daar niet al te subtiel en uiteraard ook niet allemaal waar, maar wel weer dusdanig lichtvoetig en speels van karakter dat het er grotendeels mee wegkomt. Sheen zit dicht tegen een typetje aan, als ie 't niet is, maar de echte Clough was dan ook wel een aparte snuiter. Het clipje van Muhammad Ali is wat dat betreft erg treffend.

Verder alle perikelen die je mag verwachten in een voetbalsoap met onder meer erg leuke scènes wanneer Uncle Sam, de chairman, voorbij komt. Het sfeertje van toen wordt heel aardig gevangen en het geheel is ook vrij dynamisch door het heen en weer springen in de tijd en de soepele manier waarop archiefbeelden in de film zijn verweven. Het draait allemaal een beetje zoals z'n andere ploegen dat deden. Brian Clough über fucking alles! Understand?

Niet zoveel aan. Veel knikjes naar de grote jongens, zoals de grafdelver in het begin. Lollig figuur, zoals de ondoden die uit de grond springen ook nog best leuk zijn. Blijkbaar hebben ze iets met muziek. Als ze aanvallen wil dat wel eens lekker hectisch zijn, maar als snel wordt de film gedomineerd door niet al te grappige scholieren. Kon er maar weinig geslaagde grapjes in ontdekken. Uiteraard is er viezigheid, maar net als het tienerspul is ook daar niet iets dat er bovenuit steekt of zelfs maar lichtjes memorabel is. Dit filmpje is snel vergeten.

Ondanks een wat lager budget eentje die zich prima staande houdt in het rijtje van lompe actiefilms uit de tachtiger en negentiger jaren. Ook niet zo verwonderlijk. Een regisseur met een verleden als stunt coördinator van o.a. enkele Walter Hill films en hij was betrokken bij Predator. De 'kleuter' die het script heeft opgeleukt, is niemand minder dan David Koepp, die inmiddels een aardige erelijst bij elkaar heeft gepend. Een buddy filmpje, zoals zovelen toen. Wat dat aangaat wel wat minder scherp dan enkele van de grote namen, Lundgren moet het daar natuurlijk ook niet van hebben, maar dat wordt goedgemaakt door buitenaards gespuis die ook iets met drugs van doen hebben. De enorme Matthias Hues laat een onverbiddelijke indruk achter, het heeft aantal leuke, sarcastische one-liners en veel knetterende, púre actie van toen. En Michael J. Pollard niet te vergeten. Prachtig figuur.

Romero zonder zombies. Weer zo'n King verfilming waarvan je het idee krijgt dat het op papier beter tot z'n recht komt dan op film. In deze althans. Een nogal geflipt verhaaltje als je er bij stilstaat. En vroeg of laat doe je dat een keer. Je zit je toch af te vragen hoe het zit met het alsmaar moordende alter ego. Dat blijkt er eentje onder het mom van vooruit maar. Met Hutton, wanneer hij in z'n andere huid kruipt, heb ik dat wat minder. Daar staat-ie wat teveel z'n best te doen. Hij snijdt er gelukkig wel lustig op los, maar dat is het dan ook wel. Iets dat zich wreekt in een finale waar geen einde aan lijkt te komen. Zo boeiend is het nu ook weer niet. Hoogtepuntjes zijn de operatie helemaal in het begin en iets met een houten been even verderop.

Batman Begins kon nog teren op z'n donkere sfeer en andere noviteiten, The Dark Knight had The Joker als voornaamste troef, maar dit deel moet het doen zonder dergelijke steunpilaren. Wat rest is de vakkundigheid van Nolan om groots uit te pakken en het publieksvriendelijke tempo, zodat het nergens te lang stil komt te staan. Het kan echter niet verhullen dat het met z'n serieuze toontje en overvolle plot al snel door z'n hoeven zakt. Het valt allemaal amper serieus te nemen.

Bane mag dan een imposante verschijning zijn, dat gekke stemmetje en dito accent slaat direct een fikse deuk in z'n imago. Wanneer Wayne de film komt binnen strompelen als kluizenaar is het meteen tandenknarsen en dat wordt nog erger met gênante monoloogjes van Alfred en Blake. Typetjes zoals Daggett en Foley zijn onuitstaanbaar en wat er zoal aan de hand is, wordt dusdanig lomp verteld, dat het op geen enkele wijze nog iets triggert. Het is glazig toekijken wat Nolan dit keer heeft bedacht.

Winter zo blijkt, maar geen betere combat scènes en de pogingen tot humor zijn ook weer bedenkelijk. Via allerlei omwegen lijkt het dan eindelijk wat te gaan worden met die massa explosies, maar als Bane uitgebreid gaat speechen, wordt die opleving de kop ingedrukt. En zo zit je opgescheept met sloom gezever in een ondergrondse gevangenis, nóg meer omwegen en een tikkende tijdbom. Oh dear, zoals Fox het zegt. Maar gelukkig is er tijdens de countdown nog wel tijd voor een kusje.

Zonder achtergrondverhaal en toch nog 2½ uur Batman. In een behoorlijk tempo sjeest het van het ene na het andere hoogtepunt, maar op het eind ligt niet de hoogste top en onderweg is het meer een aaneenschakeling van gebeurtenissen dan een meeslepend verhaal. Daarvoor is het allemaal te oppervlakkig en te vluchtig. De toffe opening met die maskertjes hint nog naar een grimmige film en de troef is aanwezig, maar uiteindelijk blijft het daarvoor toch te karikaturaal in typetjes en dialoog. Ook de stad is minder prominent aanwezig dan in het vorige deel.

Hero is hier het toverwoord dat tot vervelens toe wordt herhaald en het rolletje van de nieuwe Rachel, weer een aanfluiting, maakt totaal geen indruk. Spannend of aangrijpend kan dit niet zijn. Sensationeel misschien. Er zitten wel wat aardige actie momenten in, alhoewel dat rondom die sonarbeeldjes maar een rommeltje is en de gevechten zijn nog altijd beneden peil. Of het nu Bale, Batman's stijl, de manier waarop Nolan het onder de lens of een combinatie van de drie is, de gevechten zien er ook hier weer erg houterig uit. Grootste probleem blijft echter Batman zelf.

Zodra hij gaat grommen met die geconstipeerde mimiek werkt het vooral op de lachspieren. Kleurloos type, iets dat pijnlijk duidelijk wordt wanneer hij met The Joker in één ruimte verkeert. Ledger speelt 'm volledig ondersteboven met z'n make-up en tics, zoals hij eigenlijk superieur is aan alles wat zich verder in de film afspeelt. De introductie van Two-Face is ook nog wel leuk, maar wanneer Ledger even later Hi tegen hem prevelt, wordt nog eens onderstreept van wie de film is. Wat dat betreft onvergeeflijk hoe lullig hij eruit gaat. Het laat The Dark Knight pruttelend achter.

Als mysterie niet onaardig. De manier waarop een aanwezigheid wordt getoond, legt de nodige onrust in de film, al laat het daar ook wel wat liggen. Stevig doordrukken is er al met al niet echt bij, terwijl het met het bodysnatchen wel een ijzersterke troef te pakken heeft. De dramaturgische zijpaden die Stewart bewandelt, voelen vooral als rompslomp. Sowieso niet echt een gezinnetje dat de film goed doet.

Wanneer Simmons de boel komt uitleggen, is dat te gemakkelijk, maar dat hij tegen de verwachting in eigenlijk geen oplossing biedt, had weliswaar ietwat droger mogen worden gebracht, toch valt dat op zich wel te prijzen. De climax is van hetzelfde laken een pak. Best goed bedacht, maar uiteindelijk ook weer met een krasje. Dit keer via een onnodige flashback in de nabrander die duiding moet geven. Meh.

Duister horror filmpje over een zwaar gedeukt en gesloten meisje dat terugdeinst bij elke poging tot fysiek contact en zich stilaan bewust wordt van de krachten om haar heen. Film opent stevig en hectisch om zich daarna terug te trekken in het trauma en de angsten die haar parten spelen. Een onaangenaam en best intrigerend verhaaltje dat de de Van veelal met beelden vertelt, al is het wel vrij snel duidelijk dat ze iets wil zeggen over mishandeling en misbruik van kinderen en hoe daar mee om wordt gegaan.

Visueel soms iets te overdadig, maar met een timide klankband tegelijkertijd kil in z'n ambiance. De wijze waarop twee andere kinderen erbij worden betrokken had wel iets vloeiender gemogen, maar wanneer Niamh haar tranen onder controle krijgt en de frustraties van de pleegouders toenemen, gaat de film een sterke en wrange wending tegemoet. Het verjaardagsfeestje kan niet anders dan ontaarden en tijdens het freaky slot heeft de Van haar punt gemaakt. Geen ferme dreun, maar niet onaardig.

Als je een verhaaltje hebt dat nergens op slaat, kan je ook maar beter een sfeertje creëren dat nergens op slaat. En daar slaagt Raimi wonderwel in met een cast die overdreven, melodramatisch en quasi stoer te werk gaat. Al vanaf de opening, een lompe introductie van de bad guy van dienst. Overigens de enige die ik me nog kon herinneren van deze superheldenvariant. Indringende kop kennelijk. Liam Neeson daarentegen was blijkbaar toen ook al een zoutzak.

Al is dat binnen deze setting niet zo'n probleem. Elfman's score blijft maar tetteren en Raimi geeft er met enige regelmaat een flinke snok aan, waardoor alle nonsens van het vitale en flamboyante soort is. Maakt het allemaal gemakkelijk verteerbaar en dan is iets als die adrenaline effectjes weliswaar gammel, maar stiekem toch ook wel leuk. De helikopterrace is dat sowieso en dit filmpje is voor anderhalf uur ratelende onzin ook nog altijd best te doen.

Wat je zo ongeveer van een spookhuisfilm kunt verwachten, alhoewel Balagueró's latere films een meer solide indruk achterlaten. De film laat hier en daar wat steekjes vallen als het gaat om het occulte zaakje. Dat boeit me dan niet zo, maar het kent ook niet echt een soepel verloop. Het harkt af en toe een beetje.

De cast, op het eerste gezicht toch geen verkeerde bezetting, valt ook ietwat tegen. Met name Paquin, die heel wat te doen krijgt, bakt er niet zo veel van. Als het zuiver om griezelen en dat soort dingen gaat, komt Balagueró's touch stukken beter tot uiting. Hij weet in ieder geval een dosis dreiging in z'n film te krijgen.

Erg mysterieus is het allemaal niet, maar met rare voorvalletjes, vreemd gedrag, een silhouette, een foto met een extraatje, potloden die maar blijven verdwijnen en woeste camerabewegingen doet het wat het moet doen. Het pakt al met al misschien iets te tam uit, maar het slot is nog een aardige vondst. Redelijk.

Waardeloos. Ergens zit hier vast een aardig horror filmpje in verstopt, maar wat Liebesman er van bakt, is drie keer niks. Vaak een voordeel, zo'n korte speelduur, hier krijg je het idee dat het een gekortwiekt gebeuren is. Voortgang, personages, dialogen; het komt allemaal nogal dommig over. Met de tandenfee is het ook al snel over met de pret.

Telkens hetzelfde trucje. Gehijg, gesis en gegil voordat de zweefteef aanvalt, wat dan steeds bestaat uit wild knip- en plakwerk, terwijl de niet al te beste cast van donker naar licht stuitert. Al voor de timejump zit je te wachten op het moment dat het masker afgaat, maar tegen die tijd is er geen redden meer aan. Knoeiboel die niks teweeg brengt.

De zeventiger jaren. Toen zwangere vrouwen nog rookten en Romero, naast z'n gebruikelijke kritieken, z'n beste idee ooit losliet op de zombiewereld. Die van een winkelcentrum. Heb de film nooit gezien als een volbloed horror. In die zin dat het voor mij niet bol staat van de spanning of smerigheid.

Ik vind het veel meer een avontuur, soms zelfs gezellig en vaak best grappig met een hele verzameling aan diverse blauwbleke, slome ondoden. Niet dat ze veel gevaar uitstralen, maar er lopen een aantal lolbroeken tussen. Zombies on ice en de Hara Krishna happer, om maar een paar te noemen.

Logisch dat de vier vluchtelingen ook niet helemaal stijf van angst door de film banjeren en ze er maar het beste van maken met een etentje en andere ongein. Romero's soundtrack is een rommeltje, maar alles bij elkaar weet het wel een vreemdsoortige en unieke sfeer voor iets als dit op te roepen.

Kalme mall muziek in een apocalyptische film, leuk. Als het op knokken en dergelijke aankomt, wil het wel eens knullig worden, maar ik zie daar de charme wel van in en met de (nazi) bikers (Savini!) heeft het een kleurrijke finale in huis. Schat van een film, ik heb me er weer kostelijk mee vermaakt.

Herkijkje (director's cut) die met vlag en wimpel slaagt. Er zitten wel wat dingetjes in die een beetje gaar overkomen (het hondje, de suffe Michael), maar daar staat zoveel fun en vaart tegenover dat je het al snel vergeeft. Bovendien weet Snyder in het begin al heel veel krediet op te bouwen.

De opening met kleine Vivian, het lot van de buurman en, wellicht één van de sterkste scènes, Louis' achtervolging, zetten samen met Johnny Cash en Bobby McFerrin een toon die Snyder daarna maar zelden loslaat. Want tijd voor tragiek heeft hij niet.

Zo'n executie is natuurlijk niet fijn, maar een snelle knip naar een jazzy deuntje en de onserieuze bal rolt weer. Jammer dat het qua nervositeit wat te wensen overlaat, maar daar staat genoeg razernij en spetterij tegenover.

Diversiteit in personages, de aftakeling van de zombies, Andy's aanwezigheid en de aerial shots van de krankzinnige zombie massa; allemaal dik in orde. Gierend hoogtepunt is toch wel de geboorte van de baby. Zombiepret tot en met de aftiteling, een smerige afsluiter voor een dito film. Those are people who died, died!

Leuk natuurlijk, als motion capture en de hele rataplan je in staat stelt om dit op beeld te toveren, maar daarmee heb je nog geen mooi shot of fraaie scène. Om over een prachtige film maar te zwijgen. Geen kwaad woord over hoe de apen eruitzien, maar het meest imponerend zijn ze wanneer ze en masse de boel op stelten zetten. De in goudgeel gedrenkte aanval op de stad is visueel het meest aantrekkelijk.

Althans zolang Reeves niet te veel inzoomt op z'n personages, iets dat sowieso te vaak voorkomt. Hoe de apen communiceren spreekt me al niet zo aan en de gezichtsuitdrukkingen zijn aan de overdadige kant, maar als het de cast ook op narratieve wijze onder een vergrootglas legt, gaat het al snel van kwaad tot erger. Het is een aaneenschakeling van enorm doorzichtige, sentimentele en melige blockbuster drab.

Tjokvol kleffe momentjes over en weer met muziek die tenen doet krommen, van de opening tot diep in de film. Dat beide kampen elk hun goed- en klootzakjes hebben, wordt er op gênante wijze ingepeperd. Daar zit een lesje in en als Caesar dat ook nog eens opdreunt, wordt het helemaal te gek voor woorden. Was de voorganger nog een vrij sympathieke gooi, dit is een alsmaar op het gemoed inbeukend onding.

Gaaf. Spannend is het natuurlijk allang niet meer, maar het heeft absoluut de zombie charme van toen. Tof opgemaakte ondoden, ja. Vies, vaal en rottend, lekker traag en onnozel grommend, maar in groten getale maken ze het sfeertje van zo'n film wel compleet uitzichtloos en frustrerend.

Met dat laatste lijkt Romero iets te willen doen via zijn cast. Wat dat betreft jammer dat zijn personages meteen al stijf staan van de stress. Dan zit je direct opgescheept met alsmaar brullende en ruziënde militairen die het bloed onder je nagels vandaan halen. Geen compliment in dit geval.

Daar wordt logischerwijs op gepaste wijze mee afgerekend, maar iets meer ontwikkeling op dat vlak had het, onder andere, gemakkelijker te verteren gemaakt. De wijsheden van de heli piloot zijn ook niet al te subtiel, maar ik heb me dan wel weer vermaakt met Dr. Frankenstein en zijn onderzoek.

Ook vanwege Bub uiteraard, een van de trekpleisters van deze dag. Een andere is zonder meer Savini's sappige bijdrage. Goor, smerig en noem maar op, de betere handvaardigheid. Soundtrackje pakt wat wisselvallig uit, maar met een spetterende finale blijft dit filmpje met gemak overeind.

Robuuste en verslavende thriller met een pittige, maar ook houterige start in journaal vorm. Die stijve voice-over is gelukkig snel weg, maar Zinnemann houdt wel vast aan een aanpak die veel weg heeft van een reconstructie, waar hij op minutieuze wijze de planning van en de jacht op de Jakhals als het ware documenteert. Veel ontwikkelingen in een gierend tempo.

Tijd voor andere zaken neemt hij niet, het is een film die zich uitsluitend concentreert op een mogelijke aanslag. Methodisch, maar daardoor ook erg efficiënt. Je wilt toch weten hoe ver die koele kikker komt. Met atypische rollen. Fox oogt als een dandy, niet als een doorgewinterde huurmoordenaar. Het maakt hem onberekenbaar. Lonsdale ziet er uit als een lobbes.

Meer trouwe hond dan speurhond in ieder geval. Het levert een pakkend duel op tussen de twee in een film die draait als een tierelier zonder ergens z'n zweem van realisme te verliezen. Dat zie je ook terug in de climax. Gortdroge afsluiter. Waar Zinnemann in het begin nog een spannend deuntje liet horen, is het op Bevrijdingsdag wat dat aangaat stil. Lekkere film.

Film van uitersten. Plot en reputatie beloven nogal wat. Dat lukt ergens ook wel, deels althans, maar als Matthew de film komt binnen fietsen, vraag je je toch af of je wel de goede film in de speler hebt. Slecht acteren is tot op zekere hoogte nog wel te verteren in dit (sub)genre, maar dit is simpelweg een dom typetje dat in een klucht thuishoort. Geestelijk beperkt of niet, het is een kardinale misser gezien zijn toch vrij prominente rol.

Elders weet het die reputatie daarentegen wel te bevestigen. Ik mis wat grauwheid, maar het trekt toch redelijk schaamteloos van leer en heeft, zeker in het eerste gedeelte, een krachtige structuur. De tussenpozen en verplaatsingen tussen de (lompe) verkrachtingen door maken het extra wrang. Zo is er een omsingeling in het bos met een mondharmonica die het kansloze en het onafwendbare kiezelhard accentueert. Walgelijk. Tenminste, zolang Pace zijn act niet opvoert, al staat er in dit segment nog eentje te, laten we zeggen, overacten..

Ook de uiteindelijke wraak heeft twee gezichten. Aan genoegdoening geen gebrek, maar de uitwerking is niet bepaald je van het. Beetje knullig zelfs. Wat rest is wat lol om het uitbetalen van het verdiende loon (de badkuip is vermeldenswaardig) en daar blijft het dan ook bij. Het heeft z'n onverbiddelijke kanten, maar het geheel is wankel en komt eigenlijk nauwelijks los van z'n nogal platte uitgangspunt. De scène in de kerk is dan ook bedroevend.

Post apocalyptische pudding. Een gure wind, kille kleuren, barre omstandigheden en verlopen koppen die proberen te ontkomen aan een onvermijdelijk lot. Deprimerend dus en soms wat aan de artificiële kant, maar vooruit, het staat. Weinig dat snel wordt prijs gegeven en dan is de eerste helft met nul voorkennis redelijk goed door te komen. De scène met de bel is intens en het heeft ook z'n bikkelharde momenten, maar eens duidelijk is wat er aan de hand is, heeft het z'n beste kruit verschoten. Hier en daar nog een leuk shotje, maar echt boeiend is anders.

Geen verkeerde cast, maar de personages zijn niet sterk genoeg om de plotmanoeuvres van enige kracht te voorzien en met name de eerste aanvalsgolf gaat behoorlijk de mist in. Gefröbel in het donker, het is nog net geen hoorspel. De score gaat ook onderuit bij de actie. In het daglicht wordt het er niet eens zo gek veel overzichtelijker op, maar daar zit tenminste nog wat bloederig venijn in. Idem voor een confrontatie met een meisje dat er op zichzelf best mag zijn. Al met al blijft het helaas een te schrale vertoning om een blijvende indruk achter te laten.

Doet zichzelf tekort. Film heeft ontegenzeggelijk sterke elementen. Het concept van vampieren die de wereld in handen hebben en mensen tot opgejaagd wild maken wordt, afgezien van het weinig subtiele intro, voortreffelijk uit de doeken gedaan.

Aantal leuke dingetjes in de opmaat, zoals de hongerige zwerver, de koffie en Uncle Sam's billboard met 'capture humans' erop. Muziek is af en toe wel wat kazig, maar verder is het wat sfeer betreft dik in orde met een strak contrast tussen het felle daglicht en de blauwe vampierenwereld. Geeft toch net dat beetje extra bij zo'n min of meer eenvoudige achtervolgingsscène. De bloeddorst komt helemaal tot zijn recht met de Subsiders, een even vuil als zielig wezentje. Geweldige vondst.

Jammer dat de Spierigs er niet een knetterend verhaal op hebben weten te plakken. Te veel stereotiepen maken het voorspelbaar en enkele sprongetjes weinig aannemelijk. De broedertwist is nauwelijks te pruimen en alles rondom CEO Bromley is zo belegen als wat. Sowieso vraag ik me af waarom je je dochter laat bijten tijdens een voedselcrisis. Dan zit je als schrijver echt verlegen om een dramatisch effect, lijkt het. De ontknoping maakt het er ook niet beter op. Geeft het een afgeraffelde indruk.

En dat op zo'n ijzersterk fundament.. Zonde. Ben benieuwd wat de Spierigs teweeg kunnen brengen met een iets geraffineerder scenario.

Het gaat natuurlijk wel ergens over, al vind je dat niet zozeer terug in de plot. Linklater focust zich meer op zijn karakters en de plaats die zij innemen (en eventueel in gaan nemen) in de samenleving. Levert een los en speels drama op dat een beetje teert op het switchen tussen vrij veel personages. Het houdt de film op koers, al is er niet echt eentje die boven het maaiveld uitkomt. Adam Goldberg's rol als wijsneus is zelfs een beetje te geschreven, alhoewel zijn vervolg er wel mag zijn.

Verder eerlijk en spontaan gebracht met ook weer de nodige herkenbare elementen. En twee wapens. Dikke soundtrack ook, die de seventies nog eens onderstrepen. Een periode die misschien wat lastiger te vatten is (voor mij althans), maar gedurende de film wint het aan terrein. Het feestje is zelfs een regelrechte trip naar Memory Lane. En zo heeft Linklater toch maar mooi iets in elkaar gezet dat lekker doet namijmeren. Dat zal de inspiratie ook wel zijn geweest. Geslaagde film.

Ik wil nog wel een beetje lief zijn voor dit soort horror esthetiek van toen, maar erg enthousiast word ik er onderhand ook niet meer van. Althans niet van deze Dead & Buried. Het alom geroemde sfeertje valt wel mee en als het gaat om de moorden weet het zich ook niet echt te onderscheiden. De eerste is de beste. Vaak geen goed teken, al valt dat hier nog mee. De vieze effecten, nou ja, vooruit maar.

Het is er uiteindelijk eentje die opvalt vanwege z'n plotje. O'Bannon las ik, misschien heeft dat er ook iets mee te maken. Probleem is wel dat hoe langer het duurt en hoe meer tijd je krijgt om er bij stil te staan, hoe doorzichtiger het wordt. Met nul voorkennis en een dikke dosis naïviteit komt het dan nog wel een eindje. Misschien dat Albertson nog even blijft hangen, maar dat is het dan ook wel.

Een hond op zee. Dat kan niet goed gaan. Balen natuurlijk, dat met de sleutel. Leuke scène, alhoewel je het van mijlenver ziet aankomen. Staat misschien een beetje symbool voor de rest van de film. Volgens het boekje, zeker op de rode draad, spannend is het dan ook allang niet meer, maar Noyce verpakt het wel zodanig dat z'n thriller nergens helemaal indut.

Bijna een soort surrealistische horrorboot, daar waar John op verzeild raakt, terwijl op het andere jacht Hughie de aandacht op zich vestigt. Best een gestoord figuur, wispelturig als de pest met z'n maniakale trekjes en wanneer hij Rae tot de orde roept, gaat-ie lekker hardhandig tekeer. Apart rolletje van Zane, al zullen de meeste ogen wel gericht zijn op Kidman.

Met John benedendeks en Rae in de mast begint de soundtrack zich ineens flink te roeren en dat klinkt als een klok. Sterkste segment van de film dat bovendien het slotstuk van de nodige brandstof voorziet. Ook daar geen verrassing te bespeuren, maar het volstaat allemaal wel voor een hectisch zeereisje. De laatste voltreffer is ook nog eens daadwerkelijk raak.

Sterk concept dat een meer bestendig resultaat had verdiend. Ik had met name wat moeite met de grillige toon. De film neemt een semi serieuze, wispelturige houding aan, die het midden houdt tussen zwarte lol in horror sferen en een sinister doolhof zonder uitweg. Mij ligt het niet helemaal.

Het gedrag van het gezinnetje is dusdanig labiel dat ik de humor er van tijd tot tijd wel van kan inzien. Zoals wanneer de ongemakkelijke waarheden aan het licht komen. Dat gebrul bij het grapje met de kinderwagen slaat dan weer nergens op en het gekibbel wordt stilaan wel wat problematischer.

Toch heeft het daarbij best een straf mysterie aan boord via die lange weg waar maar geen eind aan lijkt te komen. Met de blonde babe en de donkere wagen heeft het ook enkele troeven in huis, maar als de radio wordt aangezet, levert het niet de huivering op, die het wel had kunnen hebben.

Bij elkaar blijft het zo toch een beetje een onhandige mixje dat net niet zwartgallig genoeg is om het daarop te gooien en en niet genoeg onder de huid kruipt om op dat vlak te scoren. Wel heeft het een boei-factor, je wilt toch weten hoe het zit, die het filmpje to en met de finish aan de praat houdt.

Vergeldingsthriller die met een stevig portie drama regelmatig stemmige sferen opzoekt. Enerzijds een best omvangrijk en vergezocht infiltratieplotje, anderzijds een van tijd tot niet al te subtiele uiteenzetting van mentale en fysieke littekens. Het valt te prijzen dat Oplev er geen dertien in een dozijn wraakfilm van heeft gemaakt, tegelijkertijd ontstaat de indruk dat beide onderdelen (c.q. continenten) te ver uit elkaar liggen om in één universum te renderen.

Farrell is weer goed voor een zesje, dit keer voor moeilijk kijken, en Rapace doet haar best, maar het duo weet de film toch niet echt van een ziel te voorzien. Een scène als die met de witte jurk is uiteindelijk best kalm gebracht, maar voelt ook nogal overbodig aan. Tegen die tijd weet je wel zo ongeveer hoe ze ervoor staan en als je zoveel sleutelt aan een serene relatie tussen de twee, is de climax erop en erover. Al met al iets teveel mismatch om te werken.